Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

IV SA/Wa 173/07

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

IV SA/Wa 173/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Małgorzata Miron /przewodniczący/
Marian Wolanin
Marta Laskowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6291 Nacjonalizacja przemysłu
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta P. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia - skargę oddala -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Minister Gospodarki po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Prezydenta Miasta P. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa własną decyzją z dnia [...] września 2006 r. stwierdzającą nieważność orzeczenia Ministra Handlu Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 1965 r., wydanego w przedmiocie zatwierdzenia protokołu zdawczo - odbiorczego przedsiębiorstwa Wytwórnia [...] w P. przy ul. [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił następujący stan sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Minister Gospodarki na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, w związku z art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 kpa po rozpatrzeniu wniosku E. S., w miejsce którego w ramach sukcesji spadkowej weszli: E. S., T. S. oraz O. S. stwierdził nieważność powyżej opisanego orzeczenia Ministra Handlu Wewnętrznego.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Prezydent Miasta P., który złożył w trybie art. 127 § 3 kpa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że nie zgadza się z poglądem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym oddanie A. K. udziału wynoszącego [...] części w użytkowaniu wieczystym działki położonej przy ul. [...], oznaczonej nr [...] pow. [...] m2, a także sprzedaży na jej rzecz lokalu mieszkalnego lokalu nr [...], położonego na w/w gruncie, nie stanowi przeszkody do stwierdzenia nieważności powyższej decyzji nacjonalizacyjnej.
Zdaniem skarżącego "ustanowienie na przedmiotowej nieruchomości prawa użytkowania wieczystego jest pośrednim skutkiem orzeczeń nacjonalizacyjnych. Przepis art. 156 kpa rozciąga się jednakże na wszelkie skutki prawne wywołane decyzją administracyjną. Prawo użytkowania wieczystego jest instytucją prawa cywilnego, wywołującą skutki prawne w sferze tego prawa. Skutki te nie mogą zostać "odwrócone" przez orzeczenie administracyjne, w obecnym stanie prawnym istnieje bowiem jedynie
1
cywilnoprawna możliwość rozwiązania umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego".
Skarżący wskazał również, że "za odmową stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Handlu Wewnętrznego przemawia fakt, iż decyzja Ministra Gospodarki doprowadziłaby do wykreowania stanu niezgodnego z prawem, a taki stan powstanie w przypadku utrzymania jej w mocy. Powstanie bowiem sytuacja, w której nieruchomość obciążona prawem użytkowania wieczystego przejdzie na własność podmiotu innego niż Skarb Państwa bądź jednostka samorządu terytorialnego, co na gruncie przepisów Kodeksu cywilnego jest niedopuszczalne".
Rozpatrując ponownie sprawę organ nie znalazł podstaw do zmiany decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2006 r.
Na podstawie całości zgromadzonej w sprawie dokumentacji archiwalnej oraz wyjaśnień złożonych przez strony tego postępowania ustalono, że przedmiotowe przedsiębiorstwo w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17), tj. 5 lutego 1946 r., stanowiło własność O. S. (dowód: odpis rejestru handlowego Nr [...]). Prawo własności do nieruchomości, na której było zorganizowane zgodnie z wyciągiem z księgi wieczystej P. tom [...] dalszy ciąg wykazu księgi wieczystej KW Nr [...], o pow. [...] m2 wykazane było na kupca O. S. w P.
Decyzją z dnia [...] marca 1950 r. Minister Przemysłu Rolnego i Spożywczego, na podstawie § 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r., w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. R.P. Nr 16, poz. 62), wznowił postępowanie w sprawie przejęcia Wytwórni [...] na własność Państwa, bowiem na mocy wcześniej wydanego postanowienia Głównej Komisji do Spraw Upaństwowienia Przedsiębiorstw, z dnia [...] września 1947 r., Nr [...], omawiane przedsiębiorstwo zostało skreślone z wykazu przedsiębiorstw przejmowanych na własność Państwa.
W dniu [...] grudnia 1950 r. Minister Przemysłu Rolnego i Spożywczego wydał orzeczenie Nr [...] o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. Wytwórnia [...] P., ul. [...] – O. S.
2
Podstawę wydania wyżej wymienionego orzeczenia stanowił art. 3 ust. 1 i 5 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej oraz § 65 ust. 1 i § 71 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa. Natomiast zgodnie z w/w rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r., a zwłaszcza jego § 73, zachodziła konieczność sporządzenia protokółu zdawczo - odbiorczego z objęcia znacjonalizowanego przedsiębiorstwa, w związku z tym w dniu [...] kwietnia i [...] maja 1951 r. został sporządzony przez Centralny Zarząd Przemysłu Owocowo-Warzywnego w W. stosowny protokół zdawczo - odbiorczy, ustalający składniki majątkowe przejmowanego przedsiębiorstwa.
