IV SA/Wa 1815/16

IV SA/Wa 1815/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Rząsa /przewodniczący sprawozdawca/
Łukasz Krzycki
Teresa Zyglewska
Symbol z opisem
6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 778
art. 53 ust. 3 pkt 6 w zw. z art. 64, art. 4 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2015 poz 1774
art. 92 ust. 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
Dz.U. 2015 poz 520
art. 2 pkt 8, art. 53a, art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Zyglewska Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2016 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. D. i H. D. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych (dalej również "Generalny Dyrektor" lub "DGLP") z [...] maja 2016 r., nr [...] (dalej: "zaskarżone postanowienie"). Postanowieniem tym Dyrektor Generalny, po rozpoznaniu zażalenia B. D. i H. D. (dalej: "inwestorzy" lub "skarżący") utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] (dalej: "Dyrektor Regionalny" lub "RDLP") z [...] listopada 2015 r., znak [...], odmawiające uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów leśnych projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości [...].
II. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.
II.1. Pismem z 9 listopada 2015 r. Burmistrz [...], powołując się na art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualny t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") wystąpił do RDLP z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości [...]. Pismo to wpłynęło do Dyrektora Regionalnego w dniu 9 listopada 2015 r. Do wniosku Burmistrz dołączył projekt decyzji nr [...] o warunkach zabudowy wraz załącznikiem graficznym oraz analizą zagospodarowania terenu nr [...].
II.2. Wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Dyrektor Regionalny odmówił uzgodnienia projektu decyzji. RDLP stwierdził, że co prawda budowa obejmie tylko grunty rolne na działce nr [...], ale dojazd do tej inwestycji będzie musiał odbywać się po gruntach leśnych, wchodzących w skład tej działki.
Zaistniała zatem sytuacja, że zmiana dotychczasowego wykorzystania gruntu rolnego (Ps), na działce ewidencyjnej nr [...], planowanego na cele zabudowy budynkiem letniskowym jednocześnie wymusi konieczność wyłączenia z produkcji gruntów leśnych (Ls), na tej działce (dojazd). Dyrektor Regionalny stwierdził również, że przedmiotowe grunty leśne nie uzyskały zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne, a zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest dopuszczalne jeżeli grunt nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęły zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc. Przeznaczenie każdego prywatnego gruntu leśnego na cele nierolnicze i nieleśne, zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 909 ze zm.; dalej: "u.g.r.l.) wymaga uzyskania zgody wojewody (dawniej) lub marszałka województwa (obecnie). Urząd Miejski w [...] nie przysłał razem z projektem decyzji kopii takiej zgody, a zatem Dyrektor Regionalny przyjął, że zgoda taka nie była nigdy uzyskana. W tej sytuacji warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p. nie został spełniony, a zatem uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe.
II.3. Zażalenie na wskazane wyżej postanowienie Dyrektora Regionalnego wnieśli inwestorzy. W zażaleniu zarzucono w szczególności niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, a w szczególności bezspornego faktu tj., że na przedmiotowej działce od 20-stu lat nie rośnie las (załączono dokumentację fotograficzną). Skarżący wskazali, że w ewidencji gruntów znajdują się nieaktualne dane dotyczące działki ewidencyjnej nr [...] i z tego powodu nie można ich obciążać za brak zgody na przeznaczenie gruntu leśnego na cele nierolnicze i nieleśne. W uzupełnieniu zażalenia inwestorzy powołali się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej również: "SKO w [...]") z [...] grudnia 2015 r., znak [...].
