IV SA/Wa 1748/07

IV SA/Wa 1748/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-09-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Agnieszka Wójcik.
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 24
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. J. i J. J. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -
Uzasadnienie
Skarżący- A. i J. J. wnieśli zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla (...) w P.. W uzasadnieniu zarzutu wskazali, iż nie wyrażają zgody na zajęcie działki o nr ew. (...) dla potrzeb ul. (...) oraz wnoszą o zwiększenie zasięgu terenu budowlanego, poprzez korektę nieprzekraczalnej linii zabudowy i przeniesienie linii tzw. strefy bezwzględnej ochrony zbocza poza zakres terenu budowlanego.
Prezydent Miasta P., działając w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) rozpatrzył przedmiotowy zarzut i Zarządzeniem Nr (...) z dnia (...) listopada 2006 r. postanowił o jego częściowym uwzględnieniu poprzez dokonanie korekty nieprzekraczalnej linii zabudowy, zwiększając zasięg terenu budowlanego oraz wskazując istniejące na działce budynki jako budynki do adaptacji.
W pozostałym zakresie Rada Miasta P. uchwałą Nr (...) z dnia (...) czerwca 2007 r. odrzuciła zarzut wniesiony przez A. i J. J., utrzymując ustalenia projektu planu dotyczące przeznaczenia działki o nr ew. (...) dla potrzeb ul. (...) oraz ustaloną strefę bezwzględnej ochrony zbocza. Dodatkowo wskazano, iż ustalone w projekcie planu linie rozgraniczające ul. (...) uwzględniają istniejące podziały geodezyjne dokonane w latach ubiegłych, w celu poszerzenia istniejącej ul. (...). Przyjęte natomiast w projekcie planu parametry ulicy, w tym także na wysokości działki wnoszących zarzut wynikają z konieczności zabezpieczenia w liniach rozgraniczających ulicy miejsca na istniejącą i projektowaną infrastrukturę techniczną, chodniki i pasy zieleni. Ponadto wskazano, iż strefa bezwzględnej ochrony zboczy została wyznaczona w obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla (...) na podstawie analizy ukształtowania i budowy geologicznej terenu. Wobec zatem braku nowych uwarunkowań w zakresie geologii i ukształtowania terenu, zdaniem Rady, nie istnieją żadne przesłanki do zmiany tej strefy. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych i prawnych ujawnionych w toku badania niniejszej sprawy, w ocenie organu, zarzut winien być odrzucony. Ponadto wskazano, iż uchwalenie planu miejscowego nie pozbawia prawa własności ani możliwości dochodzenia ewentualnych roszczeń związanych z prawem własności, albowiem w sytuacji, gdy uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie skutkowało niemożnością korzystania przez właścicieli z nieruchomości w sposób dotychczasowy lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, wówczas przysługują im roszczenia przewidziane w art. 36 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta P. wnieśli A. i J. J., domagając się uchylenia zaskarżonej uchwały w części dotyczącej przeznaczenia dla potrzeb ul. (...) działki nr ew. (...) w P.
W skardze zarzucono Radzie Miasta P. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 Kpa poprzez brak pełnego rozpoznania materiału dowodowego w sprawie oraz oparcie się na zamierzchłych ustaleniach, nie znajdujących odzwierciedlenia w dzisiejszym stanie faktycznym oraz naruszenie art. 8 , 9 i 11 Kpa poprzez niezgodne z zasadami współżycia społecznego oraz zaufania do organów administracji państwowej nieprzemyślane rozpatrzenie sprawy. Zdanie skarżącego na niekonsekwencję działania organów administracji publicznej w P. wskazuje między innymi wydanie na jego wniosek decyzji zezwalającej na budowę wodociągu miejskiego oraz decyzji zezwalającej mu na budowę instalacji gazowej w budynku mieszkalnym wraz z przyłączem gazowym. Instalacja ta została odebrana bez żadnych zastrzeżeń, co jasno zdaniem skarżącego wskazuje na brak możliwości poszerzenia drogi i odebrania mu części własności. W ocenie skarżącego nie można również pominąć faktu, iż bezpośrednią przyczyną wadliwości zaskarżonej uchwały jest wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta P. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze podniesiono również, iż stan faktyczny oraz rzeczywiste potrzeby ul. (...) zostały w przedmiotowej sprawie pominięte, a zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem praw i interesu mieszkańców.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej uchwale. Wskazała ponadto, iż działka o nr ew. (...) stanowiąca współwłasność skarżących objęta była ustaleniami obowiązującego do końca 2003 r. miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedli (...) w P., przyjętego uchwałą Rady Miasta P. Nr (...) z dnia (...) grudnia 1994 r. jako przeznaczona pod komunikację-ulicę dojazdową- oznaczoną symbolem (...).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) do właściwości sądu administracyjnego należy kontrola zgodności z prawem działania administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd zobowiązany był zbadać, czy zaskarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu A. i J. J. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza prawa.
