IV SA/WA 1666/20

IV SA/Wa 1666/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Sękowska /sprawozdawca/
Kaja Angerman /przewodniczący/
Paweł Dańczak
Symbol z opisem
6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 5160/21 - Wyrok NSA z 2025-01-28
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2014 poz 1114
art5 73, art 3 ust 1. art 2 i 3 art 2 ust 1, art 72, art 20 ust 2
Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie: sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] spółka akcyjna z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej oddala skargę
Uzasadnienie
Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...], z [...] czerwca 2016 r., określił dla G. Spółka Akcyjna z siedzibą w W.(dalej Strona) wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2014 w kwocie 473 697,00 zł oraz zobowiązał Stronę do wpłaty ww. kwoty wraz z odsetkami, zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1, § 3 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]. Przy czym Marszałek Województwa [...] poinformował Stronę, że kwotę należnych odsetek należy obliczyć samodzielnie.
Strona pismem z 4 lipca 2016 r. odwołała się od ww. decyzji Marszałka Województwa [...] wnosząc o:
1) uchylenie ww. decyzji oraz umorzenie przedmiotowego postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia,
2) przeprowadzenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez Stronę w jej piśmie z 3 czerwca 2016 r., w szczególności wniosków dowodowych zawartych w pkt II. 1 (wniosku o dowód z opinii biegłego), pkt 11.2 (dokumentów w postaci oświadczeń odbiorców odpadów od Strony), pkt II.3 (dokumentów w postaci kart przekazania odpadu), pkt II.4 (dokumentów w postaci oświadczeń kierowników rozlewni) oraz pkt II.6 (zobowiązania odbiorców odpadów butlowych Strony do przedstawienia dokumentacji dotyczącej zagospodarowania tych odpadów butlowych przekazanych przez Stronę), które zdaniem Strony w sposób bezprawny zostały pominięte przez organ I instancji;
3) w przypadku, gdyby analiza informacji wskazanych w ww. dokumentach wymagała wiadomości specjalnych – strona wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii stosownego biegłego na okoliczność zakresu osiągniętego przez Stronę w roku 2014 poziomu odzysku, w tym recyklingu;
4) wyznaczenie na podstawie art. 89 § 1 k.p.a. rozprawy administracyjnej w celu: przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych, o których mowa powyżej;
5) przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, o przeprowadzenie których na podstawie art. 75 § 1 k.p.a. Strona wniosła w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy, że dokumenty dotychczas złożone do akt sprawy nie są wystarczające do pozytywnego dla Strony rozstrzygnięcia.
Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
1) art. 72 oraz art. 73 ust. 1; art. 34 ust. 2, w zw. z art. 17 ust. 1 oraz art. 20 ust. 2 u.g.o.o.o.
2) art. 6-8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego;
3) art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. - poprzez brak wydania przez organ I instancji odrębnego postanowienia dowodowego, uwzględniającego wszystkie wnioski dowodowe zgłoszone przez Stronę;
4) art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.o.o.o. poprzez: nieuzasadnione zastosowanie definicji opakowania do działalności polegającej na wprowadzaniu do obrotu w roku 2013 butli na gaz płynny z gazem;
5) pkt 1 ppkt 1) lit. m) załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 22 października 2013 r. w sprawie przykładowego wykazu wyrobów, które uznaje się albo nie uznaje się za opakowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 1274));
6) załącznik nr 1 do dyrektywy nr 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz. Urz. UE. L Nr 365, str. 10) w brzmieniu ustalonym przez dyrektywę Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającą Załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych z dnia 7 lutego 2013 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 37, str. 10), która weszła w życie z dniem 28 lutego 2013 r., zaś do porządku prawnego państwa polskiego została implementowana dopiero z dniem 1 stycznia 2014 r.;
7) art. 3 ust. 1 ustawy o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie, w brzmieniu od początku roku 2013, w zw. z art. 3 ust. 1) pkt i) oraz pkt iii) dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz. Urz. UE. LNr 365, str. 10), w brzmieniu obowiązującym w okresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (od początku roku 2013) ;
8) art. 6, art. 7 , art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, z zakresu urządzeń ciśnieniowych na okoliczność charakteru, funkcji oraz związku urządzenia ciśnieniowego w postaci butli na gaz płynny z produktem w postaci gazu płynnego, jak również na okoliczność niemożliwości uznania tego urządzenia za opakowanie z uwagi na pełnione przez to urządzenie funkcje oraz jego związek z produktem w postaci gazu płynnego, wykraczające znacznie poza funkcje opakowania oraz związek typowego opakowania z produktem;
9) art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 2, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U nr 78, poz. 483).
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] maja 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] czerwca 2016 r.
Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji, powołując się regulacje prawa materialnego wskazał, że przez pojęcie wprowadzenia do obrotu produktów w opakowaniach należy rozumieć każdy sposób odpłatnego albo nieodpłatnego udostępnienia przez przedsiębiorcę produktów w opakowaniach po raz pierwszy na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucji. Strona będąc przedsiębiorcą niewątpliwie wprowadzała do obrotu produkt w postaci gazu w butlach gazowych wraz z elementami pomocniczymi takimi jak zaślepki z tworzywa sztucznego i foli termokurczliwej w roku 2013 i 2014, gdyż udostępniała ona te przedmioty po raz pierwszy na terytorium kraju w celu ich dystrybucji oraz używania. Strona nie korzystała, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, ze zwolnienia wskazanego w art. 6 i 7 u.g.o.o.o. Organ odwoławczy podkreślił, że istotą sporu w niniejszej sprawie, jest przede wszystkim to, czy butle gazowe wraz z elementami pomocniczymi takimi jak zaślepki z tworzywa sztucznego i foli termokurczliwej są opakowaniami. GIOŚ wskazał, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.g.o.o.o. opakowaniem jest wyrób, w tym wyrób bezzwrotny, wykonany z jakiegokolwiek materiału, przeznaczony do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji produktów, od surowców do towarów przetworzonych.
Wskazując na powyższą definicję opakowania podkreślono, iż wdraża ona do prawa polskiego definicję opakowania zawartą w dyrektywie 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz. Urz. UE. L Nr 365, str. 10). Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), na wszystkich organach państwa członkowskiego ciąży obowiązek wykładni prounijnej prawa krajowego wdrażającego prawo Unii Europejskiej. Organ wyjaśnił, że na gruncie dyrektywy 94/62/WE TSUE w swoim orzecznictwie wskazuje, iż pojęcie opakowania należy interpretować szeroko ze względu na cele przepisów z zakresu ochrony środowiska dotyczących opakowań (zob. wyrok z 29 kwietnia 2004 r., Plato Plastik Robert Frank, C-341/01, pkt 56, 57 oraz wyrok z 10 listopada 2016 r., w sprawach połączonych C-313/15 i C-530/15, Eco- Emballages SA, pkt 24). Obowiązkiem każdego organu państwa polskiego jest więc szerokie interpretowanie zakresu pojęcia opakowanie. Przeciwna wykładnia jest sprzeczna z celami dyrektywy 94/62/WE.
Dalej wskazano, że Minister Środowiska wydał rozporządzenie z 22 października 2013 r. w sprawie przykładowego wykazu wyrobów, które uznaje się albo nie uznaje się za opakowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 1274). Organ odwoławczy uznał jednak za błędne stanowisko Strony, iż butla na gaz stała się opakowaniem na mocy ww. rozporządzenia oraz że rozporządzenie to jest sprzeczne z definicją opakowania zawartą w przepisach u.g.o.o.o. Zarówno bowiem ww. rozporządzenie, jak i wdrażana przez to rozporządzenie dyrektywa Komisji 2013/2/UE z 7 lutego 2013 r. zmieniająca załącznik nr I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz. Urz. UE L 37 z 08.02.2013, str. 10) nie wprowadziły, ani nie zmieniły definicji opakowania zawartej odpowiednio w art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 4 u.g.o.o.o. oraz w art. 3 pkt 1 dyrektywy 94/62/WE.
Wyroby wymienione odpowiednio w ww. rozporządzeniu oraz dyrektywie 2013/2/UE są jedynie przykładami ilustrującymi zastosowanie kryteriów określonych w art. 3 ust. 2 u.g.o.o.o. O tym zatem, czy coś jest, czy też nie jest opakowaniem świadczą wyłącznie kryteria wskazane w art. 3 ust. 1 i 2 u.g.o.o.o. Rozporządzenie, tak jak i dyrektywa 2013/2/UE, miały jedynie za zadanie podać przykłady zastosowania kryteriów wskazanych odpowiednio w art. 3 ust. 2 u.g.o.o.o. oraz w art. 3 pkt 1 dyrektywy 94/62/WE. Kryterium wskazane w art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.o.o.o. zostały wskazane w ustępie pierwszym załącznika do ww. rozporządzenia, a to samo kryterium zostało wskazane w ustępie pierwszym załącznika do dyrektywy 2013/2/UE.
W myśl powyższego upoważnienia oraz orzecznictwa TSUE, definicja opakowania zawarta w przepisach u.g.o.o.o., nie została zatem ani zmieniona, ani uszczegółowiona przepisami wykonawczymi, ale Minister Środowiska w pkt 1 ppkt 1 lit. m załącznika do rozporządzenia z 22 października 2013 r. podał jedynie przykładowo wyroby, które spełniają definicję opakowania wskazaną w ustawie. Stalowe butle wielokrotnego użytku używane do różnych rodzajów gazu, z wyłączeniem gaśnic, są więc opakowaniem nie dlatego, iż przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane, tylko z tego powodu, iż spełniają definicję opakowania zawartą w przepisach art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 4 u.g.o.o.o.
Podkreślono, iż butle gazowe są wyrobem wykonanym z metalu przeznaczonym do przechowywania, ochrony, przewozu oraz dostarczania produktu jakim jest gaz. Butla na gaz jest więc wyrobem przeznaczonym do przechowywania, ochrony, przewozu oraz dostarczania gazu. Wskazane w art. 3 ust. 1 u.g.o.o.o. funkcje opakowania nie zostały wymienione w tym przepisie w znaczeniu kumulatywnym (łącznym). Nie istnieje więc konieczność, aby dany wyrób miał wszystkie funkcje wskazane w art. 3 ust. 1 u.g.o.o.o., aby być opakowaniem. Wystarczy, aby wyrób pełnił jedną z tych funkcji. W świetle powyższego przepisu nie ma też znaczenia wartość opakowania, a w szczególności, że opakowanie to może mieć większą wartość niż sam produkt. Opakowanie może pełnić też inne funkcje niż wskazane w art. 3 ust. 1 u.g.o.o.o. Butle gazowe należy uznać także za opakowania jednostkowe - służące do przekazywania produktu użytkownikowi w miejscu zakupu (art. 4 pkt 1 u.g.o.o.o.). Spełniają bowiem przesłankę opakowania wskazaną w art. 3 ust. 1 u.g.o.o.o.
