IV SA/Wa 1671/19

IV SA/Wa 1671/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-10-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-07-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Sękowska
Iwona Owsińska-Gwiazda
Leszek Kobylski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 5216/21 - Wyrok NSA z 2025-04-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, sędzia WSA Anna Sękowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2020 r. sprawy ze skarg J. Z., K. W. i Stowarzyszenia [...] "[...]" z/s w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "organ odwoławczy", "Kolegium") z [...] kwietnia 2019r. [...], którą ww. organ, po rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: "organ I instancji, "Wójt") z [...] grudnia 2018r. znak: [...] orzekł o:
1. uchyleniu decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2018r. w całości;
2. ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do chowu kurcząt w liczbie stanowisk 35000 szt. wraz z niezbędną infrastrukturą w m. [...] gm. [...], dz. nr ew. [...] w wariancie alternatywnym polegającym na zmianie sposobu chowu z ubiórką w piątym tygodniu każdego cyklu chowu jako wariantu-najkorzystniejszego dla środowiska i jednocześnie:
I. określono: 1) rodzaj inwestycji i miejsce realizacji przedsięwzięcia, 2) istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.; dalej: "ustawa ooś"), w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś;
II. stwierdzono konieczność unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie: monitoringu emisji do powietrza, poboru wody, gospodarki odpadami, zużycia energii elektrycznej
III. uznano, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do inwestycji, dla których tworzy się obszar ograniczonego użytkowania;
IV. stwierdzono brak konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jak i nie stwierdzono konieczności przedstawienia analizy porealizacyjnej.
Podstawą materialnoprawną ww. decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 2096; dalej: "k.p.a") w związku z art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 66 ust. 1 i ust. 6, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 80, art. 82, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy ooś, a także § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 71).
W uzasadnieniu podjętej decyzji SKO podniosło następujące istotne okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne sprawy, tj.:
Planowane przedsięwzięcie polega na budowie wolnostojącego budynku inwentarskiego - kurnika o powierzchni około 1920 m2, w którym prowadzony będzie ściółkowy chów kurcząt brojlerów o liczbie stanowisk max. 35000 szt. w jednym cyklu produkcyjnym z ubiórką w wysokości 30% w piątym tygodniu każdego cyklu chowu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Wielkość chowu w kurniku w jednym cyklu wyniesie 140 DJP. Powierzchnia działki inwestycyjnej nr ewid. [...] wynosi 3,1554 ha.
Decyzją z [...] grudnia 2018 r. Wójt odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizację ww. przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał m.in., iż dokonał weryfikacji raportu, w którym stwierdzono że projektowane przedsięwzięcie jest zgodne z zasadami rozwoju zrównoważonego, nie powoduje w swych rozwiązaniach projektowych zagrożeń dla środowiska naturalnego i zdrowia ludzi. Nadto zaznaczono, że przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczeń standardów imisyjnych emitowanych substancji w powietrzu atmosferycznym (wartość odniesienia) poza jego terenem. W ocenie organu I instancji brak sprecyzowanych kryteriów dotyczących stopnia ogólnej uciążliwości zapachowej instalacji nie może uzasadnić odstąpienia w raporcie od jednoznacznej oceny tej uciążliwości. Zauważył także, iż zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż gospodarowanie odpadami powstałymi w planowanej inwestycji może powodować uciążliwość w postaci nieprzyjemnego zapachu. Kierując się zasadą przezorności stanowiącej zasadę prawa unijnego organ I instancji uznał, iż nawet brak regulacji dotyczących oddziaływania odorowego uprawnia do przyjęcia interpretacji na korzyść środowiska i tym samym upoważnia organ do wydania decyzji odmownej. Jednocześnie Wójt powołał się na negatywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] . Wskazał, iż za decyzją odmowną przemawia również fakt, iż inwestor nie jest w stanie zagospodarować obornika we własnym zakresie.
Od ww. decyzji środowiskowej odwołanie złożył M. D., wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów k.p.a. tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 80, art. 77 §1, art. 107 §3 oraz przepisu art. 71 ust. 1 ustawy ooś poprzez bezpodstawne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające wydanie decyzji pozytywnej. Podkreślił m.in., że Wójt nie może powoływać się na pozaustawowe przesłanki odmowy wydania decyzji (jak np. uciążliwy zapach) i w ten sposób ustalać własnych warunków realizacji inwestycji. Negatywna opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] , w świetle powszechnie obowiązujących przepisów, nie ma znaczenia wiążącego i nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji środowiskowej. Ponadto wskazał, iż w związku z brakiem możliwości wcześniejszego złożenia zażalenia na opinię PPIS, w niniejszym odwołaniu kwestionuje w całości treść tej opinii, jako nie opartej na przepisach obowiązującego prawa, a wyłącznie na gołosłownych stwierdzeniach, w tym np. o zbyt bliskiej odległości do zabudowy i zawierającej rażące błędy merytoryczne dotyczące gospodarowania obornikiem. Jednocześnie wskazano, iż organ I instancji pominął pozytywne uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], a także podniesiono, iż w toku postępowania nie wpłynęły uwagi czy też protesty społeczne, zaś organ samorządowy nie może za pomocą decyzji środowiskowej realizować polityki planistycznej gminy, w sytuacji gdy miejscowy plan zagospodarowania terenu dla obszaru objętego inwestycją nie został uchwalony.