Z akt sprawy wynika, że uchwała o przystąpieniu do sporządzeniu planu miejscowego, jak i uchwała o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu zostały podjęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ) i wobec tego dopuszczalnym było w związku z art. 85 ust. 2 tej ustawy prowadzenie przez Radę Miasta P. procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Oznacza to, że legalność zaskarżonej uchwały podlega ocenie przez sąd administracyjny przy zastosowaniu przepisów tej drugiej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.
Sąd rozpoznając skargę na uchwałę Nr (...) z dnia (...) czerwca 2007 r. Rady Miasta P. o odrzuceniu zarzutu nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu zaskarżonej uchwały.
Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na uwadze, iż skarżący kwestionując zasadność przedmiotowej uchwały odrzucającej ich zarzut ograniczyli swoją skargę do tej części uchwały Rady Miasta P., w której utrzymano ustalenia projektu planu dotyczące przeznaczenia działki o nr ew. (...) dla potrzeb ul. (...).
Zgodnie z art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym gmina, w ramach zadań własnych, ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu, a uprawnienie to realizuje między innymi przez uchwalanie miejscowego
planu zagospodarowania przestrzennego (art. 2 ustawy). To uprawnienie gminy, określane w doktrynie jako tzw. władztwo planistyczne oznacza, że gmina samodzielnie rozstrzyga o zasadach zagospodarowania, co nie może być rozumiane jako dowolność działania. Rozstrzyganie o przeznaczeniu terenu i zasadach jego zagospodarowania musi być dokonane z uwzględnieniem obowiązujących przepisów i na zasadach określonych w art. 1 powołanej ustawy. Miejscowy plan zagospodarowania wraz z innymi ustawami kształtuje sposób wykonywania prawa własności i w sposób istotny determinuje treść prawa własności w zakresie wykorzystywania nieruchomości (art. 33 ustawy). W związku z tym wszelkie rozstrzygnięcia planistyczne, które ograniczają właściciela w sposobie korzystania z niej muszą być dokonywane nie tylko z uwzględnieniem obowiązujących przepisów, lecz w sytuacjach konfliktowych poszukiwać należy kompromisu między interesem wspólnoty samorządowej a indywidualnym interesem właściciela nieruchomości. Ochrona indywidualnych interesów właścicieli nieruchomości, położonych na obszarze objętym planem następuje na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jest realizowana między innymi poprzez zapewnienie udziału w postępowaniu planistycznym, określonym w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w tym także składania zarzutów do projektu planu (art. 24 ust. 1 ustawy).
Stosownie do regulacji art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść zarzut.
Skarżący – A. i J. J. wnosząc zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla (...) w P. wskazali, iż nie wyrażają zgody na zajęcie działki o nr ew. (...), której są współwłaścicielami dla potrzeb ul. (...) wskazując, iż planowana droga dojazdowa znacznie obniży wartość pozostawionej im działki oraz ich warunki mieszkalne.
