IV SA/Wa 1750/06

IV SA/Wa 1750/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik.
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec /przewodniczący sprawozdawca/
Marian Wolanin
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Sygn. powiązane
II OSK 1210/07 - Wyrok NSA z 2008-10-15
Skarżony organ
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie asesor WSA Marian Wolanin, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi G. (...) S.A. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...)czerwca 2006 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
IV SA/Wa 1750/06
UZASADNIENIE
Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia (...) .06.2006 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie (błędnie wydane w formie pisma) (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia (...) .03.2005 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie uzgodnienia przez konserwatora zabytków projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...) - rejon (...),(...) i (...) w mieście G., zakończonego postanowieniem uzgadniającym z dnia (...) .01.2005 r. (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków nie podzielił przekonania G. (...) S.A., iż owo postępowanie uzgodnieniowe obarczone było uchybieniem formalnym wynikającym z przepisu art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Pominięcie G. (...) S.A jako użytkownika terenu objętego projektem przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie było wadliwe, nie służył jej bowiem przymiot strony tego postępowania, prowadzonego na etapie uzgadniania projektu owego planu, w trybie art. 106 Kpa.
Na skutek wniesionego zażalenia Minister Kultury początkowo umorzył postępowanie zażaleniowe, którego to rozstrzygnięcia nieważność, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, stwierdził Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Uznał, iż nie było podstaw do umorzenia, bowiem G. (...) S.A. jest w sensie procesowym stroną postępowania zainicjowanego jej wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie uzgodnienia przez konserwatora zabytków projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...) - rejon (...),(...) i (...) w mieście G.. Stąd uznał za bezzasadne umorzenie postępowania zażaleniowego, pozbawiające w efekcie tę Spółkę możliwości obrony jej praw, co stanowiło rażące naruszenie przepisów postępowania zażaleniowego.
Raz jeszcze rozpoznając zażalenie na rozstrzygnięcie (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia (...).03.2005 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał je w mocy. Ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, iż G. (...) S.A. nie jest stroną tego postępowania uzgadniającego, bowiem procedura sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest postępowaniem administracyjnym w sprawie indywidualnej lecz postępowaniem legislacyjnym, zmierzającym do tworzenia prawa miejscowego. Zatem art. 106 Kpa należy tu stosować odpowiednio uznając, iż jedyną stroną postępowania uzgadniającego, określonego w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) jest gmina sporządzająca plan. Stąd wznowienie tego postępowania uzgodnieniowego na
wniosek G. (...) S.A. było niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych, jako że żądanie zgłosiła jednostka nie będąca stroną w sprawie.
We wniesionej skardze G. (...) S.A. zarzuciła, iż Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego tylko częściowo odniósł się do jej zarzutu drugiego dotyczącego naruszenia art. 107 § 1 Kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia w formie pisma, a nie postanowienia. Nie odniósł się natomiast w ogóle do zarzutu trzeciego, wskazującego na uchybienie art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, przez skierowanie rozstrzygnięcia do Prezesa zażalającej się Spółki, a nie Spółki, podczas gdy Prezes jedynie Spółkę reprezentował. Nadto strona skarżąca podobnie jak w zażaleniu zarzuciła błędne przyjęcie, iż nie przysługiwał jej status strony w owym postępowaniu uzgadniającym projekt planu zagospodarowania przestrzennego. Uprawnienie to Spółka wywiodła z faktu, iż do czasu uchwalenia tego planu zawieszono postępowanie o ustalenie warunków zabudowy zainicjowane ich wnioskiem na obszarze objętym planem. Zatem uchwalenie planu będzie miało wpływ na wydanie jej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Art. 106 Kpa mający zastosowanie przy tym uzgodnieniu winien być zdaniem Spółki stosowany wprost wraz z jego § 5, a nie odpowiednio, co prowadzi do pominięcia Spółki w tym postępowaniu uzgodnieniowym. Za bezzasadne uznała Spółka powołanie się na pismo interpretacyjne Ministra Infrastruktury, którego treść nie była Spółce znana i które nie stanowi aktu prawa.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentacje zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości miedzy innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rolą sądu administracyjnego jest badanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia tj. ocena czy nie narusza ono prawa materialnego oraz czy przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że rozpoznawana skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.
Należy zgodzić się z Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego, iż uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego stanowi proces legislacyjny, zmierzający do tworzenia prawa miejscowego. Stąd bierze się specyfika tego postępowania, które reguluje obecnie ustawa z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze
zm.). Z uwagi na to, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m. in. wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (art. 1 ust. 2 pkt 4 tej ustawy) projekt planu miejscowego uzgadnia się z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków (art. 17 pkt. 7 lit. b tej ustawy).
