II SA/Kr 649/06

II SA/Kr 649/06 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak
Janusz Kasprzycki
Mariusz Kotulski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II OSK 1337/07 - Wyrok NSA z 2007-11-22
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski / spr. / Sędziowie WSA Barbara Pasternak AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Wojewody M. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] 2003 r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa
Uzasadnienie
Wojewoda M. pismem z dnia [...] 2006r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...]2003r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. i wniósł o "orzeczenie, iż przedmiotowa uchwała jest niezgodna z prawem."
Kwestionowaną uchwałą podjętą miedzy innymi w oparciu o art. 87 ust.4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 z późn. zm) i art.6 ust.6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r.Nrl5, póz. 139 z późn.zm.) Rada Miejska w T. dokonała zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T.
Na podstawie przedłożonej dokumentacji opracowania zmian Studium i zapisów w tej kwestii zawartych w protokole z sesji, na której uchwała ta została podjęta, organ nadzoru powziął wątpliwości co do zgodności z prawem przedmiotowej uchwały. Z protokołu sesji w kwestii uchwalenia zmiany Studium wynika bowiem, iż z inicjatywą podjęcia przedmiotowej uchwały na tejże sesji wystąpiło 5 radnych wnosząc o włączenie do porządku obrad punktu dotyczącego zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T., który to wniosek przyjęty został wymaganą większością głosów. W wyniku przegłosowania projektu uchwały zmieniającej Studium zmiana ta została uchwalona większością głosów.
Analizując zgodność z prawem przedmiotowej uchwały Wojewoda podniósł, że uchwała o zmianie Studium podjęta została po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r., która w sposób odmienny od ustawy obowiązującej do dnia 10 lipca 2003r. ukształtowała tryb uchwalania studium jak i jego zmian (art. 27 ustawy) łącząc z naruszeniem zasad sporządzania studium, istotnym naruszeniem trybu i właściwości organów skutek w postaci nieważności uchwały.
Przepisy przejściowe zawarte w rozdziale 7 cytowanej ustawy odnośnie studium zawierają jedynie wskazanie w art.87, iż studia uchwalone po dniu 1 stycznia 1995r. zachowują moc. Określają też w art. 87 ust.4, że w przypadku, gdy gmina dotychczas nie sporządziła studium winna je sporządzić w terminie roku od wejścia w życie ustawy zgodnie z jej wymaganiami. Natomiast brak jest przepisów normujących sytuację gdy sporządzanie studium bądź jego zmiana było w toku, w dniu wejścia w życie nowej ustawy, bądź też wszystkie czynności przewidziane w art. 6 starej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zakończone zostały pod rządem tejże ustawy a jedynie nie podjęto uchwały w tym przedmiocie w dacie obowiązywania starej ustawy .
Wobec braku wyraźnego przepisu przejściowego w tej materii zdaniem strony skarżącej po wejściu w życie nowej ustawy należy stosować jej przepisy z wszelkimi konsekwencjami, tj. z koniecznością przeprowadzenia od początku wszelkich czynności zmierzających do zmiany studium przy zastosowaniu trybu określonego w art. 9-12 ustawy z dnia 27 marca 2003r.
Z przedłożonej do kwestionowanej uchwały dokumentacji jak i z zapisów protokołu z sesji nie wynika, by przed uchwaleniem zmiany do studium dokonano takich czynności, określonych przepisami wyżej powołanymi. Ponadto dokonana zmiana studium była wynikiem inicjatywy radnych a nie organu wykonawczego gminy, któremu to organowi przypisana jest kompetencja w zakresie przedkładania radzie projektu zmian studium.
Wprawdzie w uchwale organ stanowiący powołał się na art. 87 ust.4 nowej ustawy przyjmując, iż przepis ten stosowany a contrario uzasadniał możliwość podjęcia uchwały o zmianie studium sporządzonej pod rządem starej ustawy w powołaniu się na przepisy podane w podstawie prawnej uchwały, niemniej zdaniem strony skarżącej przepis ten nie uzasadniał przyjętej konstrukcji prawnej będącej podstawą kwestionowanej uchwały.
