IV SA/WA 1850/21

IV SA/Wa 1850/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-05-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Katarzyna Golat
Monika Barszcz
Wojciech Rowiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 2927/22 - Wyrok NSA z 2025-10-28
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1235
art., 73 ust. 1; art. 74 ust. 3c
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 97 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Barszcz Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 18 maja 2022 r. sprawy ze skarg A. K. i L. K., G. S. i K. K., P. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargi
Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ", "organ II instancji") decyzją nr DOOŚ-DŚII.4200.27.2016.EO/AK/MD/EU.EK.51 z 29 lipca 2021 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a."), w związku art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, ze zm.; dalej: o.o.ś.), po rozpatrzeniu odwołań: A. P., I. P. i E. P., P. S., A. D., I. C., J. C., I. H., W. H., P. H., E. S., M. S., F. T., R. T., A. K., L. K., G. S., K. K., K. K.(2), A. K.(2), J. C., M. C. oraz [...] Towarzystwa Przyrodniczego od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ", "organ I instancji") z [...] sierpnia 2016 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa Drogi Głównej Południowej na odcinku od drogi wojewódzkiej nr [...] w [...] do połączenia z ul. [...] w [...]" (dalej: "Inwestycja", "Przedsięwzięcie") dla wariantu niebieskiego, we wskazanym zakresie częściowo uchylił zaskarżoną decyzję, a w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy.
Została ona wydana w następującym stanie sprawy.
Wnioskiem z 15 lipca 2014 r. Prezydent miasta [...] (dalej także: "Prezydent", "Inwestor") wystąpił do RDOŚ z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla Inwestycji. RDOŚ wskazaną wyżej decyzją z [...] sierpnia 2016 r. określił wnioskowane uwarunkowania środowiskowe.
Wskazane na wstępie osoby wniosły odwołanie od tej decyzji.
I. P. i E. P., zaskarżając decyzję w całości, wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów:
– art. 84 § 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez brak wyłączenia Mostów [...] Sp. z o.o. od sporządzenia inwentaryzacji środowiskowej. Ich zdaniem podmiot ten jest pełnomocnikiem Inwestora i będzie także wykonawcą przyszłej decyzji o inwestycji, co wykluczą jego bezstronność w sporządzaniu tego raportu,
– brak przeprowadzenia przez RDOŚ rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa pomimo wniosku stron w tym zakresie oraz nieuzasadnione stwierdzenie że rozprawa nie przyspieszyłaby rozpoznania sprawy;
– brak odniesienia się przez RDOŚ do zaleceń zawartych w decyzji GDOŚ z 18 lutego 2015 r. m.in. konieczności analizy odcinka inwestycji od km 20+000 do km 22+000 pod względem przejść dla zwierząt;
– art. 61a § 1 k.p.a..
Ponadto I. i E. P. w uzupełnieniu odwołania wnieśli na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. o umorzenie postępowania w sprawie wydania dla Przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zostało, w ich opinii, zakończone poprzednie postępowanie w tym przedmiocie.
A. K., L. K., G. S., K. K. wnoszą o uchylenie decyzji RDOŚ i umorzenie postępowania lub też przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzji z 31 sierpnia 2016 r. zarzucili naruszenia:
– art. 156 § 1 pkt. 2 i 3 w zw. z art. 6a k.p.a. poprzez prowadzenie odrębnego postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji pomimo, iż nie zostało zakończone postępowanie dotyczące tej samej sprawy, w którym została wydana decyzja GDOŚ z 18 lutego 2015 r. znak: DOOŚ-OAIL4200.24.2012.aj.l9;
– art. 6-8 k.p.a. poprzez działanie organu wbrew zasadzie praworządności, zasadzie prawdy obiektywnej oraz zasadzie pogłębiana zaufania obywateli do władzy publicznej;
– art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych odwołujących o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz oględzin terenu, a przez to niewyjaśnienie istoty sprawy.
Ponadto strony wnosiły o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:
– umowy z [...] lipca 2015 r., znak: [...], zawartej pomiędzy Miastem [...] a Mosty [...] Sp. z o.o., której przedmiotem było wykonanie aktualizacji raportu ooś dla planowanej inwestycji wraz z uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla Przedsięwzięcia;
– wyroku WSA w Warszawie z 25 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1006/14, którym uchylono decyzję GDOŚ z 27 września 2013 r., znak: DOOŚOAII.4200.24.2012.3;
– decyzji GDOŚ z 18 lutego 2015 r., znak: DOOŚ OAII.4200.24.2012.aj.19, uchylającej w całości decyzję RDOŚ z [...] lutego 2012 r., znak: [...] i przekazującej sprawę do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji;
– obwieszczenia RDOŚ z [...] października 2015 r., znak: [...] o wniosku Prezydenta Miasta [...] o zawieszenie postępowania, co zdaniem skarżących świadczy o równoległym prowadzeniu dwóch tożsamych postępowań dotyczących tej samej inwestycji drogowej;
– obwieszczenia RDOŚ z [...] października 2015 r., znak: [...], o wydaniu postanowienia z ww. wniosku o zawieszenie postępowania.