Natomiast w dniu [...] kwietnia 1965 r. został sporządzony dodatkowy protokół zdawczo - odbiorczy, na okoliczność wniesienia zarzutów zgłoszonych do sporządzonego w dniu [...] kwietnia i [...] maja 1951 r. protokołu zdawczo -odbiorczego. Zgodnie z jego treścią składnikiem majątkowym przedmiotowego przedsiębiorstwa stała się część nieruchomości w P., zapisana jako własność O. S. w KW P. w tomie [...] i .w .h. [...] ciąg dalszy KW Nr [...], obejmująca działkę nr [...] o powierzchni [...] m2.
Integralną częścią orzeczenia o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstw było orzeczenie właściwego ministra o zatwierdzeniu protokółu zdawczo - odbiorczego, wydane stosownie do przepisów § 75a rozporządzenia z dnia 30 stycznia 1947 r. Orzeczenie takie wydał w dniu [...] sierpnia 1965 r. Minister Handlu Wewnętrznego ustalając, że składniki majątkowe, objęte protokołem zdawczo - odbiorczym, sporządzonym w dniach: [...] kwietnia i [...] maja 1951 r. oraz w dniu [...] marca 1953 r. przez Centralny Zarząd Przemysłu Owocowo-Warzywnego, stanowią część składową przedsiębiorstwa Wytwórnia [...] w P. przy ul. [...] i przechodzą na własność Państwa. Dodatkowo zostało podniesione, że częścią składową tego przedsiębiorstwa jest nieruchomość, wskazana i oznaczona w omówionym protokole zdawczo -odbiorczym z dnia [...] kwietnia 1965 r.
Minister Gospodarki podkreślił również, że orzeczeniem z dnia [...] marca 1954 r., Minister Przemysłu Rolnego i Spożywczego zatwierdził w/w protokół zdawczo-odbiorczy. Zgodnie z rozporządzeniem z dnia 12 maja 1949 r. (Dz. U. 49.29.212) zmieniającym powyższe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30
3
stycznia 1947 r. właściwy minister zobowiązany był ustalić, które składniki majątkowe objęte protokołem zdawczo-odbiorczym stanowią część składową przedsiębiorstwa i przechodzą lub zostają przejęte wraz z nim na własność Państwa albo osób prawnych prawa publicznego - w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego.
Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, w związku ż art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 kpa w dniu [...] czerwca 1996 r., wydał decyzję, w której stwierdził nieważność:
decyzji Ministra Przemysłu Rolnego i Spożywczego z dnia [...] marca 1950 r, Nr [...] dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie Wytwórni [...] stanowiącej własność O. S. w P., ul. [...],
zarządzenia Ministra Przemysłu Rolnego i Spożywczego z dnia [...] września 1950 r. w sprawie ustanowienia zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem Wytwórnia [...] w P., przy ul. [...], stanowiącym
własność O. S,
orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu Rolnego i Spożywczego z dnia [...] grudnia 1950 r. o przejęciu na własność Państwa Wytwórni [...] P., ul.
[...].
Skoro zatem Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w swojej decyzji z dnia [...] czerwca 1996 r., stwierdził m.in., że orzeczenie Nr [...] Ministra Przemysłu Rolnego i Spożywczego z dnia [...] grudnia 1950 r. o przejęciu na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa Wytwórnia [...] P., ul. [...] – O. S., zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, to ta wadliwość rozciąga się również na stanowiące jego konsekwencję orzeczenie zatwierdzające protokół zdawczo-odbiorczy.
Mając na uwadze powyższe organ orzekający w niniejszej sprawie wskazał, że stwierdzenie, iż wymieniona w sentencji decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkuje tym, że dla stwierdzenia jej nieważności ocenić należy skutki prawne jakie ona wywołała. Stosownie natomiast do art. 156 § 2 kpa., nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy wywołała ona nieodwracalne skutki prawne.
Minister Gospodarki podkreślił, że zagadnienie nieodwracalności skutków prawnych decyzji reguluje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w
4
którym wielokrotnie wyrażony został pogląd, że nieodwracalność skutków prawnych występuje zwłaszcza wówczas, gdy przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło lub podmiot, któremu prawo przysługiwało utracił zdolność do jego zachowania, albo wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa. Zatem z wywołaniem przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych mamy do czynienia wtedy, gdy wykonanie decyzji spowodowało powstanie takiego stanu prawnego, że nie jest już możliwy powrót do stanu pierwotnego sprzed wydania decyzji.
Organ powołał się również na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1992 r. sygn. III AZP4/92, OSNCP 1992 r. nr 12, poz. 211 i OSP 1993 r., nr 5( poz. 104 i wskazał, że "Odwracalność lub nieodwracalność skutku prawnego decyzji trzeba rozpatrywać, mając na uwadze zakres właściwości organów administracji publicznej oraz ich kompetencję, tzn. umocowanie do stosowania władczych i jednostronnych prawnych form działania. A więc, jeśli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, nie może skorzystać z drogi postępowania administracyjnego, to wtedy właśnie skutek prawny decyzji będzie nieodwracalny".
Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a zwłaszcza informacji udzielonych przez Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego "[...]" w P. w pismach z dnia [...] lutego 2006 r. oraz [...] kwietnia 2006 r. znacjonalizowana parcela o pow. [...] m2, oznaczona jest aktualnie w ewidencji gruntów: obręb P., arkusz mapy [...], jako działki nr: [...] o pow. [...] m2 oraz [...] o pow. [...] m2, położone w P. przy ul. [...].
Dla nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w P. - Wydziale Ksiąg Wieczystych, księga wieczysta KW Nr [...] oraz księga wieczysta KW Nr [...] zawierająca wpis wskazujący, kto jest właścicielem lokalu nr [...], położonego na przedmiotowej działce w P., a także wskazuje udział w prawie użytkowania wieczystego w części tej nieruchomości. Księga wieczysta KW nr [...], obejmuje natomiast działkę nr [...]. Zgodnie z zapisem widniejącym w księdze wieczystej: KW Nr [...] właścicielem działki nr [...] jest Miasto P., natomiast zapis w KW Nr [...] wskazuje, iż A. K., wpisana jest tam jako użytkownik wieczysty udziałów wynoszących [...] części do działki gruntu nr [...] oraz jako właściciel,
5
położonego na niej, lokalu mieszkalnego nr [...]. Natomiast w księdze wieczystej KW Nr [...], urządzonej dla działki nr [...], w miejsce Skarbu Państwa jako poprzedniego jej właściciela, aktualnie zostali wpisani: E. S., P. S. oraz T. S. (w [...] części), na postawie wyżej opisanej decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] czerwca 1996 r.
W związku z powyższym organ szczegółowo ustalił losy prawne przedmiotowej, znacjonalizowanej nieruchomości o powierzchni [...] m , począwszy od daty jej upaństwowienia do dnia dzisiejszego.
Na mocy orzeczenia Ministra Handlu Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 1965 r., na własność Państwa przejęta została nieruchomość o łącznej powierzchni [...] m2. Zgodnie z zapisem widniejącym w protokole odbioru technicznego z dnia [...] stycznia 1966 r., na mocy powyższego orzeczenia Centralne [...] w P. z dniem [...] stycznia 1966 r. objęły z zarząd i użytkowanie znacjonalizowaną nieruchomość.
Decyzją z dnia [...] listopada 1974 r. Urząd [...] w P., postanowił wygasić prawo użytkowania przez Centralne [...] tego terenu należącego do Skarbu Państwa zabudowanego, położonego w P. przy ul. [...] i przekazać go w zarząd i administrację [...] Zarządowi Budynków Mieszkalnych P.. W konsekwencji powyższego protokołem zdawczo - odbiorczym, sporządzonym w dniu [...] kwietnia 1975 r., nastąpiło przekazanie i przejęcie tego terenu, a w szczególności parceli budowlanej nr [...] przy ul. [...], która to działka obejmowała całość znacjonalizowanej nieruchomości.
Jak wynika z zawiadomienia Państwowego Biura Notarialnego w P. z dnia [...] maja 1985 r., na podstawie wniosku złożonego dnia 19 marca 1985 r. oraz wskazanej powyżej decyzji z dnia [...] listopada 1974 r., w dziale II księgi wieczystej KW Nr [...], jako właściciela nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], obejmującej działkę nr [...] /wcześniej nr [...] o pow. [...] m2, wpisano Skarb Państwa.
Decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] grudnia 1987 r. na podstawie m. in. ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99) postanowiono przekazać A. K. udział wynoszący [...] w użytkowaniu wieczystym działki położonej przy ul. [...],
6
oznaczonej nr geodezyjnym [...] o pow. [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej KW Nr [...], a także sprzedaży na jej rzecz lokalu mieszkalnego nr [...], położonego na w/w gruncie.
W następstwie powyższej decyzji została sporządzona przed notariuszem w dniu [...] maja 1988 r, w formie aktu notarialnego, rep. [...], umowa sprzedaży wskazanego lokalu mieszkalnego oraz oddania w użytkowanie wieczyste udziału w przedmiotowej działce, wynoszącego [...] części, na rzecz A. K.