Wskazano przy tym, że aby butle gazowe były opakowaniem w rozumieniu u.g.o.o.o. muszą one nie być wykluczone z kategorii opakowań na podstawie art. 3 ust. 2 u.g.o.o.o. Organ wyjaśnił bowiem, że jeżeli dany wyrób, odpowiadający pozytywnej definicji opakowania zawartej w art. 3 ust. 1 u.g.o.o.o., należałoby uznać za opakowanie, to nie będzie on tym opakowaniem w rozumieniu u.g.o.o.o. w świetle art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.o.o.o., gdy wszystkie elementy tego wyrobu są przeznaczone do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia, stanowiąc integralną część produktu oraz są niezbędne do przechowywania, utrzymywania lub zabezpieczania produktu w całym cyklu i okresie jego funkcjonowania. Wobec tego za opakowania w rozumieniu dyrektywy 94/62, jak i u.g.o.o.o., nie uznaje się jedynie przedmiotów, które odpowiadają wprawdzie pozytywnej definicji opakowania, ale spełniają jednocześnie kumulatywnie trzy wyżej przytoczone kryteria wymienione w art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.o.o.o.
W tym kontekście wskazano, iż metalowe butle gazowe nie spełniają kryteriów negatywnej definicji pojęcia opakowania, określonej w art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.o.o.o. Choć prawdą jest, że butle gazowe, ze względu na pełnioną przez nie funkcję magazynu gazu są niezbędne do utrzymania tego gazu przez cały cykl jego użytkowania, to jednak nie spełniają one pozostałych kryteriów definicji negatywnej określonej w art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.o.o.o. Butla gazowa nie stanowi integralnej części produktu jakim jest gaz, wbrew stanowisku Strony, już z tego powodu, że istnieje ona po tym jak gaz w butli się skończy, a jest dodatkowo przystosowana do wielokrotnego napełnienia gazem. Nie podważa to faktu, iż butla na gaz jest niezbędna do przechowywania, utrzymywania oraz zabezpieczania produktu jakim jest gaz w całym cyklu i okresie jego funkcjonowania. Te dwie cechy należy bowiem rozpatrywać osobno. Opakowanie nie musi być niezależne od produktu, gdyż na tę cechę wskazuje tylko jedna przesłanka negatywna, a mianowicie niezbędność opakowania do przechowywania, utrzymywania oraz zabezpieczania produktu. Aby jednak wyrób wskazany w art. 3 ust. 1 u.g.o.o.o. nie był opakowaniem musi on jeszcze spełniać pozostałe dwie przesłanki negatywne wskazane w art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.o.o.o.
W kontekście zarzutów Strony podkreślono także, iż z art. 3 ust. 2 u.g.o.o.o. wynika wyraźnie, że opakowaniem jest również wyrób spełniający funkcje opakowania, o których mowa w art. 3 ust. 1 u.g.o.o.o., bez uszczerbku dla innych funkcji jakie opakowanie może spełniać. Fakt więc, że butla na gaz wprowadzona przez Stronę do obrotu wraz z gazem była przeznaczona do przechowywania, ochrony, przewozu oraz dostarczania gazu, ale jak Strona wskazuje, mogła też spełniać inne funkcje (tj.: urządzenia ciśnieniowego), nie podważa wniosku, że stanowi ona opakowanie.
W myśl powyższego organ odwoławczy za uwzględnił zarzutu Strony dotyczącego konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w tym powoływania biegłych.
Podkreślono także, że przepisy wspólnotowe, tj. załącznik nr 1 do dyrektywy 94/62/WE w brzmieniu ustalonym przez dyrektywę 2013/2/UE, który wszedł w życie z dniem 28 lutego 2013 r., wprost wskazują, że przykładami opakowań są butle stalowe wielokrotnego użytku używane do różnych rodzajów gazu, z wyłączeniem gaśnic. Skoro, w krajowym porządku prawnym, definicję opakowania reguluje u.g.o.o.o., a przykłady opakowań, tj. butle stalowe zostały wskazane w ww. rozporządzeniu, Strona nie mogła mieć wątpliwości, że butle stalowe wielokrotnego użytku na gaz, są opakowaniem, a co za tym idzie, że Strona w 2014 roku, wprowadzając do obrotu produkty w opakowaniach w postaci butli na gaz będzie miała obowiązek osiągnięcia odpowiedniego poziomu odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych lub zapłaty opłaty produktowej.
Wskazano również, iż takie elementy jak: folia zaworu, zaślepki zaworu wykonane z tworzywa sztucznego wprowadzane przez Stronę wraz z butlami gazowymi należy uznać za opakowania, gdyż stanowiły one część składową opakowania oraz złączony z opakowaniem element pomocniczy, spełniając funkcje opakowania, a więc pełniąc funkcję ochrony. Jednocześnie wyroby te, jako element pomocniczy przyczepiony bezpośrednio lub przymocowany do produktu, nie mogły być uznane za element stanowiący integralną część produktu, który jest przeznaczony do wspólnego użycia lub usunięcia, gdyż te elementy ochronne usuwane są wcześniej niż samo zasadnicze opakowanie i produkt w postaci gazu.
Odnosząc się do argumentów Strony dotyczących naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy z 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych (Dz.U. Nr 63, poz. 638), zwana dalej "u.o.o.o.", w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie, w brzmieniu obowiązującym od początku roku 2013, w zw. z art. 3 ust. 1) pkt i) oraz pkt iii) dyrektywy 94/62/WE, w brzmieniu obowiązującym w okresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (od początku roku 2013), wskazano, iż definicja opakowania obowiązująca do 31 grudnia 2013 r. wskazana w art. 3 ust. 1 i 2 u.o.o.o., nie zawierała negatywnej definicji pojęcia opakowania, określonej w obecnie obowiązującym art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.o.o.o., mającym znaczenie dla określenia opłaty produktowej w niniejszej sprawie. Na gruncie stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2013 r. brak było jakiejkolwiek podstawy wynikającej z tej ustawy do formułowania negatywnej definicji opakowania wskazanej w art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.o.o.o., gdyż ustawa nie zawierała takiego ograniczenia definicji opakowania. W świetle więc samego art. 3 ust. 1 u.o.o.o. do dnia 31 grudnia 2013 r., opakowaniem był każdy wyrób wykonany z jakiegokolwiek materiału, przeznaczony do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji wszelkich produktów, od surowców do towarów przetworzonych, a także części opakowań i elementy pomocnicze połączone z opakowaniami i przeznaczone do tego samego celu co dane opakowanie, zaliczany do kategorii opakowań wskazanych w ust. 2 art. 3 u.o.o.o. Zasadniczo zatem, zdaniem organu, definicja opakowania zawarta w art. 3 ust. 1 u.o.o.o., definiowała wyrób jako opakowanie tylko poprzez funkcje do jakich ten wyrób był stworzony i używany. Jakiekolwiek ograniczenia tego zakresu nie znajdowały więc podstawy prawnej w tej ustawie. Jak wynika też ze wskazanych przepisów, możliwe funkcje opakowania nie zostały wymienione w art. 3 ust. 1 u.o.o.o. w sposób enumeratywny, co wynika także wyraźnie z art. 3 dyrektywy 94/62/WE. Wskazywane przez Stronę inne funkcje butli gazowej niż wskazane w art. 3 ust. 1 u.o.o.o., nie mają żadnego znaczenia do przyjęcia, iż butla gazowa jest opakowaniem, gdyż posiada ona funkcje wskazane w art. 3 ust. 1 u.o.o.o. Inna wykładnia omawianego przepisu jest wyraźnie sprzeczna z dyrektywą 94/62/WE i ugruntowanym orzecznictwem TSUE wydanym na gruncie tej dyrektywy. Wykładnia wskazująca, iż opakowaniem nie jest wyrób, który ma inne funkcje niż wskazane w art. 3 ust. 1 u.o.o.o., nie wynika w żaden sposób z tego przepisu, a wykładnia taka jest dodatkowo sprzeczna z orzecznictwem TSUE, a więc jest niedopuszczalna.
Organ uznał zatem, że butla gazowa spełnia definicję opakowania wskazaną w art. 3 ust. 1 u.o.o.o., gdyż jest wyrobem wykonanym z metalu, przeznaczonym do przechowywania, ochrony, przewozu oraz dostarczania gazu. W świetle zaś definicji opakowania zawartej w art. 3 ust. 1 i 2 u.o.o.o., nawet jeżeli wszystkie elementy tego wyrobu były przeznaczone do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia, stanowiąc integralną część produktu oraz były niezbędne do przechowywania, utrzymywania lub zabezpieczania produktu w całym cyklu i okresie jego funkcjonowania, to i tak taki wyrób spełniał definicję opakowania do 31 grudnia 2013 r., gdyż przepisy u.o.o.o. nie zawierały takiego wyłączenia. Podkreślono jednak, że butle gazowe nie spełniały tego kumulatywnego testu, mimo tego, iż do 31 grudnia 2013 r. nie wynikał on w żaden sposób z prawa polskiego.
Organ w dalszej części wyjaśnił, że definicja opakowania zawarta w ustawie z 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych nie tylko nie miała węższego zakresu niż definicja opakowania zawarta w art. 3 i 4 u.g.o.o.o., ale miała o wiele szerszy zakres. Wynikało to z tego, iż art. 3 ust. 1 i 2 u.o.o.o. nie zawierał negatywnej definicji opakowania wskazanej w art. 3 ust. 1 i) dyrektywy 94/62/WE. Z przepisu tego wynika, że wyrób uważa się za opakowanie jeżeli odpowiada wspomnianej powyżej definicji opakowania bez uszczerbku dla innych funkcji, które opakowanie może spełniać, chyba że wyrób stanowi integralną część produktu oraz jest niezbędny do zawarcia, utrzymania lub zachowania tego produktu przez jego cały cykl żywotności a wszystkie elementy przeznaczone są do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia.
