IV SA/Wa 1649/17

IV SA/Wa 1649/17 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-12-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-06-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Szymańska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg S. J., A. M., K. J. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia programu ochrony środowiska postanawia: odrzucić skargi.
Uzasadnienie
S. J., A. M. i K. J. (dalej również jako: "skarżący") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia programu ochrony środowiska.
Skarżący zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie:
- art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niezgodność uchwały ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K.;
- art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezastosowanie zasad wynikających z tego przepisu przy uchwalaniu Programu Ochrony Środowiska dla Gminy K., obejmującego działki zlokalizowane w pobliżu planowanej lokalizacji [...], które są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową oraz naruszenie art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ograniczenie i niekorzystny wpływ ustaleń przyjętych w Programie Ochrony Środowiska dla Gminy K. na wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości sąsiednich;
- art. 140 i 144 kc poprzez naruszenie prawa sąsiedzkiego, gdzie właściciel nieruchomości (Gmina K.) powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych;
- art. 2, art. 7, art. 21, art. 31 ust. 3, arty. 32 ust. 1, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przez nieuwzględnienie dyspozycji tych przepisów w uchwale w stosunku do nieruchomości sąsiednich.
Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków skargi poprzez wykazanie i udokumentowanie tytułu prawnego do nieruchomości, z którego skarżący wywodzą interes prawny w zaskarżeniu uchwały (np. złożenie wypisu z rejestru gruntów, odpisu z księgi wieczystej) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie:
- K. J. oświadczyła, że jest właścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości K. A., gm. K. oraz działek nr [...] i [...] położonych w miejscowości W., gm. K.; działki te znajdują się w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji;
- A. M. oświadczyła, że jest właścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości K., gm. K.; działka ta znajdująe się w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji;
- S. J. oświadczył, że jest właścicielem działek nr [...] i [...] położonych w miejscowości K. A., gm. K.. oraz działki nr [...] położonej w miejscowości P., gm. K.; działki te znajdują się w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji;
Powyższe oświadczenia zostały udokumentowane stosownymi odpisami z ksiąg wieczystych.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich odrzucenie, ponieważ interes prawny wnoszących skargę na uchwałę nie został naruszony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), ponieważ skarżący nie wykazali, by zakwestionowana przez nich uchwała naruszyła ich interes prawny lub uprawnienie.
Podstawę prawną wniesionej skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), w związku z art. 17 ust. 2 tej ustawy – który stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W odróżnieniu zatem od postępowania prowadzonego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym zgodnie z art. 28 kpa stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone zaskarżoną uchwałą. Legitymacja skargowa opiera się zatem na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i to stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały.
O tym, czy program ochrony środowiska narusza interes prawny lub uprawnienie określonego podmiotu można mówić wówczas, gdy z przepisów prawa, zwłaszcza przepisów prawa administracyjnego wynika, że ustalenia tego planu nakładają ściśle określony obowiązek prawny jako następstwo jego uchwalenia. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który sprowadza się do tego, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany przyjętymi w planie zagospodarowania przestrzennego województwa ustaleniami, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu.
W ocenie sądu w niniejszej sprawie ustalenia zaskarżonej uchwały nie mogą naruszać interesu prawnego skarżących.
Programy ochrony środowiska nie stanowią aktów prawa miejscowego. Realizują one politykę ekologiczną państwa, a ich treść z założenia ma znaczenie kierunkowe, niekonkretyzujące uprawnień lub obowiązków podmiotów zewnętrznych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 1385/04).
Program Ochrony Środowiska dla Gminy Kampinos do roku 2020 z perspektywą na lata 2021-2024 został opracowany zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672, z późn. zm.), uwzględniając część strategii "Bezpieczeństwo Energetyczne i Środowisko" dotyczących ochrony środowiska. Jest on podstawowym dokumentem koordynującym działania na rzecz ochrony środowiska na terenie gminy. Zawiera cele i zadania, które powinna realizować gmina w celu ochrony środowiska w swoich granicach administracyjnych.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska - programy ochrony środowiska mają na celu realizację polityki ochrony środowiska, która prowadzona jest też na podstawie strategii rozwoju, programów i dokumentów programowych, o których mowa w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z art. 17 ust 1 p.o.ś., programy ochrony środowiska opracowywane są z uwzględnieniem celów zawartych w ww. strategiach, programach i dokumentach programowych.
Jest to więc dokument strategiczny, który nie ingeruje i nie reguluje praw i obowiązków właścicieli gruntów sąsiednich. Zaskarżona uchwała nie kształtuje bowiem bezpośrednio sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości sąsiednich.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę.
Natomiast w rozpatrywanej sprawie nie można mówić o istniejącym naruszeniu interesu prawnego w chwili wniesienia skargi. W orzecznictwie i w piśmiennictwie podkreśla się, że samo hipotetyczne, ewentualne zagrożenie naruszenia interesu prawnego w przyszłości, nie może stanowić legitymacji do wniesienia tego rodzaju skargi (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011r. , II OSK 618/11, LEX nr 86279 , A. Kabat [ w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2002, s.135; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 89 ).
Z powyższych względów, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na mocy art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.