Organ odwoławczy, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji, przytoczył brzmienie art. 71 ust. 1 i art. 80 ustawy ooś, zauważając, że organ I instancji postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2018 r. na mocy art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy ooś nałożył na wnioskodawcę (inwestora) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, stąd inwestor załączył do akt raport o oddziaływaniu na środowisko (dalej: "raport") wraz z waloryzacją przyrodniczą dla przedsięwzięcia.
Kolegium podniosło, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Mianowicie organ może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w razie:
1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [w aktach sprawy organ I instancji przedłożył informację o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego];
2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy ooś [wydano pozytywne uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], przy negatywnej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], przy czym negatywna opinia co wskazane zostanie poniżej nie jest w sprawie wiążąca];
3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy ooś) [Inwestor pismem z dnia 18 lipca 2018 r. wyraził zgodę na zmianę wariantu inwestorskiego na wariant alternatywny];
4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy ooś) [powyższego jak wynika z raportu nie stwierdzono];
5) gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację tego przedsięwzięcia, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (przesłanka wprowadzona z dniem 1 stycznia 2018 r. ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne dz. u. z 2017 r., poz. 1566) [powyższego jak wynika z raportu nie stwierdzono].
Jak zauważył organ odwoławczy ustawa nie daje możliwości by odmówić wydania decyzji środowiskowych, poza wskazanymi w niej przypadkami. Jeśli więc żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Decyzja środowiskowa ma bowiem charakter związany i przepisy ustawy nie, dają organowi możliwości działania w ramach uznania administracyjnego tj. wydawania decyzji w oparciu o zasady słuszności, sprawiedliwości czy też interesu społecznego (społeczności lokalnej). Przeciwnie - ustawa w sposób jednoznaczny określając przesłanki, które organ zobligowany jest uwzględnić wydając taką decyzję, nie pozostawia organowi swobody oceny czy decyzję taką należy wydać w szczególności w oparciu o ocenę, że planowane przedsięwzięcie jest niekorzystne dla środowiska.
Następnie Kolegium wyjaśniło, iż planowane zamierzenie inwestycyjne należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Według zaświadczenia Wójta Gminy [...] z dnia 5 czerwca 2018r. potwierdzonego pismem z dnia 8 kwietnia 2019 r. dla całej Gminy [...] , brak jest aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że ogólny plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] przestał obowiązywać z dniem 1 stycznia 2004r. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ I instancji wystąpił na zasadzie art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy ooś o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], a także o opinię do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Jednocześnie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Dyrektor Zlewni we [...]nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (opinia z dnia 27 marca 2018 r.), co spowodowało stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 4 ustawy ooś brak konieczności występowania przez organ I instancji o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Ponadto raport został uzupełniany pismem z dnia 18 lipca 2018 r. w zakresie wyrażenia zgody przez inwestora na wariant alternatywny z wyraźnym wskazaniem, iż właśnie ten wariant będzie realizowany, przy jednoczesnym wyjaśnieniu, iż w toku postępowania nie wpłynęły protesty i uwagi, a konflikt społeczny nie występuje.
SKO, po dokonaniu analizy zapisów raportu wraz z uzupełnieniem i wyjaśnieniem inwestora, uznało, iż spełnia on ustawowe wymagania z art. 66 ustawy ooś. Przede wszystkim Kolegium wskazało, iż w raporcie dokonano opisu przedsięwzięcia, które polegać ma na budowie wolnostojącego budynku inwentarskiego - kurnika o powierzchni około 1920 m2, w którym prowadzony będzie ściółkowy chów kurcząt brojlerów. Obsada projektowanego kurnika wynosić będzie max 35000 szt. Wielkość chowu w kurniku w jednym cyklu wyniesie 140 DJP. Planuje się chow ściółkowy kurcząt mięsnych (brojlerów) w ilości max. 35000 szt. w jednym cyklu produkcyjnym (rzucie). Inwestycja ta planowana jest na terenie niezabudowanej działki rolnej nr [...] o pow. 3,1554 ha, położonej we wsi [...] gm. [...], woj. [...], w odległości około 6 km na północ od Sierpca i ok. 4 km na zachód od [...]). Powierzchnię działki stanowią lasy oraz grunty orne (RIVb, RV i RVI). Odległość projektowanego obiektu inwentarskiego od najbliższych mieszkalnych budynków sąsiedzkich w zabudowie zagrodowej wynosi
300 m na kierunku zachodnim. Działka, na której ma być zlokalizowana inwestycja położona jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]". Dla ww. obszaru aktualnym aktem prawnym jest rozporządzenie Nr 17 Wojewody [...] z dnia 26 lipca 2006 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 157, poz. 6154 ze zm.) We wskazanym akcie prawnym, dokładniej w § 3 ust. 1 pkt 2 mowa jest o zakazie lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niemniej § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia wyraźnie wskazuje, iż powyższy zakaz nie dotyczy realizacji przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem. W konsekwencji, za słuszny Kolegium uznało wniosek raportu, iż na terenie, na którym leży inwestowana działka nr [...] nie ma zakazu lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, związanych z rolnictwem. Kolegium zauważyło, iż raport odnosi się również do kwestii skumulowanego oddziaływania poprzez wskazanie, iż na działkach sąsiednich, będących w zakresie oddziaływania planowanego kurnika, nie ma przedsięwzięć podobnego typu, planowanych, realizowanych i zrealizowanych. Projektowany kurnik nie znajduje się także w zasięgu oddziaływania innych przedsięwzięć.