II.4. Dyrektor Generalny wydając zaskarżone postanowienie uznał, że postanowienie RDLP z [...] listopada 2015 r. jest zgodne z prawem. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano w szczególności, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p., na podstawie zapisu w planie miejscowym, który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r., można uzgodnić decyzję o warunkach zabudowy, gdy inwestycja ta będzie mieściła się w zakresie celu, na który nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntów w tym planie. Jak wynika z dokumentacji aktualnie działka ewidencyjna nr [...] stanowi działkę rolno - leśną, objętą w całości projektem decyzji (co potwierdza załącznik graficzny), przeznaczoną w planie miejscowym, który obowiązywał do 31 grudnia 2003 r., pod tereny upraw polowych i ogrodniczych - symbol RP. Co prawda budowa budynku letniskowego została zaprojektowana tylko na gruntach rolnych (Ps), działki ewidencyjnej nr [...], to jednak dojazd do tej inwestycji będzie musiał odbywać się po gruntach leśnych, od strony działki ewidencyjnej nr [...]. Planowana zmiana wykorzystania nieruchomości rolnej (Ps), na cele zabudowy spowoduje konieczność włączenia do planowanego obszaru zabudowy również sąsiadującego z nią gruntu leśnego (Ls), co w konsekwencji będzie wymagało jego wyłączenia z produkcji leśnej. W świetle powyższego, mimo że inwestorzy twierdzili, iż na gruncie leśnym brak jest lasu, należy stwierdzić, że nie ma to znaczenia, ponieważ mamy do czynienia z niezalesionym gruntem leśnym (użytek ewidencyjnie leśny - Ls). Zgodnie, z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r.t sygn. akt IV SA/Wa 2002/11 w podobnej sprawie, stwierdzono, że "dojazd przez grunt leśny do planowanej zabudowy (...) wiązać się będzie z przeznaczeniem gruntów leśnych, które znajdują się pod drogą wewnętrzną, na cele nieleśne". Tak więc, dojazd do części planowanej pod zabudowę będzie wymagać wyłączenia gruntu leśnego z produkcji, a tym samym spełnienia warunków art 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Należy zauważyć, że w miejscowym planie, który utracił moc działka ewidencyjna nr [...], była położona w obszarze RP - tereny upraw polowych i ogrodniczych. Zatem, cel przeznaczenia tego gruntu w powyższym planie jest niezgodny z projektowanym w decyzji (zabudowa budynkiem rekreacji indywidualnej). W zaistniałej sytuacji brak jest też możliwości dojazdu do inwestycji w myśl przepisu art. 29 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015 r. poz. 2100 ze zm., dalej: "u.o.l." lub "ustawa o lasach"). Przepis dotyczy ruchu pojazdem po drogach leśnych, nie dotyczy zaś możliwości ustanawiania dostępu "przez las" do części inwestycyjnej. Budowa drogi dojazdowej na gruntach leśnych (Ls), do gruntów rolnych przewidzianych pod budownictwo, nie jest tożsama z posiadaniem drogi dojazdowej do gruntów leśnych lub rolnych. Natomiast, odnośnie załączonego do akt sprawy postanowienia SKO w [...] z [...] grudnia 2015 r., należy stwierdzić, że jego treść nie wnosi okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Powyższe postanowienie m.in., potwierdza fakt, że projekt decyzji obejmujący swoim zakresem grunty w skład których wchodzi użytek Ls - lasy, uzgadniany jest z Dyrektorem RDLP, jako organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych.
III.1. Skargę na postanowienie Dyrektora Generalnego wnieśli inwestorzy. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym przepisów ustawy o lasach, poprzez przyjęcie, iż konieczne jest wyłączenie z produkcji leśnej części działki o powierzchni 0,0354 ha, choć przepis art. 3 pkt. 1 u.o.l. stanowi, że lasem jest grunt o powierzchni co najmniej 0,10 ha, co nie wymaga uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych, a ponadto, skarżący nie występują o przejazd przez grunt leśny do planowanej zabudowy, gdyż mogą w ogóle przez tę konkretną część nie przejeżdżać, ale zostawiać samochody na drodze służebnej, tj. przed bramą. Tym samym rzekoma droga, wskazana przez Lasy Państwowe jest po prostu zbędna. Skarżący zarzucili również naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77, art, 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik postępowania, tj. nie zbadanie, czy w rzeczonym postępowaniu konieczne jest w ogóle wyłączenie gruntu leśnego, choć na działce nr [...] nie ma lasu, a jedynie znajdują się nasadzenia, celem wyznaczenia nimi granicy działki skarżących, których to nasadzeń dokonali sami skarżący 20 lat temu, a także z uwagi na wielkość powierzchni rzekomego lasu. Mając to na uwadze inwestorzy wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonych postanowień w obu instancjach oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi inwestorzy wskazali w szczególności, że od 20 lat są właścicielami działki o nr [...]. Z działki tej korzystają w okresach wiosenno-letnich i jedynie w celach wypoczynkowych. Aby móc w pełni z niej korzystać, podobnie jak ich sąsiedzi, chcieli postawić na swojej działce mały domek rekreacyjny. Pomimo tego, iż na ich działce nie ma żadnego lasu, a to co widnieje w ewidencji gruntów, stanowi rzekomy las o powierzchni 0,0354 ha, Lasy Państwowe odmawiają zgody na pobudowanie przez nich domku rekreacyjnego, gdyż skarżący mają właśnie przez tenże rzekomy las jeździć do pozostałej części działki. Nawet SKO w [...] wskazywało, co znajduje się w aktach sprawy, iż tak mały teren, jaki wg ewidencji gruntów jest lasem, nie może być traktowany jak las w myśl ustawy o lasach, ponieważ nie posiada co najmniej 0,10 ha. Pozostaje zatem aktualny wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r. (sygn. akt: IV CSK 353/08, Lex 527250). Podkreślić przy tym należy, iż rzekoma droga dojazdowa jest także niczym nieuzasadniona. Skarżący mogą w ogóle przez ww. rzekomy las nie jeździć. Mogą zostawiać samochody przez bramą, tj. na tzw. drodze służebnej. Podkreślić należy, iż właściciele