Jednakże w owej procedurze uzgodnień nie są uznawani za strony nawet właściciele i użytkownicy wieczyści terenów objętych planem. Stąd organy orzekające zasadnie odmówiły Spółce będącej dzierżawcą terenu objętego planem przymiotu strony tego postępowania uzgadniającego, a przez to odmówiły wznowienia w tym zakresie postępowania. Zawarte w art. 24 ust. 1 cyt. ustawy odesłanie do art. 106 Kpa oznacza, iż jest ono dokonywane w trybie tego artykułu, jednakże z wąskim zakreśleniem stron, wśród których nie znajduje się skarżąca Spółka. Zażalenie na np. brak uzgodnienia lub niemożliwe do realizacji warunki, pod którymi go udzielono może wnieść jedynie wójt, burmistrz lub prezydent miasta, który sporządzał dany projekt planu miejscowego.
Wynika to pośrednio z odmiennej niż przyjęta była dotychczas, pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) z filozofii udziału osób zamieszkujących tereny objęte planem w jego uchwalaniu. W obecnie obowiązującej ustawie ustawodawca zrezygnował z instytucji zarzutów i protestów na rzecz uwag do projektu planu, które jeśli nie zostaną uwzględnione przez podmiot sporządzający projekt planu miejscowego, są przedstawiane radzie do rozstrzygnięcia na sesji uchwalającej plan. Ich odrzucenie nie może jednak być odrębnie skarżone do Sądu Administracyjnego, tak jak dotychczas uchwała o odrzuceniu zarzutu. Stąd tym bardziej podstawą żądania wznowienia postępowania nie może być pominiecie inwestora w procedurze uzgodnień projektu planu. Zamierzeniem ustawodawcy było bowiem przyspieszenie przeprowadzenia procedury planistycznej. Ewentualne uchybienia prawne przy uchwalaniu planu mogą zatem być skarżone do Sądu po jego uchwaleniu, w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Przy czym, jeśli ustalenia planu dla danego terenu, kwestionowane przez skarżących, wynikają z konkretnych uzgodnień planu, należy dopuścić, iż w tym zakresie przedmiotem kontroli Sądu mogą stać się i owe uzgodnienia, jako rzutujące na treść przyjętych zapisów planu.
Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, iż stała się przez sam fakt zawieszenia postępowania inwestycyjnego zmierzającego do ustalenia warunków zabudowy stroną owego postępowania zmierzającego do uzgodnienia planu przez organ konserwatorski. Z art. 63 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż w odniesieniu do tego samego terenu decyzje o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Mając na uwadze wolę ustawodawcy usprawnienia i przyspieszenia postępowania zmierzającego do uchwalania
planów miejscowych, które pokrywają wciąż niewielką przestrzeń naszego kraju uznać należy argumentację przytoczoną w zaskarżonym postanowieniu za trafną i odpowiadającą prawu. Z tego względu należy przyjąć, iż zgodne z prawem jest rozstrzygnięcie odmawiające wznowienia z wniosku G. (...) S.A. tego postępowania uzgadniającego projekt planu, w myśl art 149 § 3 Kpa w zw. z art. 126 Kpa. Brak przymiotu strony tego postępowania przez Spółkę nie budził bowiem żądnych wątpliwości, z uwagi na charakter tego postępowania, zatem wznowienie to było niedopuszczalne.
Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi podniesionych także w zażaleniu, iż pismo skierowane do Spółki przez organ I instancji nie spełniało wymogów ait. 107 § 1 Kpa oraz brak było wyczerpującego odniesienia się do tej kwestii przez Ministra stwierdzić należy, że pismo to zawierało niezbędne elementy rozstrzygnięcia jakim jest postanowienie, a brak wskazania środka odwoławczego nie pozbawił Spółki możliwości wniesienia w terminie zażalenia, określonego przez nią odwołaniem. Dało to G. (...) S.A. możliwość kontroli tego rozstrzygnięcia pozbawiającego ją praw strony postępowano uzgodnieniowego projekt planu miejscowego, a więc i odmawiającego wznowienia w tym zakresie postępowania przez organ konserwatorski. Zatem jakkolwiek okoliczność ta stanowiła naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, to nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Podobnie rzecz się ma z zarzutem skierowania owego pisma-postanowienia do Prezesa Spółki, a nie G. (...) S.A. Strona skarżąca nie kwestionowała, iż był on uprawniony do jej reprezentowania, a fakt doręczenia Prezesowi tego rozstrzygnięcia nie pozbawił Spółki możliwości wniesienia środka odwoławczego w terminie i rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy.; kwestii tej niewątpliwie winien odnieść się Minister w swym postanowieniu, uchybienie to jednakże podobnie jak poprzednio omówione również stanowiło naruszenie przepisów postępowania, nie mogące jednakże mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.