Zasadniczą kwestią dla rozpoznania niniejszej sprawy jest fakt, iż zgodnie z ustaleniami obowiązującego do końca 2003 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla (...) w P., działka skarżących o nr ew. (...) przeznaczona była pod komunikację - ulicę dojazdową-oznaczoną symbolem (...). Z załącznika graficznego do tego planu wynika, iż droga ta wytyczona została w tych samych liniach rozgraniczających co w nowym planie i w całości obejmowała m. in. należącą do skarżących działkę o nr ew. (...). Z uwagi na takie ustalenia poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego tego obszaru gmina systematycznie wykupowała tereny pod poszerzenie przedmiotowej drogi. W efekcie przed uchwaleniem nowego planu, do którego zarzut wnieśli skarżący, tylko ich i sąsiednia działka nie stanowiły jeszcze własności gminy z przeznaczonych pod poszerzenie owej drogi. W projekcie nowego planu wyłożonym do publicznego wglądu w 2003 i 2006 roku działka o nr ew. (...) podobnie jak uprzednio została przeznaczona dla potrzeb poszerzenia ul. (...). Powyższe wskazuje, że ustalenia w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania przedmiotowej działki zawarte w projekcie nowego planu nie odbiegają od wcześniejszych ustaleń w zakresie przeznaczenia nieruchomości o nr ew. (...). Zarówno bowiem nieobowiązujący już plan miejscowy jak i projekt nowego planu wskazują na przeznaczenie przedmiotowej działki pod komunikację. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem Rady, iż teren działki, której skarżący są współwłaścicielami od września 2003 r. pozostanie w dotychczasowym przeznaczeniu. Wprawdzie w uzasadnieniu uchwały odrzucającej zarzut kwestia ta nie została dobitnie wyjaśniona, ale okoliczność ta pozostaje oczywista w świetle dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie.
Należy na marginesie zauważyć, iż w czasie nabywania przez skarżących tak działki o nr ew. (...) jak i sąsiedniej zabudowanej budynkiem mieszkalnym obowiązywał stary plan zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru i nic nie stało na przeszkodzie, by skarżący poznali jego ustalenia odnoszące się do nabywanych przez nich działek.
Zarzucony przez skarżących brak spójności pomiędzy wskazaniami planu dotyczącymi przeznaczenia ich działki o nr ew. (...), a wypisem z rejestru ewidencji gruntów i budynków nie może mieć decydującego znaczenia w tej sprawie. Zapisy w ewidencji gruntów mają bowiem jedynie charakter techniczno - deklaratoryjny, a nie konstytutywny i z tego powodu nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia zarzutów skarżących.
Również przestawiony przez skarżących argument w postaci poczynienia nakładów na wykonanie instalacji gazowej i kanalizacyjnej nie rzutuje na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Gdyby jednak uchwalenie planu skutkowało niemożnością korzystania przez właścicieli z nieruchomości w sposób
dotychczasowy, wówczas przysługiwać im będzie roszczenie przewidziane w art. 36 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących podniesionego na rozprawie, iż w urządzanej drodze nie ma konieczności umieszczania infrastruktury technicznej należy zgodzić się z argumentacją organu, iż przyjęte parametry ulicy wynikają z konieczności zabezpieczenia w liniach rozgraniczających ulicy miejsca na istniejącą i projektowaną infrastrukturę techniczną, chodniki i pasy zieleni. Poszerzenie linii rozgraniczających ul. (...) musi bowiem uwzględniać minimalne parametry techniczne projektowanej drogi by pozostawały w zgodzie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publicznej i ich usytuowanie, jest to bowiem droga dopiero urządzana.
Należy zauważyć, iż niewątpliwie planistyczne akty prawne podejmowane przez organy gminy na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym mają wpływ na prawa właścicieli gruntów na danym terenie, jednakże nie można uznać, że w każdym przypadku akty planistyczne naruszają prawo. Tylko zaś naruszenie prawa mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Sąd w niniejszej sprawie takiego naruszenia się nie dopatrzył mając na względzie, że przyjęte w projekcie planu rozwiązanie układu komunikacyjnego nie dokonuje zmian w dotychczasowych rozwiązaniach planistycznych dotyczących nieruchomości skarżących. Podjęcie przedmiotowej uchwały w ocenie Sądu nie naruszało zatem interesu prawnego skarżących.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.