SKO wyjaśniło, iż do realizacji przedsięwzięcia przewidziany jest wariant alternatywny opisany w 8.4 raportu jako wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Wariant alternatywny zakłada podobnie jak wariant inwestorski, tucz kurcząt w sześciu cyklach sześciotygodniowych (42 dniowych) w ciągu roku, ale z jedną ubiórką w wysokości 30% obsady początkowej w 32 dniu każdego cyklu chowu. Nadto zauważyło, iż planowana jest także nowoczesna technologia z wykorzystaniem najnowszych rozwiązań w zakresie chow, jak i wyposażenia technicznego, szczegółowo opisując jej zakres. Kolegium podniosło, iż również gabaryty budynków kurników pozwolą na spełnienie wymogów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010r., Nr 56, poz. 344 ze zm.). Nadto w raporcie zawarto wymagany opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (pkt 4).
Kolegium uznało, iż ustalenia raportu są prawidłowe i oparte na materiale źródłowym i nie zostały w toku postępowania podważone poprzez przeprowadzenie kontrdowodu. Z materiału dowodowego wynika, iż projektowany kurnik będzie zlokalizowany w terenie rolniczym, na obszarze miejscowości i gminy rolniczej. Planowany obiekt nie będzie zatem stanowił nowego elementu dla tego typu krajobrazu. Teren rolny, na którym projektuje się przedsięwzięcie, przeznaczony jest do prowadzenia tego typu działalności pod warunkiem spełniania określonych norm środowiskowych. Na podstawie dokonanej oceny w raporcie słusznie zatem stwierdzono, iż brak jest istotnego wpływu przedsięwzięcia budowy kurnika na krajobraz, dobra materialne, dziedzictwo kulturowe i zabytki. Wskazano jednocześnie na konieczność przeprowadzenia czynności minimalizujących ewentualny wpływ na krajobraz poprzez uwzględnienie w projekcie zagospodarowania terenu zieleń izolacyjną, przyjęcie, iż kolorystyka budynku powinna wykluczać wszelkie barwy jaskrawe lub o dużej intensywności koloru; zastosowany kolor winien być matowy, z wykluczeniem powłok z połyskiem, zaś zastosowana zieleń izolacyjna winna obejmować gatunki krajowe, z preferencją występujących na inwestowanym obszarze, a także powinna stanowić spójny układ roślinno- przestrzenny. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w decyzji i nie było kwestionowane przez strony w toku postępowania, jak również nie zostało zanegowane w postępowaniu uzgodnieniowym.
Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z wymaganiami ustawy w raporcie przedstawiono skutki niepodejmowania przedsięwzięcia, wariant proponowany przez inwestora jak również racjonalny wariant alternatywny. Dokonano wyboru wariantów, wskazując, iż wariant alternatywny będzie najkorzystniejszy dla środowiska. W zakresie zaakceptowanym przez inwestora wariancie alternatywnym przewidzianym do realizacji przeprowadzono jego szczegółową analizę wraz z uzasadnieniem wyboru tego wariantu jako najkorzystniejszego dla środowiska (pkt 8.4 raportu). W konsekwencji wystarczające w sprawie było przedstawienie racjonalnego wariantu alternatywnego, który został oceniony jako najkorzystniejszy dla środowiska wraz ze stosowną analizą jego wpływu na środowisko. Kolegium nie oceniło go również jako wariant pozorny, tylko mający realny wpływ na zmniejszenie uciążliwości przedsięwzięcia na środowisko przy zachowaniu skali i charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W powyższym zatem zakresie, zdaniem SKO, raport spełnia wymagania wskazane w art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6a ustawy ooś.
Raport określa także przewidywane oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów (pkt 7.2. w zw. z pkt 6.2. w zw. z pkt 8.4, pkt 7.3., pkt 7.4.), w tym w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (pkt 9), a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko (pkt 16). Z raportu wynika, że oddziaływanie kurników będzie miało charakter lokalny i eksploatacja tej instalacji nie spowoduje transgranicznego oddziaływania na środowisko. Natomiast potencjalne sytuacje awaryjne maga być związane z awarią sieci energetycznej, co spowoduje konieczność uruchomienia agregatu prądotwórczego. W ocenie Kolegium raport spełnia więc wymogi określone w art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy ooś.
