IV SA/Wa 16/09

IV SA/Wa 16/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-01-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Dąbrowska
Łukasz Krzycki /sprawozdawca/
Tomasz Wykowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1, art. 107 § 3, art. 127  3, art. 138 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
art. 20 ust. 2, art. 26, art. 29, art. 25 ust. 1 pkt 2, art. 41
Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
Dz.U. 2001 nr 62 poz 628
art. 3 ust. 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - oddala skargę -
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2008 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 41 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2008 r., którą umorzył postępowanie w sprawie nałożenia na A. G. obowiązku przekazania odpadów w postaci uszkodzonych pojazdów samochodowych do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r., - na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124. poz. 859) w związku z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12.07.2006 r.) - wezwał A. G. (dalej zwaną skarżącą) do przekazania odpadów w postaci uszkodzonych pojazdów samochodowych wymienionych w ww. postanowieniu do stacji demontażu. Ponieważ w dniu 19 czerwca 2008 r. wpłynęło do organu oświadczenie skarżącej, poparte dowodami, iż przedmiotowe pojazdy zostały przez nią przekazane do stacji demontażu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] lipca 2008 r. wydał decyzję, w której umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie w związku z wniesieniem środków odwoławczych, utrzymał to orzeczenie w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził również, iż na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji pojazdów, w tym protokołu z kontroli oraz zdjęć należy uznać, na podstawie definicji zawartej w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 z późn. zm.), że stanowią one odpady.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w tej części ich uzasadnienia, w której Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że wymienione w przedmiotowych decyzjach pojazdy "w chwili nabycia
Sygn. akt IV SA/Wa 16/09
przez stronę wypełniały ustawową definicję odpadu określoną w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach".
Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego dla oceny czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy uszkodzone pojazdy osobowe wwiezione przez stronę na terytorium RP bez zezwolenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że uszkodzone pojazdy osobowe stanowią odpad, w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał jednocześnie argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie (k.-30) pełnomocnik skarżącej wskazał, iż konkluzje uzasadnienia kwestionowanej decyzji zostały potraktowane jako zagadnienie wstępne w obecnie zawieszonym postępowaniu dotyczącym wymierzenia kary pieniężnej, które toczy się w stosunku do skarżącej. Jednak w jego ocenie zawieszenie postępowania w przedmiocie wymierzenia kary nie było zasadne, albowiem nie jest to zagadnienie wstępne. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska jest uprawniony, aby samodzielnie rozstrzygnąć kwestię kwalifikacji pojazdów, w ramach postępowania w przedmiocie wymierzenia kary.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem postępowania prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, była zasadność nałożenia w drodze tejże decyzji na skarżącą obowiązku oddania uszkodzonych pojazdów samochodowych (zakwalifikowanych przez organ jako odpady) do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. Wprawdzie wcześniej obowiązek taki został wskazany w treści postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r., jednak akt ten, wydany w toku postępowania, nie podlegał zaskarżeniu (art. 29
Sygn. akt !V SA/Wa 16/09
ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów), co można wiążąc m.in. z tym, iż wskazane w nim obowiązki nie mogły być egzekwowane w drodze egzekucji administracyjnej. Możliwość taka powstaje dopiero na etapie wydania decyzji administracyjnej - zasadę tę, wynikającą z reguł ogólnych polskiej procedury administracyjnej, potwierdza treść art. 20 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
W przedmiotowej sprawie, wskazany w treści postanowienia obowiązek został przez Skarżącą wykonany (okoliczność bezsporna, przyznana przez obie strony). Wobec powyższego Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją wydaną w dniu [...] lipca 2008 r., utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Orzeczenie to było zasadne, gdyż kontynuacja postępowania, prowadzącego do wydania decyzji, którą można nałożyć określony obowiązek, wobec jego wykonania, byłaby bezzasadna. Przedmiotem orzekania w niniejszej sprawie nie było więc, przesądzanie przez organ w kwestii uznania uszkodzonych pojazdów samochodowych za odpady, w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, a jedynie ustalenie, iż kontynuowanie postępowania jest bezprzedmiotowe wobec wykonania ww. obowiązku. Trzeba podkreślić, iż przedmiotem orzekania przez organ administracji, na podstawie art. 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nie jest ocena legalności postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r. Kompetencje w tym zakresie nie mogą być domniemywane, lecz musiałyby wynikać wprost z przepisów prawa.
W tej sytuacji zajęcie przez organ administracji, w uzasadnieniu wspomnianych decyzji, stanowiska w kwestii uznania przedmiotowych pojazdów samochodowych za odpady stanowiło niewątpliwie uchybienie przepisom K.p.a. w zakresie obowiązku właściwego uzasadnienia decyzji, co do wskazania przesłanek orzekania (art. 107 §3). Nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy. Wydane bowiem przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska orzeczenie o umorzeniu, niezakwestionowane zresztą przez Stronę skarżącą było merytorycznie słuszne. W związku z powyższym uznanie przez ten organ, w uzasadnieniu orzeczenia, przedmiotowych pojazdów samochodowych za odpady nie rodzi dla Strony żadnych skutków prawnych. Same bowiem wywody zawarte w uzasadnieniu decyzji administracyjnej nie wiążą ani organu w danej sprawie ani organów administracji orzekających w innych sprawach. Konkluzje te potwierdza m.in. a contario treść
Sygn. akt !V SA/Wa 16/09
art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Okoliczność tę dostrzega także pełnomocnik skarżącej. Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem, iż zaskarżona decyzja, skoro orzeczono wyłącznie o umorzeniu postępowania, nie ma znaczenia i nie pozostaje w żadnym związku formalnym z postępowaniem dotyczącym wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na zasadzie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
Podzielić wprawdzie należy pogląd strony skarżącej, iż co do zasady, w pewnych przypadkach, jest możliwe zaskarżenie decyzji administracyjnej wyłącznie co do jej uzasadnienia. Jednak skarga taka może być skuteczna jedynie w razie, gdy treść uzasadnienia kształtuje sytuację prawną skarżącego. W pozostałych przypadkach, o ile, pomimo pewnych wadliwości uzasadnienia, jest możliwe ustalenie przez Sąd, iż orzeczenie jest trafne, wada uzasadnienia musi być kwalifikowana jako uchybienie przepisom postępowania, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W takim przypadku uchylenie przez Sąd orzeczenia z uwagi na wskazaną wadliwość byłoby niedopuszczalne (a contrario art. 145 §.1 pkt 1 lite ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
A zatem przedmiotowa skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Bezzasadne są zarzuty nie właściwego wyjaśnienia sprawy (art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a), w kontekście ustalenia, czy pojazdy stanowiły odpady, skoro kwestia ta nie miała w rozpoznawanej sprawie znaczenia.
Brak w przedmiotowej sprawie sądowoadministracyjnych procedur służących weryfikacji legalności działania organów administracji w toku postępowania (m.in. możliwości oceny legalności wydanego w jego toku postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r.) nie wyłącza ewentualnej możliwości dochodzenia roszczeń z tytułu niezgodnego z prawem działania organów administracji, na zasadach ogólnych (roszczenia przed sądem powszechnym w oparciu o przepisy K.c).
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.