IV SA/Wa 1745/05

IV SA/Wa 1745/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-12-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik.
Jarosław Stopczyński
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 363/06 - Wyrok NSA z 2007-02-23
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jarosław Stopczyński, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania terenu - oddala skargę -
Uzasadnienie
Postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., Nr [...], wydanym na podstawie m.in. art. 46 ust. 4 pkt 1, art. 48 ust. 2 pkt 1 oraz art. 378 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 6, poz. 627, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] "K.", lokalizowanej na dachu budynku na terenie I. przy ul. [...] w W. ([...]), po zapoznaniu się z raportem oddziaływania na środowisko, uzgodniono warunki dla powyższej inwestycji, polegającej na:
1. zawieszeniu czterech anten sektorowych [...] typu [...] pracujących w pasmach częstotliwości 900 MHz, z maksymalna mocą wyjściową nadajników na sektor TRX 900 = 3x41 dBm; na kierunkach określonych azymutami 600, 1800, 3000, zawieszonych na wysokości +31,50 m n.p.t.
2. zawieszeniu sześciu anten mikrofalowych radiolinii określonego typu (podano typ anteny, jej średnicę, częstotliwość, moc, azymut i wysokość zawieszenia).
W uzasadnieniu stwierdzono m.in., że po kolejnej analizie przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko przyjęto, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko.
Zażalenie na powyższe postanowienia złożył p. P. K. żądając jego uchylenia i nieuzgodnienia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, względnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skarżący uzasadnił swoje zażalenie naruszeniem przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska poprzez "oparcie się na jednostronnym raporcie oddziaływania na środowisko dla rozpatrywanej inwestycji" oraz naruszeniem przepisów art. 6, 7, 10 i 77 § 1 K.p.a. Skarżący podniósł również, że w toku postępowania administracyjnego nie uwzględniono innych dokumentów stanowiących materiał dowodowy w rozpatrywanej sprawie. Ponadto wyraził opinię, że promieniowanie elektromagnetyczne pochodzące od planowanych anten będzie miało negatywny wpływ na zdrowie i życie ludzi przebywających w sąsiadującej zabudowie mieszkaniowej.
Postanowieniem Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...], wydanym na podstawie m.in. art. 46 ust. 4 pkt 1, art. 48 ust. 2 oraz art. 378 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 6, poz. 627, z późn. zm.), § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), po rozpatrzeniu złożonego zażalenia, utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu przypomniano, że zaskarżonym postanowieniem organ pierwszej instancji uzgodnił, w zakresie ochrony środowiska, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] "K.", planowanej do realizacji na dachu budynku na terenie I. przy ul. [...] w W. Planowana inwestycja polegać ma na montażu, na projektowanej wieży stalowej o wysokości 22 m, posadowionej na dachu budynku I. w W., anten sektorowych i anten radiolinii oraz urządzenia sterującego usytuowanego w kontenerze.
Jak wynika z akt sprawy, zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wysłane do stron postępowania przez Biuro Naczelnego Architekta [...] Delegaturę [...] Urzędu W. w dniu [...] września 2004 r. Delegatura rozesłała do stron również zaskarżone postanowienie Wojewody [...].
Na potrzeby postępowania zakończonego kwestionowanym postanowieniem został opracowany wymagany przez ustawę "Raport o oddziaływaniu na środowisko dla inwestycji: stacja bazowej telefonii komórkowej sieci [...] "K." – lokalizacja :W., ul. [...]", w którym uwzględniono wpływ projektowanych anten zarówno na środowisko, jak i na zdrowie i życie ludzi. Opracowanie to, wykonane zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska zaświadcza, że projektowana stacja spełni wymagania stawiane przez przepisy o ochronie środowiska, a zatem nie będzie źródłem ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko i stąd nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, przez oddziaływanie na środowisko rozumie się również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Ponadto powołana ustawa wprowadza pojecie standardów jakości środowiska, przez które rozumie się wymagania, które muszą być spełnione w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze. Zgodnie z delegacją zawartą w art. 122 ustawy – Prawo ochrony środowiska Minister Środowiska w porozumieniu z Ministrem Zdrowia określił w drodze powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r. dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla:
a) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,
b) miejsc dostępnych dla ludności.
