IV SA/Wa 1737/18

IV SA/Wa 1737/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-11-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-06-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Dąbrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 1365/21 - Wyrok NSA z 2022-10-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 992
art. 3 ust. 1 pkt 19
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 799
art. 3 pkt 20, art. 276 ust 2, art. 279 ust 3 i ust 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska oddala skargę
Uzasadnienie
B.sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2016 r. wymierzającą opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
Marszałek Województwa [...] decyzją z [...] grudnia 2016 r. wymierzył skarżącej opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym za 2014 r. w kwocie 618 619,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że w rozpatrywanej sprawie podmiotem korzystającym ze środowiska, będącym "faktycznie władającym odpadami", zobowiązanym do ponoszenia opłat za składowanie przedmiotowych odpadów, jest podmiot przekazujący odpady, tj. skarżąca. Organ podkreśl,
że przekazane przez skarżącą odpady o kodzie 19 12 12 w myśl obowiązujących
w 2014 r. przepisów nie mogły być wykorzystane do rekultywacji wyrobiska, wobec czego miało miejsce składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Wysokość opłaty podwyższonej w kocie 618 619,00 złotych ustalona została
w oparciu o obowiązujące wówczas obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia
10 września 2013r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2014 (M. P. poz. 729) przy zastosowaniu współczynnika w wysokości 0,7 jednostkowej stawki opłaty za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania zgodnie z art. 293 ust. 3 P.o.ś., tj. w sposób następujący: kod odpadu - 19 12 12, nazwa odpadu - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty)
z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11, okres składowania - 2014 rok, ilość dób składowania - 123, stawka z rozporządzenia - 73,60 zł/Mg, współczynnik - 0,7, ilość odpadów - 96,5 Mg.
Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2016 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść: art. 275 ustawy prawo ochrony środowiska, art. 3 pkt 20 ustawy o odpadach, art. 273 ust. 1 pkt 4, art. 274 ust. 5, art. 279 ust. 2 – ust. 4, art. 293 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Następnie wskazał, że zasady postępowania z odpadami, w tym - zasady składowania odpadów określa ustawa o odpadach, w szczególności - art. 27-33 tej ustawy.
W myśl art. 33 ust. 1 ustawy o odpadach, posiadacz odpadów jest obowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami gospodarki odpadami,
o których mowa wart. 16-31, w tym do prowadzenia procesów przetwarzania odpadów w taki sposób, aby procesy te oraz powstające w ich wyniku odpady nie stwarzały zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla środowiska, a także
w sposób zgodny z przepisami o ochronie środowiska i planami gospodarki odpadami. Z dokonanych w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji ustaleń wynika, że podczas kontroli na podstawie kart przekazania odpadów ustalono, że do odzysku na wyrobisku w [...] w 2014 r. dostarczano odpady kwalifikowane pod kodem 19 12 09 (od stycznia do maja 2014 r.); odpady pod niewłaściwym kodem 19 12 09 zamiast 19 12 12 zostały przekazane w ostatniej dostawie (maj 2014 r.) - karta przekazania odpadu [...]; zgodnie
z oświadczeniem Cegielni [...] w ww. okresie odpady były odbierane wyłącznie od skarżącej; podmiotem korzystającym ze środowiska, będącym "faktycznie władającym odpadami", zobowiązanym stosownie do treści art. 279 ust. 3 ustawy do ponoszenia opłat za składowanie przedmiotowych odpadów, jest podmiot przekazujący odpady, tj. B. sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zdaniem Kolegium oznacza to, że skarżąca, która nie uzyskała wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami Cegielnia [...] posiada wymagane zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku R14.