działek sąsiednich otrzymali już niezbędne pozwolenia, a nawet już wybudowali swe domki. Tylko skarżący takiej zgody do tej pory nie otrzymali. Skarżący mają nadzieję, iż wreszcie będą żyć w państwie prawa (zgodnie z Konstytucją "Rzeczpospolita Polska jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli"). Nie chcą być w jakikolwiek sposób różnicowani, a tak właśnie jest w przypadku skarżących i ich sąsiadów. Skoro "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej", to dlaczego skarżący nie mają prawa do mieszkania na działce, nocowania we własnym domu rekreacyjnym? Skarżący chcą podnieść, iż ich sąsiedzi z działki o nr [...] wyrazili nawet zgodę na przejazd przez ich działkę, gdy byłoby to niezbędne do budowy domku rekreacyjnego, czy innych celów. W tej sprawie bulwersujące jest i to, że skarżący dokonali już wpłat związanych ze powstaniem planu zagospodarowania przestrzennego, a dalej nic się w tej materii nie dzieje, gdyż ciągną się tzw. uzgodnienia między różnymi organami. Kiedy taki plan powstanie? Tego nikt nie wie. Jak w takim razie ma się ich sytuacja do konstytucyjnej gwarancji praw i wolności obywateli? Co z gwarancją prawa własności? Czyżby wszelkie wskazane przez skarżących przepisy, w szczególności Konstytucji, były j jedynie iluzoryczne? Podkreślić należy, iż jest to mały domek rekreacyjny o powierzchni do 25 m2 zadaszony taras. Budynek nie jest związany na trwale z gruntem. Nie stwarza zatem żadnych problemów.
III.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny wniósł o jej oddalenie.
IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).
IV.2. Na wstępie należy wskazać, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonywanie oceny pod kątem zgodności z prawem oznacza, że sąd administracyjny bada legalność, a nie celowość działalności administracji publicznej. Badanie to sprowadza się do oceny zgodności z prawem zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej w trzech płaszczyznach, a mianowicie: a) respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych, b) dochowania wymaganej prawem procedury c) zgodności działania z prawem materialnym (por. np. uzasadnienie uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). Uzupełniająco należy wskazać, że sąd administracyjny dokonuje rzeczonej oceny legalności działania administracji publicznej na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.). Oznacza to w szczególności, że sąd zasadniczo nie czyni własnych ustaleń faktycznych, a orzeka na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych (argumentum ex art. 106 § 3 p.p.s.a; por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2014 r., II OSK 2546/12, CBOSA). Należy dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
IV.3.1. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy Dyrektor Generalny nie naruszył prawa przyjmując, że istnieją przeszkody do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości [...]. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W szczególności w świetle zebranych w aktach materiałów, orzekające organy zobligowane były do przyjęcia, że dla realizacji inwestycji konieczne jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Skarżący zarzucają natomiast, że w sprawie nie mamy do czynienia z lasem (z uwagi na brak zadrzewień na ich działacie oraz powierzchnię działki sklasyfikowaną w ewidencji gruntów jako lasy mniejszą niż 0,1 ha).
IV.3.2.1. Odnosząc się do zarzutów skargi należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy projekt tej decyzji należy uzgodnić z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (art. 53 ust. 3 pkt 6 w zw. z art. 64 u.p.z.p.). Wspomniane przepisy odsyłają do art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm,. dalej: "u.g.n."). Zgodnie z tym przepisem, za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem dla procedury uzgodnieniowej rozstrzygające znaczenie dla oceny, czy mamy do czynienia z gruntem wykorzystywanych na cele leśne mają dane z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 8 oraz art. 53a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm., dalej również: "p.g.k."), de lege lata kataster nieruchomości to inaczej ewidencja gruntów i budynków. Reasumując, w świetle przywołanych wyżej przepisów u.p.z.p., u.g.n. oraz p.g.k., orzekające organy nie mogły przyjąć innej kwalifikacji części działki inwestorów niż las (Ls), taka bowiem kwalifikacja wynikała bezspornie z ewidencji gruntów i budynków. Warto przy tym podkreślić, zgodnie z § 68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034) oraz poz. 10 załącznika nr 6 do tego rozporządzenia, do lasów (Ls) zalicza się grunty określone jako "las" w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Dodatkowo należy wskazać, że o związaniu organów wydających decyzję o warunkach zabudowy oraz uzgadniających projekt decyzji o warunkach zabudowy danymi z ewidencji gruntów i budynków co do ich leśnego charakteru przesądza również art. 21 ust. 1 p.g.k. Zgodnie z tym przepisem, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy podkreślić, że ustawodawca posłużył się tu ogólnym terminem "planowania przestrzennego", który to termin w momencie uchwalenia p.g.k. (tj. w roku 1989 r.) obejmował zarówno opracowywanie planów zagospodarowania przestrzennego, jak i wydawanie decyzji o ustalaniu lokalizacji inwestycji (zob. art. 2 i 36 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99). Również w świetle wykładni systemowej należy przyjąć, że planowanie przestrzenne w rozumieniu art. 21 ust. 1 p.g.k. obejmuje obie formy ustalania sposobu zagospodarowania terenu, tj. zarówno uchwalenie planu miejscowego, jak i wydanie decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p.). Na znaczenie danych z ewidencji gruntów i budynków w procedurze wydawania decyzji o warunkach zabudowy zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 8 sierpnia 2016 r., II OSK 2868/14, CBOSA).