I tak, standardami jakości środowiska w zakresie pól elektromagnetycznych, określonymi dla miejsc dostępnych dla ludności, dla anten emitujących pola elektromagnetyczne z zakresu częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, są:
- gęstość mocy (parametr fizyczny), której wartość dopuszczalna wynosi 0,1 W/m2
- wartość składowej elektrycznej pola, której wartość dopuszczalna wynosi 7 V/m.
Fakt występowania w wolnej, niedostępnej dla ludności przestrzeni miejsc, w których gęstość mocy pola elektromagnetycznego lub wartość składowej elektrycznej lub magnetycznej pola jest wyższa od zapisanej w obowiązującym rozporządzeniu, nie jest tożsamy z przekroczeniem jakichkolwiek norm, ponieważ dla miejsc niedostępnych dla ludności norm takich po prostu nie ma. Decydujące znaczenie ma w takich przypadkach jedynie określenie wartości gęstości pola elektromagnetycznego lub wartości składowej elektrycznej w miejscach dostępnych dla ludności, a więc np. na powierzchni terenu czy na balkonach budynków mieszkalnych, itp., na wysokościach do 2 m.
Terminy: "miejsca dostępne dla ludności" i "miejsca niedostępne dla ludności" nie zostały w przepisach ochrony środowiska zdefiniowane w sposób szczególny. Należy zatem stosować te terminy w znaczeniu takim, jaki wynika z ich zwyczajnego stosowania. Tym samym poprzez miejsca niedostępne należy rozumieć miejsca, do których dostęp jest niemożliwy, zabroniony lub utrudniony. Z "Raportu..." wynika, że do miejsc takich zakwalifikowano przestrzeń znajdującą się na wysokości ok. 4 m nad istniejącymi budynkami. W świetle powyższych wyjaśnień w rozpatrywanym przypadku nie wystąpi naruszenie interesów osób trzecich i konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w otoczeniu planowanej stacji.
Ponadto dokonano wnikliwej analizy przesłanych materiałów dotyczących wpływu promieniowania pól elektromagnetycznych na ludzi i środowisko, z której wynika, że określona w rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883) – wartość gęstości mocy, wynosząca 0,1 W/m2 dla pól o częstotliwości większych od 300 MHz – jest znacznie ostrzejsza od wartości podanej w dokumencie parlamentu Europejskiego. Należy zatem stwierdzić, że polskie przepisy dotyczące ochrony środowiska przed polami elektromagnetycznymi są dużo bardziej rygorystyczne.
Jednocześnie podkreślono, że zaskarżone postanowienie nie przesądza o uruchomieniu i eksploatacji stacji bazowej telefonii komórkowej, a ocenia jedynie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanego przedsięwzięcia pod kątem zgodności z wymogami ochrony środowiska. Tym samym postanowienie to stanowi rozstrzygnięcie posiłkowe w postępowaniu kończącym się wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tego też .in. względu poruszona w zażaleniu kwestia obniżenia wartości okolicznych nieruchomości wykraczała poza zasięg postępowania w przedmiotowej sprawie.
Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany podnosząc w niej w zasadzie te same zarzuty co w odwołaniu (naruszenie art. 52 ustawy. – Prawo ochrony środowiska oraz art. 7, 75 §1, 77, 78, 80 K.p.a., tj. poprzez naruszenie przepisów odnoszących się do ustalenia stanu faktycznego sprawy i strony dowodowej przeprowadzonego postępowania i w związku z tym wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że "Raport.." jest wadliwy w swoim założeniu, gdyż – jak wynika z jego treści – nie jest jego celem zwrócenie uwagi na możliwe zagrożenie związane z realizacją inwestycji i skutki jakie te zagrożenia mogą powodować dla środowiska, ale wykazanie, że budowa stacji nie spowoduje dopuszczalnych norm emisji promieniowania elektromagnetycznego W "Raporcie..." brak wielu wymaganych przez ustawę elementów treści, a w szczególności opisu wariantów rozwiązań i przewidywanego oddziaływania na środowisko poszczególnych wariantów (art. 52 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska), a także wymaganych elementów opisu określonych w punktach 5, 6, 7, 12 i 13 powołanego wyżej przepisu. Toteż uzgodnienie przedsięwzięcia, mimo wskazanych braków "Raportu...", przesądza o naruszeniu art. 52 ustawy – Prawo ochrony środowiska.