Zarówno w stanie prawnym istniejącym przed 1 stycznia 2014 r., jak i po 1 stycznia 2014 r. butla stalowa wielokrotnego użytku służąca do dystrybucji gazu, zaślepki z tworzywa sztucznego oraz plomby z folii termokurczliwej, były oraz są opakowaniem. W stanie prawnym sprzed 1 stycznia 2014 r. butla gazowa wpisywała się w definicję opakowania (zawartą w ustawie z 2001 r.), ponieważ była wyrobem przeznaczonym do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji produktu (surowca), jakim był gaz. Również zaślepki z tworzywa sztucznego i plomby z folii termokurczliwej wpisywały się w powyższą definicję, ponieważ stanowiły część opakowania i element pomocniczy połączony z opakowaniem, przeznaczony do tego samego celu co opakowanie (tj. celu przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania, prezentacji produktu). W ww. stanie prawnym nie miał znaczenia fakt, że butla stalowa oprócz ww. funkcji miała także inne funkcje. Skoro była wyrobem przeznaczonym do przechowywania, ochrony, przewozu oraz dostarczania gazu, to bez wątpienia była opakowaniem, bez względu na inne funkcje, jakie mogła pełnić. Stwierdzono, że w 2013 r. stalowe butle wielokrotnego użytku używane do różnych rodzajów gazu wpisywały się w definicję opakowania obowiązującą zarówno w prawie unijnym jak i krajowym.
Podkreślono także, iż sposób klasyfikacji opakowań jako odpadów na podstawie rozporządzenia z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów nie mógł mieć, wbrew stanowisku Strony, wpływu na definicję ustawową opakowania zawartą w przepisach u.g.o.o.o. oraz u.o.o.o. Sama zaś kwalifikacja butli gazowych w grupie 16 - odpady nieujęte w innych grupach, w podgrupie 16 01- Zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy (włączając maszyny pozadrogowe), odpady z demontażu, przeglądu i konserwacji pojazdów (z wyłączeniem grup 13 i 14 oraz podgrup 16 06 i 16 08), pod kodem 16 01 16 - Zbiorniki na gaz skroplony, jest sprzeczna z tym rozporządzeniem, gdyż w grupie tej klasyfikuje się tylko pojazdy wycofane z eksploatacji i odpady powstałe z tych pojazdów. W sposób oczywisty butle gazowe wskazane w kartach przekazania odpadów, objęte niniejszym postępowaniem nie były wyposażeniem pojazdów, nie mogły być zatem tak klasyfikowane. Butle gazowe nie mogły być także generalnie klasyfikowane pod kodem: 17 04 05. Jak wynika bowiem z rozporządzenia z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów grupa 17 - obejmuje tylko: Odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych), a podgrupa 17 04 - Odpady i złomy metaliczne oraz stopów metali. Pozbawianie butli gazowych właściwości urządzenia ciśnieniowego przez Stronę poprzez mechaniczne uszkodzenie tego urządzenia, w żaden sposób nie da się zakwalifikować jako: budowa, remont i demontaż obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, gdyż nie jest to działalność budowalna. W tych okolicznościach odpady opakowaniowe w postaci butli gazowych powinny być klasyfikowane w grupie 15 - Odpady opakowaniowe; sorbenty, tkaniny do wycierania, materiały filtracyjne i ubrania ochronne nieujęte w innych grupach, w podgrupie 15 01- Odpady opakowaniowe (włącznie z selektywnie gromadzonymi komunalnymi odpadami opakowaniowymi), pod kodem odpadu -15 01 04 - Opakowania z metali lub pod kodem 15 01 11* - Opakowania z metali zawierające niebezpieczne porowate elementy wzmocnienia konstrukcyjnego (np. azbest), włącznie z pustymi pojemnikami ciśnieniowymi, jeżeli miały one właściwości niebezpieczne.
Wskazano także, iż organ nie jest związany stanowiskiem SKO wyrazonym w predstawionych przez Stronę decyzjach co do klasyfikacji opakowania. Decyzje te dotyczą rozliczenia opłaty produktowej za lata 2010-2013. Niniejsze postępowanie zaś dotyczy opłaty produktowej za rok 2014 r., która nie była przedmiotem orzekania przez SKO.
Za bezpodstawny uznano także argument Strony dotyczący naruszenia art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 2, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślono, że w niniejszej sprawie w ogóle nie ma zastosowania art. 2a Ordynacji podatkowej, gdyż stosownie do art. 40 u.g.o.o.o. w sprawie ma zastosowanie tylko dział III ustawy - Ordynacja podatkowa, a nie wszystkie przepisy tej ustawy. Ponadto po dokonaniu prawidłowej wykładni przepisów, a w szczególności w zakresie wykładni pojęcia opakowanie, w sprawie nie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. Nie ma więc podstawy prawnej do rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść Strony, gdyż wątpliwości te co do tej normy prawnej nie występują.
Dalej podkreślono, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 u.g.o.o.o., wprowadzający produkty w opakowaniach jest obowiązany zapewniać odzysk, w tym recykling odpadów opakowaniowych takiego samego rodzaju jak odpady opakowaniowe powstałe z tego samego rodzaju opakowań jak opakowania, w których wprowadził produkty, z uwzględnieniem art. 18 u.g.o.o.o. Natomiast w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 18 u.g.o.o.o., gdyż dotyczy on wprowadzającego środki niebezpieczne w opakowaniach, a niniejsze postępowanie nie dotyczy takich opakowań.
Organ administracji publicznej nie podzielił także argumentów Strony dotyczących konieczności umorzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2014, gdyż w odniesieniu do opakowań wprowadzanych do obrotu w 2014 r., Strona posiadała umowę nr [...] zawartą w dniu [...] grudnia 2015 r. z I. S.A. z siedzibą w W., w oparciu o którą ww. spółka przejęła za Stronę obowiązek zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych. Organ wyjaśnił, że umowa ta dotyczyła obowiązków w zakresie osiągnięcia wymaganych poziomów odzysku za rok 2015, a więc odpadów wprowadzonych przez Stronę do obrotu w 2015 r. i rozliczonych masami wprowadzonymi w roku 2014.
Za niemające wpływu na wynik przedmiotowej sprawy uznano także argumenty dotyczące braku konieczności wniesienia przez Stronę opłaty produktowej za rok 2014 z uwagi na posiadanie przez nią umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o przejęciu i wykonywaniu obowiązku przedsiębiorcy w zakresie odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych zawartej z I. S.A. Jak wynika wyraźnie z § 5 pkt 1, umowa została zawarta na czas nieokreślony, obejmuje cały 2015 rok i lata następne, z tym, że obowiązki Organizacji, o których mowa w § 3 powstają najwcześniej z chwilą podpisania umowy. Zatem nie można przyjąć, że umowa ta odnosi się do wykonania poziomu odzysku za rok 2014 r.
Wskazano także, że 9 lutego 2015 r. Departament Gospodarki Odpadami Ministerstwa Środowiska wydał informację dotyczącą sposobu obliczania opłaty produktowej dla opakowań za rok 2014, zgodnie z którą od 1 stycznia 2014 r., czyli od dnia wejścia w życie przepisów ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, obowiązują nowe przepisy dotyczące sposobu rozliczenia wymaganych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych. Jeżeli wprowadzający produkty w opakowaniach nie uzyska poziomów wymaganych w roku w 2014 r. to zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi ma obowiązek naliczyć i wpłacić opłatę produktową. Opłata powinna być naliczana, zgodnie z art. 34 ust. 3 ww. ustawy, w odniesieniu do masy w kilogramach opakowań danego rodzaju, w których produkty zostały wprowadzone do obrotu. Ze względu na powiązanie opłaty produktowej z uzyskaniem wymaganych poziomów (oplata jest pochodną nieuzyskanych poziomów odzysku i recyklingu), należy naliczyć ją wg wzorów zamieszczonych w załączniku nr 2 do u.g.o.o.o., podstawiając w nich jako masę opakowań, w których zostały wprowadzone do obrotu produkty, odpowiednio masę tych opakowań wprowadzonych odpowiednio w 2013 roku lub w 2014 roku (w zależności od sposobu obliczania poziomów odzysku i recyklingu na podstawie art. 20 ust. 2 i 3 ww. ustawy).
Dalej wywiedziono, że podstawą obliczenia poziomu odzysku recyklingu odpadów opakowaniowych w roku 2014 dla Strony będzie masa wprowadzonych do obrotu opakowań w poprzednim roku kalendarzowym, tj. 2013 r. W tym zakresie nie będzie podstawy, aby ten poziom obliczyć na podstawie ilości opakowań wprowadzonych do obrotu w 2014 r., nawet w stosunku do opakowań, których Strona wprowadzała do obrotu w 2014 r., a nie wprowadzała w 2013 r.
Biorąc pod uwagę powyższe za niemający wpływu na wynik przedmiotowej sprawy należy uznano argument dotyczący naruszenia art. 6-8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, tj. ustalenie, że w roku 2013 Strona wprowadziła do obrotu opakowania z aluminium w ilości 6 909 kg.
Podkreślono także, że z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowym postępowaniu, o których dołączenie wnioskowała Strona wynika, że Strona nie wnioskowała do któregokolwiek podmiotu, któremu przekazała odpady opakowaniowe o wystawienie dokumentu DPR lub dokumentu DPO. Wskazano także, że w niniejszej sprawie Strona będąc wprowadzającym produkty w opakowaniach, nie była jednocześnie podmiotem prowadzącym recykling lub inny niż recykling proces odzysku. W niniejszej sprawie odpady opakowaniowe nie były przedmiotem eksportu odpadów opakowaniowych oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy odpadów opakowaniowych w celu poddania ich recyklingowi lub innemu niż recykling procesowi odzysku. Koszty gospodarowania odpadami zaś przekazanymi przez Stronę, mógł finansować inny wprowadzający produkty w opakowaniach, gdyż na masy odpadów przekazanych przez Stronę mogły być wystawione przez recyklera dokumenty DPO i DPR na wniosek innego wprowadzającego produkty w opakowaniach lub organizacji odzysku, za które to dokumenty podmioty mogły zapłacić, finansując w ten sposób recykling tych odpadów opakowaniowych. W żaden sposób podnoszone więc przez Stronę okoliczności i powoływane dowody nie mogą mieć znaczenia w niniejszej sprawie, skoro Strona nie posiada dokumentów DPR i DPO, wskazujących na finansowanie przez nią recyklingu i odzysku odpadów opakowaniowych za rok 2014. Brak dokumentów DPO i DPR wskazuje jednoznacznie, iż Strona nie finansowała recyklingu, a więc z tego tytułu powinna ponieś opłatę produktową. Brak dokumentów DPO i DPR nie jest tylko i wyłącznie brakiem formalnym wynikającym z przepisów u.g.o.o.o., ale przede wszystkim dowodem, iż Strona nie finansowała odzysku odpadów opakowaniowych. Organ w żaden sposób nie kwestionuje, że odpady w postaci butli gazowych zostały przekazane do recyklingu i poddane odzyskowi. Istotne jest jednak kto za ten recykling zapłacił. Jak wynika z akt postępowania Strona za niego nie zapłaciła, bo nie posiada dokumentów DPO i DPR.
Dalej wywiedziono, iż zgodnie z art. 23 ust. 3 u.g.o.o.o. masę odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi lub innemu niż recykling procesowi odzysku oraz zastosowany proces odzysku i recyklingu ustala się w oparciu odpowiednio o dokument DPR albo dokument DPO. A zatem Strona nie mogła rozliczyć mas odpadów sprzedanych innym podmiotom jako realizację ciążącego na niej obowiązku odzysku i recyklingu. W przypadku gdy podmiot prowadzący recykling lub inny niż recykling proces odzysku przetworzył (sprzedane przez Stronę) odpady w procesie R4 i wystawił dokumenty DPR/DPO na rzecz innego podmiotu, to wówczas Strona nie może żądać, aby masy ww. odpadów przekazanych kolejnemu posiadaczowi odpadu zostały zaliczone jako realizacja ciążącego na niej w 2014 r. obowiązku odzysku i recyklingu. W przypadku gdy podmiot prowadzący recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych przetworzył odpady o kodzie 15 01 11* w procesie odzysku R4 - Recykling lub odzysk metali i związków metali, to ww. proces musiałby zostać wskazany na wystawionym dokumencie DPR lub dokumencie DPO.
Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem Strony dotyczącym naruszenia art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. - poprzez brak wydania przez organ I instancji odrębnego postanowienia dowodowego uwzględniającego wszystkie wnioski dowodowe zgłoszone przez Stronę. Główny Inspektor Ochrony Środowiska ocenił wszystkie wnioski dowodowe wskazane przez Stronę, a w wyniku ich analizy uznał, że nie miały one żadnego wpływu na wynik przedmiotowego postępowania, co zostało również wyjaśnione w treści przedmiotowej decyzji.
Wskazano także, że wniosek Strony o uznanie Kart Przekazania Odpadów, faktur VAT oraz oświadczeń osób przyjmujących odpady jako potwierdzenie poddania ich odzyskowi i recyklingowi, pozostaje w sprzeczności z art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi.
Nadto organ odwoławczy na stronach 28 – 32 wyjaśnił sposób przeprowadzenia odzysku i recyklingu i w tym kontekście szczegółowo odniósł się do wniosków dowodowych przedstawionych przez stronę, a mających potwierdzać dokonany przez nią odzysk i recykling. W konsekwencji oegan uznał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że Strona w roku 2014 nie osiągnęła wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych z wprowadzonych do obrotu opakowań z tworzyw sztuczny (42 733 kg), papieru i tektury (1 535 kg), stali, w tym blachy stalowej (223 586 kg). Wobec powyższego Strona zgodnie z art. 34 ust. 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 u.g.o.o.o. będąc wprowadzającym produkty w opakowaniach, który nie zapewnił odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych takiego samego rodzaju jak odpady opakowaniowe, w których wprowadził produkty do obrotu, była obowiązana do obliczenia na koniec roku kalendarzowego, tj. na koniec dnia 31 grudnia 2014 r., i wniesienia opłaty produktowej za rok 2014 na odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego do dnia 15 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy, czyli do dnia 15 marca 2015 r. Biorąc pod uwagę, iż 15 marca 2015 r. wypadał w dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu należało uznać następny dzień po tym dniu, tj. 16 marca 2015 r. Jak wynika z materiału dowodowego Strona pomimo ciążącego obowiązku, nie wniosła opłaty produktowej za rok 2014 do dnia 16 marca 2015 r. Powyższe zatem było podstawą do określenia przez Marszałka Województwa [...] wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej w trybie art. 37 ust. 1 u.g.o.o.
Marszałek Województwa [...] ustalił dla Strony wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. na kwotę 473 697 zł, którą obliczył w oparciu o załącznik nr 1 do przepisów u.g.o.o.o., załącznik nr 2 do przepisów u.g.o.o.o., rozporządzenie Ministra Środowiska z 29 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych stawek opłat produktowych, protokół kontroli własnej znak: [...] z [...] lutego 2016 r. Organ szczegółowo opisał także wzór wg jakiego owa opłata została ustalona.
Skargę na opisaną powyżej decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2020 r. wywiódł G. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (dalej jako "Skarżący" lub "Skarżąca Spółka"), zaskarżając ją w całości i zarzucając:
1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1, art. 20 ust. 1 i ust. 2, art. 34 ust. 1 i 2, art. 36, art. 37 ust. 1 oraz art. 55 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi ;
2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 ww. ustawy w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy;
3. naruszenie prawa materialnego, tj. pkt. 1 ppkt 1) lit. m) załącznika do Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie przykładowego wykazu wyrobów, które uznaje się albo nie uznaje się za opakowanie z 22 października 2013 r.;
4. naruszenie prawa materialnego, tj. Załącznika nr 1 do dyrektywy nr 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz. Urz. UE. L Nr 365, str. 10), w brzmieniu ustalonym przez Dyrektywę Komisji 2013/2/UE z 7 lutego 2013 r., zmieniającą Załącznik I do Dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz. Urz. UE. L Nr 37, str. 10), która weszła w życie z dniem 28 lutego 2013 r., zaś do porządku prawnego w Rzeczpospolitej Polskiej została implementowana dopiero z dniem 1 stycznia 2014 r.;
5. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 ustawy z 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych (Dz. U. nr 63, poz. 638 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2007 r., nr 90, poz. 607 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w okresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (tj. od początku roku 2013), w związku z art. 3 ust. 1) pkt i) oraz pkt iii) Dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych z 20 grudnia 1994 roku (Dz. Urz. UE. L Nr 365, str. 10), w brzmieniu obowiązującym w okresie Istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (tj. od początku roku 2013);
6. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 KPA, art. 7 KPA, art. 8 KPA, art. 77 § 1 KPA, art. 78 § 1 KPA, art. 80 KPA, art. 84 § 1 KPA oraz art. 107 § 3 KPA;
7. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 2, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483);
8. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r.u, poz. 1292 ze zm.) w zw. z art. 196 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 6 marca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. z 2018 r., poz. 650 ze zm.);
9. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 2 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2013 ., poz. 888 ze zm.) w związku z art. 17 ust. 1 i 34 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy
10. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 72 oraz art. 73 ust. 1 ww. ustawy w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
11. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 2 ww. ustawy w związku z art. 17 ust. 1 tej ustawy oraz art. 20 ust. 2 tej ustawy;
12. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 123 § 1 i § 2 KPA;
13. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 KPA oraz art. 75 § 1 KPA.
Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej w całości, uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji administracyjnej i zasądzenie od Organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Dodatkowo strona wniosła o rozważenie:
1) wystąpienia, na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności art. 20 ust. 2 w związku z art. 17 ust. 1 i 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarowaniu opakowaniami i odpadami opakowaniowymi z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 3, art. 64 ust. 1 i ust. 3, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji RP, w zakresie w jakim stanowi podstawę do nałożenia na wprowadzającego produkty w opakowaniach obowiązku uzyskania w roku 2014 określonego poziomu odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych w oparciu o masy opakowań wprowadzonych do obrotu w roku kalendarzowym 2013, który to rok kalendarzowy stanowił już podstawę do rozliczenia wymaganych poziomów odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych za rok 2013, na podstawie art. 3 oraz art. 12 ustawy z 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej. Na uzasadnienie powyższego wniosku wskazano, iż w ocenie Skarżącego kwestionowane przepisy prowadzą do podwójnego nałożenia na wprowadzających produkty w opakowaniach obowiązków w zakresie odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych oraz w zakresie opłaty produktowej w oparciu o masy opakowań wprowadzone do obrotu w roku 2013 (pierwszy raz za rok 2013, na podstawie obowiązującej do 31 grudnia 2013 r. ustawy z 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej oraz drugi raz za rok 2014, na podstawie obowiązującej od dnia 1 stycznia 2014 r. ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi). W związku z tym, że obowiązek uzyskania określonego poziomu odzysku, w tym recyklingu oraz uiszczenia opłaty produktowej stanowi częściowy (proporcjonalny) ekwiwalent rzeczywiście wprowadzonych do obrotu opakowań, to dwukrotne rozliczenie obowiązku w oparciu o dane z tego samego roku pozostaje w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami demokratycznego państwa prawnego, ochrony własności, niedziałania prawa wstecz oraz wynikającym z przepisów Konstytucji zakazem podwójnego opodatkowania czy podwójnego pobierania danin publicznoprawnych (por. wyrok Trybunały Konstytucyjnego z 25 października 2004 r., sygn. SK 33/03). Odpowiedź na pytanie prawne może mieć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, ponieważ stwierdzenie niezgodności ww. przepisów we wskazywanym zakresie będzie skutkować niemożnością określenia dla Skarżącego opłaty produktowej za 2014 rok, a tym samym będzie skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji.
2) wystąpienia, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącym wykładni przepisów prawa unijnego: czy Dyrektywę 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz. Urz. UE. L Nr 365, str. 10), zmienioną Dyrektywą Komisji 2013/2/UE z 7 lutego 2013 r., oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się przepisom krajowym, na mocy których w przypadku braku złożenia dokumentu potwierdzającego recykling odpadów opakowaniowych (DPR) lub dokumentu potwierdzającego inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych (DPO) nie jest dopuszczalne wykazywanie, za pomocą innych środków dowodowych, recyklingu odpadów opakowaniowych: (w tym masy tych odpadów i sposobu ich recyklingu) oraz innego niż recykling procesu odzysku odpadów opakowaniowych (w tym masy tych odpadów i sposobu ich odzysku). Na uzasadnienie powyższego wniosku wskazano, iż w ocenie Skarżącego nieuprawnione, w świetle przepisów dyrektywy, jest takie interpretowanie art. 23 ust. 3 ustawy z 13 czerwca 2013 roku o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, które sprzeciwia się możliwości wykazania osiągniętych poziomów odzysku, w tym recyklingu, za pomocą dowodów innych niż dokumenty DPO oraz DPR. GIOŚ w swojej decyzji, opierając się na treści art. 23 ust. 3 ustawy, odmówił przeprowadzenia wskazywanych przez Skarżącego dowodów; tymczasem, dyrektywa nie wskazuje za pomocą jakich środków dowodowych mają być wykazywane wymagane poziomy odzysku, w tym recyklingu, a zatem odmowa przeprowadzenia dowodów innych niż z dokumentów DPO/DPR powinna być uznana za sprzeczną z prawem unijnym.
W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że sporne w niniejszej sprawie są następujące zagadnienia: czy butla gazowa mogła być uznana za opakowanie na potrzeby rozliczenia opłaty produktowej za rok 2014. W ocenie Skarżącego odpowiedź na tak postawione pytanie – wbrew odmiennym ustaleniom GIOŚ – jest negatywna. W roku 2013, a więc w roku w którym wprowadzane do obrotu były sporne butle gazowe, brak było jakichkolwiek przepisów wprost wskazujących, że butla gazowa jest opakowaniem, a wszelkie wątpliwości co do kwalifikacji butli – które obiektywnie występowały w przedmiotowej sprawie – powinny być rozstrzygnięte na korzyść Skarżącego. Nawet jeżeli butla gazowa powinna być uznana za opakowanie na potrzeby rozliczenia opłaty produktowej za rok 2014, to Organ powinien był przeprowadzić wszelkie dowody na okoliczność ustalenia osiągniętych przez Spółkę poziomów odzysku i recyklingu. Przeprowadzenie tego postępowania dowodowego doprowadziłoby zaś do ustalenia, że wymagane poziomy zostały osiągnięte w całości lub przynajmniej w znacznej części. Niedopuszczalne, zdaniem Skarżącego, jest takie interpretowanie przepisów, w świetle których te same ilości opakowań wprowadzone do obrotu w roku 2013 służą nałożeniu na Skarżącego obowiązków w zakresie odzysku/recyklingu lub opłaty produktowej za dwa kolejne lata (2013 i 2014), a do takich konsekwencji prowadzi utrzymanie w mocy decyzji GIOŚ. Opłata produktowa za rok 2014, zgodnie z decyzjami organów obu instancji, została określona na podstawie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, rozliczona w oparciu o ilości butli gazowych wprowadzonych do obrotu w roku 2013. Tymczasem Skarżący był już adresatem rozstrzygnięcia w zakresie opłaty produktowej obliczanej w oparciu o ilości opakowań wprowadzonych do obrotu w roku 2013; dokonało się to na podstawie przepisów ustawy o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, kiedy to opłata produktowa za dany rok była obliczana w oparciu o ilości opakowań wprowadzonych do obrotu w tym samym roku kalendarzowym (opłata produktowa rozliczana za rok 2013 w oparciu o ilości opakowań wprowadzonych do obrotu w roku 2013). Kwestia ta była przedmiotem rozstrzygnięcia SKO, które to rozstrzygnięcie nie zostało jednak wzięte pod uwagę przez GIOŚ.
Dalej Skarżący wyjasnił, że kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy butla gazowa była opakowaniem na potrzeby rozliczenia wymaganych poziomów odzysku, w tym recyklingu oraz obliczenia opłaty produktowej. Kwestia ta była sporna pomiędzy Skarżącym a organami obu instancji. Sporna była również podstawa prawna, która powinna być brana pod uwagę przy ustalaniu, czy w spornym okresie butla gazowa była opakowaniem: czy powinna to być ustawa z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz przepisy wykonawcze do niej (obowiązujące w komplecie od 1 stycznia 2014 roku, a więc już po wprowadzeniu do obrotu spornych butli gazowych), czy może powinna to być ustawa z 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych (obowiązująca w roku 2013, kiedy to były wprowadzane do obrotu butle gazowe, stanowiące podstawę do obliczenia należnej od Skarżącego opłaty produktowej za 2014 rok).
Odnosząc się do stanu niniejszej sprawy, strona skarżąca wskazała, iż w zakresie analogicznych postępowań toczących się względem Strony Skarżącej i dotyczących zaległości w opłacie produktowej za lata 2010, 2011, 2012 oraz 2013, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "SKO") uchyliło wszystkie analogiczne (do zaskarżonej decyzji) decyzje Marszałka Województwa [...] oraz umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Powyższe było spowodowane uznaniem w decyzjach za te wszystkie lata, iż zarówno butla gazowa, jak i elementy jej towarzyszące (zaślepki z tworzywa sztucznego, plomby z folii termokurczliwej) nie są opakowaniem w rozumieniu obowiązujących przepisów. Jako punkt wyjścia dla takiego ustalenia SKO przyjęło definicję opakowania, zawartą w art. 3 obowiązującej wówczas (tj. w latach 2010 - 2013) ustawy z 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych.
Podkreślono, iż definicja opakowania zawarta w art. 3 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, pomimo pewnych różnic redakcyjnych, niesie w sobie taką samą zawartość normatywną, jak definicja zawarta w art. 3 ust. 1 ustawy z 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych. Definicje te nie różnią się pomiędzy sobą w istotny sposób, skutkujący koniecznością odmiennej kwalifikacji prawnej butli gazowej oraz jej elementów towarzyszących, aniżeli dokonało tego SKO.
Strona skarżąca podkreśliła, że powyższych wniosków nie może zmienić treść zawarta w pkt. 1 ppkt. 1 lit. m) załącznika do Rozporządzenia Ministra Środowiska z 22 października 2013 r w sprawie przykładowego wykazu wyrobów, które uznaje się albo nie uznaje się za opakowanie. Przepis rozporządzenia nie może być bowiem sprzeczny z przepisem rangi ustawowej, a taka sprzeczność występuje w niniejszej sprawie. Sąd powinien odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia, który jest sprzeczny z ustawą lub którego wydanie stanowiło wykroczenie poza delegację ustawową przewidzianą ustawą. W ocenie Strony Skarżącej, przepis rozporządzenia uznający za opakowanie "stalowe butle wielokrotnego użytku używane do różnych rodzajów gazu, z wyłączeniem gaśnic" musi być ewentualnie interpretowany w ten sposób, który obejmuje butle gazowe pełniące ściśle funkcje opakowania, a nie obejmujący butli gazowych, które – tak jak w niniejszym przypadku – dalece wykraczają poza funkcje opakowania. W rezultacie uznać należy, że funkcjonowanie w obrocie prawnym załącznika do ww. rozporządzenia nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że również w roku 2014 butle gazowe – takie jak rozpatrywane w niniejszym postępowaniu – nie mogły być uznawane za opakowanie na potrzeby obliczania oraz wnoszenia opłaty produktowej.
Podkreślono, że ani ustawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, ani rozporządzenie Ministra Środowiska z 22 października 2013 r. w sprawie przykładowego wykazu wyrobów, które uznaje się albo nie uznaje się za opakowanie nie obowiązywały w roku 2013, który stanowił podstawę do ustalenia masy opakowań wprowadzonych do obrotu na potrzeby obliczenia opłaty produktowej za rok 2014. W roku tym butle gazowe wraz z elementami towarzyszącymi nie stanowiły opakowania, co znajduje potwierdzenie w kolejnych decyzjach SKO, w szczególności w sprawie [...]. Nie mogły zatem stanowić podstawy do obliczenia opłaty produktowej za rok 2014, skoro w roku 2013 nie stanowiły opakowania w rozumieniu obowiązujących wówczas przepisów. Regulacje, które weszły w życie 1 stycznia 2014 roku nie mogły działać wstecz, a do takiego skutku prowadziłaby akceptacja interpretacji tych przepisów, zaprezentowana w zaskarżonej decyzji. Zasada niedziałania prawa wstecz jest jedną z podstawowych zasad, wywodzonych z zasady demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) .
Dalej Skarżący wyjaśnił, że opłata produktowa za 2014 rok została określona po rozliczeniu obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2013 r. (art. 34 ust. 1). W przypadku niewykonania obowiązku, przedsiębiorca był zobowiązany do wniesienia opłaty produktowej, zaś jej podstawę stanowiła masa w kilogramach opakowań danego rodzaju, w których produkty zostały wprowadzone do obrotu (art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy). Kluczowa dla wymiaru opłaty produktowej za dany rok jest jednak także treść art. 20 ust. 2 ustawy z 13 czerwca 2013 r., w świetle którego "Poziom odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych w danym roku kalendarzowym stanowi wyrażona w procentach wartość ilorazu masy odpadów opakowaniowych poddanych odpowiednio odzyskowi lub recyklingowi w tym roku oraz masy wprowadzonych do obrotu opakowań w poprzednim roku kalendarzowym". Na potrzeby zaskarżonej decyzji, wydanej w niniejszym postępowaniu, poprzednim rokiem kalendarzowym jest rok 2013, a więc rok, który stanowił już podstawę obliczenia opłaty produktowej za rok 2013, zgodnie z decyzją SKO z [...] grudnia 2019 roku, znak [...]; w którym, zgodnie z ostateczną i prawomocną decyzją SKO, butle gazowe wraz z jej elementami towarzyszącymi nie stanowiły opakowania.
Powyższe argumenty prowadzą do wniosku, że GIOŚ nie mógł, wydając zaskarżoną decyzję w przedmiocie opłaty produktowej za 2014 rok, obliczanej w oparciu o masy opakowań wprowadzone do obrotu w roku 2013, brać pod uwagę wyrobów (butli gazowych wraz z elementami towarzyszącymi), które w świetle stanu prawnego obowiązującego w roku 2013 opakowaniami nie były.
Na potrzeby obliczenia opłaty produktowej za rok 2014 należało w ocenie Skarżącego przyjąć taką interpretację art. 20 ust. 2 ustawy z 13 czerwca 2013 r., w świetle której przez "masę wprowadzonych do obrotu opakowań" należy rozumieć "masę wprowadzonych do obrotu opakowań", wpisujących się w definicję opakowania obowiązującą zgodnie ze stanem prawnym z roku 2013. Z uwagi na zasadę niedziałania prawa wstecz, nie było możliwe w tym zakresie stosowanie definicji i stanu prawnego obowiązującego od 1 stycznia 2014 roku, szczególnie że mamy do czynienia z obowiązkiem o charakterze fiskalnym, gdzie prawo nie może być bezwzględnie stosowane z mocą wsteczną. Podkreślono, że w świetle ostatecznych i prawomocnych decyzji SKO, w roku 2013 butle gazowe wraz z elementami towarzyszącymi nie stanowiły opakowań. GIOŚ takiej interpretacji, zgodnej z zasadami wykładni prawa oraz zasadami konstytucyjnymi, jednak nie przyjął. W związku z powyższym, jedynym słusznym rozwiązaniem jest wyłączenie z podstawy obliczenia opłaty produktowej za 2014 rok butli gazowych wraz z jej elementami towarzyszącymi, wprowadzonych do obrotu w roku 2013. W roku 2013 elementy te nie były opakowaniami w myśl obowiązujących wówczas przepisów, zaś zmiana stanu prawnego, jaka nastąpiła od dnia 1 stycznia 2014 roku nie może mieć na to żadnego wpływu.
Drugim rozwiązaniem wskazywanym przez stronę skarżącą, byłoby dokonanie prawidłowej interpretacji przepisów przejściowych, zapisanych w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2013 r. Nie powinno budzić wątpliwości, że pierwszym momentem rzutującym na rozmiar obowiązku w zakresie opisanym ustawą, w tym na rozmiar zobowiązania w zakresie opłaty produktowej, jest wprowadzenie do obrotu produktów w opakowaniach. Zatem, w ocenie Strony Skarżącej, do obowiązków wynikających z wprowadzenia do obrotu produktów w opakowaniach zastosowanie powinien mieć stan prawny obowiązujący w momencie wprowadzenia do obrotu produktów w opakowaniach, mających następnie wpływ na rozmiar zobowiązania z tytułu opłaty produktowej. Przy takim rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2013 roku, przepisy tej ustawy powinny mieć zastosowanie do opłaty produktowej za rok 2015, obliczanej w oparciu o ilości opakowań wprowadzonych do obrotu w roku 2014. Obliczenie opłaty produktowej za rok 2014 w oparciu o masę opakowań wprowadzonych w roku 2013 (po raz drugi, bo już raz ta masa stanowiła podstawę obliczenia opłaty produktowej za rok 2013) było zatem błędnym rozstrzygnięciem zapadłym w postępowaniu administracyjnym.
Odnosząc się do twierdzenia GIOŚ, iż definicja "opakowania" w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2013 roku była szersza niż definicja obowiązująca od 1 stycznia 2014 roku z uwagi na brak zawarcia w ustawie negatywnych przesłanek wyłączających możliwość uznania danego wyrobu za opakowanie wskazano, że w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, nie jest opakowaniem wyrób, którego wszystkie elementy są przeznaczone do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia, stanowiącego integralną część produktu oraz niezbędnego do przechowywania, utrzymywania lub zabezpieczania produktu w całym cyklu i okresie jego funkcjonowania. Butla gazowa niewątpliwie spełnia wszystkie te przesłanki. Nie jest ona co prawda spożywana ani usuwana, ale jest używana wspólnie z gazem przez cały okres bytności gazu w butli (butla jako urządzenie ciśnieniowe, reguluje ciśnienie gazu w butli i dozuje ten gaz do odbiornika aż do jego wyczerpania). Nie ma choćby jednego momentu, kiedy gaz jest używany osobno od butli, bo nie pozwalają na to cechy fizykochemiczne gazu. Butla gazowa stanowi jednocześnie integralną część produktu – bo nie ma możliwości oddzielenia gazu od butli. Podjęcie próby takiego działania skutkowałoby albo utratą gazu albo katastrofą polegającą na eksplozji gazu. Butla jest niezbędna do przechowywania, utrzymywania oraz zabezpieczenia produktu w całym cyklu i okresie jego funkcjonowania. Wbrew twierdzeniom GIOŚ, możliwość powołania się na te przesłanki istniała również przed 31 grudnia 2013 roku, ponieważ od początku były one zawarte w dyrektywie 94/62/WE (art. 3 pkt 1 pkt. i oraz iii dyrektywy). Fakt, że nie zostały one wcześniej implementowane przez polskiego ustawodawcę nie może przemawiać na niekorzyść Skarżącego, bowiem możliwe jest powołanie się na ten przepis dyrektywy, jako nieimplementowany w terminie, także w okresie przed 31 grudnia 2013 roku.
Wskazano także, że wszystkie wątpliwości dotyczące kwalifikacji prawnej urządzenia ciśnieniowego jako opakowania powinny być w spornym okresie czasu rozstrzygane na korzyść Skarżącej Spółki. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, iż opłata produktowa ma charakter należności publicznoprawnej, publicznoprawnej daniny, zbliżonej swoim charakterem do podatku. Winna zatem znaleźć zastosowanie regulacja zawarta w art. 2a Ordynacji podatkowej.
Powołano się także na treść art. 11 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców, nakazującego również rozstrzyganie wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.
Skarżący stoi na stanowisku, że w sprawie występowały wątpliwości co do możliwości uznania butli gazowej za opakowanie w roku 2013 (a więc w roku, w którym sporne butle gazowe były wprowadzane do obrotu).
Wprowadzając butle gazowe do obrotu w roku 2013 Skarżący nie mógł i nie musiał zakładać, że stan prawny od roku 2014 ulegnie zmianie, a nawet jeżeli mógł to stwierdzić, to nie mogło to rzutować na obowiązki, których realizacja rozpoczęła się de facto w roku 2013. Przypomniano, że przed nowelizacją dyrektywy w roku 2013, zaś w polskim stanie prawnym - przed dniem 1 stycznia 2014 roku - żaden przepis prawa, czy to polskiego, europejskiego czy międzynarodowego nie uznawał butli gazowych za opakowanie. Również w praktyce polskich organów odpowiedzialnych za funkcjonowanie systemu ochrony środowiska nie była wymierzana opłata produktowa za wprowadzanie do obrotu butli gazowych,
W ocenie Skarżącego w roku 2014, w związku ze zmianą przepisów i wejściem w życie nowej ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi Skarżący nie mógł mieć obowiązku rozliczenia jakichkolwiek poziomów odzysku i recyklingu, ponieważ za ten rok musiałoby dojść do rozliczenia ponownie w oparciu o masę opakowań wprowadzonych do obrotu w roku 2013. O ile bowiem do końca 2013 roku wymagane poziomy odzysku i recyklingu były odnoszone do tego samego roku kalendarzowego, o tyle po wejściu w życie nowej ustawy z 13 czerwca 2013 roku poziomy te są odnoszone do roku poprzedzającego. Oznacza to, że nowa ustawa mogła wywoływać skutki prawne w pełni, w tym w zakresie nowych poziomów odzysku i recyklingu, tak naprawdę od początku 2015 roku i dotyczyć w pełni wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach po 1 stycznia 2014 roku. Przeciwne rozumowanie prowadziłoby do podwójnego nałożenia obowiązku uiszczenia daniny publicznoprawnej w odniesieniu do tej samej masy opakowań (wprowadzonych do obrotu w roku 2013) za dwa kolejne lata, a w konsekwencji do podwójnego nałożenia opłaty produktowej. Wniosek taki, o niemożliwości podwójnego obciążenia Skarżącej Spółki opłatą produktową w odniesieniu do tych samych wyrobów, znajduje również potwierdzenie w przepisach przejściowych do ustawy z 13 czerwca 2013 roku, tj. w przepisie art. 72 oraz art. 73 ust. 1.
Organ administracji publicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi uznaje za nieuzasadnione i podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 20 listopada 2020 r. strona skarżąca podtrzymała stanowisko zaprezentowane w skardze wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji. Podkreślono, że nie sposób się zgodzić, że w niniejszej sprawie nie występują wątpliwości co do statusu prawnego butli. Strona skarżąca nie zgodziła się również z twierdzeniem, że obowiązek rozliczenia wymaganych poziomów odzysku/recyklingu (ewentualnie uiszczenia opłaty produktowej) jest uzależniony od samego posiadania statusu "wprowadzającego produkty w opakowaniach". Jeszcze raz Strona podkreśliłą, że działania obydwu organów doprowadziły do podwójnego nałożenia na Skarżącą Spółkę obowiązku rozliczenia opłaty produktowej w oparciu o masy opakowań wprowadzone do obrotu tylko raz - w roku 2013. Podkreslono, że interpretacja Ministra Środowiska z [...] lutego 2015 r. nie ma ona żadnej mocy wiążącej, ani dla Organów, ani dla Sądu. W stanie prawnym istotnym dla niniejszej sprawy nie występuje norma prawna, stanowiąca, że "ustawa niniejsza znajduje również zastosowanie do stosunków prawnych powstałych przed dniem jej wejścia w życie". Jest dokładnie odwrotnie. Art. 72 ustawy z 13 czerwca 2013 roku stanowi, że "Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe". W prawie administracyjnym niedopuszczalne jest co do zasady stosowanie prawa wstecz. Nadto wywody organu dotyczą stosunków prawnych o charakterze ciągłym oraz tylko zdarzeń następujących po dniu wejścia w życie nowej ustawy. W niniejszej sprawie nie budzi zaś, zdaniem Skarżącej, wątpliwości, że zakończenie wprowadzania do obrotu butli gazowych, stanowiących podstawę obliczenia opłaty produktowej za rok 2014, nastąpiło przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce opakowaniami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.
Jak zasadnie podniesiono w skardze, spornym w niniejszej sprawie jest zagadnienie czy butla gazowa mogła być uznana za opakowanie na potrzeby rozliczenia opłaty produktowej za rok 2014 oraz przepisy jakiej ustawy winny znaleźć zastosowanie dla ustalenia opłaty produktowej za rok 2014.
Zdaniem Skarżącej przy ustalaniu, czy w spornym okresie butla gazowa była opakowaniem, winny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy z 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych. Ta ustawa bowiem obowiązywała w 2013 r., kiedy to były wprowadzane do obrotu butle gazowe, stanowiące podstawę do obliczenia należnej od Skarżącego opłaty produktowej za 2014 rok.
Zdaniem Sądu stanowisko strony skarżącej jest w tym zakresie błędne. Skoro bowiem opłata produktowa wymierzana jest za rok 2014, to zastosowanie znajdują przepisy obowiązujące w tym właśnie roku. Wyjaśnić przy tym należy, że ustawa z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1114 ze zm, dalej w skrócie: "u.g.o.o.o."), stosownie do postanowień zawartych w art. 83, weszła w życie 1 stycznia 2014 r. Ustawodawca nie przewidział, aby do obowiąków w zakresie opłaty produktowej należnej za rok 2014, miały znajdować zastosowanie przepisy inne, niż ustawy z 2013 r. Taki wyjątek został, w myśl regulacji zawartej w art. 73 ust. 1 u.g.o.o.o., przewidziany dla obowiązków powstałych do 31 grudnia 2013 r. Zatem, dla obliczenia opłaty produktowej za rok 2014, prawidłowo należało zastosować przepisy ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi z 13 czerwca 2013 r. Przepisy tej ustawy były także właściwe dla ustalenia definicji opakowania. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, dla oceny że zastossowanie znajdują przepisy tej ostatniej ustawy, nie ma znaczenia fakt, że butle gazowe były również wprowadzane do obrotu w 2013 r. Istotne jest dla dokonania tej oceny, że były one również wprowadzane do obrotu w roku 2014 i z tego tytułu, wobec nie zapewnienia odpowiednich poziomów recyklingu i odzysku, powstała konieczność określenia zaległości w opłacie produktowej za rok 2014. Stąd to, w wraunkach niniejszej sprawy, wbrew stanowisku strony skarżącej, przepisy obowiązujące w 2014 r. stanowią podstawę do ustalenia czy dany produkt jest opakowaniem i w konsekwencji oceny, czy na Spółce ciążył obowiązek zapewnienia recyklingu i odzysku, jeśli tak to w jakiej wysokości, a w razie jego nieosiągnięcia, do oceny zasadności uiszczenia opłaty produktowej. Przypomnieć także trzeba, że skarżąca Spółka jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, ma szczególny obowiązek zapoznania się z przepisami obowiązującymi w chwili prowadzenia tej działalności. Fakt zmiany istotnych z punktu widzenia działalności Spółki przepisów, winien był być przez nią uwzględniony. Nieznajomość prawa, czy też mylne przekonanie strony, że dany obowiązek na niej nie spoczywał, nie stanowi bowiem żadnego usprawiedliwienia i nie może być okolicznością wpływającą na możliwość ustalenia zaległości w opłacie produktowej.
Przechodząc zatem do zasadniczej kwestii, tj. oceny czy butle gazowe stanowią opakowanie, w świetle definicji zawartej w ustawie z 2013 r., trzeba wskazać, że rozważania organu w tym zakresie, Sąd uznał za prawidłowe i w pełni podziela. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.g.o.o.o. opakowaniem jest wyrób, w tym wyrób bezzwrotny, wykonany z jakiegokolwiek materiału, przeznaczony do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji produktów, od surowców do towarów przetworzonych. Organ trafnie uznał, że butle gazowe są wyrobem wykonanym z metalu przeznaczonym do przechowywania, ochrony, przewozu oraz dostarczania produktu jakim jest gaz. Butla na gaz jest więc wyrobem przeznaczonym do przechowywania, ochrony, przewozu oraz dostarczania gazu, a zatem spełnia ustawowe funkcje opakowania. Rację ma bowiem organ twierdząc, że cechy opakowania nie zostały wymienione w tym przepisie w znaczeniu kumulatywnym (łącznym). Nie istnieje więc konieczność, aby uznanie danego wyrobu za opakowanie nastąpiło wyłącznie w wypadku, gdy spełnia wszystkie funkcje wskazane w art. 3 ust. 1 u.g.o.o.o.
Zgodzić się także należy z organem, że aby butle gazowe były opakowaniem w rozumieniu u.g.o.o.o., muszą one nie być wykluczone z kategorii opakowań na podstawie art. 3 ust. 2 u.g.o.o.o. Przepis ten bowiem wyłącza z definicji opakowania takie wyroby, których wszystkie elementy są przeznaczone do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia, stanowiąc integralną część produktu oraz są niezbędne do przechowywania, utrzymywania lub zabezpieczania produktu w całym cyklu i okresie jego funkcjonowania. Przy czym dla uznania, że dany wyrób nie spełnia funkcji opakowania, musi spełniać kumulatywnie cechy wymienione w art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.o.o.o. Sąd podziela ocenę organu, że metalowe butle gazowe nie spełniają kryteriów negatywnej definicji pojęcia opakowania, określonej w art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.o.o.o. Butle gazowe, ze względu na pełnioną przez nie funkcję magazynu gazu, są niewątpliwie niezbędne do utrzymania tego gazu przez cały cykl jego użytkowania. Jednak nie spełniają one pozostałych kryteriów, określonych w art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.o.o.o., dla uznania że stanowią wyrób nieuznawany za opakowanie. Butla gazowa nie stanowi bowiem integralnej części produktu jakim jest gaz. Słusznie zwrócił uwagę organ, że istnieje ona po tym jak gaz w butli się skończy, a nadto jest przystosowana do wielokrotnego napełnienia gazem. Sąd podziela także stanowisko organu, że opakowanie nie musi być niezależne od produktu.
Zasadne jest także stanowisko organu, iż takie elementy jak: folia zaworu, zaślepki zaworu wykonane z tworzywa sztucznego, wprowadzane przez Stronę wraz z butlami gazowymi, należy uznać za opakowania, gdyż stanowiły one część składową opakowania oraz złączony z opakowaniem element pomocniczy, spełniając funkcje opakowania, poprzez funkcję ochrony. Jednocześnie rację ma organ, wskazując że wyroby te, jako element pomocniczy przyczepiony bezpośrednio lub przymocowany do produktu, nie mogły być uznane za element stanowiący integralną część produktu, który jest przeznaczony do wspólnego użycia lub usunięcia, gdyż te elementy ochronne usuwane są wcześniej niż samo zasadnicze opakowanie i produkt w postaci gazu.
Istotna jest także dla uznania oceny organu za prawidłową okoliczność, że w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 22 października 2013 r. w sprawie przykładowego wykazu wyrobów, które uznaje się albo nie uznaje się za opakowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 1274), wskazano że za opakowanie uznaje się stalowe butle wielokrotnego użytku używane do różnych rodzajów gazu. Jak wyżej Sąd wyjaśnił, nie ma znaczenia dla interpretacji pojęcia opkaowanie oraz dla zakwalifikowania butli gazowych do opakowań okoliczność, że w roku w którym butle zostały wprowadzone na rynek, rozporządzenie to nie obowiązywało. Skoro prawo uległo zmianie, a ustawodawca nie przewidział odroczenia stosowania tego prawa, to do nowego stanu faktycznego zastosowanie znajdują przepisy nowe. Nie ma racji strona skarżąca, że regulacja zawarta w art. 72 u.g.o.o.o., wyłącza możliwość zastosowania nowej ustawy dla określenia opłaty produktowej z uwzględnieniem butli gazowych wprowadzanych do obrotu przed wejściem w życie tej ustawy. Sprawa wszczęta, o której mowa w tym przepisie, to wszczęte postępowanie, a nie stan faktyczny który powstał przed wejściem w życie ustawy. Postępowanie zaś wszczęte zostało dopiero na skutek konnieczności wymierzenia zaległości opłaty produkotwej, którą to sprawę wszczyna się po stwierdzeniu, że należna opłata nie została uiszczona. W niniejszej sprawie było to już po upływie roku 2014, a konkretnie jak wynika z akt sprawy 16 maja 2016 r.
Sąd nie podziela także twierdzeń strony skarżącej, jakoby występowała sprzeczność pomiędzy rozporządzeniem a przepisami u.g.o.o.o. Uznane przez Sąd za trafne wywody organu odnośnie spełnienia przez butle gazowe ustawowej definicji opakowania, uzasadniają przyjęcie, że zapisy rozporządzenia są zgodne z przepisami u.g.o.o.o.
W konsekwencji powyższych rozważań, Sąd za niezasadne uznał, zarzuty dotyczące naruszenie art. 3 ust. 1 i 2 u.g.o.o.o., jak i omówionego wyżej rozporządzenia oraz załącznika do tegoż rozporządzenia. Jak wyżej wskazano przepisy te organ zastosował i zinterpretował prawidłowo. Tym samym brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia czy butle gazowe stanowią opakowanie. W konsekwencji uznania, że prawidłowo podstawą orzekania uczyniły organy ustawę z 2013 r., niezasadne okazała się ta grupa zarzutów skargi, która dotyczy naruszenia przepisów ustawy z 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych. Przepisy te nie miały bowiem zastosowania w rozpoznanej sprawie.
Za niezasadne uznał Sąd również wywody dotyczące braku możliwości ustalenia opłaty produktowej za 2014 r. w oparciu o masę opakowań wprowadzonych do obrotu w 2013 r., wobec rozstrzygnięcia kwestii opłaty produktowej za 2013 r. przez SKO. Fakt, że z woli ustawodawcy podstawą ustalenia opłaty produkotwej za 2014 r. była – oprócz masy odpadów opakowaniowych poddanych odpowiednio odzyskowi lub recyklingowi w danym roku – była również masa odpadów opakowaniowych wprowadzonych do obrotu w roku poprzedzającym, tj. 2013 r., nie stanowi ani podwójnego nałożenia obowiązku za ten sam rok, ani nie świadczy o działaniu prawa wstecz. Strona skarżąca zdaje się myli kwestię ustalenia zaległości w opłacie za kolejne lata, ze sposobem jej wyliczenia w kolejnych latach. Wyjaśnić jednak trzeba również, że strona formułując zarzuty w powyższym zakresie, pomija tę okoliczność, że zarówno przepisy u.g.o.o.o., jak i przepisy ustawy z 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1903 ze zm.), przewidują, że poziom odzysku i recyklingu odpadów powstałych z produktów w danym roku kalendarzowym stanowi wyrażona w procentach wartość ilorazu masy odpadów powstałych z produktów poddanych odpowiednio odzyskowi lub recyklingowi w tym roku oraz masy produktów wprowadzonych na rynek w poprzednim roku kalendarzowym (art. 3 ust. 3 ustawy z 2001 r. oraz art. 20 ust. 2 u.g.o.o.o.). Te wielkości zaś są istosne przy ustalaniu opłaty produktowej i w konsekwencji zaległości w opłacie produktowej. Zatem, nie jest prawdą, jak twierdzi strona, że produkty w postaci butli gazowych wprowadzone na rynek w 2013 r., stanowiły już podstawę orzekania w przedmiocie opłaty produktowej za 2013 r. Zgodnie z wówczas obowiązującym prawem, podstawę ustalenia opłąty za rok 2013 stanowiła masa odpadów poddanych recyklingowi lub odzyskowi w roku 2013 i masa produktów wprowadzonych na rynek w roku poprzdzającym, tj. 2012. Z tego też względu nie może być mowy o podwójnym obciążeniu Skarżącej tą opłatą i z tego też powodu, Sąd nie uwzględnił wniosku o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym przedstawionym w skardze, a także ocenił zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej za niezasadne.