W niniejszej sprawie doszło do błędnej klasyfikacji przekazanego odpadu w maju 2014 r. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że zanieczyszczenie odpadu o kodzie 19 12 09 (minerały, np. piasek, kamienie)
m. in. strzępkami gąbki, folii powoduje, że dany odpad powinien zostać zaklasyfikowany jako odpad o kodzie 19 12 12 (inne odpady, w tym zmieszane substancje i przedmioty). Odpady o kodzie 19 12 12 nie zostały wskazane w decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2009 r. - zezwalającej Cegielni na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku R14. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego należało uznać, że przekazanie odpadów na rzecz podmiotu, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami, wyczerpuje przesłankę art. 279 ust. 3 P.o.ś. Organ odwoławczy doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. Za podstawę taką nie mogły być uznane także liczne - niepotwierdzone - naruszenia przepisów obowiązującego prawa, których, zdaniem odwołującej się, dopuścić się miał organ pierwszej instancji. Większość z tych przepisów została przywołana i omówiona we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Organ pierwszej instancji nie dopuścił się również naruszenia art. 284, art. 285 i art. 288 ww. ustawy, regulujących zasady ustalania wysokości należnej opłaty za korzystanie ze środowiska i w tym miejscu podkreślono, że Kolegium w pełni akceptuje sposób obliczenia przez organ pierwszej instancji wysokości nałożonej na odwołującą opłaty, jak i samą wysokość tej opłaty). Kolegium podkreśliło, że nie widzi także konieczności przeprowadzenia
w niniejszej sprawie uzupełniającego postępowania dowodowego, w szczególności - dokumentów wskazanych w odwołaniu na okoliczność: - wykazania rodzaju "zezwolenia w oparciu, o które odpad został przekazany finalnemu odbiorcy, tj. przedsiębiorcy Cegielni [...], celem poddania go procesowi zagospodarowania R 5 (odzysk poza instalacjami), - wykazania, że "posiadaczem odpadów w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach (art. 3 ust. 2 pkt 13 u.o.) jest przedsiębiorca Cegielnia [...] [...]", -
- potwierdzenia, że "przedsiębiorca Cegielnia [...], nie może być traktowany jako podmiot nieposiadający zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami", gdyż dokumenty te znane były organowi pierwszej instancji i znajdowały się w aktach sprawy.
B. Sp. z o.o. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2018 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2016 r. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem:
1) przepisów postępowania, tj.:
- art. 28 K.p.a., z którego wynika, że stroną w postępowaniu jest ten czyjego interesu prawnego dotyczy rozstrzygnięcie, a nie osoba, do której jest adresowane pismo, co wyraża się niewydaniem decyzji w stosunku do przedsiębiorcy Cegielnia [...] lub w stosunku do przedsiębiorcy "[...]" Sp. z o.o. Przedsiębiorstwo [...], będącego wytwórcą a zarazem posiadaczem spornego odpadu o kodzie 19 12 09,
- art. 6 K.p.a. przez błędną subsumcję art. 279 ust. 3 P.o.ś. w sprawie,
w której norma ta nie ma zastosowania i tym samym błędnym uznaniem transportującego odpad, za podmiot, który przekazał odpad na rzecz podmiotu, który nie posiada wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami (Cegielnia [...]), pomimo posiadania przez ten podmiot zezwolenia na odzysk odpadów poza instalacjami,
- art. 7, art. 75, art. 77, art. 78 i art. 80 K.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak dążenia do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania, a także niewzięcie przez organ pod uwagę całokształtu materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącą
i niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału zgromadzonego w aktach, w wyniku czego zostały wyprowadzone nielogiczne i nieuzasadnione wnioski oraz wydana błędna decyzja utrzymująca
w obrocie prawnym wadliwą decyzję organu pierwszej instancji, co wiąże się
z nieprzeprowadzeniem uzupełniającego postępowania dowodowego,
w szczególności brak ustalenia pochodzenia odpadów (w postaci gum, gąbek, puszek, styropianu) i bezpodstawne przypisanie pochodzenia ww. odpadów skarżącej, podczas gdy odpady te mogły zostać dostarczone do miejsca składowania przez podmiot Cegielnia [...] lub osobę trzecią, co znajduje potwierdzenie w okoliczności usunięcia tychże odpadów z wyrobiska przez podmiot Cegielnia [...],
- art. 8 K.p.a. - wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, który nakłada na organ administracji obowiązek prawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, przez brak informowania strony o stadium sprawy, z jakich przyczyn postępowanie nie może być zakończone w terminie, prowadzenie sprawy w sposób przewlekły,