Kolejnym właścicielem mienia stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, a w szczególności nieruchomości gruntowej oznaczonej aktualnie jako działki nr [...] o pow. [...] m2 oraz nr [...] o pow. [...] m2 stało się Miasto P. (za wyjątkiem lokalu nr [...] i użytkowania wieczystego udziału w działce, wynoszącego [...] części, które to prawa należały do A. K.). Okoliczność ta została uregulowana decyzjami Wojewody [...] z dnia [...] marca 1994 r., znak: [...] i znak: [...] ( były to decyzje komunalizacyjne wydane na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych /Dz. U. Nr 32, poz. 191 i Nr 43 poz. 253/ w związku z art. 5 tej ustawy), zgodnie z którymi Miasto P. z mocy prawa, nabyło nieodpłatnie własność uprzednio znacjonalizowanej nieruchomości, która wcześniej oznaczona była jako parcela nr [...], następnie zaś [...], a aktualnie stanowi działki gruntu nr [...] i nr [...]. W związku z tym właścicielem tych nieruchomości przestał być Skarb Państwa, a stało się Miasto P., co potwierdza również ujawnione w owym czasie w księgach wieczystych KW Nr [...] oraz KW Nr [...] prawo własności tego podmiotu do przedmiotowych nieruchomości. Konsekwencją wydania wyżej opisanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1994 r., było późniejsze wydanie przez Urząd Wojewódzki w P., w dniu [...] listopada 1996 r., decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a. oraz ustawy z dnia 10 maja 1990 r., którą uchylono wskazaną prawomocną decyzję z dnia [...] marca 1994 r. znak: [...], a także odmówiono stwierdzenia nabycia przez Miasto P. z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2. W uzasadnieniu tego orzeczenia podniesiono, że stwierdzenie przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, w decyzji z dnia [...] czerwca 1996 r. nieważności
7
wskazanych tam decyzji skutkuje tym, iż orzeczenie to "przesądziło o tym, że w dniu [...] maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności państwowej i z tego względu nie może stać się z mocy prawa własnością gminy". Takie samo uzasadnienie jak wyżej zostało również zamieszczone w wydanej przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] grudnia 2001, na mocy art. 145 § 1 i 2 k.p.a. oraz w związku ze wskazaną ustawą z dnia 10 maja 1990 r., w osnowie której postanowiono uchylić wcześniejszą decyzję komunalizacyjną Wojewody [...] z dnia [...] marca 1994 r. znak: [...].
W wyniku złożonego odwołania przez Zarząd Miasta P., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. na podstawie art. 132 § 2 kpa w związku z art. 18 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., zmienił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. w ten sposób, iż w punkcie pierwszym: uchylił ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1994 r. znak: [...], wydaną w stosunku do działki nr [...], w punkcie drugim stwierdził nabycie przez Miasto P. z mocy prawa, nieodpłatnie w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. udziału w wysokości [...] części we własności wskazanej nieruchomości Skarbu Państwa, natomiast w trzecim punkcie odmówił stwierdzenia nabycia przez Miasto P. udziału w wysokości [...] części w tej nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono faktu sprzedaży lokalu mieszkalnego w przedmiotowej nieruchomości, udziału w częściach wspólnych budynku oraz użytkowania wieczystego ułamkowej części działki [...], zatem godziło to w interes prawny właściciela lokalu mieszkalnego, stwierdzono, że został naruszony słuszny interes strony.
Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2002 r., do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej w W. wniósł ponownie Zarząd Miasta P., w wyniku czego KKU w W. decyzją z dnia [...] maja 2002 r.
1/ uchyliła decyzję Wojewody [...] z dnia 5 lutego 2002 r.,
2/ uchyliła decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r.,
3/ odmówiła uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1994r. znak:[...].
8
W wyniku skargi T. S. na w/w decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2004 r. sygn. akt. I SA 1695/02, uchylił zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja, według sądu w istotny sposób uchybiała przepisom postępowania, a zwłaszcza art. 107 § 3 kpa, więc sąd uznał, że organ odwoławczy winien ponownie rozstrzygnąć sprawę administracyjną, uwzględniając ewentualne zmiany stanu faktycznego lub prawnego.
Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa ponownie rozpatrzyła przedmiotową sprawę i na mocy art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. oraz art. 138 § 2 w związku z art. 145 § 1, 154 § 1 i 2 oraz 155 kpa, decyzją z dnia [...] października 2002 r, postanowiła uchylić w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. znak: [...] oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2002 r., znak: [...], a także przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, ponieważ rozpatrzenie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości.
Konkludując organ wskazał, że w stosunku do działki nr [...] o pow. [...] m2, mocą decyzji Urzędu [...] w P. z dnia [...] listopada 1996 r., została uchylona decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] marca 1994 r. znak: [...], wobec czego należy podnieść, iż w stosunku do tej działki nie nastąpił proces komunalizacyjny, w związku z czym właścicielem z powrotem stał się Skarb Państwa, w faktycznym władaniu: E. K., P. S. oraz T. S., którzy przedwcześnie zostali wpisani jako właściciele do księgi wieczystej (wobec nie wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia Ministra Handlu Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 1965 r,, wydanego w przedmiocie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa Wytwórnia [...] w P. przy ul. [...]., co ma miejsce dopiero mocą niniejszej decyzji).