IV.3.3.2. Poczynionych wyżej ustaleń nie podważa okoliczność, że działka skarżących skwalifikowana jako las ma powierzchnię mniejszą niż 0,1 ha. Przede wszystkim należy podkreślić, że w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowach nie można kwestionować kwalifikacji danego gruntu w ewidencji gruntów i budynków. W tym celu należy wszcząć odrębne postępowanie administracyjne w trybie uregulowanym w p.g.k. (tj. postępowanie w sprawie zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów). Tylko zatem uzupełniająco należy wskazać, że żaden przepis rzeczonego wymogu powierzchni (0,1 ha) nie odnosi do poszczególnej działki ewidencyjnej. W szczególności w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach jest mowa "o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha", bez znaczenia jest zatem, jakie ewentualnie działki wchodzą w skład tej powierzchni. Należy dodać, że powołany przez skarżących wyrok Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2009 r. (IV CSK 353/08) nie dotyczył w ogóle problematyki planowania i zagospodarowania przestrzennego. Istotnie, obecnie definicja lasu w ustawie o lasach nie jest wprost powiązana z danymi z ewidencji gruntów i budynków. Rzecz jednak w tym, że w niniejszym postępowaniu dane z tej ewidencji mają charakter wiążący dla orzekających organów. Organy te nie mogły w szczególności w ramach procedury uzgodnieniowej podważać danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.
IV.3.3.3. Bezzasadne są również zarzuty skarżących co do możliwości dojazdu do ich działki poprzez działkę sąsiadów (tj. działkę nr [...]). Otóż organy uzgadniające wydają orzeczenia mając na uwadze przedłożony im konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem w projekcie decyzji przesłanym przez Burmistrza Dyrektorowi Regionalnemu przewidziano, że dostęp do drogi publicznej ma być zapewniony m. in. poprzez graniczącą z działką inwestorów działkę [...] (zob. punkt 2c projektu decyzji). W takim przypadku orzekające organy trafnie przyjęły, że dojazd do planowanej inwestycji będzie musiał być związany z korzystaniem z gruntu leśnego (tj. części działki inwestorów przylegającej do działki 198/5) na cele nieleśne (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r., IV SA/Wa 2002/11, CBOSA). Oceny tej nie mogą zmienić argumenty skarżących, że będą parkować samochód przed działką. Otóż dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest stwierdzenie, że teren inwestycji (w niniejszej spawie terenem tym jest obszar zaznaczony w załączniku graficznym na gruncie zakwalifikowanym jako "Ps"), ma dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p.). Bez znaczenia jest zatem, jak faktycznie dostęp ten będzie realizowany. Kluczowe znaczenie ma okoliczność, że w przedłożonym projekcie dostęp ten ma być zapewniony m. in. przez cześć działki [...] oznaczonej jako "Ls". Należy przy tym podkreślić, że w razie ewentualnego przedłożenia przez Burmistrza organom uzgadniającym projektu decyzji z innym określeniem dostępu do drogi publicznej, tj. nie obejmującym terenu leśnego według ewidencji gruntów i budynków, organy te zobowiązane będą dokonać ponownej oceny dopuszczalności inwestycji z uwzględnieniem tej zmiany. Warto przy tym wskazać, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 u.p.z.p.). Mając na uwadze informacyjną funkcję uzasadnienia należy równocześnie podnieść, iż w utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, iż dostęp do drogi publicznej musi istnieć w sensie prawnym w dacie orzekania o warunkach zabudowy, a nie może powstać dopiero w przyszłości. Dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej nie można utożsamiać z dostępem faktycznym. Dostęp ten ma być prawnie zagwarantowany. Dlatego niedopuszczalne jest, aby na etapie ustalania warunków zabudowy dostępność ocenianego terenu inwestycji do drogi publicznej określać w sposób warunkowy. Zagwarantowanie prawne dostępu do drogi publicznej oznacza, że musi on być legalny. Znaczy to, że prawo do korzystania z niego musi wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy też administracyjnego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2015 r., II OSK 2249/13, CBOSA oraz cyt. tam piśmiennictwo o orzecznictwo).
IV.4. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.