- art. 9 K.p.a. w związku z niedopełnieniem obowiązku należytego
i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego,
- art. 10 § 1 K.p.a. w związku z niewykonaniem przez Kolegium obowiązku pouczenia strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy, złożenia wniosków dowodowych oraz zajęcia stanowiska w sprawie,
- art. 81 K.p.a. w związku z uznaniem wszystkich istotnych okoliczności za udowodnione, bez zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się przed zakończeniem postępowania dowodowego co do zgromadzonych
i przeprowadzonych dowodów,
- art. 15 K.p.a. przez zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego (brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego, brak ustalenia stanu faktycznego) i poprzestanie na kontroli decyzji organu pierwszej instancji i to wyłącznie w granicach zarzutów odwołania,
co skutkowało wadliwym przeprowadzeniem postępowania organu drugiej instancji, - art. 107 § 3 K.p.a. w związku z faktem, że uzasadnienie faktyczne i prawne, jest fragmentaryczne i szczątkowe, pomija szereg okoliczności faktycznych bądź prawnych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonej decyzji,
- art. 138 § 2 K.p.a. w związku z niewydaniem decyzji kasacyjnej, w sytuacji gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a niewyjaśniony zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 26 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach przez błędną wykładnię i przyjęcie, iż posiadaczem odpadów jest skarżąca, - art. 3 pkt 20 P.o.ś. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że podmiotem korzystającym ze środowiska, odpowiedzialnym do poniesienia opłaty podwyższonej nie jest przedsiębiorca Cegielnia [...], lecz skarżąca, - art. 276 ust. 2 P.o.ś. przez błędną wykładnię i pominięcie bezspornego faktu, że w świetle dokumentów notoryjnych przedsiębiorca Cegielnia [...] działał
w okolicznościach wskazujących na przekroczenie oraz naruszenie warunków określonych w pozwoleniu na odzysk odpadów poza instalacjami, co skutkowało błędnym wskazaniem w decyzji wymiarowej podmiotu korzystającego ze środowiska,
- art. 279 ust. 3 P.o.ś. przez błędną subsumcję i przyjęcie, że posiadaczem odpadów jest skarżąca, a nie przedsiębiorca "[...]" sp. z o.o. Przedsiębiorstwo [...] będące wytwórcą, a zarazem posiadaczem spornego odpadu o kodzie 19 12 09, - art. 279 ust. 2 P.o.ś. przez błędną subsumcję w sprawie i niezastosowanie przepisu w sprawie, w której stan faktyczny wskazuje, że posiadaczem odpadów jest podmiot, który prowadził odzysk niezgodnie z warunkami posiadania zezwolenia
i decyzją Starosty [...] z [...] listopada 2009 r. to jest przedsiębiorca Cegielnia. Kolegium - w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi
i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2018 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Tym samym – w wyniku analizy akt sprawy i treści wyżej wymienionej decyzji – Sąd nie stwierdził przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, a nadto i naruszeń, które Sąd byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Po pierwsze, kontrola sądowoadministracyjna nie wykazała, aby w sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z zarzucanym w skardze naruszeniem przepisów postępowania, tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80, art. 81 art. 107 § 3 i art. 138 § 2 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nienaruszenie art. 6 K.p.a. zostanie wykazanie poniżej, w kontekście rozważań dotyczących prawidłowości zastosowania w sprawie art. 279 ust. 3 P.o.ś. Natomiast, wbrew twierdzeniu skarżącej, w sprawie podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania; wzięto pod uwagę całokształt materiału dowodowego, wywiązując się tym samym z obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału w sposób wyczerpujący; z tak zgromadzonego materiału wyprowadzono słuszne wnioski, w efekcie wydano zgodną z prawem decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odstąpienie od przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego
w postępowaniu odwoławczym zostało też przekonywująco uzasadnione. Innymi słowy, sprawa administracyjna została zakończona ostateczną decyzją, której wydanie nastąpiło z poszanowaniem nie tylko zasad postępowania dowodowego, ale i zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Zatem nie doszło do naruszenia art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 K.p.a.
Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a., albowiem z akt sprawy wynika, że zawiadomieniem z [...] października 2016 r. skarżąca została m. in. pouczona o treści art. 10 § 1 K.p.a. i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym; zawiadomieniem z [...] listopada 2016r. została poinformowania o przesunięciu terminu rozstrzygnięcia sprawy do [...] grudnia 2016 r.; organ pierwszej instancji przesłał do wiadomości skarżącej pismo skierowane do organu odwoławcze w trybie art. 133 K.p.a., w załączeniu którego przesłano odwołanie wraz z aktami sprawy; z treści pisma z [...] czerwca 2018 r. adresowanego do skarżącej wynika, że kserokopie akt przedmiotowej sprawy zostały przekazane skarżącej przy piśmie znak [...] z [...] listopada 2016 r.;
w postępowaniu odwoławczym nie prowadzono uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 § 1 K.p.a. Na podstawie powyższego trudno wywodzić skutecznie, że skarżącej nie zapewniono czynnego udziału w sprawie. Skarżąca uczestniczyła w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i była informowana o prawie skorzystania z uprawnień wynikających z treści art. 10 § 1 K.p.a., była informowana o terminie rozstrzygnięcia sprawy i o przekazaniu odwołania do drugiej instancji. Zaś w postępowaniu odwoławczym nie przeprowadzano dodatkowego postępowania dowodowego. Zatem w całym toku postępowania administracyjnego skarżąca mogła podejmować stosowną inicjatywę dowodową i wyjaśniającą. Sąd także zauważa, że zarzut ten został sformułowany ogólnikowo, teoretycznie. W zarzucie tym skarżąca nie zawarła żadnej konkretnej argumentacji dowodzącej jego zasadności i wykazującej, że zastosowanie
w postępowaniu odwoławczym względem skarżącej art. 10 § 1 K.p.a. mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Powyższe także wskazuje, że organ odwoławczy zadośćuczynił zasadzie dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 K.p.a. i nie było podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 138 § 2 K.p.a. Odnosząc się jeszcze do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a., należy zauważyć, że uzasadnienie przedmiotowej decyzji w pełni dotyka istoty sprawy, choć trzeba zgodzić się ze skarżącą, że nie jest zbyt wyczerpujące w odniesieniu do treści wynikających z odwołania. Niemniej uchybienie to Sąd rozważył w kategoriach uchybienia niemogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a jako takie nie mogło doprowadzić do wyeliminowania
z obrotu prawnego decyzji z [...] kwietnia 2018 r. przez jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a.
Po drugie, w sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego,
tj. art. 28 K.p.a., art. 26 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, art. 3 pkt 20 P.o.ś., art. 276 ust. 2, art. 279 ust. 3, art. 279 ust. 2 P.o.ś., które miało wpływ na wynik sprawy.