Ponadto skarżący uznał za nie mniej istotne wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania. Organ nie wykazał się dążeniem do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zamiast podejmować działania w celu dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, ignorował informacje pochodzące od stron o wcześniejszym postępowaniu dotyczącym budowy analogicznej stacji telefonii komórkowej w tym samym rejonie W. Nie dążył do zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, a nawet pomijał materiały dowodowe dostarczone przez strony, jak np. opinię inż. M. K. złożoną przez skarżącego. Uznał okoliczności sprawy za udowodnione bez wszechstronnego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu stwierdzono, że art. 52 ustawy. – Prawo ochrony środowiska określa wymagania w stosunku do raportów wykonywanych dla wszystkich rodzajów przedsięwzięć. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej jedynym czynnikiem fizycznym, który może być powodem powstania zagrożeń w środowisku, są pola elektromagnetyczne, powstające w wyniku pracy stacji. Minister Środowiska w rozporządzeniu z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883) określił standardy jakości środowiska w postaci dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, zróżnicowanych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności.
Zgodnie ze stanowiskiem Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wyniki przeglądu opublikowanych do chwili obecnej badań naukowych prowadzą do wniosku, że nie stwierdza się zdrowotnych konsekwencji oddziaływania pól elektromagnetycznych o poziomach niższych od wartości dopuszczalnych (granicznych), zawartych w zaleceniach opublikowanych w 1998 r. przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Ochrony przed Promieniowaniami Niejonizującymi (ICNIPR). WHO stwierdza, że zalecenia ICNIPR, gdzie określono dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, których działaniu mogą być poddani ludzie, zostały opracowane przy założeniu nawet rzadko zdarzającego się, maksymalnego pochłaniania pól i po przyjęciu dużych współczynników bezpieczeństwa dla pracowników i jeszcze większych współczynników bezpieczeństwa dla ludności, w tym także dzieci. A zatem, zdaniem WHO, wartości graniczne zawarte w zaleceniach ICNIPR zapewniają wysoki poziom ochrony i zostały ustalone w oparciu o wszelkie dostępne dowody naukowe. Obowiązujące w Polsce wartości dopuszczalne pól elektromagnetycznych jakie mogą występować w środowisku, w miejscach dostępnych dla ludności są znacznie niższe od wartości określonych przez ICNIPR. Tak więc polskie przepisy zapewniają jeszcze większy margines bezpieczeństwa niż zalecenia ICNIPR, uznane przez WHO za wystarczające.
Na potrzeby prowadzonego postępowania został sporządzony ustawowo wymagany raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Raport ten, wykonany zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, uwzględnia wpływ projektowanych anten nie tylko na środowisko, ale również na zdrowie i życie ludzi. Z opracowania tego wynika, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie będzie wywierała negatywnego wpływu na środowisko i będzie spełniała wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Obliczenia znajdujące się w "Raporcie..."wykonane są dla najbardziej niekorzystnych warunków pracy instalacji, wyniki więc są zawyżone w stosunku do występujących w rzeczywistości. Do obliczeń mianowicie przyjęto wariant, ze stacja pracuje cały czas, z maksymalnym obciążeniem wszystkich kanałów, co w rzeczywistości występuje bardzo sporadycznie.
Ponadto wyjaśniono, że art. 122a ustawy – Prawo ochrony środowiska ustanawia obowiązek wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po pierwszym uruchomieniu stacji oraz każdorazowo w razie zmiany jej warunków pracy, co stanowi gwarancję uniknięcia ewentualnych przekroczeń norm w miejscach dostępnych dla ludności. Natomiast na etapie budowy stacji, tj. przed uruchomieniem anten, emisja fal elektromagnetycznych do środowiska nie występuje, dlatego też w "Raporcie..." nie ma propozycji monitoringu oddziaływania obiektu na tym etapie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia..
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Ministra Środowiska z dnia z dnia [...] kwietnia 2005 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., uzgadniające warunki w zakresie ochrony środowiska dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] "K.", przewidzianej do realizacji na dachu budynku na terenie I. przy ul. [...] w W.