Sąd także wyjaśnia, że przywołane decyzje SKO zostały wydane w innym stanie prawnym to po pierwsze. Po drugie zaś wyrażone w nich zostało stanowisko organu, korzystne dla strony, jednak nie jest ono wiążące dla Sądu. Sąd zapoznał się z przedstawioną tam argumetnacją i uznał że jest ona chybiona. Za trafną uznał Sąd natomiast argumentację podniesioną w kontrolowanej przez Sąd decyzji
Za zupełnie niezrozumiałe i pozbawione uzasadnienia uznał Sąd zarzuty w zakresie naruszenia prawa unijnego. Przepisy wspólnotowe, tj. załącznik nr 1 do dyrektywy 94/62/WE w brzmieniu ustalonym przez dyrektywę 2013/2/UE, który wszedł w życie z dniem 28 lutego 2013 r., wprost wskazują, że przykładami opakowań są butle stalowe wielokrotnego użytku używane do różnych rodzajów gazu, z wyłączeniem gaśnic. Z powodów wyrażonych powyżej, argumentacja że do butli gazowych wprowadzonych do obrotu w 2013 r. nie mogą mieć zastosowania przepisy obowiązujące od roku 2014 , jest chybiona. Sąd jeszcze raz podkreśla, że z uwagi na konieczność ustalenia opłaty produktowej za rok 2014, bez znaczenia pozostaje fakt, że butle były wprowadzone do obrotu w roku 2013.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej oraz art. 196 ust. 1 i ust. 4 Prawa przedsiębiorców. Rację ma Skarżąca, że przepisy te wespół z art. 7a kpa, nakazują w przypadku wątpliwości co do interpretacji normy prawnej, rozstrzyganie ich na korzyść strony postępowania. Jednakże przepisy te nie wyłączają prawa do interpretowania, dokonywania wykładni norm prawnych. W przepisach tych nie chodzi bowiem o pojawienie się w ogóle wątpliwości interpretacyjnych, ale o przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny). W niniejszej sprawie organ dokonał interpretacji i wykładni obowiązujących przepisów prawa, która pozwoliła na usunięcie istniejących wątpliwości. To że Strona skarżąca nie podziela wyniku dokonanej intepretacji nie oznacza, że w sprawie istnieją niedające się usunąć wątpliwości.
Nie ma racji Skarżąca, że na potrzeby obliczenia opłaty produktowej za rok 2014 należało przyjąć taką interpretację art. 20 ust. 2 ustawy z 13 czerwca 2013 r., w świetle której przez "masę wprowadzonych do obrotu opakowań" należy rozumieć "masę wprowadzonych do obrotu opakowań", wpisujących się w definicję opakowania obowiązującą zgodnie ze stanem prawnym z roku 2013. Jeszcze raz Sąd wyjaśnia, że nie chodzi tu o ustalenie opłaty za rok 2013 ale za rok 2014, na podstawie danych wynikających z roku 2013.
Nie zasługuje również na uwzględnienie argumentacja dotycząca przepisów przejściowych, tj. art. 72 i 73 u.g.o.o.o. Pierwszy z przywołanych przepisów odnosi się do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, a drugi do obpowiązków powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy. Ob te przepisy nie znajdą zatem zastosowania w niniejszej sprawie. Nie możemy tu mówić bowiem o sprawie wszczętej, gdyż -jak była o tym mowa – nie toczyło się żadne postępowanie odnośnie roku 2014 przed wejsciem w życie ustawy dotyczącej opłaty produktowej za 2014 r. Obowiązek dokonania odzysku na odpowiednim poziomie również powstał po wejściu w życie tej ustawy. Nie ma racji Skarżąca, że do obowiązków wynikających z wprowadzenia do obrotu produktów w opakowaniach zastosowanie powinien mieć stan prawny obowiązujący w momencie wprowadzenia do obrotu produktów w opakowaniach, mających następnie wpływ na rozmiar zobowiązania z tytułu opłaty produktowej. Zastosowanie znajduje bowiem ten przepis, który obowiązuje w chwili powstania obowiązku dokonania odzysku.
Omówiona przez Skarżącą kwestia różnicy w definicji opakowania w ustawie z roku 2013 i z 2001 pozostaje bez znaczenia, wobec nie stosowania tej drugiej ustawy.
Sąd nie dopatrzył się również uchybień prawa procesowego. Zarówno akta sprawy, jak i uzasadnienie zasakrżonej decyzji wskazują, że organ zebrał materiał dowodowy w sposób wyczerpujący i rozpatrzył go stosownie do obowiązującej zasady swobodnej oceny dowodów, czemu dał wyraz w należycie uzasadnionej decyzji.
Organ administracji publicznej nie podzielił także argumentów Strony dotyczących konieczności umorzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2014, gdyż w odniesieniu do opakowań wprowadzanych do obrotu w 2014 r., Strona posiadała umowę nr [...] zawartą w dniu [...] grudnia 2015 r. z I. S.A. z siedzibą w W., w oparciu o którą ww. spółka przejęła za Stronę obowiązek zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych. Organ wyjaśnił, że umowa ta dotyczyła obowiązków w zakresie osiągnięcia wymaganych poziomów odzysku za rok 2015, a więc odpadów wprowadzonych przez Stronę do obrotu w 2015 r. i rozliczonych masami wprowadzonymi w roku 2014.
Za niemające wpływu na wynik przedmiotowej sprawy uznano także argumenty dotyczące braku konieczności wniesienia przez Stronę opłaty produktowej za rok 2014 z uwagi na posiadanie przez nią umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o przejęciu i wykonywaniu obowiązku przedsiębiorcy w zakresie odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych zawartej z I. S.A. Słusznie bowiem wyjaśnił organ, że z § 5 pkt 1 umowy wynika, że została zawarta na czas nieokreślony, obejmuje cały 2015 rok i lata następne, z tym, że obowiązki Organizacji, o których mowa w § 3 powstają najwcześniej z chwilą podpisania umowy. Zatem nie można przyjąć, że umowa ta odnosi się do wykonania poziomu odzysku za rok 2014 r.
Odnosząc się do wniosku Skarżącej o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do TSUE, Sąd wyjaśnia, że nie znalazł uzasadnienia dla wystąpienie z takim wnioskiem. W myśl bowiem art. 267 TFUE, w przypadku gdy pytanie o wykładnię Traktatów bądź o ważność i wykładnię aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii (pytanie prejudycjalne) jest podniesione przed sądem jednego z Państw Członkowskich, sąd ten może, jeśli uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, zwrócić się do Trybunału z wnioskiem o rozpatrzenie tego pytania. Przy tym, gdy pytanie jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, sąd ten jest zobowiązany wnieść sprawę do Trybunału. Wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych podlegają zaskarżeniu, zatem Sąd nie był zobowiązany do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym, ale mógł się z nim zwrócić, jeśli by uznał że decyzja w kwestii objętej pytaniem jest niezbędna do wydania wyroku. W ocenie Sądu taka sytuacja nie zaistniała.
Jak wynika ze skargi, istotą pytania prejudycjalnego miałoby być ustalenie czy Dyrektywę 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz. Urz. UE. L Nr 365, str. 10), zmienioną Dyrektywą Komisji 2013/2/UE z 7 lutego 2013 r., oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się przepisom krajowym, na mocy których w przypadku braku złożenia dokumentu potwierdzającego recykling odpadów opakowaniowych (DPR) lub dokumentu potwierdzającego inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych (DPO) nie jest dopuszczalne wykazywanie, za pomocą innych środków dowodowych, recyklingu odpadów opakowaniowych: (w tym masy tych odpadów i sposobu ich recyklingu) oraz innego niż recykling procesu odzysku odpadów opakowaniowych (w tym masy tych odpadów i sposobu ich odzysku).
Zdaniem Sądu lektura przepisów Dyrektyru 94/62/WE, jak i przepisów prawa polskiego , tj. ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi nie pozostawia wątpliwości, że ustalanie poziomów recyklingu bądź odzysku odpadów opakowaniowych, musi odbywać się na podstawie dokumentów wysoce sformalizowanych w pierwszej kolejności, a w ich braku na podstawie wszelkich dostępnych danych. Dane te jednak muszą jednoznacznie wskazywać na spełnienie obowiązków w zakresie odzysku i recyklingu, spoczywającym na podmiocie wprowadzającym opakowania i odpady opakowaniowe. Przy tym trzeba uwypuklić, że przedsiębiorca, wobec tak sformułowanych obowiązków i braku dokumentów jednoznacznie potwierdzających dokonanie odzysku bądź recyklingu, musi liczyć się z tym, że dowody przez niego przedstawione, zostaną poddane ocenie organu i uznane za niewystarczające do ustalenia, że strona zadosćuczyniła obowiązkowi recyklingu. Ustawodawca unijny wymaga bowiem od państw członkowskich stworzenia skutecznego systemu kontroli jakości i możliwości śledzenia odpadów opakowaniowych, zapewniającego wiarygodność i dokładność gromadzonych danych na temat odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi (art. 6a ust. 3 Dyrektywy). Prawdą jest, że ustawodawca unijny nie ograniczył środków dowodowych, na podstawiee których mają być wykazywane wymagane poziomy odzysku, w tym recyklingu, jednak wprowadził wymóg by system kontroli był skuteczny, zapewnił możliwość gromadzenia wiarygodnych i dokładnych danych, i wskazał że w szczególności mają to być rejestry, ewidencje. Ostateczny jednak model dokonywania tej kontroli pozostawił poszczególnym państwom członkowskim.
Trzeba w tym miejscu zauważyc, że organ nie odmówił przeprowadzenia dowodów innych niż z dokumentów DPO/DPR, ale jedynie uznał że te środki dowdowe, które przedstawiła strona, nie mogą stanowić wiarygodnych źródeł ustalenia spełnienia obowiązku recyklingu i na str. 28 – 32 zaskarżonej decyzji wyjaśnił szczegółowo powody takiej decyzji. W skardze strona nie podważa zasadności argumentacji przedstawinej przez organ, a jedynie zmierza do wykazania, że regulacja zawarta w art. 23 ust. 3 u.g.o.o.o. jest sprzeczna z prawem unijnym. Ze wskazanych wyżej względów, Sąd uznał te zarzuty za niezasadne.
Mając na uwadze, że w sprawie zostały zastosowane prawidłowe przepisy prawa materialnego, a stan faktyczny został należycie ustalony, działając w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Sąd skargę odddalił.