Odpierając zarzut wydania decyzji w sprawie z naruszeniem art. 28 K.p.a., należy wskazać, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Według Sądu prawidłowo uznano skarżącą za stronę postępowania, czyli podmiot, którego obowiązku dotyczyło kontrolowane przez Sąd postępowanie i skierowano do niej decyzję wymierzającą opłatę. Oznacza to więc nietrafność twierdzenia skarżącej, jakoby decyzja wymierzająca opłatę podwyższoną została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Natomiast nieuznanie za strony innych podmiotów, zwłaszcza wskazywanych przez skarżącą przedsiębiorców (Cegielnia [...] i "[...]" sp. z o.o. Przedsiębiorstwo [...]), tym samym przeprowadzenie postępowania bez ich udziału, nie mogło być rozważane w ramach naruszenia ww. przepisu i przepisów postępowania gwarantujących czynny udział danemu podmiotowi w sprawie, gdyż jako związane z przesłanką wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., mogło być skutecznie podnoszone jedynie przez wyżej wymienione podmioty, a nie przez skarżącą, która brała udział
w sprawie. Z akt sprawy wynika, że wspólnicy Cegielni również zostali pociągnięci do odpowiedzialności za działalność niezgodną z zasadami gospodarki odpadami. Dalej odpierając zarzucane naruszenie pozostałych przepisów prawa materialnego, to jest ustawy Prawo ochrony środowiska i ustawy o odpadach, należy najpierw przytoczyć miarodajne dla sprawy ich treści. I tak, w myśl art. 273 ust. 1 pkt 4 P.o.ś., opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za składowanie odpadów. Wysokość opłaty za składowanie odpadów – stosownie do art. 274 ust. 5 P.o.ś. – zależy od ilości i rodzaju składowanych odpadów, z tym że wysokość opłaty podwyższonej zależy także od czasu składowania odpadów. Za składowanie odpadów, w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym podmiot korzystający
ze środowiska – zgodnie z art. 293 ust. 3 P.p.ś. – ponosi opłaty podwyższone
w wysokości 0,7 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą tonę odpadów i za każdą dobę składowania. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska – według art. 275 P.o.ś. – są obowiązane podmioty korzystające ze środowiska. Zaś art. 3 pkt 20 P.o.ś. określa, że podmiotem korzystającym ze środowiska jest m. in. przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ustawy
z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 r.,
poz. 672 z późn. zm.). Stosownie do art. 279 ust. 2 P.o.ś. w razie składowania lub magazynowania odpadów podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska [...], jest, z zastrzeżeniem ust. 3 , posiadacz odpadów w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Z kolei zgodnie
z regulacją ust. 3 - jeżeli odpady zostały przekazane na rzecz podmiotu, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami, to – na podstawie art. 279 ust. 3 P.o.ś. – podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska, jest
z zastrzeżeniem ust. 4 (odnoszącego się do osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą przekazującej odpady), podmiot który przekazał te odpady.
W sprawie zostało prawidłowo ustalone, że w dniach od [...] do [...] października 2014 r. organ ochrony środowiska przeprowadził na działkach
o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w [...], do których tytuł prawny posiada Cegielnia [...] z siedzibą w [...], kontrolę. W wyniku kontroli ustalono, że w wyrobisku, po eksploatacji iłów, prowadzony jest niezgodnie z prawem proces odzysku odpadów polegający na jego wypełnianiu odpadami w postaci wymieszanych
z piaskiem i masą ziemną rozdrobnionych tworzyw sztucznych, gum, gąbek i części odpadów opakowaniowych metalowych kwalifikowanymi do odpadów o kodzie
19 12 12 (inne odpady, w tym zmieszane substancje i przedmioty) zamiast odpadami o kodzie 19 12 09 (minerały, np. piasek, kamienie). Cegielnia [...], oprócz decyzji z [...] listopada 2009 r. zobowiązującej do rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopali kruszywa naturalnego, posiadała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne
w procesie odzysku R14, w tym odpadów o kodzie 19 12 09 (decyzja Starosty [...]