Organ odwoławczy wskazał także, iż wariant przedsięwzięcia został opisany w raporcie przy uzupełnieniu o zmiany wynikające z wariantu alternatywnego jako najkorzystniejszego dla środowiska i został szczegółowo opisany w odniesieniu do wpływu na środowisko w fazie budowy eksploatacji i likwidacji. Raport określa także warunki ochrony środowiska gruntowo - wodnego oraz gospodarki obornikiem, jak i zawiera analizę wpływu inwestycji na zanieczyszczenie powietrza. Wskazano, iż przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczeń standardów imisyjnych emitowanych substancji w powietrzu atmosferycznym (wartości odniesienia) poza jego terenem. Odnosząc się natomiast do uciążliwości odorowej, Kolegium podzieliło pogląd zawarty w odwołaniu, iż uciążliwości odorowe nie zostały prawnie określone i tym samym nie można wydać negatywnej decyzji tylko na subiektywnym przekonaniu organu I instancji i w istocie subiektywnej opinii PPIS w [...] , które nie zostały poparte żadnym dowodem i które nie zostały wprost odniesione do tej konkretnej inwestycji. Kolegium podniosło, iż pogląd organu I instancji zaczerpnięty z opinii PPIS w [...] ma charakter ogólny, sztampowy i nie został skonfrontowany z wyliczeniami oraz wnioskami raportu. Powyższe powoduje zatem, iż organ odwoławczy ważąc racje wyrażone w decyzji oraz będąc zobowiązanym do analizy negatywnej opinii nie podzielił założeń tam wyrażonych, przyjmując, iż tak sporządzona opinia oraz podlegająca kontroli decyzja nie mogły uzasadniać wydania decyzji odmownej. Również powoływana przez organ zasada przezorności w ocenie Kolegium została źle zinterpretowana. Nie można bowiem przyjmować, iż subiektywne (nie poparte w materiale dowodowym sprawy) przekonanie organu co do występujących uciążliwości odorowych powoduje nakaz wydania decyzji odmownej. Zasad przezorności, w ocenie Kolegium nie może być bowiem wykładana w ten sposób, iż jakakolwiek ingerencja w środowisko naturalne powoduje zakaz realizacji przedsięwzięć na nie wpływających. Gdyby przyjąć taki sposób wykładni zasady przezorności niemożliwe byłoby wydanie decyzji środowiskowych. Oczywiście możliwe jest kwestionowanie wniosków płynących z raportu, ale w tym celu należy posiadać materiał dowodowy podważający wartość merytoryczną raportu. Tego w niniejszej sprawie organ I instancji nie uczynił, zaś Kolegium przyjmując, iż w zakresie zanieczyszczenia środowiska raport jest kompletny nie widziało potrzeby prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, mając w szczególności na uwadze skalę przedsięwzięcia, jego usytuowanie w odległości ok. 300 m od zabudowań mieszkaniowych, a także brak stwierdzenia konfliktów społecznych związanych z realizacją przedsięwzięcia. Za powyższym poglądem przemawiał również korzystny kierunek wiatrów, jak i, że zagadnienie oddziaływania odorowego nie zostało w raporcie pominięte.
W ocenie Kolegium, przy przestrzeganiu warunków określonych w decyzji, działalność projektowanego przedsięwzięcia nie będzie uciążliwa pod względem zanieczyszczenia powietrza, w tym zanieczyszczenia odorami, ponieważ emisje te nie będą powodować przekroczenia wartości odniesienia w powietrzu oraz dopuszczalnych częstotliwości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto będą dotrzymane standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031), a w związku z tym spełnione będą wymagania w zakresie ochrony powietrza, określone w przepisach prawa.
SKO uznało, iż obawy organu I instancji oraz PPIS w [...] wynikające z zanieczyszczenia odorami są pozbawione podstaw faktycznych (nie udowodnione, brak podważenie w ww. zakresie raportu oraz sprzeczne z regułami obowiązującymi przy wydawaniu decyzji środowiskowych, w ramach których bada się możliwość realizacji przedsięwzięcia bacząc jedynie, aby nie naruszało ono przepisów o ochronie przyrody, nie ingerowało zbytnio w środowisko naturalne). Wobec zaś wykazania przez inwestora w raporcie zgodności przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi w zakresie ochrony przed zanieczyszczeniem środowiska Kolegium uznało, iż należy wydać decyzję reformatoryjną, określając jednocześnie zawarte w raporcie działania minimalizujące przy uwzględnieniu postanowienia uzgodnieniowego RDOŚ.
Konkludując organ odwoławczy uznał, iż wobec zaś właściwie prowadzonego postępowania, przy zapewnieniu udziału w nim społeczeństwa, mając na uwadze, iż wymienione w powyżej w niniejszej decyzji przesłanki odmowy ustalenia uwarunkowań środowiskowych nie zaktualizowały się, należało wydać decyzję reformatoryjną. Z racji zaś na stwierdzony brak konfliktów społecznych w niniejszej decyzji nie zalecono wykonania analizy porealizacyjnej określonej w art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś. Jednocześnie w niniejszej decyzji uwzględniono uzgodnienia zawarte w postanowieniu RDOS, przy jednoczesnym braku aprobaty dla opinii wyrażonej przez PPIS w [...] , która z przyczyn podanych powyżej nie mogła spowodować wydania (utrzymania w mocy) decyzji odmownej.