Skarżący podniósł w istocie zarówno w zażaleniu, jak i skardze, dwa zarzuty: pierwszy, w płaszczyźnie prawa materialnego, sprowadza się do twierdzenia, iż raport sporządzony dla zamierzonej inwestycji nie był kompletny, a więc nie zawierał wyczerpującego omówienia wszystkich zagadnień przewidzianych w art. 52 ust. 1 pkt 1 – 16 powołanej ustawy, oraz drugi, proceduralny, zarzucający naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a odnoszącego się do ustalenia stanu faktycznego sprawy i strony dowodowej przeprowadzonego postępowania.
Rozważając kolejno problemy prawne związane z rozpatrywaną sprawą należy najpierw uznać, że zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, określony w art. 52 ustawy – Prawo ochrony środowiska, nie musi być w przypadku każdej inwestycji mogącej oddziaływać a środowisko taki sam, niezależnie od jej charakteru i źródła zagrożeń. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej jedynym czynnikiem fizycznym, który może być powodem powstania zagrożeń w środowisku, są pola elektromagnetyczne, powstające w wyniku pracy stacji. Minister Środowiska w rozporządzeniu z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883) określił standardy jakości środowiska w postaci dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, zróżnicowanych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności. W tej sytuacji problem merytoryczny, czyli stwierdzenie, czy poziom pól elektromagnetycznych w środowisku jest dopuszczalny, sprowadza się do stwierdzenia, czy mieści się on w granicach standardów dopuszczalnych dla określonych terenów. Wobec tego wypełnienie pozostałych wymagań określonych w art. 52 powołanej wyżej ustawy ma w istocie charakter formalny i nie służy wykazaniu innego (lub poważniejszego) oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko. Tak np. bez znaczenia jest określenie (przewidziane w pkt 4) możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko. Innymi słowy, mimo jednoznacznej, indykatywnej redakcji art. 52 ustawy ("Raport...powinien zawierać:"), nie budzącej w zasadzie wątpliwości w płaszczyźnie językowej, należy jednak uznać, że ze względów funkcjonalnych (systemowych) treść raportu nie musi być taka sama w przypadku różnych inwestycji. Podstawowe znaczenie ma bowiem – z powyższego punktu widzenia – sam charakter przewidywanych zagrożeń i fakt, czy w tym zakresie zostały przyjęte jakieś standardy, i czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Jeszcze inaczej mówiąc – zakres raportu powinien być dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięci na środowisko.
Po drugie zaś – wobec przyjęcia ustawowych (w drodze przepisów wykonawczych do ustawy) standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola odpowiedniego organu sprowadza się w istocie do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. W pierwszym przypadku organ powinien uznać, że zamierzona emisja, nie przekraczająca wyznaczonych standardów, nie prowadzi do zagrożenia stanu środowiska, a szczególności – zdrowia i życia ludzi, i co za tym idzie powinien uzgodnić z punktu widzenia ochrony środowiska zamierzone przedsięwzięcie, w drugim zaś, dostrzegając zagrożenie powinien odmówić uzgodnienia. W obu tych przypadkach organ uzgadniający nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, a więc aktu władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej. Organ nie zajmuje stanowiska w takiej sprawie jak rozpatrywana dlatego, że ma wiedzę o wielkości i skutkach zamierzonej emisji, ale dlatego, że jest w stanie stwierdzić, czy zamierzona emisja mieści się w dopuszczalnych przez przepisy standardach, czy też je przekracza. Rola organu sprowadza się w tego rodzaju sprawach do kontroli zachowania standardów wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawne. Jest to w istocie uznanie związane. W świetle tego stwierdzenia dalsze – i szersze – postępowanie dowodowe nie ma w gruncie rzeczy istotnego znaczenia. Przepisowi prawnemu, który jest aktem władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej, którą organ drugiej instancji wyraźnie wykazał, przeciwstawione mogą być w postępowaniu dowodowym jedynie akty wiedzy, które podlegają wszak weryfikacji w innej płaszczyźnie i za pomocą innych narzędzi niż stosowane w procedurze administracyjnej. W tej sytuacji zarzuty proceduralne zgłoszone przez skarżącego należy po prostu uznać za nieuprawnione, gdyż w przyjętej konstrukcji prawnej orzekania w tego rodzaju sprawach nie mogły one w żaden sposób wpłynąć na treść podjętego rozstrzygnięcia.
Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127) orzekł jak w sentencji wyroku.