Po rozpoznaniu złożonych odwołań GDOŚ wydał wskazaną na wstępie decyzję z 29 lipca 2021 r. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności zaznaczono, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wymagał uzupełnienia i wyjaśnienia zawartych informacji, w związku z powyższym skierowano do Inwestora wezwanie, które dotyczyło takich kwestii jak: wariantowanie, oddziaływanie akustyczne i emisja zanieczyszczeń powietrza, wpływ na płazy i nietoperze, oraz uszczegółowienia informacji w zakresie inwentaryzacji przyrodniczej i przejść dla zwierząt. W odpowiedzi na powyższe Inwestor przedstawił wyjaśnienia, które GDOS uznał jednak za niewystarczające, w szczególności w zakresie części dotyczącej inwentaryzacji przyrodniczej i działań minimalizujących odziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze. W związku z powyższym organ II instancji ponownie wezwał do uzupełnienia raportu ooś w żądanym zakresie, co zostało skutecznie uczynione pismem z 29 kwietnia 2021 r.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach, dotyczących prowadzenia odrębnych postępowań w sprawie wydania uwarunkowań środowiskowych dla Inwestycji, GDOŚ wskazał, że wskazywane przez odwołujące się osoby uprzednio prowadzone postępowanie w sprawie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Opracowanie projektu Drogi Głównej Południowej na terenie [...], [...] i gmin sąsiednich - etap I (dokumentacja środowiskowa) dla wariantu I", zostało umorzone na skutek niepodjęcia zawieszonej procedury w przewidzianym przepisami k.p.a. terminie. Natomiast obecnie prowadzone postępowanie dotyczy wniosku wydanie decyzji dla przedsięwzięcia polegającego na "budowie Drogi Głównej Południowej na odcinku od drogi wojewódzkiej nr [...] w [...] do połączenia z ul. [...] ". W ocenie GDOŚ, pomimo, że oba wnioski dotyczyły Drogi Głównej Południowej, wnioski o wydanie decyzji różniły się zakresem, a przedsięwzięcia zostały zakwalifikowane z odrębnych podstaw wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71; dalej: "Rozporządzenie"). Zatem nie można mówić o tożsamości postępowań i wydaniu decyzji z naruszeniem przepisu art. 61a § 1 k.p.a.
W kwestii zarzutu nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej GDOŚ wyjaśnił, że zgodnie z art. 89 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy7 zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Dodatkowo na mocy art. 36 ustawy ooś rozprawa może zostać przeprowadzona z udziałem społeczeństwa. Oznacza to, że przeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest obligatoryjne. Dodatkowo, GDOŚ podtrzymał stanowisko organu I instancji, że ewentualne przeprowadzenie tego środka dowodowego me przyspieszyłoby rozpoznania sprawy. RDOŚ wielokrotnie wzywał bowiem inwestora do uzupełnienia dokumentacji oraz przedłożenia dodatkowych wyjaśnień. Zgromadzona dokumentacja jest zatem kompletna, spójna i w pełni wystarczająca do osiągnięcia celu przedmiotowego postępowania, tj. przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określenia uwarunkowań środowiskowych realizacji inwestycji. Przeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa me wpłynęłoby na wcześniejsze zakończenie postępowania, właśnie ze względu na konieczność uzupełniania ww. dokumentacji.
Za bezpodstawny uznano także zarzut brak wyłączenia Mostów [...] Sp. z o.o. od sporządzenia inwentaryzacji środowiskowej dla inwestycji. GDOŚ zaznaczył, że raport ooś może zostać sporządzony przez każdy podmiot, o ile posiada on wiadomości specjalne, niezależnie od powiązania go z wnioskodawcą jakimkolwiek stosunkiem cywilnoprawnym. Brak było także podstaw do wyłączania pracowników ww. spółki, ponieważ stosowne przepisy k.p.a. dotyczą pracowników organu, a nie osób występujących w imieniu strony postępowania. Jednocześnie zaznaczono, że decyzja został wydana na podstawie obszernej dokumentacji zgromadzonej w aktach, a nie jedynie raportu.
Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. GDOŚ nie dopatrzył się w postępowaniu organu I instancji istotnych braków, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności RDOŚ podjął czynności prowadzące do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz zebrał i rozpatrzył zgromadzony przez siebie materiał dowodowy. Zakres kwestii wymagających wyjaśnienia i doprecyzowania na etapie postępowania odwoławczego mieścił się zaś w granicach dodatkowego postępowania uzupełniającego, o którym mowa w art. 136 k.p.a.. Podkreślono, że zastosowanie dodatkowych środków dowodowych, takich jak otwarta dla społeczeństwa rozprawa administracyjna czy też oględziny terenu jest w wyłącznej gestii organu prowadzącego postępowanie. GDOŚ nie znalazł także uzasadnienia dla przeprowadzania żądanych dowodów, wskazując, że dotyczą one odrębnej od przedmiotowego postępowania sprawy, w związku z czym pozostają bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skarg A. K. i L. K , G S. i K. K. oraz P. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze A. i L. K. podniesiono zarzuty naruszenia:
– art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji dotkniętej sankcją nieważności, z uwagi na prowadzenie postępowania, a następnie skierowanie decyzji w stosunku do podmiotu, który nie mógł być inwestorem w sprawie w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy ooś, gdyż Prezydent Miasta [...] nie jest zarządcą dróg wojewódzkich w myśl art. 19 ust. 2 pkt.2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a ewentualne kompetencje do bycia inwestorem w stosunku do drogi wojewódzkiej mógł uzyskać w trybie art. 19 ust. 4 tej ustawy oraz art. 8 ust. 2 i 2a ustawy o samorządzie gminnym, wyłącznie w drodze porozumienia; natomiast jedyne porozumienie, jakie zawarte zostało w trybie art. 19 ust. 4 ustawy o drogach publicznych między Województwem [...] a Miastem [...] z późniejszymi aneksami do tego porozumienia, to porozumienie z [...] sierpnia 2013 r. w sprawie powierzenia Miastu [...] prowadzenia zadania pn. "Projekt Budowy Drogi Głównej Południowej", które nie dawało Prezydentowi Miasta [...] kompetencji do pełnienia funkcji inwestora w rozumieniu ustawy o drogach publicznych dla drogi wojewódzkiej, gdyż dotyczyło innego zadania inwestycyjnego niż te będące przedmiotem niniejszej sprawy;