Pismem z 5 czerwca 2019r. skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: J. Z., K. W.., Stowarzyszenie na Rzecz Ochrony i Rozwoju Środowiska Naturalnego [...]." (dalej: "skarżący"). Autorzy skargi zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie:
1. przepisów prawa, skutkujące nieważnością decyzji tj. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy ooś poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowej procedury informowania społeczeństwa o toczącym się postępowaniu i tym samym niezapewnienie społeczeństwu udziału w kontrolowanej procedurze zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji, co stanowiło rażące naruszenie prawa i zgodnie z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji;
2. przepisów postępowania skutkujące wznowieniem postępowania tj. art. 10 § 1 k.p.a. i art. 74 ust. 3a ustawy ooś poprzez naruszenie prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu na skutek wadliwego ustalenia kręgu stron i nieuzasadnione pominięcie skarżących (J. Z., K. W. R.);
3. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy oooś poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, na skutek przyjęcia że planowana inwestycja nie budzi społecznych konfliktów, podczas gdy społeczeństwo nie było prawidłowo zawiadamiane o toczącym się postępowaniu;
2) art. 62 ust. 1 pkt a, b, d i ust. 2 w zw. z art 3 ust. 2 ustawy ooś poprzez ich niezastosowanie i niedokonanie ustaleń co do wpływu planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi oraz na dobra materialne;
3) art. 66 ust. 1 pkt 2a, 3b, 5, 6, 19 ustawy ooś poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji z pominięciem tego przepisu, podczas gdy z akt sprawy wynika, że raport był niekompletny;
4. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.:
1) art. 85 ust 2 pkt 1 lit c ustawy ooś poprzez nieuzasadnienie swego stanowiska dotyczącego stwierdzenia braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust 1 pkt 1;
2) art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy ooś poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu decyzji informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa;
3) art. 7, art. 77 §1, art. 80 oraz art. 107 §1 i 3 k.p.a. poprzez niepodejmowanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przede wszystkim poprzez brak weryfikacji spełnienia przez raport wymogów określonych w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku;
4) art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy ooś poprzez przedłożenie mapy z nieprawidłowo oznaczonym obszarem oddziaływania inwestycji, podczas gdy z samych map dotyczących rozprzestrzeniania się gazów, hałasu wynika, że obszar oddziaływania inwestycji jest większy;
5) art. 7, art. 77 §1, art. 80 oraz 107 §1 i 3 k.p.a. poprzez niepodejmowanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przede wszystkim poprzez brak ustalenia sposobu zagospodarowania obornikiem, co pozwalałoby na ustalenie jaki wpływ ma inwestycja na pobliskie wody gruntowe i gleby;
6) art. 84 §1 k.p.a. poprzez niezwrócenie się do biegłego o wydanie opinii w sprawie, pomimo iż rozstrzygnięcie sprawy wymagało wiadomości specjalnych takich jak np. kwestia weryfikacji emisji poszczególnych substancji do powietrza.
Postanowieniu RDOŚ z dnia [...] sierpnia 2018 r. autorzy skargi zarzucili naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 77 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 2, 3b, 5, 6, 19 ustawy ooś poprzez uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia oraz określenie warunków tej realizacji, w sytuacji gdy Raport złożony w niniejszej sprawie był niekompletny;
2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności celem ustalenia stanu faktycznego, brak zebrania całego materiału dowodowego.
W związku z powyższym skarżący wnieśli o:
- stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji w całości lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;
- uchylenie postanowienia RDOŚ z dnia [...] [...] sierpnia 2018 r. sygn. [...] w całości;
- zasądzenie na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację szczegółowo przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy odniósł się do zarzutów wskazanych w skardze.
Pełnomocnik uczestnika postępowania M. D. w piśmie procesowym z 20 stycznia 2020r. wniósł o oddalenie skargi. Podniósł m.in., że organ ochrony środowiska w sposób rzetelny i należyty poddał analizie sporządzony w sprawie raport, w pełni przyznając mu walor wiarygodnego środka dowodowego, który obejmuje kompleksową ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, ponieważ kontrolowana decyzja nie jest dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja SKO w [...] na podstawie której ww. organ uchylił decyzję Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2018r. Nr [...] w całości oraz ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do chowu kurcząt w liczbie stanowisk 35000 szt. wraz z niezbędną infrastrukturą w m. [...] gm. [...], dz. nr ew. [...] . w wariancie alternatywnym polegającym na zmianie sposobu chowu z ubiórką w piątym tygodniu każdego cyklu chowu jako wariantu najkorzystniejszego dla środowiska.
Tytułem wstępu do dalszych rozważań merytorycznych warto wyjaśnić, że zasady i tryb postępowania w sprawach ocen oddziaływania na środowisko reguluje wyżej przywołana ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (określana jako ustawa ooś) oraz przywołane rozporządzenie wykonawcze Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Przepis art. 71 ustawy ooś stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1), a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2). Zarazem z art. 72 ust. 1 ustawy ooś wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem: decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych – wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (pkt 1), decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3). Z punktu widzenia art. 71 ust. 2 pkt 1 oraz 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy ooś istotne znaczenie w sprawie miało ustalenie, do jakiej kategorii przedsięwzięć zalicza się inwestycja, albowiem dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obligatoryjne (art. 59 ust. 1 pkt 1), zaś dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (art. 59 ust. 1 pkt 2). W tym zakresie stanowisko organów jest trafne, bowiem zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś w związku z § 3 ust. 1 pkt 103 lit b cyt. rozporządzenia, planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. "chów lub hodowla zwierząt inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP inwentarza (planowane przedsięwzięcie określono na 140 DJP).
Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: 1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy ooś), 2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy ooś, 3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1), 4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2), 5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację tego przedsięwzięcia, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (art. 81 ust. 3).