z [...] listopada 2009r.). Z kolei skarżąca, na podstawie umowy zawartej [...] marca 2010 r. w [...] z Cegielnią [...] na przyjmowanie odpadów na wyrobisko do rekultywacji zgodnie z decyzją z [...] listopada 2009 r., była w latach 2010-2014 posiadaczem przekazującym odpady do wypełniania wyrobiska, będącym zarazem transportującym odpady. Skarżąca w 2014 r. - od styczna do maja – dostarczała do odzysku na wyrobisko w [...] odpady kwalifikowane pod kodem 19 12 09 i w maju 2014 r. dostarczyła odpady o kodzie 19 12 12 (pod kodem 19 12 09 – karta przekazania odpadu nr [...], masa odpadów 96,50 Mg), które nie były wskazane ww. zezwoleniu - decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2009r. jaką legitymowała się Cegielnia [...]. Z przywołanej karty wynika, że posiadaczem odpadów, przekazującym i transportującym ww. odpady była skarżąca, a posiadaczem odpadów, przejmującym ww. odpady była Cegielnia [...]. Zatem przedmiotowe odpady zostały przekazane przez skarżącą na rzecz podmiotu (Cegielnia [...]), który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami.
W konsekwencji skarżąca – jako podmiot korzystający ze środowiska i podmiot, który przekazał te odpady, została zobowiązana do ponoszenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska na podstawie art. 279 ust. 3 i art. 293 ust. 3 P.o.ś. W ocenie Sądu za zasadne, wbrew twierdzeniu skarżącej, należało uznać stanowisko organów, że zanieczyszczenie odpadu o kodzie 19 12 09 (minerały, np. piasek, kamienie) m. in. strzępkami gąbki, folii musiało skutkować zaklasyfikowaniem składowanych przez skarżącą odpadów do kodu 19 12 12 (inne odpady, w tym zmieszane substancje i przedmioty). Skoro odpady o kodzie 19 12 12 nie zostały wskazane w decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2009 r. - zezwalającej Cegielni na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku R14, to oznacza, że odpady zostały przekazane na rzecz podmiotu, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami. Niewłaściwe klasyfikowanie wytworzonych przez skarżącą odpadów i przekazanie ich na rzecz ww. Cegielni, musiało skutkować uznaniem przedmiotowego składowania jako składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Konsekwencją składowania odpadów na ten cel nieprzeznaczonym jest wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska.
Wszystko to dowodzi zasadności ustalenia, że podmiotem przekazującym odpady o kodzie 19 12 12 na rzecz Cegielni [...], która nie uzyskała wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki tego rodzaju odpadami, była skarżąca i jako podmiot korzystający ze środowiska, faktycznie władający przedmiotowymi odpadami, została zobowiązana do poniesienia opłaty za składowanie spornych odpadów. Przekazane przez skarżącą odpady o kodzie 19 12 12, w myśl obowiązujących ówcześnie przepisów nie mogły być wykorzystane do rekultywacji wyrobiska, wobec czego miało miejsce składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Wysokość opłaty została ustalona prawidłowo, przy zastosowaniu obowiązującego wówczas obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 10 września 2013 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2014 przy zastosowaniu współczynnika w wysokości 0,7 jednostkowej stawki opłaty za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania - zgodnie z art. 293 ust. 3 P.o.ś. Wysokość opłaty podwyższonej obliczonej na kwotę 618 619,00 zł ustalono mając za podstawę: kod odpadu - 19 12 12, nazwę odpadu - inne odpady, w tym zmieszane substancje i przedmioty z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11, okres składowania - 2014 rok, ilość dób składowania - 123, stawkę z rozporządzenia - 73,60 zł/Mg, współczynnik - 0,7 i ilość odpadów - 96,5 Mg. Nie można też zarzucić organowi braku ustalenia pochodzenia odpadów
(w postaci gum, gąbek, puszek, styropianu) i bezpodstawnego jego przypisania skarżącej, skoro podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska - zgodnie z dyspozycją wynikającą
z art. 279 ust. 3 P.o.ś. - może być podmiot, który przekazał odpady na rzecz podmiotu, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami.
Wobec wykazanej zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd – na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.