W piśmie z dnia [...] 2006r. stanowiącym odpowiedź na skargę Prezydent Miasta T. wniósł o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że w dniu [...] 2001 r. Rada Miejska w T.e podjęła uchwałę nr [...] o przystąpieniu do zmiany "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta T.". Uchwałą tą objęto ważne strategicznie obszary miasta T., wymienione w § 1 tego rozstrzygnięcia. Jako podstawę prawną wskazano art. 6 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, póz. 139 z późn. zm.).
Następnie Zarząd Miasta T. a potem Prezydent Miasta T. sporządził zmianę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta. Zmiana ta została zaopiniowana przez wszystkie właściwe organy stosownie do treści art. 6 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Po przeprowadzeniu powyższej procedury, projekt uchwały w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. został złożony Radzie Miejskiej w T.
Na sesji w dniu 16 października 2003 r. Rada Miejska w T. podjęła uchwałę nr [...] dokonując zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Tarnowa, w zakresie, w jakim studium zostało sporządzone przez Prezydenta Miasta Tarnowa z wyjątkiem możliwości lokalizacji sklepów wielkopowierzchniowych w rejonie ul. 16 Pułku Piechoty w Tarnowie.
Następnie na sesji w dniu [...] 2003 r. Rada Miejska w T. uznała, że do powyższej kwestii należy powrócić i uchwałą nr [...] dokonała zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. dopuszczając możliwość lokalizacji sklepów wielkopowierzchniowych w rejonie ul. [...] w T.
Przedmiotowa uchwała została przesłana Wojewodzie Ma. w terminie określonym w przepisach ustawy samorządowej. Organ nadzoru nie wydał w tej sprawie rozstrzygnięcia nadzorczego. To spowodowało, że m.in. na terenie objętym powyższą uchwałą przystąpiono do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, opracowano projekt tego planu, a następnie przedłożono Radzie Miejskiej w T. celem uchwalenia.
W dniu [...] 2006r. Gminie Miasta T. została doręczona skarga Wojewody M. na w/w uchwałę.
W swej skardze organ wniósł o orzeczenie, iż przedmiotowa uchwała jest niezgodna z prawem oraz o wstrzymanie wykonania uchwały. W uzasadnieniu skargi organ postawił wobec tej uchwały następujące zarzuty:
1) uchwała została podjęta z inicjatywy 5 radnych wnoszących o włączenie do porządku obrad sprawy objętej tym rozstrzygnięciem, a nie przez organ wykonawczy gminy właściwy do przedłożenia projektu uchwały radzie gminy,
2) niewłaściwe zastosowanie art. 87 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
3) brak przeprowadzenia procedury określonej w art. 9-12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która winna poprzedzać uchwałę zmieniającą w/w studium. Wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały strona skarżąca podniosła, iż zaskarżona uchwała jest podstawą do opracowania projektu planu zagospodarowania przestrzennego terenu objętego tą zmianą studium.
Ostatecznie organ nadzoru zarzucił uchwale naruszenie art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Jak wskazano w odpowiedzi na skargę kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma analiza treści art. 87 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.), której wyniki uzyskane przez strony sprawy są odmienne.
Zdaniem strony przeciwnej art. 87 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest przepisem przejściowym, który mógł stanowić podstawę do podjęcia zaskarżonej uchwały. Analizując tę regulację należy, bowiem zwrócić uwagę na fakt, iż ustawodawca rozdzielił w jej treści dwa etapy związane ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zwanego dalej "studium" lub jego zmianą. W przepisie tym wyraźnie oddzielono etap sporządzenia od etapu uchwalenia studium. Zakładając, że powyższy zabieg służył jakiemuś celowi należy przyjąć, że jego skutkiem miała być ochrona gmin, które rozpoczęły procedurę uchwalania lub zmiany studium (poza sporem jest fakt, iż zasadniczym celem tego przepisu było nałożenie na gminy obowiązku oznaczonego w czasie, co do posiadania studium). W części dotyczącej gminy, przepis ten zawiera stwierdzenie "...gminy, które dotychczas (do dnia wejścia ustawy) nie sporządziły studium...". Zdaniem strony przeciwnej ustawodawca w tym zakresie zróżnicował sytuacje gmin, które do dnia wejścia w życie ustawy sporządziły studium czyli przeprowadziły całość procedury określonej w art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym od gmin, które nie podjęły w tej materii żadnych działań. To zróżnicowanie w konsekwencji pociąga za sobą konieczność stosowania określonego prawa. I tak, jeżeli gmina sporządziła studium, uchwala go na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W sytuacji, zaś gdy gmina do dnia wejścia w życie nie sporządziła studium, musi je sporządzić i uchwalić pod rządami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z jej wymogami - w terminie l roku od dnia jej wejścia w życie.