Sąd uznaje również za stosowne zastrzec, na użytek niniejszego uzasadnienia, że nie przeprowadza w sprawie "rozważań merytorycznych". Jak bowiem trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 85/12 (wyrok dostępny w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), sąd I instancji kontroluje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez właściwe organy, lecz sam nie może jego ustalać, tym bardziej kiedy wymaga to wiedzy specjalistycznej.
W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści stanowisk (opinii, uzgodnień) organów współdziałających w załatwieniu sprawy, gdyż co do zasady wymagałoby to od Sądu wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki związanych z kwestiami ochrony środowiska czy przyrody lub gospodarki wodami. Stąd też ocena stanowisk takich organów, jak RDOŚ w Warszawie i PPIS w [...], a w konsekwencji również zaskarżonej decyzji dotyczy w szczególności takich kwestii jak to, czy dane rozstrzygnięcie (stanowisko) jest wyczerpujące (ewentualnie kompletne, jeżeli przepisy szczególne stawiają określone wymagania formalne danemu aktowi administracyjnemu) i spójne (osnowa i uzasadnienie), czyli czy spełnia ustawowe wymagania, przede wszystkim określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego i prawa materialnego. Niewątpliwe zatem nie może to być ocena merytoryczna. I w takim też zakresie Sąd może kontrolować prawidłowość oceny zgromadzonego materiału procesowego wyrażoną w decyzjach organów merytorycznie rozstrzygających sprawę. W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że Sąd I instancji, kontrolując stan faktyczny przyjęty przez właściwe organy, może jedynie sformułować w konkretnej sprawie wytyczne, zgodnie z dyspozycją z art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie np. konieczności dokonania weryfikacji ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji lub uzgodnień takiej decyzji, lecz samodzielnie nie może prowadzić własnej merytorycznej analizy i oceny treści uzgodnień, opinii i stanowisk oraz wydanych na ich podstawie decyzji administracyjnych.
W ocenie Sądu, zasadnie SKO uznało, iż żadna z przesłanek skutkujących koniecznością odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ziściła się w sprawie, a postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad proceduralnych specyficznych dla postępowań dotyczących uwarunkowań środowiskowych, w tym ich transparentności rozumianej jako prowadzonego z udziałem społeczeństwa.
Należy z naciskiem podkreślić, że decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań nie jest decyzją uznaniową, zaś wyżej powołany katalog podstaw do odmowy ustalenia uwarunkowań środowiskowych ma charakter zamknięty i szczegółowo odnosi się do poszczególnych kwestii. Skoro zatem w toku postępowania odwoławczego, SKO w [...] nie ustaliło, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała jakakolwiek z przesłanek ustawowych warunkujących odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji, to zasadnie ww. organ dokonał ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia, uchylając wydaną wcześniej decyzję Wójta Gminy [...] [...] z dnia [...] grudnia 2018 r.
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że spełnione zostały warunki umożliwiające ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji zamierzonego przedsięwzięcia.
Planowana inwestycja ma być realizowana na działce o nr ewid. [...] o powierzchni 3,1554, położonej na terenie niezabudowanym i stanowiącym grunty zakwalifikowane jako orne oraz lasy. Odległość projektowanego budynku inwentarskiego (kurnika) od najbliższych mieszkalnych budynków sąsiedzkich w zabudowie zagrodowej wynosi około 300 m na kierunku zachodnim. Przedmiotowa nieruchomość nie jest objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a teren na którym jest położona nie ma zakazu lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, związanych z rolnictwem. W sąsiedztwie, ani w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, nie ma zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, natomiast w rejonie bliskiego sąsiedztwa i oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia nie występują inne obiekty podlegające szczególnej ochronie przyrodniczej, obszary parków narodowych i leśnych kompleksów promocyjnych. Ponadto w obrębie obszaru objętego zamierzeniem inwestorskim oraz obszaru jego oddziaływania nie występują obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów NATURA 2000. Działka inwestora położona jest natomiast w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]". Dla ww. obszaru aktualnym aktem prawnym jest rozporządzenie Nr 17 Wojewody [...] z dnia 26 lipca 2006 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 157, poz. 6154 ze zm.) W § 3 ust. 1 pkt 2 ww
. rozporządzenia mowa jest o zakazie lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niemniej § 3 ust. 2 wskazuje, iż powyższy zakaz nie dotyczy realizacji przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem.