Minister Gospodarki wskazał, że skoro nieodwracalność skutków prawnych (art. 156 § 2 in fine kpa) oznacza przede wszystkim sytuację, w której poprzedni stan nie może zostać przywrócony, gdyż przestał istnieć przedmiot, którego prawo to dotyczyło, to należy stwierdzić, że tego rodzaju sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie w odniesieniu do działki nr [...] o pow. [...] m , aktualnie stanowiącej części terenu znacjonalizowanej parceli nr [...] o pow. [...] m2.
9
Przedmiotowa nieruchomość istnieje, stanowi własność Skarbu Państwa i może zostać przywrócona uprawnionym podmiotom, gdyż jej nacjonalizacja nie skutkowała dalszym obrotem cywilnoprawnym, a eliminacja przez Ministra Gospodarki niniejszą decyzją, mającą skutek ex tunc, z obrotu prawnego przedmiotowego orzeczenia Ministra Handlu Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 1965 r., spowoduje, że zostanie przywrócony wobec niej stan prawny jaki istniał przed wydaniem decyzji nacjonalizacyjnej, tzn. spadkobiercom byłego właściciela przywrócona zostanie własność omawianej parceli.
Jeżeli chodzi natomiast o działkę nr [...], Minister Budownictwa wskazał, że zgodnie z informacjami, udzielonymi przez ZGiKM "[...]", w piśmie z dnia [...] lutego 2006 r., do chwili obecnej nie zostało zakończone postępowanie w sprawie uchylenia komunalizacji działki nr [...].
Odnosząc się do kwestii, czy wydanie powyższej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] marca 1994 r. na mocy której Miasto P. stało się właścicielem całości działki nr [...], skutkowało w niniejszej sprawie wywołaniem nieodwracalnych skutków prawnych przez powyższe orzeczenie nacjonalizujące omawianą nieruchomość, organ wskazał, że utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne w zakresie nieodwracalnych skutków prawnych przyjęło pogląd, iż sam fakt, że nieruchomość nabyta przez Państwo na podstawie decyzji nacjonalizacyjnej została następnie skomunalizowana na podstawie decyzji administracyjnej, nie może przesądzać o tym, że decyzja nacjonalizacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne. W niniejszej sprawie (w odniesieniu do działki nr [...]) należało odróżnić skutki prawne wywołane deklaratoryjną decyzją komunalizacyjną Wojewody [...] z dnia [...] marca 1994 r. od skutków prawnych wywołanych wymienioną w sentencji decyzją, na podstawie której Skarb Państwa nabył własność przedmiotowej nieruchomości. To właśnie na podstawie w/w decyzji komunalizacyjnej inny podmiot (Miasto P.) stało się obecnym właścicielem przedmiotowej działki.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest wskazane w sentencji orzeczenie, nie zaś omawiane późniejsze decyzje odnoszące się do znacjonalizowanej nieruchomości. Omawiana decyzja komunalizacyjną może również być oceniana pod kątem swej legalności i wywołanych przez nią skutków, lecz w innym postępowaniu przed właściwym organem, w kontekście wycofania z obrotu prawnego powyższej decyzji nacjonalizacyjnej.
10
Organ podkreślił, że nieodwracalnych skutków prawnych w tym postępowaniu nie może wywołać potwierdzone deklaratoryjną decyzją Wojewody [...] nabycie nieodpłatne mienia przez gminę z mocy prawa (w niniejszym przypadku działki oznaczonej nr [...]) stosownie do przepisu art. 18 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. Nr 19, poz. 147 ze zm.) rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie chroni rozporządzeń nieodpłatnych, a do takich rozporządzeń należy nabycie mienia na podstawie decyzji komunalizacyjnej albo decyzji uwłaszczeniowej (wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2001 r. sygn. akt IV SA 2340/99).
W ocenie organu orzekającego, rozważając kwestię, czy wymieniona na wstępie decyzja nacjonalizacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne, w odniesieniu do znacjonalizowanej nieruchomości, należało odróżnić skutki prawne, które wywołała ta decyzja, od skutków prawnych dotyczących tego samego przedmiotu wywołanych w/w późniejszymi decyzjami i zdarzeniami prawnymi (umowa sprzedaży, sporządzona w formie aktu notarialnego). Organ powołał się w tym miejscu na uchwały: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r. sygn. OPS 7/96, uchwałę z dnia 9 listopada 1998 r. sygn. OPK 4-7/98 oraz w uchwałę z dnia 20 marca 2000 r. sygn. OPS 14/99 (co zostało potwierdzone jednolitym w tym zakresie późniejszym orzecznictwem sądowo-administracyjnym).
W odniesieniu do działki nr [...], a w szczególności sprzedanego na rzecz A. K. prawa użytkowania wieczystego w tej nieruchomości, wynoszącego [...] części oraz własności lokalu nr [...] również należało odróżnić skutki prawne wywołane decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] grudnia 1987 r. oraz późniejszym zdarzeniem prawnym powstałym na skutek w/w aktu notarialnego, rep. [...], z dnia [...] maja 1988 r. od skutków prawnych wywołanych wymienioną w sentencji decyzją, na podstawie której Skarb Państwa ostatecznie nabył własność przedmiotowej nieruchomości. To właśnie na podstawie decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] grudnia 1987 r. A. K., a obecnie jej spadkobierca R. K., otrzymała w drodze administracyjnej
11
udział wynoszący [...] części w użytkowaniu wieczystym działki nr [...] wraz z nabyciem na własność lokalu mieszkalnego nr [...] (o pow. [...] m2).
Natomiast zawarcie w dniu [...] maja 1988 r. umowy cywilnoprawnej sprzedaży przedmiotowego lokalu mieszkalnego oraz oddania do użytkowania na rzecz A. K. było bezpośrednim następstwem wcześniejszego wydania decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] grudnia 1987 r. i jej potwierdzeniem, bowiem faktycznie decyzja ta już, w okresie poprzedzającym sporządzenie przedmiotowej umowy, funkcjonowała w obrocie prawnym i wywoływała określone skutki prawne.
Powołując się na wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 720/99 organ podkreślił, że fakt oddania w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej nieruchomości nabytej przez Państwo w drodze decyzji nacjonalizacyjnej nie przesądza o tym, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne.
Zdaniem organu utrwalone orzecznictwo sądowo-administracyjne w zakresie nieodwracalnych skutków prawnych przyjęło pogląd, iż sam fakt, że nieruchomość nabyta przez Państwo na podstawie decyzji nacjonalizacyjnych (lub jej część) została następnie sprzedana lub oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej, nie może zawsze przesądzać o tym, że decyzja nacjonalizacyjna wywołała w tym zakresie nieodwracalne skutki prawne. Skutkiem prawnym nacjonalizacji było przede wszystkim odjęcie prawa własności dotychczasowemu właścicielowi i przejście własności na Państwo. Zatem w postępowaniu o stwierdzenie nieważności takiej decyzji problem sprowadza się do oceny tego właśnie skutku. Nie chodzi bowiem o odwracalność skutków prawnych w ogóle, ale o "odwrócenie" skutków wywołanych przez decyzję dotkniętą nieważnością w ramach postępowania o stwierdzenie jej nieważności. Skutki prawne wywołane przez późniejsze zdarzenia, nie mogą stanowić podstawy do oceny, że tym samym decyzja nacjonalizacyjna, wydana z rażącym naruszeniem prawa, wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa.
Tym samym organ stwierdził, że nabycie przez A. K., od Skarbu Państwa, części udziału w prawie użytkowania wieczystego do znacjonalizowanej nieruchomości oraz własności lokalu nr [...], na mocy umowy sprzedaży, nie wywołało w niniejszym postępowaniu, w odniesieniu do [...] części w/w parceli i lokalu nr [...] położonego na niej, nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa.
12
W związku z powyższym skutki prawne wywołane przez pozostającą nadal w obrocie prawnym decyzję, oraz późniejsze zdarzenia prawne (obrót cywilnoprawny) nadal wiążą i mogą być oceniane jedynie w odrębnych postępowaniach nadzorczych przed właściwymi organami, prowadzonych z uwzględnieniem niniejszego rozstrzygnięcia. Nadawanie innej treści niniejszej decyzji, biorąc pod uwagę zakres kompetencji Ministra Gospodarki, nie znajduje uzasadnienia.
W dalszej części uzasadnienia decyzji Minister Gospodarki odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał m.in., że R. K. sam się przyłączył do postępowania pismem z dnia [...] maja 2006 r., a ponadto został zawiadomiony o możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przed wydaniem skarżonej decyzji, z czego skorzystał w dniu [...] czerwca 2006 r. ponadto otrzymał decyzję kończącą postępowanie (zwrotne potwierdzenie odbioru z dnia 2 października 2006 r.).
Skargę na powyższą decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Prezydent Miasta P.. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 77 § 1 i 156 § 2 kpa wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Prezydent Miasta P. wskazał, że ustanowienie na przedmiotowej nieruchomości prawa użytkowania wieczystego jest pośrednim skutkiem orzeczenia nacjonalizacyjnego. Prawo użytkowania wieczystego jest instytucją prawa cywilnego, wywołującą skutki prawne w sferze tego prawa i nie mogą zostać "odwrócone" przez orzeczenie administracyjne. Powołał się przy tym m.in. na uchwałę pięciu sędziów NSA z dnia 9 listopada 1998 r. OPK 4/98, ONSA 1999/1/13, z której wynika, że organ administracji działając w granicach swojej właściwości i kompetencji nie ma żadnych możliwości prawnych zniweczenia skutków cywilnoprawnych powstałych wskutek zawarcia umowy sprzedaży, lecz jedynie władny jest wykazać wadliwość określenia decyzją administracyjną przedmiotu sprzedaży lub jej warunków". W niniejszej sprawie -zdaniem skarżącego - skutek prawny w postaci odpłatnego zbycia prawa użytkowania wieczystego na rzecz osób trzecich nie może być zniesiony mocą orzeczenia organu administracji.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
13
Ponadto pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. stanowisko w sprawie przedstawił uczestnik postępowania R. K.. Decyzji wydanej przez Ministra Gospodarki zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 58 § 1 i 2 kc w związku z art. 156 § 1 ust. 2 i 5 kpa przez wydanie decyzji z naruszeniem ustawy, art. 4 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w związku z art. 341 kc, art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w związku z art. 234 kc - poprzez ich nieuwzględnienie oraz art. 232 § 1 kc w związku z art. 341 kc poprzez ich niezastosowanie. Uczestnik postępowania wskazał również na naruszenie przepisów prawa o postępowaniu w administracji: art. 6, 7, 8, 13 § 2, 77 § 4 oraz 156 § 1 ust. 2 i 5 kpa. Wskazując na tak sformułowane zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części obejmującej lokal nr [...] położony w budynku nr [...] przy ul.[...] w P. z powodu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz z powodu niewykonalności decyzji w dniu jej wydania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (art. 134 § 2 ww. ustawy).
14
Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Ustalony przez organ stan faktyczny sprawy jest niekwestionowany przez strony postępowania. Zasadniczy problem prowadza się do oceny czy orzeczenie, którego nieważność stwierdził Minister Gospodarki wywołało, czy nie wywołało nieodwracalne skutki prawne.
Rozważając to zagadnienie przede wszystkim należy się odnieść do samej istoty instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna obarczona ciężkimi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa wywołuje skutki prawne, lecz nie takie, jakie powinna powodować decyzja prawidłowa, ale dotknięta ułomnościami o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Te ułomne skutki prawne decyzji nie są uznawane przez prawo i w celu ich cofnięcia eliminuje się taką decyzję z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności. Zasadniczy sens tej instytucji prawnej polega na tym, że w każdym wypadku decyzja dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego, a tym samym powinny być zniesione skutki prawne, które decyzja taka wywołała. Wyjątek od tej zasady, polegający na tym, że nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy wywołała ona nieodwracalne skutki prawne {art. 156 § 2 kpa).
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 grudnia 1996 r, sygn. OPS 7/96, w uchwale z dnia 9 listopada 1998 r, sygn. OPK 4-7/98 oraz w uchwale z dnia 20 marca 2000 r, sygn. OPS 14/99 stwierdził, że skutki prawne wywołane przez późniejsze decyzje dotyczące tego samego przedmiotu, którego dotyczyły wcześniejsze decyzje, nie mogą być utożsamiane ze skutkami prawnymi wywołanymi przez wcześniejsze decyzje.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 20 marca 2000 r., OPS 14/99, ONSA Nr 3 poz. 93 stwierdził ponadto, że dotychczasowe orzecznictwo kwestię nieodwracalności skutków prawnych silnie wiązało z tym, że organ administracji nie może powstałych zdarzeń prawnych odwrócić własnymi środkami prawnymi w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, co daje daleko idącą ochronę osobom trzecim, które na mocy czynności cywilnoprawnej nabyły prawo, poprzednim właścicielom zaś pozostaje tylko dochodzenie roszczeń odszkodowawczych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego priorytet ochrony osób trzecich przed interesem poprzednich właścicieli budzi duże zastrzeżenia. Należałoby przyjąć, że podjęcie czynności cywilnoprawnej, której
15
mocą nastąpiło przeniesienie własności lub obciążenie prawem rzeczowym przedmiotu, którego dotyczy nieważny akt administracyjny, nie stanowi przeszkody do stwierdzenia nieważności tego aktu na podstawie art. 156 § 1 kpa. Ponadto Sąd stwierdził, że niestwierdzenie nieważności decyzji, gdy wywołała ona nieodwracalne skutki prawne, nie może być rozumiane i stosowane w taki sposób, iż podważony zostanie cel, któremu ta instytucja służy. Odstąpienie bowiem od stwierdzenia nieważności i ograniczenie się do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa oznacza pozostawienie w obrocie prawnym wadliwej decyzji i prowadzi do utrzymania skutków prawnych, które decyzja ta wywołała. Nie zostanie wzruszony wadliwy stan prawny ukształtowany tą decyzją, a tym samym może zostać wyłączona możliwość wzruszenia późniejszej decyzji nawiązującej do tego wadliwego stanu prawnego.
Za orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności za wyrokiem z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt IV SA 3408/02, należy podnieść, że "dla oceny skutków decyzji administracyjnej dotkniętej wadą dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności, jest prawnie obojętne, czy istnieją faktyczne możliwości cofnięcia następstw wykonania decyzji, a więc czy istnieją podstawy materialne, organizacyjne lub możliwości techniczne, które prowadzą do przywrócenia stanu faktycznego do pierwotnej postaci". Potwierdza to również Sąd Najwyższy w uzasadnieniu do uchwały z dnia 28 maja 1992 r. sygn. akt III AZP 4/92 (OSNCP 1992, nr 12, poz. 211), zgodnie z którym "Przede wszystkim należy stwierdzić, że pojęcie nieodwracalnych skutków prawnych, występujące w przepisie art. 156 § 2 kpa, należy rozpatrywać wyłącznie w płaszczyźnie prawa obowiązującego, nie nawiązując do sfery faktów. Dla oceny skutków decyzji administracyjnej, dotkniętej wadą dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności, jest prawnie obojętne, czy istnieją faktyczne możliwości cofnięcia następstw wykonania decyzji. Prawnie obojętne będzie wobec tego ustalenie, że są podstawy materialne, organizacyjne lub możliwości techniczne podjęcia działania, które doprowadzi do przywrócenia jakiejś rzeczy lub stanu faktycznego do ich pierwotnej postaci. Przepis bowiem wymaga rozpatrzenia wyłącznie skutków prawnych i poddania ocenie ich odwracalności.
Podzielając pogląd przyjęty w powyższych uchwałach, należy stwierdzić, że sam fakt, iż nieruchomość nabyta przez Państwo na podstawie decyzji nacjonalizacyjnej została następnie sprzedana lub oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej, nie może zawsze przesądzać o tym, że decyzja
16
nacjonalizacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne. Skutkiem prawnym tego rodzaju decyzji, często o charakterze deklaratoryjnym, było przede wszystkim pozbawienie prawa własności dotychczasowego właściciela i przejście własności na Państwo. W razie kwestionowania takiej decyzji w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności i ustalenia, że decyzja dotknięta jest wadą nieważności, problem oceny, czy decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne, sprowadza się przede wszystkim do oceny tego skutku. Chodzi o to, czy w drodze stwierdzenia nieważności takiej decyzji można cofnąć skutek w postaci nabycia własności nieruchomości przez Państwo, jeżeli nieruchomość została sprzedana lub oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej.
Podkreślić należy, że skutki prawne wywołane nie przez decyzję nacjonalizacyjną, ale przez późniejsze zdarzenia, nie mogą stanowić podstawy do oceny, że tym samym decyzja nacjonalizacyjna wydana z rażącym naruszeniem prawa wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa.
Słuszne jest również stanowisko Ministra Gospodarki, że skoro Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w swojej decyzji z dnia [...] czerwca 1996 r, stwierdził m.in., że orzeczenie Nr [...] Ministra Przemysłu Rolnego i Spożywczego z dnia [...] grudnia 1950 r. o przejęciu na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa Wytwórnia [...] P., ul. [...] – O. S., zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, to ta wadliwość rozciąga się również na stanowiące jego konsekwencję orzeczenie zatwierdzające protokół zdawczo-odbiorczy wydane przez Ministra Handlu Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 1965 r. Podkreślenia wymaga, że powyższa decyzja Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] czerwca 1996 r. wydana została w następstwie uchylenia wcześniejszej decyzji ministra wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 1996 r., sygn.akt IV SA 1384/94.
Odnosząc się zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego to wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy przestrzegały zasadę prawdy obiektywnej, podejmując wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.
Zaskarżona decyzja odpowiada warunkom określonym w art. 107 kpa. Zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne oraz ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.
17
Zostało prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym, co ma szczególne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa.
Za nietrafny uznał Sąd postawiony w piśmie uczestnika postępowania zarzut naruszenia prawa materialnego art. 4 i 5 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece.
Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, iż przeciwko domniemaniu prawa wynikającemu z wpisu w księdze wieczystej nie można powoływać się na domniemanie prawa wynikające z posiadania, drugi zaś, że w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości, ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym stanem prawnym, treść księgi wieczystej rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych).
Oba wymienione przepisy nie są stosowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdyż instytucje w nich zawarte mogą być stosowane tylko przez sąd powszechny w postępowaniu wieczystoksięgowym. Nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie wskazane przez uczestnika przepisy kodeksu cywilnego.
Reasumując podkreślić należy, że analiza akt postępowania administracyjnego i wydana w tej sprawie decyzja wskazuje, że organ administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosował przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego.
Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.