Z przedłożonych Sądowi akt jednoznacznie wynika, że w miesiącu czerwcu 2003r., a więc przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Prezydent Miasta T. wykonał wszystkie czynności określone w art. 6 ust. 2 i ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i przedłożył Radzie Miejskiej do uchwalenia projekt uchwały o zmianie studium. Oznacza to, że Gmina Miasta T. była gminą, która do dnia wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządziła zmianę studium według "starej ustawy". Mogła również uchwalić tą zmianę studium zgodnie z treścią ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania art. 87 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także o braku przeprowadzenia stosownej procedury są nieuzasadnione.
Na zakończenie wskazano, iż jest prawdą, że inicjatorem zmian w studium objętych zaskarżeniem była grupa 5 radnych. W sprawie jednakże znaczenie ma fakt, że przedłożony projekt, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym był sporządzony przez Prezydenta Miasta T.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.)
Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm.) podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz właściwości organów w tym zakresie.
Jak wynika z argumentacji zawartej w skardze oraz w odpowiedzi na nią podstawowe znaczenie będzie miał dla przedmiotowej sprawy art. 87 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm.). Przepis ten o charakterze intertemporalnym reguluje kilka sytuacji związanych z wprowadzeniem nowej regulacji normatywnej. Po pierwsze w ust.1 art.87 cyt. ustawy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995r. zachowują moc a zgodnie z brzmieniem ust. 2 art. 87 również plany zagospodarowania przestrzennego województw uchwalone po dniu 1 stycznia 1999r. zachowują moc.
Jak słusznie podkreśla się z literaturze "utrzymanie w mocy aktów planistycznych, o których mowa w ust. 1 i 2, zapobiega sytuacji, w której z dniem wejścia w życie nowej regulacji ustawowej akty planowania przestrzennego zostałyby wyeliminowane z obrotu prawnego, co w konsekwencji prowadziłoby do wielomiesięcznego paraliżu w gospodarce przestrzennej w skali całego państwa (...). Trzeba bowiem zaznaczyć, iż sporządzanie studiów gminnych, m.p.z.p. oraz planów zagospodarowania przestrzennego województwa jest procesem skomplikowanym, czasochłonnym oraz kosztownym." – por. T.Bąkowski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Zakamycze, 2004.
Zgodnie z brzmieniem ust.3 art..87 cyt. ustawy obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.
Dla przedmiotowej sprawy istotne znaczenie ma jednak brzmienie ust.4 art.87, z którego wynika, że sejmiki województw, które do dnia wejścia w życie ustawy nie uchwaliły planów zagospodarowania przestrzennego województwa, oraz gminy, które dotychczas nie sporządziły studium, sporządzą i uchwalą odpowiednio plany zagospodarowania przestrzennego województwa bądź studium, w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, zgodnie z jej wymaganiami. Treść tego przepisu nakłada obowiązek na sejmiki województw oraz na gminy sporządzenia i uchwalenia, w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, odpowiednio planów zagospodarowania przestrzennego województwa i studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin. Termin zawarty w art.87 ust.4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm.) jest terminem ustawowym. Ustawodawca nie powiązał bowiem z tym terminem (z jego niedotrzymaniem) żadnych skutków prawnych. Nie uchwalenie przez gminę studium we wskazanym w ustawie terminie może jedynie spowodować stosowną reakcję wojewody jako organu nadzoru przewidzianą w art. 12 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Treść art.87 ust.4 cyt. ustawy w odniesieniu do studium wprowadza rozróżnienie pomiędzy sporządzeniem a uchwaleniem studium. "Wywołuje to pytanie, czy gminy, które "sporządziły" studium na podstawie ustawy dawnej, ale jeszcze go nie uchwaliły, nie mają obowiązku uchwalenia studium zgodnie z wymaganiami ustawy nowej. Wydaje się jednak, że jest to wynik braku precyzji przepisu. Przepis ten bowiem nie definiuje, na jakim etapie prac planistycznych można uznać, że gmina "sporządziła" studium, chociaż go jeszcze nie uchwaliła. Ewentualne dopuszczenie możliwości uchwalenia pod rządami nowej ustawy projektów studium sporządzonych według starych zasad, musiałoby być wyraźnie uregulowane w art.85 ust.2. Ratio legis art.87 ust.4 polega na tym, że jeśli gmina nie posiada uchwalonego studium w dniu wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to ma obowiązek sporządzić i uchwalić studium zgodnie z jej przepisami." – "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz." Pod red. Z.Niewiadomskiego, Warszawa 2004, s.279-580
Stanowisko to podziela Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę. Otóż przepisy przejściowe zawarte w rozdziale 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnośnie studium zawierają jedynie wskazanie w art.87, iż studia uchwalone po dniu 1 stycznia 1995r. zachowują moc. Wiąże się to z zamiarem ustawodawcy pozostawienia w obrocie prawnym tylko tych aktów (studiów), które zostały opracowane na podstawie unormowań ustawowych zawierających nowe zasady planowania przestrzennego (wprowadzone po 1995r.). Określają też w art. 87 ust.4, że w przypadku, gdy gmina dotychczas nie sporządziła studium winna je sporządzić w terminie roku od wejścia w życie ustawy zgodnie z jej wymaganiami. Natomiast brak jest jakichkolwiek innych przepisów normujących sytuację, gdy sporządzanie studium bądź jego zmiana były w toku, w dniu wejścia w życie nowej ustawy, bądź też wszystkie czynności przewidziane w art.6 starej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zakończone zostały pod rządem tejże ustawy a jedynie nie podjęto uchwały w tym przedmiocie w dacie obowiązywania starej ustawy.
Wobec braku wyraźnego przepisu przejściowego odmiennie regulującego tę materię zastosowanie ma ogólna zasada, wywodzona m.in. z art.7 Konstytucji RP, nakazująca działanie organom administracyjnym na podstawie prawa obowiązującego w momencie podejmowania konkretnych czynności. Po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) należy stosować jej przepisy z wszelkimi konsekwencjami, tj. z koniecznością przeprowadzenia od początku wszelkich czynności zmierzających do uchwalenia lub zmiany studium przy zastosowaniu trybu określonego w art. 9-12 tej ustawy, nawet jeżeli wszczęta i prowadzona w tym zakresie, na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy, procedura była tak dalece zaawansowana, że pozostało tylko uchwalenie przygotowanego projektu studium.
Nawet gdyby przyjąć założenia, które legły u podstaw interpretacji art. 87 ust.4 cyt. ustawy, w sposób jaki zaprezentowano w odpowiedzi na skargę, to nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przepis ten mówi bowiem o gminach, "które dotychczas nie sporządziły studium". Tymczasem Gmina Miasta T. ma "sporządzone" i uchwalone studium (uchwała Rady Miejskiej w T. z dnia [...] 1999r., nr [...] ), a przedmiotem zaskarżonej uchwały była zmiana studium, a nie jego sporządzenie na nowo.
Sąd powziął także wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonej procedury – co wiąże się z drugim zarzutem Wojewody związanym z faktem, że dokonana zmiana studium była wynikiem inicjatywy radnych a nie organu wykonawczego gminy, któremu to organowi przypisana jest kompetencja w zakresie przedkładania radzie projektu zmian studium. Z przedłożonej do kwestionowanej uchwały dokumentacji, a w szczególności z zapisów protokołu XVIII sesji Rady Miejskiej w T. z dnia [...] 2003r. nie wynika, by przed uchwaleniem zmiany do studium dokonano czynności, określonych w art.9-12 cyt. ustawy. Natomiast fakt, że inicjatorem zmian w studium, objętych zaskarżeniem była grupa 5 radnych przyznaje strona przeciwna z dnia [...] 2003r. zawierające wniosek o włączenie do porządku obrad XVIII sesji Rady Miejskiej w T. uchwały w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. – co uprawdopodabnia twierdzenie, że został przedłożony projekt zmiany studium sporządzony przez Prezydenta Miasta T.
Po pierwsze wskazać należy, że z inicjatywą uchwałodawczą odnośnie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. wystąpił Prezydent Miasta T. (przedkładając stosowny projekt uchwały). Projekt ten został pozytywnie zaopiniowany przez Komisję Rozwoju Miasta i Spraw Komunalnych na posiedzeniu w dniu [...] 2003r., a następnie był on przedmiotem dyskusji na sesji Rady Miejskiej w T. w dniu [...] 2003r. i został przyjęty – uchwała Rady Miejskiej w T. z dnia [...] 2003r., nr [...] w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. W tym zakresie procedura zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. rozpoczęta uchwałą z [...] 2001r., nr [...] o przystąpieniu do zmiany studium i uwarunkowań została i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. zakończona podjętą uchwałą z dnia [...] 2003r., nr [...].
Z akt sprawy nie wynika aby do pisma Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2003r. zawierającego wniosek o włączenie do porządku obrad XVIII sesji Rady Miejskiej w T. uchwały w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. został przedłożony przygotowany (uzgodniony) przez Prezydenta projekt zmiany studium (wraz z projektem stosownej uchwały). Również z wniosku radnych, którzy wnieśli o włączenie do porządku obrad sesji Rady Miejskiej w T. w dniu [...] 2003r., punkt o zmianie studium – nie wynika, że posługiwali się projektem przygotowanym przez Prezydenta Miasta T. Co więcej z treści dyskusji zawartej w protokole ze sesji Rady Miejskiej w T. w dniu [...] 2003r. oraz z porównania treści zaskarżonej uchwały oraz uchwały z dnia [...] 2003r., nr [...] wynika, że de facto bazowano na materiale, uzgodnieniach i projekcie zmian Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. przygotowanym przez Prezydenta Miasta T. i stanowiącym podstawę dla przyjętej uchwały z dnia [...] 2003r., nr [...]. Okoliczności te potwierdza również odpowiedź na skargę, z której wynika, że "na sesji w dniu [...] 2003r. Rada Miejska w T. podjęła uchwałę nr [...] dokonując zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T., w zakresie, w jakim studium zostało sporządzone przez Prezydenta Miasta T. z wyjątkiem możliwości lokalizacji sklepów wielkopowierzchniowych w rejonie ul. [...] w T.
Następnie na sesji w dniu [...] 2003 r. Rada Miejska w T. uznała, że do powyższej kwestii należy powrócić i uchwałą nr [...] dokonała zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. dopuszczając możliwość lokalizacji sklepów wielkopowierzchniowych w rejonie ul. [...] w T."
Tymczasem, jak wskazano wyżej uchwała z dnia [...] 2003r., nr [...] zakończyła postępowanie w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. (rozpoczętego uchwałą z [...] 2001r., nr [...]) nie było więc możliwości "powrotu do tej sprawy" bez wszczęcia nowej procedury zmiany studium tj. bez przyjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T., przeprowadzenia stosownej procedury, w tym uzgodnień i przygotowania projektu uchwały przez organ wykonawczy gminy. W materiale przekazanym Sądowi brak jest tych wszystkich elementów podjętych w zakresie w jakim podjęto zaskarżoną uchwałę, a jedynie wykorzystano materiały z innego postępowania planistycznego, które zostało zakończone. Uprawnione jest zatem twierdzenie, że zaskarżoną uchwałę podjęto bez stosownego wszczęcia i przeprowadzenia stosownej procedury w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T.
Zaskarżona uchwała nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] 2003r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. została podjęta z naruszeniem zasad sporządzania studium oraz istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania w zakresie powodującym nieważność uchwały rady gminy w całości i uzasadnia to zastosowanie art. 28 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Ponieważ studium zagospodarowania przestrzennego (jego zmiana) nie jest aktem prawa miejscowego, a od podjęcia zaskarżonej uchwały upłynął rok to zgodnie z brzmieniem art.94 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8.03.1990r. nie stwierdza się jej nieważności. Dlatego Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.
Zgodnie z treścią art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jest wolne od opłat sądowych.