– art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania, a następnie skierowanie decyzji do osoby nieżyjącej, która w chwili wydawania decyzji nie miała już przymiotu strony, a zatem do osoby nie będącej stroną w sprawie; mogło to w ocenie Skarżących doprowadzić do pozbawienia osób będących następcami prawnymi zmarłego możliwości działania w sprawie;
– art. 12 k.p.a., art. 35 k.p.a. i art. 36 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób rażąco przewlekły, przez okres blisko pięciu lat, przy jednoczesnym niezastosowaniu się do wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 9 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SAB/Wa 1346/19 w którym stwierdzono, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania administracyjnego i że przewlekłość ta miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
– art. 6, 7, 8 oraz 10 k.p.a. poprzez działanie organu II instancji wbrew zasadom praworządności, prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej i czynnego udziału w postępowaniu;
– art. 44 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie zaskarżonej decyzji za prawidłowo doręczona w sytuacji naruszenia zasad doręczenia i awizacji przesyłki pocztowej zawierającej rozstrzygniecie.
Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji, alternatywnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności podkreślili, że istniejące porozumienie pomiędzy Zarządem Województwa [...] oraz Prezydentem Miasta [...] dotyczyło innej inwestycji niż ta będąca przedmiotem postępowania, a zatem było ono prowadzone z wniosku podmiotu nieuprawnionego, co w świetle przytoczonych przepisów ustawy o drogach publicznych stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Zarzut prowadzenia postępowania wobec osoby nieżyjącej uzasadniono faktem śmierci w dniu 13 sierpnia 2020 r. E. P., do którego mimo to została skierowana zaskarżona decyzja. Organ nie zawiesił postępowania, przez co w ocenie Skarżących uniemożliwił czynny udział w postępowaniu jego następcom prawnym.
G. S. i K. K. w swojej skardze wnieśli o uchylenie decyzji GDOŚ i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniesione zostały zarzuty naruszenia:
– art. 73 ust. 1 ustawy ooś w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 61a § 1 kpa, poprzez przyjęcie, że Miasto [...] mógł być inwestorem w sprawie, pomimo, że porozumienie z [...] sierpnia 2013 r. w sprawie powierzenia Miastu [...] prowadzenia zadania pn. "Projekt Budowy Drogi Głównej Południowej" zawartego w trybie art. 19 ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych między Województwem [...] a Miastem [...] z późniejszymi aneksami do tego porozumienia, nie dawało Miastu [...] kompetencji do pełnienia funkcji inwestora w rozumieniu ustawy o drogach publicznych dla drogi wojewódzkiej, gdyż dotyczyło innego zadania inwestycyjnego niż te będące przedmiotem sprawy przed RDOŚ i GDOŚ;
– naruszenie przepisów prawa miejscowego jakim jest porozumienie z [...] sierpnia 2013 r. w sprawie powierzenia Miastu [...] prowadzenia zadania pn. "Projekt Budowy Drogi Głównej Południowej" zawarte w trybie art. 19 ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych między Województwem [...] a Miastem [...] opublikowane w dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] września 2013 r. poz. [...] z późniejszymi aneksami do tego porozumienia również publikowanymi w dzienniku Urzędowym Województwa [...] w kolejnych latach, poprzez ich niezastosowanie do oceny czy Miasto [...] mógł być wnioskodawcą w sprawie, skoro Województwo [...] powierzyło Miastu [...] prowadzenia zadania p.n. "Projekt Budowy Drogi Głównej Południowej na odcinku od drogi Wojewódzkiej nr [...] w [...] na połączeniu z ulicą [...] w [...] " jako nowego ciągu drogi wojewódzkiej nr [...], oraz powierzył Miastu [...] pełnienie funkcji inwestora w rozumieniu art. 20 pkt. 3 ustawy o drogach publicznych, w zakresie koniecznym dla prawidłowej realizacji wyżej wymienionego zadania, którego zakres rzeczowy jak wynika z kolejnych aneksów do Porozumienia miał uwzględniać decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nr DOOŚ.OAII.4200.24.2012.aj.19 z 19 lutego 2015 r., uchylającą w całości decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla Drogi Głównej Południowej nr WOOŚ.4200.2.2011.AS3.128 z 6 lutego 2012 r. - co do którego to postępowania Organ II instancji uznał w swojej decyzji z 25 lipca 2021 r., iż jest to odrębne, nie tożsame postępowanie z aktualnym postępowaniem zainicjowanym złożeniem wniosku Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2015 r., a co za tym idzie Miastu [...] zgodnie z Porozumieniem zmienianym kolejnymi aneksami powierzono prowadzenie innego zadania inwestycyjnego niż objęte niniejszym postępowaniem oraz powierzono pełnienie funkcji inwestora w zakresie koniecznym do realizacji innego zadania inwestycyjnego niż objęte niniejszym postępowaniem;
– art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie;
– art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 8 k.p.a. poprzez działanie organu wbrew zasadzie praworządności, zasady prawdy obiektywnej oraz zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej.