Sąd zauważa, iż organ odwoławczy przeanalizował przedstawiony przez inwestora raport wraz z jego uzupełnieniami i nie stwierdził, aby w swym ostatecznym kształcie nie spełniał on wymogów określnych w art. 66 ust. 1 ustawy ooś, co uniemożliwiałoby analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1ustawy ooś, tj. oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś raport powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1376/12 – orzeczenie dostępne jw.). W raporcie przedstawiono wariant alternatywny (który został przyjęty w zaskarżonej decyzji) polegający na zmianie sposobu chowu z ubiórką w piątym tygodniu każdego cyklu chowu jako wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Wariant ten zakłada - podobnie jak wariant inwestorski - tucz kurcząt w sześciu cyklach sześciotygodniowych w ciągu roku, ale z jedną "ubiórką", tj. planowanym w procesie produkcji odłowieniem ptaków z kurnika w celu zachowania prawidłowej ilości drobiu, umożliwiającym otrzymanie założonych wielkości produkcyjnych, w wysokości 30 % obsady początkowej w 32 dniu każdego cyklu chowu. Przyjmuje się, że kurczaki w piątym tygodniu osiągają odpowiednią wagę i dlatego w tym właśnie okresie dokonuje się najczęściej tzw. rozluźnienia. Proponowany wariant alternatywny posiada walor racjonalności, ponieważ spełnia wymagania dobrostanu, a taki stan prowadzenia chowu gwarantuje stan, w którym maksymalne zagęszczenie obsady nie przekroczy na żadnym etapie chowu nawet najniższej normatywnej wielkości 33 kg/m2 kurnika. A zatem wariant alternatywny jest wariant bardziej korzystny dla środowiska i zdrowia ludzi w stosunku do proponowanego wariantu inwestorskiego, zakładającego brak "ubiorki".
W ocenie Sądu, w świetle powyższego należy uznać, iż bezpodstawny jest zarzut pozorności przedstawionego przez inwestora wariantu alternatywnego. Sąd zauważa, iż RDOŚ Warszawie w treści postanowienia uzgodnieniowego określił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia właśnie w wariancie alternatywnym. Ponadto organ uzgadniający uznał, że powyższy wariant nie dość, że różni się od wariantu inwestorskiego, to jest najkorzystniejszy dla środowiska. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących jakoby opis wariantu alternatywnego nie został dokonany w sposób wyczerpujący, ponieważ powyższe zostało szczegółowo przedstawione w raporcie ooś, z uwzględnieniem różnic pomiędzy wariantem alternatywnym, a wariantem podstawowym proponowanym przez inwestora. Proponowany wariant alternatywny ma także walor racjonalności, ponieważ spełnia wymagania dobrostanu. Wskazany wyżej sposób prowadzenia chowu gwarantuje stan, aby maksymalne zagęszczenie obsady nie przekraczało na żadnym etapie chowu wielkości 42 kg/m2 kurników.
W kontekście zarzutów skargi, należy wskazać, że w raporcie przeprowadzono analizę, mającą na celu ustalenie ewentualnych zmian w środowisku, które mogą być spowodowane wpływem planowanego przedsięwzięcia na środowisko w powiązaniu z innymi obecnymi i przyszłymi przedsięwzięciami. Wskazano, że na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze jego oddziaływania, nie występują inne realizowane lub zrealizowane przedsięwzięcia tego typu, których oddziaływania mogłyby kumulować się z oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia. Planowany budynek inwentarski nie znajduje się również w obszarze oddziaływania innych instalacji inwentarskich. Zasadnie zatem uznano, że w przypadku eksploatacji inwestycji zgodnie z przeznaczeniem nie należy się spodziewać znaczących oddziaływań skumulowanych na środowisko skoro eksploatacja każdego z tych przedsięwzięć nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenami przedmiotowych przedsięwzięć. A zatem należy stwierdzić, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia mieścić się będzie w granicach nieruchomości, na której będzie zrealizowane przedsięwzięcie. Wobec powyższego zarzut skargi dotyczący braku analizy oddziaływań skumulowanych jest niezasadny.
Odnosząc się do braku podpisu autora raportu na jego uzupełnieniu z dnia 18 lipca 2018 r., Sąd zauważa, iż przepis art. 66 ust. 1 pkt 19 ustawy ooś zakłada, iż podpis autora ma się znajdować na samym raporcie. Powyższe w sprawie zostało spełnione. Brak zaś podpisu na jego uzupełnieniu należy zaś oceniać w kontekście treści uzupełniania raportu i jego wpływu na treść raportu. W niniejszej sprawie uzupełnienie raportu w żaden sposób nie podważało jego treści a wręcz skierowane było do inwestora, poprzez jednoznaczne wskazanie, iż alternatywny wariant jako najkorzystniejszy dla środowiska został przez niego zaakceptowany.
Zasadnie także, Kolegium uznało, iż waloryzacja przyrodnicza spełnia warunki zakreślone w art. 66 ust. 1 pkt 2a ustawy ooś. Wskazano bowiem w niej metodykę postępowania, z której wyraźnie wynika oparcie się oprócz wizji lokalnej również na dostępnych materiałach, w tym w szczególności na wynikach badań prowadzonych na sąsiadującym terenie w latach wcześniejszych.
W świetle powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi odnoszące się do braku podejmowania przez Kolegium czynności w zakresie spełnienia przez organ warunków z art. 66 ust. 1 ustawy ooś.
