IV SA/Wa 1699/21

IV SA/Wa 1699/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-03-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik /przewodniczący/
Joanna Borkowska /sprawozdawca/
Piotr Korzeniowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 2684/22 - Wyrok NSA z 2025-11-25
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 247
art. 80 ust .2, art. 66 art. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...], D. F., A. sp z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargi
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej również jako: "GDOŚ", "organ odwoławczy") z dnia 16 sierpnia 2021 r., nr: DOOŚ-WDŚZOO.420.7.2020.BL/maz.32, uchylająca w części i w tym zakresie orzekającą co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymującą w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku (dalej również jako "RDOS w Białymstoku") z 29 stycznia 2020 r. nr WOOŚ.420.1.2019.PL, ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji pn. Budowa drogi ekspresowej S-19 na odcinku Ploski-Chlebczyn i odcinka drogi krajowej nr 66 stanowiącego obwodnicę Bielska Podlaskiego wraz z budową, rozbudową i przebudową dróg innej kategorii oraz niezbędnej infrastruktury.
Stan sprawy przedstawiał się następująco:
Decyzją z dnia 29 stycznia 2020 r. RDOS w Białymstoku, po rozpatrzeniu wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych z dnia 3 stycznia 2019 r. na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, ze zm., zwanej dalej "ustawą ooś"), określił środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia.
Odwołania od powyższej decyzji wnieśli: w dniu 10 lutego 2020 r. B. K. i K. K. oraz [...] Sp. z o.o.; w dniu 18 lutego 2020 r. D. N., W. P., J. G., A. F., R. N., R. K., I. P. i A. O.; w dniu 21 lutego 2020 r. W. P.; w dniu 24 lutego 2020 r. J. F., E. W., A. F., D. F. oraz Stowarzyszenie [...]; w dniu 26 lutego 2020 r. Stowarzyszenie [...].
Odwołanie z dnia 18 lutego 2020 r. od decyzji RDOS w Białymstoku z dnia 29 stycznia 2020 r. wniósł także Komitet Protestacyjny Dzielnicy Studziwody, nieposiadający zdolności prawnej. W stosunku do osób, które złożyły podpisy pod ww. odwołaniem i posiadających przymiot strony, odwołanie to zostało uznane za wniesione przez osoby fizyczne.
Pismem z dnia 20 stycznia 2021 r. RDOŚ w Białymstoku przekazał pismo E. W. z dnia 8 stycznia 2020 r. o nabyciu przez nią nieruchomości będącej dotychczas własnością T. S. Mając na uwadze art. 30 § 4 Kpa, E. W. wstępując w prawda T. S. uzyskała przymiot strony przedmiotowego postępowania, tym samym odwołanie T. S. z dnia 24 lutego 2020 r. zostało rozpatrzone przez organ II instancji jako wniesione przez E. W..
We wniesionych odwołaniach skarżący podnieśli następujące zarzuty:
1) realizacja obwodnicy Bielska Podlaskiego w ciągu drogi krajowej nr 66 będzie przebiegać w pobliżu domów mieszkalnych w Augustowie, w szczególności w odległości ok. 300 m od działki [...], co spowoduje wzrost poziomu hałasu i zanieczyszczeń do powietrza oraz zaburzy walory’ przyrodnicze;
2) wyłączenie z realizacji obwodnicy Bielska Podlaskiego w ciągu drogi krajowej nr 66 w celu rozszerzenia zakresu inwentaryzacji przyrodniczej zgodnie ze złożonym do GDDKIA wnioskiem [...] Sp. z o.o. z dnia 18 lipca 2019 r., w* którym zaproponowano inne wersje ww. obwodnicy;
3) zgodnie z Uchwałą Rady Miasta Nr VII/63/19 z dnia 23 kwietnia 2019 r. obwodnica Bielska Podlaskiego będzie przecinała gazociąg średniego ciśnienia w kierunku do Hajnówki;
4) obwodnica Bielska Podlaskiego spowoduje wzrost poziomu hałasu oraz zanieczyszczeń do powietrza związany z całodobowym ruchem samochodów, szczególnie z powodu wysokich wiaduktów nad ul. Dubiażyńską i torami kolejowymi;
5) naruszenie art. 6, 7, 8, 104 oraz 107 § 1 i 3 Kpa w związku z art. 80 ust. 1 i 2 ustawy ooś poprzez brak ustalenia stanu faktycznego, w tymi brak oceny zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami trzech miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta Bielsk Podlaski, dalej MPZP;
6) bezpodstawne wskazanie w decyzji, że odcinek drogi krajowej nr 66 stanowiący obwodnicę Bielska Podlaskiego jest zgodny z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków7 Zagospodarowania Przestrzennego miasta Bielsk Podlaski zatwierdzonego uchwałą Nr IN/89/15 Rady Miasta Bielsk Podlaski z dnia 29 września 2015 r. Brak uwzględnienia okoliczności, że obwodnica miasta powinna przebiegać poza jego granicami administracyjnymi aby nie blokować rozwoju miasta i aby nie utrudniać życia jego mieszkańcom;
7) brak zgodności raportu i przedstawionego w nim wariantowania z MPZP i Uchwałą Rady Miejskiej w Bielsku Podlaskim Nr XXIV/156/12 z dnia 30 października 2012 r. w sprawie Programu Ochrony Środowiska Miasta Bielsk Podlaski na lata 2012-2015 z uwzględnieniem perspektywy na lata 2016-2019 oraz powołanie się na ustalenia studium;
8) realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje nieosiągnięcie celów środowiskowych wyznaczonych dla jednolitych części w7ód powierzchniowych i podziemnych, w związku z czym zastosowanie powinien mieć art. 81 ust. 3 ustawy ooś. Zabezpieczenia odbiorników wód opadowych i roztopowych w postaci osadników zawiesin oraz wyposażenie jedynie obszarów MOP i O UD w urządzenia przeznaczone do redukcji węglowodorów’ ropopochodnych są niewystarczające do zapewnienia ochrony wód przed zanieczyszczeniami;
9) realizacja planowanej inwestycji w każdym z analizowanych wariantów jest sprzeczna z § 21 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawne warunków’, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków’ do wód lub ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. poz. 1800), bowiem nastąpi przekroczenie dopuszczalnych poziomów zawiesin ogólnych oraz węglowodorów ropopochodnych zawartych w wodach opadowych i roztopowych;
10) w raporcie nie przedstawiono kompleksowej informacji o zastosowanej metodologu wnioskowania w zakresie oceny istotności odziaływań na zdrowie ludzi, krajobraz oraz na środowisko glebowe i gruntowo-wodne, jak również nie podano wyczerpujących informacji o zagospodarowaniu wód opadowych i roztopowych. W ocenie skarżących powyższe stanowi rażące naruszenie art. 66 ust. 1 ustawy ooś, zawierającego katalog elementów obligatoryjnych, które powinien zawierać raport w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
11) brak wskazania w raporcie sposobu prowadzenia prac na placu budowy z uwzględnieniem działań zapobiegających i ograniczających wpływ inwestycji na środowisko gruntowo-wodne;
12) brak wskazania w raporcie szczegółowej lokalizacji baz materiałowych w odniesieniu do terenów o płytko zalegających wodach podziemnych, zbiorników i cieków wodnych, dolin rzecznych, terenów podmokłych;
13) brak konkretnego wskazania w raporcie przewidywanej ilości ścieków socjalno-bytowych wytwarzanych na etapie budowy oraz brak określenia sposobu zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego w tym zakresie;
14) brak uwzględnienia w raporcie rzetelnej analizy- i oceny "wzajemnych powiązań poszczególnych elementów środowiska oraz oddziaływań pośrednich i wtórnych, wynikających z tych powiązań" na środowisko gruntowo-wodne oraz "możliwości kumulowania się oddziaływań w wyniku współfunkcjonowania kilku przedsięwzięć jednocześnie";
15) w przypadku realizacji inwestycji nastąpi zmiana stosunków wodnych i zalanie nieruchomości położonych w sąsiedztwie drogi, głównie działek ewidencyjnych położonych w miejscowości Bielsk Podlaski, obręb [...] o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (droga miejska publiczna) oraz [...] (droga miejska publiczna), a ich właściciele zostaną pozbawieni dojazdu do tych nieruchomości oraz ewentualnej drogi ewakuacji w przypadku ekstremalnego napływu wód na ich nieruchomości;
16) przyjęty do realizacji wariant obwodnicy Bielska Podlaskiego jest pozbawiony racjonalności z uwagi na zagrożenie dla środowiska oraz mieszkańców dzielnicy Studziwody. Analizowane w raporcie warianty przebiegają w odległości ok. 30-50 m od nowo wybudowanych domów mieszkalnych i nie zostały dla nich przewidziane zabezpieczenia w postaci ekranów akustycznych. W ocenie skarżących ochrona walorów przyrodniczych nie może być stawiana wyżej niż ochrona interesu społecznego oraz ochrona zdrowia mieszkańców’ Bielska Podlaskiego;
17) skarżący wnoszą o wydanie decyzji dla planowanego przedsięwzięcia z uwzględnieniem wariantu przebiegu drogi przedstawionego w zał. 2 do odwołania z dnia 18 lutego 2020 r. oraz wezwanie inwestora do uzupełnienia przedłożonego raportu, aby dokument zawierał trzy równorzędne warianty realizacji inwestycji, wraz z ich racjonalnym uzasadnieniem oraz przeprowadzenie zgodnie z art. 89 § 1 Kpa rozprawy administracyjnej z udziałem autora raportu;
18) raport nie zawiera rzetelnej analizy wariantów określonych w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś. Przedstawiona w raporcie analiza trzech wariantów przebiegu obwodnicy7 Bielska Podlaskiego ma charakter pozornego wariantowania i mieści się w kilkudziesięciu metrowym pasie obszaru;
19) ocena oddziaływania planowanej inwestycji została przeprowadzona na podstawie raportu nie spełniającego wymogów określonych w art. 66 ust. 1 ustawy ooś, w związku z czy m została ona dokonana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa;
20) mieszkańcy dzielnicy Studziwody w marcu 2018 r. na spotkaniu roboczym w GDDKiA o. Białystok zaproponowali wariant społeczny, który byłby oddalony od dzielnicy Studziwody i wsi Piliki w równej odległości, tj. około 500 metrów, jednakże mc został on wzięty pod uwagę przez inwestora - zał. 2 do odwołania z dnia 18 lutego 2020 r.;
21) skarżący wnoszą o przesunięcie planowanego przebiegu drogi DK 66 biegnącego przez dzielnicę Studziwody. Zarzucając jednocześnie dotychczasowemu postępowaniu, że jest sprzeczne z fundamentalnymi prawami chroniącymi własność i interesy społeczne mieszkańców dzielnicy Studziwody w Bielsku Podlaskim;
22) brak uwzględnienia w raporcie inwentaryzacji przyrodniczej w zakresie wszystkich gatunków porostów występujących na terenie planowanego przebiegu DK 66 w obrębie dzielnicy Studziwody. W związku z powyższym skarżący wnieśli o wykonanie ponownej, rzetelnej, rocznej inwentaryzacji przyrodniczej;
23) brak szczegółowego opisu wpływu planowanej inwestycji na obszar Natura 2000 "Murawy1 w Haćkach", co stanowi naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 9 ustawy ooś. Pomimo, że w raporcie stwierdzono kolizyjność przedsięwzięcia z tym obszarem, nie przedstawiono żadnych propozycji działań minimalizujących negatywne oddziaływanie inwestycji na ten cenny przyrodniczo teren. Ponadto nie uwzględniono faktu, że choć głównym przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000 "Murawy- w Maćkach" są obszary łąkowe i zarośla wraz z występującą tam roślinnością, to występują tutaj także chronione gatunki ptaków takie jak: bocian biały, dzięcioł czarny, gąsiorck, lerka i żuraw, które podlegają szczególnej ochronie na mocy’ odrębnych przepisów;
24) realizacja inwestycji w wariancie proponowanym przez inwestora narusza art. 81 ust. 2 ustawy ooś w zw. z art. 33 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody- (Dz. U. z 2021 r. poz. 1098). W ocenie skarżących oddziaływanie inwestycji na obszar Natura 2000 "Murawy w Maćkach" będzie znacząco negatywne i brak jest przesłanek w postaci wymogów7 nadrzędnego interesu publicznego;
25) w kwestionowanej decyzji nie uwzględniono żadnego zabezpieczenia na etapie budowy dla kompleksu kurhanów- w Maćkach, stanowiska archeologicznego obejmującego ponad 60 ha gruntów;
26) wykonanie odwiertów geologicznych w miejscach nieuwzględnionych decyzją Marszałka Województwa Podlaskiego z dnia 19 września 2018 r., znak: DI I -III.7440.9.2018;
27) odmowa przez RDOS w Białymstoku uwzględnienia wniosków dowodowych z dnia 8 marca 2019 r. mających na celu przesłuchania świadków, tj. M. J., D. F. oraz Burmistrza Miasta Bielsk Podlaski (wniosek z dnia 19 kwietnia 2019 r.), jako posiadających informacje w zakresie istnienia MPZP na terenie planowanej inwestycji. Odmowa włączenia i przeanalizow-ania materiałów z tzw. konsultacji społecznych prowadzonych przez GDDK1A w Białymstoku, dowodzących pominięcia czynnika społecznego. Skarżący wskazał, że: Odmowy potwierdzono postanowieniem z dnia 26 marca 2019, z którego uzasadnieniem się nie zgadzam,
28) naruszenie praw strony postępowania poprzez odmowę udostępnienia uzupełnienia do raportu na wniosek z dnia 20 maja 2019 r. - decyzja RDOS w Białymstoku z dnia 17 czerwca
2019 r., znak: WPN.402.71.1.2019.AC. Skarżący wskazał, żc: Odmową była decyla dnia 17 06 2019, z którą się nie zgadzam-,
29) pominięcie faktu występowania dwóch gatunków nietoperzy będących pod ścisłą ochroną, których miejsce żerowania pokrywa się z przebiegiem planowanej inwestycji;
30) odmowa rzetelnego protokołowania spotkań konsultacyjnych oraz wprowadzanie w błąd, co do istoty i celu tych spotkań. Skarżący wskazał, żc zaplanowane w siedzibie inwestora na dzień 25 października 2019 r. konsultacje zostały przerwane: pod poborem sztucznie wywołanego alarmu przeciwpożarowego. Zażalenie z dnia 3 stycznia 2020 r. na nieprzeprowadzenie ich w innym terminie me zostało rozpatrzone przez organ I instancji, a ww. konsultacje zostały uznane jako odbyte;
31) wprowadzanie w błąd na spotkaniu konsultacyjnym w dniu 27 marca 2018 r. co do propozycji wykupu i wyceny działek przeznaczonych pod realizację inwestycji;
32) wprowadzenie w błąd, co do faktu rozciągnięcia w czasie koniecznych procedur do wprowadzenia jakichkolwiek zmian w projekcie, a co za tym idzie przeprowadzenia koniecznych badań przyrodniczych. Przeprowadzone badania przyrodnicze, w ocenie skarżącego, są pozorne i wykonane do celów zaistnienia przesłanek pozytywnych do wydania decyzji środowiskowej;
33) mieszkańcy wsi Piliki sprzeciwiają się przedstawionemu przez mieszkańców dzielnicy Studziwody projektowi przebiegu DK66, który został przedstawiony na spotkaniu konsultacyjnym w dniu 27 marca 2018 r. w siedzibie GDDKiA. W ocenie skarżących stanowi to naruszenie art. 75 oraz 79 Kpa;
34) załączona do wniosku o wydanie spornej decyzji dokumentacja projektowa w zakresie obwodnicy DK66 przebiegającej przez teren Gminy Miejskiej Bielsk Podlaski została sporządzona w oparciu o nieaktualne ortofotomapy oraz mapy topograficzne, ponieważ przedstawiony na nich stan zabudowy znacząco różni się od stanu faktycznego;
35) brak elementów raportu ooś:
a) brak oznaczenia na mapach wszystkich istniejących budynków wraz z określeniem ich funkcji,
b) analiza oddziaływania planowanej inwestycji na stan klimatu akustycznego została przeprowadzona w oparciu o znacznie zaniżony prognozowany poziom hałasu do 40dB,
c) w przypadku naruszenia istniejących cieków podziemnych może dojść do zmiany poziomu wody oraz jej jakości w studni, która znajduje się na działkach skarżących w odległości ok. 300 m od planowane] inwestycji drogowej,
d) brak wariantowania obiektu mostowego przez rzekę Białą w miejscu, gdzie DK66 ma połączyć się z ul. Kleszczelowską w Bielsku Podlaskim oraz brak odniesienia się do sytuacji geologiczno-hydrologicznej dla tego odcinka trasy,
e) brak uwzględnienia w analizie wielokryterialnej zgodności planowanej inwestycji z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 5 oraz art. 80 ustawy ooś,
f) zostały pominięte wnioski i uwagi mieszkańców zgłoszone podczas prowadzonych konsultacji społecznych przez inwestora;
36) naruszenie art. 15 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, ze zm.) poprzez brak uwzględnienia, że realizacja planowanej inwestycji powinna odpowiadać przeznaczeniu danego terenu określonego w planach miejscowych miasta Bielsk Podlaski;
37) naruszenie art. 82 w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy ooś w zakresie braku rzetelnej konsultacji ze społeczeństwem poprzez brak uwzględnienia we wniosku o wydanie kwestionowanej decyzji, a podnoszonych na spotkaniu informacyjnym zorganizowanym przez GDDKiA w dniu 27 marca 2018 r., ogólnie dostępnych map i opracowań geologicznych oraz propozycji przebiegu DK66 w obrębie Bielska Podlaskiego, który omija w znacznym stopniu cieki wodne, nic wymusza zmiany konta rzeki Białej, nie ingeruje w miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego i jest bardziej ekonomiczny, w odróżnieniu do wariantu DK66 wskazanego do realizacji. Na potwierdzenie załączono mapę z ww. propozycją przebiegu DK66;
38) w decyzji organ 1 instancji nie odniósł się do naruszenia struktury geologiczno-hydrologicznej,
39) naruszenie art. 108 Kpa poprzez nadanie merytorycznie wadliwej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z rażącym naruszeniem istotnego interesu społecznego wszystkich mieszkańców Bielska Podlaskiego;
40) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy oraz naruszenie zasady prawdy materialnej;
41) naruszenie art. 80 oraz art. 108 § 1 Kpa poprzez przekroczenie granic swobodniej oceny dowodów’, polegające na rozstrzygnięciu sprawy bez wnikliwej i merytorycznej oceny wniosku o nadanie spornej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W opinii skarżących rygor został nadany bez wnikliwej i merytorycznej oceny wniosku o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, wyłącznie na podstawie hipotetycznych podstaw, bez przekonującego uzasadnienia;
42) rozwiązania konstrukcyjne mostu nad Bugiem z podporami pośrednimi lokowanymi w nurcie rzeki oraz przebudowa i umocnienie konna spowodują ingerencję w przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 PLH140011;
43) budowa przewidzianych w kwestionowanej decyzji przejść dla dużych i średnich zwierząt me zapewni skutecznej minimalizacji oddziaływań barierowych w odniesieniu do siedlisk i gatunków leśnych. Liczba przejść dla zwierząt dużych wymaga uzupełnienia o dodatkowe obiekty w zasięgu korytarzy: GKPn-23A Dolina Górnej Narwi (1 przejście duże górne oraz 1 obiekt na odcinku sąsiednim Ploski — Choroszcz), GKPnC-lA Lasy Mielnickie — Puszcza Biała (2 przejścia górne duże), GKPnC-4 Dolina Dolnego Bugu (1 przejście górne duże), KPnC IB Dolina Górnego Nurca (2 przejścia górne duże);
44) powiększenie wymiarów mostów na rzekach: Nurzec, Leszczka oraz Leśna z minimalnych do zapewniających parametry przejść adekwatne do zachowania łączności ekologicznej dla dużych ssaków bytujących na terenach nizinnych w celu zachowania ciągłości korytarza ekologicznego o znaczeniu paneuropejskim;
45) zmiana przejścia PZG OM-70 z formy górnej konstrukcji na dolną zintegrowaną z najbliższym ciekiem np. w km. 22+700, ze względu na jego obecną lokalizację w kompleksie gruntów ornych, gdzie brak jest naturalnych struktur naprowadzających na przejście;
46) brak skutecznych działań minimalizujących w odniesieniu do zachowania integralności obszaru Natura 2000 Murawy w Haćkach PLH200015. W ocenie stowarzyszenia skutecznym działaniem defragmentacyjnym mogło by być zastosowanie przejścia górnego w celu ochrony muraw lub przesunięcie w obszar kolizji obiektu PZG planowanego w km 7+140;
47) niepełne rozpoznanie uwarunkowań przyrodniczych w zakresie herpetofauny oraz teriofauny ze względu na ograniczony zakres inwentaryzacji przyrodniczej;
48) przesunięcie uzupełnienia i rozszerzenia inwentaryzacji na etap ponownej oceny oddziaływania na środowisko spowoduje podważenie wiarygodności wykonanej analizy wielokryterialnej wariantów z wyborem wariantu najkorzystniejszego.
Wskazaną na wstępie decyzją organ odwoławczy:
- uchylił punkty: I.2.35, I.2.36, I.2.38.,I.2.39, I.2.54, I.2.55, I.2.57, I.2.58 tiret siódme, I.2.59., I.2.72., I.2.75., I.2.77., I.2.80., I.2.86., I.2.89., I.2.90., I.2.92., I.2.93., I.2.94., I.2.96., I.2.100., I.2.90., wersy 3, 14, 36, 38, 44, 46 i 47 tabeli w punkcie II.1.; II.1.2.a., II..5., II.1.7., II.1.9., II.1.10., II.1.11., II.1.12., II.1.13., III w części, IV i orzekł w tym zakresie;
- w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję RDOŚ.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego pismem z dnia 17 marca 2021 r. wezwał inwestora do przedłożenia wyjaśnień dotyczących przedmiotowej inwestycji oraz do uzupełnienia dokumentacji sprawy. Wyjaśnienia i uzupełnienia inwestora w trakcie postępowania odwoławczego zostały przedłożone pismem z dnia 6 maja 2021 r. Przekazane w odpowiedzi na wezwanie dodatkowe informacje i uzupełnienia posłużyły do szczegółowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz pozwoliły na doprecyzowanie niektórych warunków jego realizacji zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Ze względu na zakres przedłożonych wyjaśnień dotyczących inwestycji oraz uzupełniony materiał dowodowy w sprawie GDOS zdecydował o konieczności przeprowadzenia udziału społeczeństwa, zgodnie z art. 33 ust. 1 oraz art. 79 ust. 1 ustawy ooś. Akta sprawy dostępne były w siedzibie Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Warszawie przez okres 30 dni w terminie od dnia 1 czerwca 2021 r. do dnia 1 lipca 2021 r. Społeczeństwu został zapewniony 30-dniowy okres na zapoznanie się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz złożenie uwag i wniosków. Zawiadomienie GDOŚ z dnia 28 maja 2021 r. informujące o wyłożeniu akt do wglądu oraz możliwości składania uwag i wniosków przez społeczeństwo, zostało upublicznione w: Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Białymstoku, Urzędzie Gminy Bielsk Podlaski, L rzędzie Miasta Bielsk Podlaski, Urzędzie Gminy Siemiatycze, Urzędzie Miasta Siemiatycze, L rzędzie Gminy Sarnaki, Urzędzie Gminy Dziadkowice, Urzędzie Gminy Boćki. W wyznaczonym terminie nic wpłynęły żadne wnioski i uwagi.
W trakcie postępowania odwoławczego, przed wydaniem decyzji rozstrzygającej w sprawie GDOŚ zawiadomieniami z dnia 28 maja 2021 r., poinformował strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do jego treści.
W toku postępowania GDOŚ dokonał weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (wraz z uzupełnieniami). Według organu odwoławczego raport spełnia wymogi wskazane w art. 66 ustawy ooś w stopniu umożliwiającym przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz określenie środowiskowych uwarunkowań jego realizacji. Organ odwoławczy dokonał również oceny prawidłowości i skuteczności istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji na dalszym etapie procesu inwestycyjnego oraz warunków mających na celu zapobieganie, ograniczanie i kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań przedsięwzięcia na środowisko, które zostały określone w decyzji RDOŚ w Białymstoku z dnia 29 stycznia 2020 r. Warunki określone w punktach: 1.2.35, 1.2.36,1.2.38,1.2.39, 1.2.54, 1.2.56, 1.2.57,1.2.58, 1.2.59,1.2.72 (wprowadzenie do tabeli oraz wiersz 14 tabeli), 1.2.75, 1.2.77 tiret pierwsze, 1.2.80, 1.2.86, 1.2.89, 1.2.90, 1.2.92, 1.2.93, 1.2.94, 1.2.96, 1.2.100, II.1 - wersy: 3 (dotyczący obiektów OM-9/L i OM-9/P), 14 (- OM 30), 36 (OM-81/L i OM-81/P), 38 (- OM-86), 44 (- OM-98/L i OM-98/P), 46 (- OM-103/L) i 47 (- OM-104) tabeli, II.1.2.a, 11.1.6,11.1.7,11.1.9, 11.1.10, II. 1.11, II. 1.12, II. 1.13, III (w części) oraz VI powyższej decyzji nie wypełniały, w ocenie GDOŚ, wymogów określonych w art. 107 § 1 Kpa w związku z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c, pkt 2 lit. a i b oraz pkt 4 ustawy ooś, z tego też względu zostały one zmodyfikowane i doprecyzowane w postępowaniu odwoławczym.
Organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów podniesionych w odwołaniu i po ich przeanalizowaniu, uznał je za nieuzasadnione. Podsumowując swoje stanowisko wskazał, że w toku postępowania odwoławczego organ rozpatrzył sprawę w pełnym zakresie co do okoliczności faktycznych i prawnych, nie znajdując przesłanek uzasadniających uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ponadto organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji RDOS w Białymstoku i orzeczenia o odmowie zgody na realizację przedsięwzięcia. Uznając natomiast, że część zaskarżonej decyzji była niezgodna z przepisami prawa lub z punktu widzenia celowości podjętego rozstrzygnięcia, uchylił rozstrzygniecie organu I instancji w tej części i merytorycznie rozstrzygnął sprawy w tym zakresie. Pozostała część decyzji uznał za prawidłową, co uzasadniało pozostawienie tej części decyzji bez zmian.
Skargi na powyższą decyzję wniosły: Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 1699/21), D. F. (IV SA/Wa 1700/21) i [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] (IV SA/Wa 1701/21).
Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 2 lit. a), pkt 2a oraz pkt 5 - 9 o.o.ś. w zw. z art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wydanej decyzji RDOŚ, która wadliwie określa istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 o.o.ś.
2. art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak właściwego merytorycznego rozpoznania podniesionych w postępowaniu odwoławczym zarzutów wskazujących na wady decyzji RDOŚ, a w konsekwencji naruszenie zasady praworządności i dwuinstancyjności, zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie pełnego materiału dowodowego, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, oraz niewłaściwie sporządzenie uzasadnienia decyzji,
3. art. 81 ust. 2 o.o.ś. oraz art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U.UE.L. 1992.206.7- dalej jako "Dyrektywa Siedliskowa"), art. 33 ust. 1 pkt 1 - pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r., poz. 1098 ze zm., dalej jako "o.p.") poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji uzgadniającej warunki realizacji przedsięwzięcia, które dopuszcza wystąpienie znacząco negatywnego oddziaływania na spójność obszarów Natura 2000: (Murawy w Haćkach, Ostoja Nadbużańska, Dolina Dolnego Bugu)
4. art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 108 §1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zawartego w decyzji RDOŚ rozstrzygnięcia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy żaden konkretny interes społeczny nie przemawiał za nadaniem zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
D. F. w swojej skardze zarzucił zaskarżonej decyzji:
- naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 80 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2018, poz.2081 ze zm.) poprzez całkowity brak ustalenia stanu faktycznego w tym brak oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej S19 na odcinku Ploski - Chlebczyn i odcinka drogi krajowej nr 66 stanowiącego obwodnicę Bielska Podlaskiego wraz z budową, rozbudową i przebudową dróg innej kategorii oraz niezbędnej infrastruktury z ustaleniami trzech miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta Bielsk Podlaski to jest:
planu w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Bielsk Podlaski dotyczącej ustalenia trasy przebiegu gazociągu wysokiego ciśnienia Bielsk Podlaski — Hajnówka, oraz lokalizacji zespołu zaporowo upustowego Nr 2 i stacji redukcyjnej 1° B - zatwierdzonego uchwałą Nr XIX/119/00 Rady Miejskiej w Bielsku Podlaskim z dnia 12 kwietnia 2000 r.;
planu w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzającego zakaz zabudowy terenów zalewowych doliny rzeki Białej wchodzących w skład systemu ekologicznego miasta Bielsk Podlaski — zatwierdzonego uchwałą Nr XXXIV/178/09 Rady Miasta Bielsk Podlaski z dnia 28 stycznia 2009 r.;
planu w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dwóch terenów położonych w Bielsku Podlaskim - obszaru ograniczonego ulicami: Graniczną, Białostocką, Kleeberga, Wierzbową i granicą miasta, a także obszaru położonego w rejonie ul. Wojska Polskiego i ul. Grabniak - etap 1 - zatwierdzonego uchwałą Nr VII/63/l9 Rady Miasta Bielsk Podlaski z dnia 23 kwietnia 2019 r., a które to plany określając przeznaczenie terenu zakazywały wprost — w przypadku planu wymienionego w punkcie a) - działalności w tym wszelkiej budowy, zabudowy które mogły być lokalizowane na kierunku przebiegu gazociągu jak i w pasie 15 m. w obie strony od położonego gazociągu wysokiego ciśnienia z uwagi na bezpieczeństwo publiczne;
- w przypadku planu wymienionego w punkcie b) - wprowadzającego wprost zakaz zabudowy terenów zalewowych doliny rzeki Białej jak również ingerencji w koryto i w wody rzeki Białej z możliwością jedynie realizacji przepraw drogowych w ciągach istniejących - łączącej tereny po obu stronach rzeki Białej.
— w przypadku planu wymienionego w punkcie c) - zakaz naruszania ładu przestrzennego dwóch terenów przemysłowych i zabudowy tegoż terenu niezgodnie z przeznaczeniem tegoż obszaru ograniczonego ulicami: Graniczną, Białostocką, Kleeberga, Wierzbową i granicą miasta, a także obszaru położonego w rejonie ul. Wojska Polskiego i ul. Grabniak;
naruszenie art. 15 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie w planowanym przedsięwzięciu polegającym na budowie drogi ekspresowej S19 na odcinku Ploski - Chlebczyn i odcinka drogi krajowej nr 66 stanowiącego obwodnicę Bielska Podlaskiego wraz z budową, rozbudową i przebudową dróg innej kategorii oraz niezbędnej infrastruktury, iż ta planowana działalność w granicach administracyjnych miasta Bielsk Podlaski musi odpowiadać przeznaczeniu danego terenu określonego w trzech wyżej wymienionych planach zagospodarowania przestrzennego miasta Bielsk Podlaski;
- naruszenie przepisu art. 82 w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2018, poz.2081 ze zm.) poprzez przeprowadzenie wadliwej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko bez rzetelnej konsultacji ze społeczeństwem ocen oddziaływania na środowisko i związanych z tym zagrożeń oraz bez uwzględnienia konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych zastanych zasobów naturalnych w szczególności rzecznych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich i osób trzecich;
- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez uchylenie i utrzymanie w mocy decyzji Regionalnego Dyrektora , w sytuacji gdy Generalny Dyrektor powinien był uchylić decyzję Regionalnego Dyrektora w całości i odmówić zgody na realizację przedsięwzięcia w wariancie wnioskowanym przez inwestora z uwagi na znacząco negatywne oddziaływanie takiej budowy na środowisko.
W skardze z dnia 15 września 2021 r. [...] Sp. z o.o., podniosła, że RDOS w Białymstoku wydał decyzję z dnia 29 stycznia 2020 r. przed oficjalnymi odpowiedziami GDDKiA o/Białystok na wnioski stron postępowania w temacie spornej wizji trasy DK66. Ponadto Spółka zarzuciła, że przedstawione w sprawie warianty DK66 ,, są faktycznie jedynym wariantem przebiegu trasy z niewielkimi odchyleniami a nie trzema wariantami trasy jako obwodnicy Bielska Podlaskiego.
W odpowiedzi na skargi GDOŚ wniósł o ich oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniami z 21 stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach IV SA/Wa 1699/21, IV SA/Wa 1700/21 i IV SA/Wa 1701/21 (odtąd prowadzonych pod sygnaturą IV SA/Wa 1699/21).
W piśmie z 2 marca 2022 r. [...] Sp. z o.o., uzupełniła skargę, ponownie podnosząc kwestie przedwczesnego wydania decyzji przez RDOS w Białymstoku (przed udzieleniem odpowiedzi przez GDDKiA o/Białystok na wnioski stron) oraz pozorności wariantowania przebiegu obwodnicy DK66.
W piśmie procesowym, które wpłynęło do Sądu w dniu 3 marca 2022 r. uczestnik postępowania W. P. wniósł o "przekazanie postępowania na I etap RDOŚ oddz. Białystok do uzupełnienia i wyjaśnienia". Zdaniem uczestnika postępowania raport środowiskowy został sfabrykowany, co było zgłaszane w toku postępowania, jednak wniosek dowodowy w tym przedmiocie nie został uwzględniony.
Z kolei uczestnik postępowania – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w piśmie procesowym z 4 marca 2022 r wniósł o odroczenie posiedzenia niejawnego, wyznaczonego na dzień 8 marca 2022 r., rozpoznanie sprawy na posiedzeniu jawnym (rozprawie), a w przypadku uwzględnienia skargi – wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 152 § 1 ppsa.
Wniosek o odroczenie posiedzenia niejawnego nie został uwzględniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Wstępnie należy wyjaśnić, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Należy wskazać, że nadal obowiązuje stan epidemii ogłoszony w związku z epidemią COVID-19, co świadczy o tym, że przeprowadzanie rozpraw może wywołać zagrożenie dla osób w nich uczestniczących. Nadto ze względów technicznych nie jest możliwe we wszystkich sprawach przeprowadzanie rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie umożliwiające rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym jest kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy, a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia.
Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja GDOŚ z 16 sierpnia 2021 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 1 ooś, po rozpatrzeniu odwołań B. K. i K. K. [...] Sp. z o.o.; D. N., W. P., J. G., A. F., R. N., R. K., I. P. i A. O., W. P., J. F.; E. W., Stowarzyszenia [...], A. F., D. F. oraz Stowarzyszenia ., od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z dnia 29 stycznia 2020 r., znak: WOOS.420.1.2019.PL, o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: Budowie drogi ekspresowej S 19 na odcinku Ploski - Chlebczyn i odcinka drogi krajowej nr 66 stanowiącego obwodnicę Bielska Podlaskiego wraz z budową, rozbudową i przebudową dróg innej kategorii oraz niezbędnej infrastruktury. Organ odwoławczy uchylił punkty: I.2.35, I.2.36, I.2.38.,I.2.39, I.2.54, I.2.55, I.2.57, I.2.58 tiret siódme, I.2.59., I.2.72., I.2.75., I.2.77., I.2.80., I.2.86., I.2.89., I.2.90., I.2.92., I.2.93., I.2.94., I.2.96., I.2.100., I.2.90., wersy 3, 14, 36, 38, 44, 46 i 47 tabeli w punkcie II.1.; II.1.2.a., II..5., II.1.7., II.1.9., II.1.10., II.1.11., II.1.12., II.1.13., III w części, IV zaskarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję RDOŚ.
Zakres inwestycji obejmuje w szczególności realizację: obiektów inżynierskich, węzłów, urządzeń ochrony środowiska, odwodnienia drogi, urządzeń bezpieczeństwa ruchu, miejsc obsługi podróżnych, obwodów utrzymania drogi, oświetlenia oraz rozbudowę, przebudowę kolidujących z projektowaną drogą mediów, dróg innej kategorii i urządzeń istniejącej infrastruktury technicznej.
Pokreślenia wymaga, że z przepisów ustawy ooś wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, ma natomiast charakter związany, co oznacza że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przesłanki odmowy zgody stanowią:
- niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia (nie dotyczy wybranych przedsięwzięć – w tym dróg publicznych) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy ooś);
- brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, który był poddany ocenie oddziaływania na środowisko, niż wariant proponowany przez wnioskodawcę jeżeli w stosunku do proponowanego zaistniały przesłanki odmowy uzgodnienia warunków realizacji (art. 81 ust. 1 ustawy ooś);
- wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust, 2 ustawy ooś);
— wykazanie, że przedsięwzięcie może wpływać negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 Prawa wodnego.
W sprawie, w której wydawana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, kluczowym dowodem jest natomiast raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport jest dokumentem prywatnym, a zawarte w nim stwierdzenia podlegają ocenie jak każdy dowód w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest sprawdzenie zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych. Organ musi samodzielnie ocenić raport, a wyniki tej oceny winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r. II OSK 2584/15, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 października 2017 r. II SA/Rz 861/17 oraz wyrok WSA w Łodzi z 14 czerwca 2013 r. II SA/Łd 285/13; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpatrywanej sprawie należy podkreślić, że zarzucane w skargach uchybienia, były podnoszone na etapie postępowania administracyjnego, w tym we wniesionych odwołaniach i organ odwoławczy do odniósł się do tych kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących braku ustalenia stanu faktycznego w zakresie oceny zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planów zagospodarowania przestrzennego, to należy uznać je za całkowicie bezzasadne. Kwestię tę prawidłowo wyjaśnił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji i wyjaśnienia te nie budzą żadnych wątpliwości. Planowane przedsięwzięcie dotyczy budowy drogi ekspresowej. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy ooś właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, jednakże obowiązek ten nie dotyczy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej m.in. dla drogi publicznej, o czym wskazany przepis stanowi wprost. Z tego względu cała argumentacja dotycząca niezgodności lokalizacji przedmiotowej inwestycji z planami zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w skardze D. F., nie może odnieść skutku.
Sąd nie zgadza się również z zarzutem naruszenia art. 82 w zw. z art. 1 ust. 2 ooś poprzez wadliwe przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, tj. poprzez brak rzetelnych konsultacji ze społeczeństwem w zakresie przewidywanego oddziaływania odcinka drogi DK nr 66 stanowiącego obwodnicę Bielska Podlaskiego "na tereny sąsiednie i osoby trzecie" oraz w zakresie sposobu ograniczenia tego oddziaływania.
Z akt sprawy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został złożony do RDOŚ w Białymstoku w dniu 4 stycznia 2019 r., a o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia RDOŚ w Białymstoku poinformował społeczeństwo obwieszczeniem z dnia 8 stycznia 2019 r. Wnioski i uwagi zgłoszone w trakcie przeprowadzonego udziału społeczeństwa zostały przez organ I instancji rozpatrzone, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji RDOS w Białystoku z dnia 29 stycznia 2020 r. na stronach 69-83, gdzie ww. organ wyjaśnił, czy i w jakim zakresie zostały one uwzględnione. Przy czym należy zaznaczyć, że obowiązek rozpatrzenia tych uwag nie oznacza obowiązku ich uwzględnienia. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ooś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, przy czym uzasadnienie to, niezależnie od wymagań wynikających z treści art. 107 § 3 Kpa, powinno zawierać dodatkowe elementy, wskazane w treści art. 85 ust. 2 ustawy ooś, w tym zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt la tej ustawy — informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. W rozpatrywanej sprawie nie doszło do uchybienia przepisom w tym zakresie.
Nie sposób zgodzić się z zarzutami dotyczącymi wadliwie przeprowadzonej inwentaryzacji przyrodniczej, w szczególności płazów i ssaków. Na podstawie analizy akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy rozpatrując wyniki inwentaryzacji w zakresie płazów, jak również rozmieszczenie siedlisk w przyszłym pasie drogowym i jego otoczeniu oraz znając wymagania rozrodcze i migracyjne batrachofauny, doszedł do wniosku, że konieczne jest wprowadzenie w decyzji RDOS w Białymstoku zmian, które zminimalizują negatywny wpływ planowanego przedsięwzięcia na płazy. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że oceniając wpływ na gatunki, bada nie tylko same wyniki i analizy obecne inwentaryzacji przyrodniczej zawartej w raporcie, ale bierze również pod uwagę inne dane, które są pomocne w ocenie oddziaływania na środowisko przyrodnicze, w tym wiadomości na temat danej grupy gatunków, m.in. takie jak ich wymagania ekologiczne, co zostało przedstawione w odpowiedzi na zarzut nr 47 decyzji z dnia 16 sierpnia 2021 r. (str. 50 decyzji GDOS). Organ II instancji korzysta również ze swojego doświadczenia związanego z innymi postępowaniami w sprawie odwołań od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanych dla przedsięwzięć liniowych polegających na budowie dróg ekspresowych oraz dysponuje wynikami monitoringów porealizacyjnych, które obrazują rzeczywisty wpływ oddanej do użytkowania inwestycji na środowisko, w tym także na płazy czy ssaki. Stąd działania organu odwoławczego w postaci nałożenia ww. dodatkowych zbiorników rozrodczych dla płazów czy dostosowanie przepraw na rzekach umożliwiających migracje wydry nie świadczą o nieprawidłowo przeprowadzonej inwentaryzacji przyrodniczej. W ocenie Sądu zebrany w przedmiotowym postępowaniu materiał dowodowy, uzupełniony również na etapie postępowania odwoławczego, pozwalał w pełni na dokonanie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym także na batrachofaunę i teriofaunę.
Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji kwestia wystarczającej liczby przejść dla dużych ssaków została szczegółowo przeanalizowana przez organ II instancji, co do prowadziło do zmian w tym zakresie decyzji RDOS w Białymstoku, poprzez nałożenie w pkt 10 oraz w pkt 22 decyzji organu I instancji dodatkowych warunków środowiskowych realizacji planowanej inwestycji. Organ II instancji poddał również ocenie zagadnienie związane z odpowiednim zagęszczeniem przejść, w szczególności na obszarach korytarze migracyjnych zwierząt. W swoim rozstrzygnięciu organ odwoławczy omówił każdy z ww. korytarzy wraz ze wskazaniem przejść dla fauny w nim zawartych, mających zapewnić bezpieczne przekraczanie trasy ekspresowej przez migrujące ssaki. Szczegółowo wyjaśnione zostały zmiany wprowadzone przez GDOS w tym zakresie, polegające ma skorygowaniu lokalizacji i parametrów przejść, aby mogły one skutecznie pełnić swoje funkcje. Przedstawione tym samym propozycje dodatkowych przejść postulowane przez Stowarzyszenie w odwołaniu z dnia 26 lutego 2020 r. oraz jego uzupełnieniu nie są konieczne, co organ wyjaśnił prezentując wspomnianą wyżej analizę wpływu na poszczególne korytarze migracyjne fauny. W ocenie Sądu dokonana w tym zakresie analiza omawianego zagadnienia, mająca odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także modyfikacja przez GIOŚ ustaleń decyzji organu I instancji w tym zakresie jest prawidłowa i wyczerpująco uzasadniona. Również – jak wyjaśnił organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę kwestia możliwości realizacji przejścia dla zwierząt w km ok. 68+700 została przeanalizowana i m. in. tej kwestii dotyczyło wezwanie z 17 marca 2021 r. o uzupełnienie dokumentacji, skierowane do inwestora. Organ odwoławczy prowadząc postępowanie wyjaśnił niniejszą problematykę, podając w rozstrzygnięciu wynik analiz związanych z koniecznością lokalizacji ronda w obszarze proponowanego przez Stowarzyszenie przejścia dla zwierząt (str. 49 decyzji GDOŚ), co uniemożliwia umiejscowienie w tym terenie konstrukcji migracyjnej dla fauny.
W ocenie Sądu, nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U.UE.L. 1992.206.7- dalej jako "dyrektywa siedliskowa"), art. 33 ust. 1 pkt 1 - pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r., poz. 1098 ze zm., dalej jako "uop") poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji uzgadniającej warunki realizacji przedsięwzięcia, które dopuszcza wystąpienie znacząco negatywnego oddziaływania na spójność obszarów Natura 2000: (Murawy w Haćkach, Ostoja Nadbużańska, Dolina Dolnego Bugu). Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że GDOŚ szczegółowo przeanalizował omawianą problematykę, a jej efektem były zmiany wprowadzone w decyzji wydanej przez RDOŚ w Białymstoku. W przypadku Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk Murawy w Haćkach PLH200015 badanie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na omawiany teren chroniony zostało zawarte na stronie 46 zaskarżonej decyzji. Zachowanie łączności ww. obszaru z innymi ostojami wchodzącymi w skład sieci Natura 2000 zapewnione będzie poprzez przesunięcie lokalizacji przejścia górnego dla zwierząt OM-30 z km 7+140 na km 6+700 (pkt 22 decyzji GDOS). W odniesieniu do Ostoi Nadbużańskiej i Doliny Dolnego Bugu GDOŚ również wprowadził zmiany mające na celu ograniczenie wpływu planowanej inwestycji na ww. obszary Natura 2000. Dokonując modyfikacji pkt 1.2.72 decyzji RDOŚ w Białymstoku, GDOŚ ograniczył prace na rzece Bug, poprzez rezygnację z umocnień na odcinkach 50 m przed i za projektowanym obiektem mostowym (pkt 10 decyzji GDOŚ). Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy szczegółowo przeanalizował problematykę wpływu projektowanej inwestycji na obszary Natura 2000 wskazane przez Stowarzyszenie, jak również na położony w pobliżu obszar Schrony Brzeskiego Rejonu Umocnionego PLH200014 i nie zostało zidentyfikowane żadne oddziaływanie przedsięwzięcia, które mogłoby prowadzić do zaistnienia sytuacji znaczącego negatywnego wpływu na obszary Natura 2000, o jakim mowa w przytoczonych wyżej przepisach uop i dyrektywie siedliskowej. Stowarzyszenie zaś w skardze nie przedstawiło dowodów na możliwość znaczącego negatywnego oddziaływania na obszary Natura 2000.
Sąd nie dopatrzył się także wadliwości polegającej na nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja stanowi jeden ze strategicznych elementów docelowego tranzytowego układu dróg w kraju i Europie. Droga ekspresowa S-19, która powstaje we wschodniej części kraju, pomiędzy przejściem granicznym z Białorusią w Kuźnicy Białostockiej, a granicą ze Słowacją w Barwinku, jest częścią międzynarodowej trasy Via Carpatia, która stanowi ważny korytarz transportowy łączący Europę Północną i Poludniow’ą. Planowany do realizacji odcinek drogi ekspresowej S 19 Ploski-Chlebczyn jest częścią zadania inwestycyjnego wpisanego do Programu Budowy Dróg Krajowych na lata 2014 — 2023 (z perspektywą do 2025), i jest ujęty na liście zadań inwestycyjnych planowanych do realizacji w latach 2018 - 2024. Projekt ten jest współfinansowany ze Środków Unii Europejskiej, których wykorzystanie i rozliczenie musi nastąpić w ściśle oznaczonym czasie, tym samym możliwość pełnego wypełnienia założeń przedmiotowych i terminowych ww. programu oraz wykorzystania na ten cel zarówno środków krajowych jak i unijnych zależy w szczególności od sprawnej realizacji kolejnych etapów przygotowania inwestycji. Nie budzi wątpliwości, że w interesie społecznym leży wykorzystywanie środków unijnych na realizację inwestycji celu publicznego, a taką jest przedmiotowe przedsięwzięcie. W ocenie Sądu powyższe świadczy, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło w rozpatrywanej sprawie ze względu na ważny interes społeczny oraz ważny interes wnioskodawcy (strony).
Za nieuzasadnione Sąd uznaje także zarzuty dotyczące pozornego wariantowania przebiegu obwodnicy Bielska Podlaskiego. Znajdujący się w aktach sprawy raport zawiera elementy wyszczególnione w art. 66 ust. 1 pkt 5-7 ustawy ooś, a opisane w jego treści warianty są możliwe o realizacji. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, który odniósł się do zarzutów dotyczących wariantowania w treści zaskarżonej decyzji, w rozdziale 3 oraz 4 raportu znajduje się opis analizowanych wariantów - wariantu I, II oraz III wraz z przebiegiem drogi krajowej nr 66 stanowiącego obwodnicę Bielska Podlaskiego, w tym opis wariantów lokalizacyjnych, a w przypadku przejścia drogi ekspresowej przez rzekę Bug - technologicznych. W rozdziale 5 raportu przedstawiono natomiast przewidywane oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, z uwzględnieniem m.in. oddziaływania na: wody powierzchniowe i podziemne, glebę, ludzi, powietrze atmosferyczne, oddziaływania w zakresie hałasu i wibracji, powstawanie odpadów, zabytki, dobra materialne, walory krajobrazowe, florę i faunę, siedliska przyrodnicze i rośliny chronione, ichtiofaunę, herpetofaunę, ptaki, ssaki, formy ochrony przyrody, odziaływanie skumulowane oraz porównanie oddziaływań analizowanych wariantów. W rozdziale 6 raportu przedstawiono działania mające na celu zapobieganie, ograniczenie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko stwierdzonych w rozdziale 5. W rozdziale 7 raportu przedstawiono porównawczą analizę wielkokryterialną ww. wariantów, gdzie wyjaśniono też metodykę analizy wielokryterialnej wariantów oraz to, w jaki sposób przyjęto wagi poszczególnych kryteriów. Z kolei uzasadnienie wyboru proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, przedstawione zostało w rozdziale 8 raportu, w którym uwzględniono elementy takie jak: oddziaływanie na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wody powierzchniowy i podziemne, powietrze, powierzchnię ziemi, klimat i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy oraz wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami. Wielokryterialna analiza porównawcza poszczególnych wariantów została przedstawiona w rozdziale 7 raportu, gdzie w sposób szczegółowy wyjaśniono również jej metodykę oraz sposoby ustalenia przyjętych kryteriów i podkryteriów. Każdy z wariantów został oceniony na takim samym stopniu szczegółowości przy zastosowaniu kryterium społecznego i środowiskowego.
Odnosząc się natomiast do pisma uczestnika postępowania W. P. z 3 marca 2022 r. w sprawie rzekomego sfałszowania raportu środowiskowego, należy stwierdzić, że oprócz twierdzeń ww. uczestnika postępowania, że w sprawie znajdują się "sfałszowane dokumenty powstałe w wyniku przestępstwa kryminalnego", brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających ten fakt, natomiast sąd administracyjny nie ma kompetencji do prowadzenia postępowania w tym zakresie.
Reasumując, Sąd stwierdził, że organy obu instancji poprawnie ustaliły stan faktyczny sprawy niniejszej i zastosowały do niego normy prawa materialnego. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy jest niewątpliwie kompletny i został poddany kompleksowej oraz rzetelnej ocenie ze strony organów administracyjnych dokonanej z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wyniki tychże ustaleń przedstawiono w motywach decyzji sporządzonych z uwzględnieniem zasad określonych w art. 107 § 2 i 3 k.p.a. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że w świetle poczynionych wyżej rozważań sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i materialnego należało ocenić jako niezasadne. Sąd z urzędu nie dostrzegł innych naruszeń prawa.
Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.