P. P., następczyni prawna E. P., w swojej skardze na decyzję GDOŚ wniosła o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie:
– art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. w sytuacji, w której postępowanie było prowadzone w stosunku do osoby zmarłej bez wezwania następcy prawnego do udziału w sprawie po 13 sierpnia 2020 r. i prowadzeniu postępowania administracyjnego bez udziału uprawnionego właściciela, a tym samym pozbawieniu następcy prawnego strony możliwości obrony swoich praw;
– art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. poprzez wydanie i doręczenie zaskarżonej decyzji osobie nie żyjącej.
Uzasadniając zarzuty, Skarżąca podniosła, że jej ojciec był stroną obu postępowań dotyczących ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla Drogi Głównej Południowej, z uwagi na fakt bycia właścicielem działki ew. nr [...], której obecnie – w wyniku spadkobrania – jest ona współwłaścicielką. O fakcie doręczenia decyzji zmarłemu ojcu dowiedziała się od matki. Zaznaczyła, że przebieg postępowania i udział jej ojca w postępowaniu poznała z niepełnej dokumentacji, którą posiada jej matka. Gdyby wiedziała o toczącym się postępowaniu od 13 sierpnia 2020 r. tj. od daty śmierci ojca, podjęłaby w nim czynny udział, który przez brak działań organu został jej uniemożliwiony.
W odpowiedzi na skargi GDOŚ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skarg, GDOŚ ponownie zaznaczył, że podnoszona przez Skarżących kwestia rzekomej tożsamości prowadzonych postępowań dotyczących ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla Drogi Głównej Południowej nie znajduje uzasadnienia w ustalonym stanie faktycznym, bowiem pierwsze prowadzone postępowanie zostało w sposób prawidłowy umorzone, a ponadto zakresy obu złożonych wniosków różniły się w sposób znaczny. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że art. 73 ust. 1 ustawy ooś mówi nie o inwestorze, a o podmiocie podejmującym się realizacji przedsięwzięcia. Tym samym organ zobowiązany jest do prowadzenia postępowania, a następnie wydania decyzji na rzecz określonego we wniosku jako wnioskodawca podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Podmiot ten nie musi cechować się statusem inwestora. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie rodzi bowiem praw do terenu, nie nadaje uprawienia w postaci zezwolenia na realizację inwestycji, nie przesądza, który z konkurujących podmiotów faktycznie zrealizuje przedmiotową inwestycję (i w jakim trybie). Istotne jest tylko czy decyzja następcza względem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mieści się w katalogu określonym w art. 72 ust. 1 ustawy ooś.
Odnosząc się do zarzutu prowadzenia postępowania w stosunku do osoby nieżyjącej, GDOŚ zaznaczył, że strony o wszelkich czynnościach organu były powiadamianie poprzez obwieszczenia na podstawie art. 49 k.p.a.. Przez cały okres toczącego się postępowania strony mogły składać swoje uwagi i wnioski, w tym, na mocy art. 41 k.p.a., były zobowiązane zawiadomić organ administracji o każdej zmianie swojego adresu. Ponadto przed wydaniem decyzji strony zostały powiadomione również w formie obwieszczenia na podstawie art. 49 i 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowych oraz możliwości wypowiedzenia się co do jego treści. Bezpośrednio do odwołujących się została jedynie wysłana zaskarżona decyzja. Jednocześnie podkreślono, że żadna z zainteresowanych stron nie zgłosiła do organu II instancji faktu śmierci jednego z uczestników postępowania, a nawet zawarte w skardze P. P. oświadczenie o śmierci jej ojca nie może zostać uznane za jednoznaczny dowód jej następstwa prawnego. Przesyłka z jedynym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie kierowanym bezpośrednio do E. P., tj. decyzją z 29 lipca 2021 r., została doręczona zgodnie z art. 43 k.p.a.. Przesyłka została doręczona 10 sierpnia 2021 r., za pokwitowaniem, w miejscu zamieszkania strony, dorosłemu domownikowi — I. P., która podjęła się oddania pisma adresatowi i własnoręcznym podpisem poświadczyła zwrotne potwierdzenie odbioru. Nie podjęła ona jednak żadnych działań mających na celu poinformowanie GDOŚ o fakcie śmierci jej męża. W ocenie organu II instancji stanowi to naruszenie art. 74 ust. 3d ustawy ooś, a ewentualni następcy prawni zmarłej strony nie brali udziału w postępowaniu odwoławczym z własnego wyboru, nie dopełniając przy tym ciążących na nich ustawowo obowiązków i nie wykazując należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw.
W piśmie z 17 stycznia 2022 r. skarżący A. i L. K. wnieśli o dopuszczenie dowodów z:
– pisma Skarżącej z 20 września 2021 r. skierowanego do Zarządu Województwa [...] w trybie dostępu do informacji publicznej oraz pisemnej odpowiedzi Dyrektora Departamentu Komunikacji i Transportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] -pismo nr [...] z dnia [...] września 2021 r. - na okoliczność tego, że Porozumienie nr [...] z [...] sierpnia 2013 r. nie tylko nie dawało Prezydentowi Miasta [...] kompetencji do pełnienia funkcji inwestora w rozumieniu ustawy o drogach publicznych dla drogi wojewódzkiej, gdyż dotyczyło innego zadania inwestycyjnego niż te będące przedmiotem sprawy przed RDOŚ i GDOŚ, ale również Zarząd Województwa [...], zawierając kolejne aneksy do porozumienia nie miał świadomości o tym, że poprzednio prowadzone postępowanie zakończone wydaniem Decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nr DOOŚ.OAI1.4200.24.2012.aj.l9 z 19 lutego 2015 r. zostało umorzone, a jednocześnie wszczęte zostało nowe postępowanie;
– dwóch zawiadomień z 9 sierpnia 2021 r. na których widnieje termin do odbioru korespondencji datowany na dzień 23 sierpnia 2021 r. na okoliczność, wskazanej w zawiadomieniach daty odbioru korespondencji.
Postanowieniem z 20 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie połączyć skargi A. i L. K., G. S. i K. K. oraz P. P.do wspólnego dalszego prowadzenia, rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą IV SA/Wa 1850/21.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019, poz. 2325 t.j. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla Inwestycji.
Skargi były niezasadne.
Należy na wstępie przypomnieć, że istotą postępowania w przedmiocie wydania decyzji o wydaniu środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia jest rozpoznania potencjalnych negatywnych skutków jakie związane są z realizacją danego przedsięwzięcia, a następnie takie ukształtowanie tych warunków, aby skutki te ograniczyć do akceptowalnych z punktu tu widzenia środowiska rozmiarów biorąc pod uwagę cel samego przedsięwzięcia i skutki wywołane brakiem jego realizacji. Z przepisów ustawy ocenowej wynika, że zasadą jest wydanie decyzji środowiskowej, tj. określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Odmowa jej wydania następuje tylko w ściśle określonych przypadkach wskazanych expressis verbis przez ustawodawcę (art. 80 ust. 2, art. 77 ust. 1, art. 81 ust. 2, art. 81 ust. 3, art. 81 ust. 1 tej ustawy). Opisane założenie ustawodawcze jest zrozumiałe w kontekście cech decyzji środowiskowej, która służy jedynie ocenie następstw dla środowiska, wynikających z realizacji konkretnego przedsięwzięcia, ale nie przesądza samej możliwości przystąpienia do jego realizacji. Rolą postępowania środowiskowego jest wyłącznie zidentyfikowanie negatywnych skutków wykonywania i późniejszej eksploatacji inwestycji oraz wskazanie działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem, a nie wydanie generalnej zgody na wykonanie przedsięwzięcia.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieważności zaskarżonej decyzji należy wskazać , że nie był on zasadny. Strony wskazały, że zaskarżona decyzja jest dotknięta nieważnością z dwóch odrębnych przyczyn. Po pierwsze, została skierowana do podmiotu, który nie może być wnioskodawcą (inwestorem) w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy ocenowej. Po drugie, postępowanie administracyjne było prowadzone, a następie skierowane do osoby nieżyjącej w chwili wydawania decyzji , co naruszało art. 97 kpa.
Odnosząc się do pierwszej kwestii należy wskazać, że w skardze skardze A. i L. K. podniesiono, że zarzut rażącego naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy ocenowej i art. 19 ust. 2 pkt.2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), natomiast w skardze G. S. i K. K. naruszenie tych przepisów (oraz art. 61 § 1 k.p.a. , a nadto art. 61a § 1 kpa przez niezastosowanie). W istocie jednak zarzut ten jest tożsamy, a sprowadza się do tego, że według skarżących Prezydent nie miał legitymacji czynnej do wszczęcia postępowania w przedmiocie uwarunkowań środowiskowych dla Inwestycji. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy ocenowej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Z treści art. 73 ust. 1 ustawy ocenowej wynika, że z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może wystąpić praktycznie każdy podmiot zainteresowany realizacją przedsięwzięcia, bez względu na to, czy posiada tytuł prawny do nieruchomości, na której ma być ono zrealizowane (por. K. Gruszecki [w:] Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. III, LEX/el. 2020, art. 73 i 74, B. Rakoczy [w:] Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz, Warszawa 2010, art. 73.). Rację ma GDOŚ, że wnioskodawca określony w art. 73 ust. 1 ustawy ocenowej nie musi cechować się statusem inwestora czy to na mocy ustawy o drogach publicznych czy na mocy innych uregulowań ustawowych, a decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie rodzi praw do terenu, nie nadaje uprawienia w postaci zezwolenia na realizację inwestycji, nie przesądza, który z konkurujących podmiotów faktycznie zrealizuje przedmiotową inwestycję (i w jakim trybie). Podmiot ten nie musi być tożsamy z inwestorem w rozumieniu prawa budowlanego (por. Wyrok NSA z 4.11.2010 r., II OSK 1297/10, LEX nr 746451.). W ocenie Sąd w tutejszym składzie trafnie NSA w przedmiotowym wskazał, że brak jest podstaw, aby utożsamiać pojęcie "podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia" z pojęciem "inwestora". Chociaż samo orzeczenie zapadło na tle innego stanu faktycznego, to sam fragment rozważań prawnych dotyczący tej kwestii nie tylko pozostał aktualny, ale jest cenną wskazówką interpretacyjną w niniejszej sprawie. NSA podkreślił, że z wykładni językowej zawartego w art. 73 ust. 1 ustawy ocenowej sformułowania "podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia" również nie wynika, aby przedsięwzięcie musiało koniecznie zostać doprowadzone do końca przez podmiot, który je planował. Z punktu widzenia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach istotne jest jedynie, aby o decyzję wystąpił podmiot uprawniony, to jest podmiot, który zaangażowany jest w planowane przedsięwzięcia. NSA (oceniając sytuację faktyczną, w której wnioskodawcą w postępowaniu o zezwolenie na budowę był inny podmiot niż wnioskodawca w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) uznał jedynie, ze bezsporne jest, że przedsięwzięcie, w stosunku, do którego ma zostać wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, musi być tym samym przedsięwzięciem, dla którego została uprzednio wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.
W przedmiotowej sprawie Prezydenta Miasta [...] był podmiotem, który planował realizację przedsięwzięcia, stąd miał legitymację czynną do wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla Inwestycji. Zarzuty naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy ocenowej w zw. z art. 61 § 1 kpa i art. 61a § 1 kpa poprzez niezastosowanie były niezasadne.
Już tylko na marginesie należy wskazać, że z prawidłowo ustalonego przez organy administracyjne stanu faktycznego wynika, że Prezydent Miasta [...] posiadał przymiot inwestora w stosunku do drogi wojewódzkiej na podstawie porozumienia zawartego w trybie art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 z późn. zm.). oraz art. 8 ust. 2 i 2a ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559 z późn. zm.). Trafnie GDOŚ wskazał, że zawarte w dniu 30 sierpnia 2013 r. porozumienie między Województwem [...] a Miastem [...] w sprawie powierzenia Miastu [...] prowadzenia zadania pn. "Projekt Budowy Drogi Głównej Południowej" obejmowało również aktualnie analizowane przedsięwzięcie inwestycyjne. W aneksie nr 8 z dnia 2 października 2019 r. (Dz.U. Woj. [...] z dnia [...] listopada 2019 r. poz. [...]), w paragrafie 3 wskazano, że szczegółowo całościowy zakres prac projektowych na 2019 r. zastanie określony w kolejnym aneksie po rozstrzygnięciu przez GDOŚ odwołania od decyzji RDOS w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia budowa Drogi Głównej Południowej na odcinku od drogi wojewódzkiej nr [...] w [...] do połączenia - ul. [...] w [...]. Z powyższego wynika, ze zakresem porozumienia objęte była nie tylko pierwsze przedsięwzięcie pod nazwą Droga Południowa Glówna, w stosunku do której w 2019 r. umorzono postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i obecnie analizowane. Należy przypomnieć, że pod powyższą nazwą były opisane dwa przedsięwzięcia. Pierwsze, które dotyczył wniosek wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2010 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Opracowanie projektu Drogi Głównej Południowej na terenie [...], [...] i gmin sąsiednich - etap I (dokumentacja środowiskowa) dla wariantu I". Projektowany odcinek drogi miał długość około 23 km, 4 pasy ruchu oraz klasę drogi głównej ruchu przyspieszonego (GP). Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 32 Rozporządzenia. Drugie, to przedsięwzięcie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, zainicjowane wnioskiem z 25 września 2015 r., o wydanie decyzji dla przedsięwzięcia polegającego na "budować Drogi Głównej Południowej na odcinku od drogi wojewódzkiej nr [...] w [...] do połączenia z ul. [...] w [...]". Przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 60 Rozporządzenia, a przedmiotowa inwestycja polegać będzie na budowie drogi klasy głównej ruchu przyspieszonego (GP) i głównej (G), o długości około 23 km i przekroju jednojezdniowym 1 X 2 jedna jezdnia i dwa pasy ruchu, a na odcinku od skrzyżowania z drogą krajową nr 78 (rejon węzła z DK 78 od km około 12+500 do około 14+400) dwujezdniowym 2x2- dwie jezdnie po dwa pasy ruchu. Oba przedsięwzięcia dotyczyły drogi na tym samym odcinku, ale o różnych parametrach. Warto dodać, że porozumienie z [...] sierpnia 2013 r. nadal jest zmieniane, również po wydaniu zaskarżonej decyzji przez GDOŚ – przykładowo na mocy aneksu nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2022r, poz. [...]) zmieniającego nin. porozumienie z dniem [...] grudnia 2021r. dodano § 4h odnoszący się wprost do zaskarżonej decyzji ( "§ 4h ust. 1 W roku 2021 z uwagi na zakończenie postępowania II-instancyjnego w sprawie odwołania od decyzji środowiskowej, przewiduje się: 1) Aktualizację raportu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko."). Jasno z powyższego wynika, że porozumienie obejmuje również przedmiotową Inwestycję.
Odnosząc się do załączonego w toku postępowania sądowoadministracyjnego pisma Dyrektora Departamentu Komunikacji i Transportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] nr [...] z dnia [...] września 2021 r. należy podkreślić, że pismo to ma jedynie informacyjny charakter, nie przesądza o treści porozumienia, w szczególności o zakresie obowiązków stron. Na marginesie jedynie należy odnotować, że z pisma tego wynika jednak, że podmiot udzielający odpowiedzi ma świadomość wydania decyzji przez GDOŚ w dniu 29 lipca 2021r. Wynika nadto, że odpowiadający na pytanie Skarżących traktuje nowy ciąg drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od drogi wojewódzkiej nr [...] w [...] do połączeniu z ul. [...] w [...] w sposób funkcjonalny. Z tego względu traktuje przedmiotową Inwestycję jako pewną kontynuację poprzednio planowanego przedsięwzięcia.
Niezasadny był również zarzut nieważności postępowania z powodu prowadzenia postępowania mimo śmierci jednego z uczestników (E. P.) – naruszenie art. 97 § 1 pkt 1 kp.a. Zgodnie z art. 74 ust. 3c ustawy ocenowej w przypadku gdy w dniu wszczęcia postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokument, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, zawiera nieaktualne dane lub w przypadku gdy dane te stały się nieaktualne na skutek śmierci jednej ze stron tego postępowania, nie stosuje się art. 97 § 1 pkt 1 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 74 ust.3d ustawy ocenowej w przypadku gdy po doręczeniu stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z wyjątkiem zawiadomienia w trybie określonym w art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, nastąpi:1) zbycie własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie,2) przeniesienie własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wskutek innego zdarzenia prawnego - nabywca jest obowiązany, a w przypadku, o którym mowa w pkt 1 - nabywca i zbywca są obowiązani, do niezwłocznego zgłoszenia organowi właściwemu do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach danych nowego właściciela lub użytkownika wieczystego. Tym innym zdarzeniem prawnym jest m. in śmierć właściciela rzeczy wchodzącej w skład spadku (art. 922- 924 kodeksu cywilnego – por. A. Kidyba, E. Niezbecka [w:] A. Kidyba, E. Niezbecka, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom IV. Spadki, wyd. IV, Warszawa 2015, art. 922., na temat zdarzeń cywilnoprawnych, prób ich podziału i typologii w teorii prawa cywilnego – zob. Z. Radwański, Prawo cywilne – cześć ogólna , Warszawa 1994 , s. 155- 158 ).
Jak stanowi z kolei art. 74 ust. 3e ustawy ocenowej niedokonanie zgłoszenia zgodnie z ust. 3d i prowadzenie postępowania bez udziału nowego właściciela lub użytkownika wieczystego nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Dalej w myśl art. 74 ust. 3f ustawy ocenowej nieuregulowany lub nieujawniony stan prawny nieruchomości znajdujących się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, nie stanowi przeszkody do wszczęcia i prowadzenia postępowania oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Do zawiadomień o decyzjach i innych czynnościach organu osób, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości o nieuregulowanym lub nieujawnionym stanie prawnym, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie w art. 74 ust. 3g ustawy ocenowej ustawodawca doprecyzował, że przez nieuregulowany stan prawny należy rozumieć sytuację, w której: 1) dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie żyje i nie przeprowadzono postępowania spadkowego lub nie zostało ono zakończone; 2) nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe.
Przepisy te mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 4. ust. 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1712 z późn. zm.), zgodnie z którym do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 63, art. 64 ust. 1 i 3a, art. 65, art. 74 ust. 3b-3h, art. 84 ust. 1 i 1a oraz art. 86d ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Ustawa ta weszła w życie 24 września 2019 r. , natomiast zaskarżona decyzja, kończąca postępowanie w sprawie, została wydana w dniu 3 sierpnia 2021r. Zgodnie z powyższymi przepisami, w szczególności art. 74 ust. 3d pkt 2 ustawy ocenowej obowiązkiem następców prawnych zmarłego uczestnika postępowania było niezwłoczne powiadomienie o jego śmierci, a sam jego zgon nie był podstawą do zawieszenia postępowania. Niezgłoszenie się spadkobierców czy też śmierć uczestnika i nieukończenia albo nieprzeprowadzenie postępowanie spadkowego po zmarłym uczestniku nie stanowią także podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1pkt 4 k.p.a. z uwagi na treść art. 74 ust. 3e ustawy ocenowej.
Już tylko na marginesie warto dodać, że we wcześniejszym stanie prawnym śmierć uczestnika postępowania również nie powadziła do nieważności postępowania, a to z uwagi na to, ze w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej środowiskowej uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, tylko podmiot planujący realizację przedsięwzięcia jest stroną postępowania, która może ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji i tylko na jego rzecz decyzja zostaje wydana (por. wyrok NSA z 23.07.2019 r., II OSK 2233/17, LEX nr 2725714.)
Nadto rację ma GDOŚ, że przesyłka adresowana do E. P. zawierająca decyzją z 29 lipca 2021 r., została doręczona zgodnie z art. 43 k.p.a. Przesyłka została doręczona 10 sierpnia 2021 r., za pokwitowaniem, w miejscu zamieszkania strony, dorosłemu domownikowi — I. P., która podjęła się oddania pisma adresatowi i własnoręcznym podpisem poświadczyła zwrotne potwierdzenie odbioru. Osoba ta nie podjęła żadnych działań mających na celu poinformowanie organu odwoławczego o śmierci jej męża. Niezasadny był także zarzut niezapewnienia czynnego udziału P. P., w postępowanie odwoławczym. Skarżąca podniosła, że nie wzięła czynnego udziału w postępowaniu, gdyż nie została wezwana do udziału w sprawie. Dopiero na etapie postepowania sądowoadministracyjnego złożyła protokół poświadczenia dziedziczenia po zmarłym E. P. (załączyła do skargi). Kwestię tę należy ocenić zgodnie z cytowanym już wyżej art. 74 ust. 3d i 3e ustawy ocenowej (niedokonanie zgłoszenia zgodnie z ust. 3d i prowadzenie postępowania bez udziału nowego właściciela lub użytkownika wieczystego nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego).
Należy podkreślić, że w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej sposób zawiadamiania stron o czynnościach procesowych kompleksowo regulują przepisy art. 74 ust. 3 ustawy ocenowej i art. 49 k.p.a. Postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej, ze względu na swój potencjalnie szeroki zasięg jeżeli chodzi o strony postępowania, jest postępowaniem szczególnym, w którym ustawodawca przewidział możliwość skorzystania z instytucji uregulowanej w art. 49 k.p.a. GDOŚ o wszelkich podejmowanych czynnościach wszystkich uczestników postępowania informował właśnie w trybie art. 49 Kpa.
Podsumowując, należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności decyzji, a także przesłanki wznowienia postępowania, a organ nie naruszył prawa w omawianym wyżej zakresie.
Kwestia przewlekłości prowadzenia ocenianej sprawy nie może być przedmiotem niniejszej skargi. Stronom przysługiwał bowiem odrębna skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego – art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., z której zresztą skorzystały. Z tego względu zarzuty naruszenia art. 12 k.p.a., art. 35 k.p.a. i art. 36 k.p.a nie mogły rozpoznawane w niniejszym postępowaniu. Odrębną kwestią jest natomiast zmiana stanu faktycznego w toku trwania postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą prawdy materialnej organ bierze pod uwagę stan faktyczny z dnia wydawania decyzji administracyjnej (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 104.) . Ta też było w przedmiotowej sprawie . Jeśli chodzi o kwestię nowych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarze objętym Inwestycją, to nie mają one znaczenia w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy ocenowej właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej m. in. dla drogi publicznej, czyli przedmiotowej Inwestycji.
Wydawane pozwoleń na budowę nie jest przesłanką braną pod uwagę przy wydawanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych przedsięwzięcia. Skarżący nie wskazali przy tym konkretnie, jakie pozwolenia zostały wydane, ani też jakie nowe budynki powstały i jakie ma to znaczenie dla przedmiotowej sprawy. Właściciele nieruchomości , na których powstają te budynki, jeśli rzeczywiście znajdują się w obszarze objętym zasięgiem oddziaływania Inwestycji byli uczestnikami niniejszego postępowania i mogli przedstawić swoje stanowisko.
Niezasadne były zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8, art. 10 i art. 80 Kpa poprzez działanie organu wbrew zasadzie praworządności, zasadzie prawdy obiektywnej oraz zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, zasadzie czynnego udziału w postępowaniu oraz naruszenie art. 77 § 1 Kpa poprzez niebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie. Zarzuty te były gołosłowne. W ocenie Sądu w toku postępowania administracyjnego został zgromadzony cały niezbędny materiał dowodowy, GDOŚ dokonał jego swobodnej, ale nie dowolnej oceny, prawidłowo ustalił stan faktyczny pozwalający na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla Inwestycji. Wobec braku szerszego uzasadnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy jedynie przypomnieć, że organy administracji oparły się zasadniczo na raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, któremu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (vide wyroki w sprawach: II OSK 844/16 z 28 października 2016 r.; Wyrok NSA z 23.11.2010 r., II OSK 1848/10, LEX nr 787129.). Zatem zarzuty i zastrzeżenia strony wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, a powinny zostać poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady raportu. Sąd administracyjny nie może poddawać ocenie merytorycznej ustaleń faktycznych raportu, jeśli ocena ta wymaga wiadomości specjalnych. Ocena sądu odnośnie raportu może dotyczyć tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny oraz czy spełnia wymagania ustawowe (por. wyroki: sygn. akt II OSK 552/15 z 29 listopada 2016 r.; II OSK 662/15 z 29 września 2016 r.; II SA/Po 459/15 z 16 września 2015 r.;
Nie doszło również do naruszenia art. 10 Kpa. Strony były informowane o prowadzonym postępowaniu i kolejnych podejmowanych czynnościach poprzez zawiadomienia, zgodnie z art. 49 Kpa. Przed wydaniem decyzji GDOŚ kierując się art. 10 k.p.a poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do jego treści. Żadna ze stron nie zgłosiła dodatkowych uwag.
Kwestia ewentualnego naruszenia art. 44 kp.a. przy doręczeniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję do skarżących A. K. i L. K. nie ma żadnego wpływu na poprawność tej decyzji. Miałaby jedynie znaczenie w przypadku wydania postanowienia o odrzucenia skargi, co nie miało miejsca. Należy przy tym zauważyć, że przesyłka ta została doręczona w sposób prawidłowy. Zgodnie z art. 44 § 1 kp.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. W myśl art. 44 § 2 kpa zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Jak stanowi art. 44 § 3 kpa w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zgodnie z art. 44 § 4 kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Pierwsze awizo przesyłki zawierającej odpis decyzji GDOŚ z dnia 29 lipca 2021 r. pozostawiono w dniu 9 sierpnia 2021 r., a drugie w dniu 17 sierpnia 2021 r. W dniu 24 sierpnia 2021 r. dokonano zwrotu przesyłek, gdyż nie zostały podjęte w terminie. Powyższe adnotację znajdują na kopertach i zwrotnych potwierdzeniach zawierających przesyłkę (k. 236 – 2387 akt administracyjnych)
Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi należało oddalić.