W tym miejscu, odnieść się wreszcie należy odrębnie do kwestii uciążliwości odorowej, jaka towarzyszyć ma chowowi kurcząt, na którą wskazywali skarżący. W tym zakresie trzeba podkreślić, że przepisy środowiskowe nie wprowadziły odpowiedniej normy dotyczącej ochrony powietrza przed zapachami. Trafnie na ten aspekt sprawy zwrócił uwagę organ II instancji, gdyż pomimo wynikającego z art. 85 Prawa ochrony środowiska obowiązku ochrony powietrza ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach, czy też odór jest substancją niemierzalną, zaś jego odczuwanie w każdym przypadku ma charakter subiektywny. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. II OSK 223/09 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 911/13 – orzeczenia dostępne jw.). Skoro w aktualnym stanie prawnym zapach, czy też odór jest substancją niemierzalną, to w świetle obowiązujących przepisów, z samej tylko uciążliwości zapachowej i spowodowanego nią sprzeciwu społeczności lokalnej, nie sposób wywodzić naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wreszcie jako niezasadne zostały ocenione sformułowane zarzuty nieuwzględnienia wszystkich stron w toku prowadzonego postępowania. Sąd zauważa, iż wniosek inwestora został złożony w dniu 18 stycznia 2018 r., a zatem do określenia kręgu stron zastosowanie znajduje norma z art. 74 ust. 3a ustawy ooś, która stanowi w tym zakresie normę szczególną. Zdaniem Sądu analizy akt sprawy wskazuje, iż za stronę zostali uznani właściciele działek sąsiednich bezpośrednio przylegających do działki, na której ma być realizowane przedsięwzięcie. Nie sposób uznać, aby działki skarżących znajdowały się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. W niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia ponadnormatywnych standardów środowiska na działkach skarżących. Sam zaś fakt pokrywania się rozprzestrzeniania pyłów, czy też hałasu nie może sam z siebie prowadzić do aktualizacji przesłanek warunkujących przymiot strony w postępowaniu. Należy zauważyć, iż w sporządzonym raporcie ooś wskazano, iż dla obiektu ocenianego nie ma potrzeby ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania, a co więcej przewidywane znaczące oddziaływanie przedsięwzięcia mieści się w granicach własności. Nie zachodzi zatem, ponadnormatywne odziaływanie na środowisko w stosunku do działek skarżących i tym samym trudno jest mówić o naruszeniu prawa skarżących do udziału w postępowaniu i to niezależnie od wskazań dotyczących rozprzestrzeniania się substancji szkodliwych w sytuacji, gdy te nie mają charakteru ponadnormatywnego. Nie sposób również wywodzić prawa strony do udziału w postępowaniu z uwagi na mogące występować odory. Brak jest bowiem uregulowań prawnych, które mogłyby stanowić podstawę do rozstrzygania wpływu odorów przez pryzmat interesu prawnego jako przesłanki warunkującej bycie stroną postępowania.
Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego wadliwego informowania społeczeństwa o toczącym się postępowaniu, w ocenie Sądu zarzut ten jest chybiony. Z akt postępowania wynika bowiem, iż organ I instancji pismem z dnia 8 lutego 2018 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o wystąpieniu do organów współdziałających. Następne zawiadomienie organ I instancji dokonał w dniu 5 marca 2018 r., w zakresie wskazania organów współdziałających o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podobnie w dniu 5 kwietnia 2018 r. Kolejne zawiadomienia dokonano w dniu 4 lipca 2018 r. w przedmiocie poinformowania o wydaniu opinii sanitarnej. Wyżej wymienione zawiadomienia zostały wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...]. Równocześnie zawiadomiono społeczeństwo o możliwości zapoznania się z dokumentacja przed wydaniem decyzji zawiadomieniem z dnia 23 października 2018 r. Jak również zawiadomieniem poinformowano o zakończeniu postępowania dowodowego- pismo z dnia 26 listopada 2018 r. Ostatnie z dwóch wymienionych zawiadomień zostały obwieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...], jak również zostały skierowane na tablice sołecką, sołtysa wsi [...]. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżących organ sprostał wymogom poinformowania społeczeństwa o toczącym się postępowaniu, stosowanie do treści art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy ooś.
Reasumując dotychczasowe rozważania, Sąd stwierdza, że wszystkie istotne aspekty sprawy zostały przez organy wyjaśnione i ocenione w toku postępowania, pod kątem możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie można organom skutecznie zarzucić naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Warto również podkreślić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie daje podstaw do realizacji inwestycji, a co za tym idzie – tego rodzaju decyzja nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wiąże ona jednak organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (art. 86) ustawy ooś. Zatem to w odrębnych postępowaniach skarżący będzie mogli zgłaszać szereg swoich zastrzeżeń, w celu zapewnienia realizacji przedmiotowej inwestycji bez naruszenia warunków decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz naruszenia tych dóbr. Wobec powyższego szczegółowa ocena możliwości realizacji inwestycji, z uwagi na prawnie chroniony interes osób trzecich, będzie miała miejsce na kolejnych etapach postępowania (procesu inwestycyjnego), gdzie też skarżący powinni poszukiwać ochrony swoich interesów prawnych w związku z kolejnymi fazami procesu inwestycyjnego, kiedy to planowane przedsięwzięcie przybierze swój ostateczny kształt projektowy, polegający m.in. na zastosowaniu określonych rozwiązań technicznych i procedur, w tym urządzeń zapewniających ochronę przed nadmierną emisją odorów do powietrza. Wtedy też skarżący będą mogli stosować przysługujące mu uprawnienia procesowe – tak, by planowana inwestycja przybrała taki ostateczny kształt, który nie będzie wbrew przepisom prawa niekorzystanie oddziaływał na ich nieruchomość.
W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając w ustalonych okolicznościach sprawy po stronie skarżonego organu naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji lub wyeliminowanie jej w inny sposób z obrotu prawnego, Sąd uznał za zasadne oddalenie skargi. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji.