IV SA/Wa 1477/19

IV SA/Wa 1477/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wąsikowska
Grzegorz Rząsa
Katarzyna Golat /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2302
art. 5, 6, 10 w zw. z art. 20 ust. 3 i 6, art. 20 ust. 6a oraz 24 ust. 1 i 1a
Ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 6,7,70,8, 80, 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant ref. staż. Anna Arendt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] , Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] , o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą [...] , Etap VI [...] ", na wskazanych nieruchomościach w gminie [...] (obręb [...] , obręb [...], obręb [...] ) i w mieście [...] (obręb [...] ).
W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 5 ust. 3, w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (Dz. U. z 2017 r., poz. 2302, z późn. zm.), zwanej dalej "specustawą gazową".
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że operator Gazociągów Przesyłowych [...] z siedzibą w [...] , zwany dalej "inwestorem", wnioskiem z dnia 16 listopada 2018 r. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] pn.: "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą [...] - [...] , Etap VI [...]".
Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji.
Od decyzji Wojewody odwołanie wniosło Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] , zarzucając naruszenie:
1. art. 5, art. 6 i art. 10 ust. 1 specustawy gazowej, w związku z art. 20 ust. 3 i 6, art 20 ust. 6a oraz art. 24 ust. 1 i 1 a tejże ustawy, poprzez zaniechanie dokonania analizy, czy linie rozgraniczające tereny inwestycji zostały wyznaczone zgodnie z prawem, a także zaniechanie dokonania oceny prawnej prawidłowości określenia nieruchomości, w stosunku do których zaskarżona decyzja ma wywołać skutek określony w art. 24 ust. 1 oraz art. 20 ust. 6a specustawy gazowej i w konsekwencji niezastosowanie art. 22 ust. 1, w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 7a specustawy gazowej,
2. art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 7b K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 1 K.p.a., poprzez niedokonanie oceny prawidłowości wyznaczenia obszarów, mających wywoływać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej oraz obszarów, w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 6a specustawy gazowej i w konsekwencji błędne orzeczenie, że do nieruchomości określonych w pkt IX decyzji Wojewody [...] , pozostających w zarządzie Nadleśnictwa należy zastosować art. 24 ust. 1 specustawy gazowej.
Według Nadleśnictwa [...], analiza wskazanych wyżej przepisów nie może prowadzić do wniosku, że Wojewoda [...]pozbawiony został kompetencji do zbadania decyzji. Ograniczenie się Wojewody [...] do analizy części formalnej wniosku podważyłoby sens wydawania decyzji administracyjnej.
Zdaniem Nadleśnictwa [...] , istota sporu sprowadza się do kwestii dokonania oceny, które nieruchomości związane z budową gazociągu przechodzą w użytkowanie wieczyste na rzecz inwestora, a na których nieruchomościach wystarczające jest ustanowienie ograniczenia w korzystaniu z tych nieruchomości. Ustawodawca określił w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, prawo ograniczenia korzystania z nieruchomości w sytuacji, gdy nieruchomości te są potrzebne dla obsługi inwestycji tak w czasie budowy i eksploatacji gazociągu. A przepis ten nie może mieć zastosowania do nieruchomości, na których posadowiony lub eksploatowany ma być gazociąg, zgodnie z przepisami technicznymi.
Nadleśnictwo [...] podniosło, iż wbrew twierdzeniom Wojewody [...] , specustawa gazowa, nie daje inwestorowi swobody wskazywania działek, które przechodzą w jego użytkowanie wieczyste oraz tych, na których jedynie ma być ustanowione ograniczone użytkowanie. W ocenie strony skarżącej, podział powinien wynikać z technicznie i prawnie określonych warunków.
W tym zakresie - jak wskazało Nadleśnictwo [...] - obowiązkiem Wojewody [...] było dokonać oceny zaproponowanych rozwiązań i wyrazić efekt takiej oceny w uzasadnieniu decyzji, czego jednak organ nie uczynił. Nadleśnictwo [...] podniosło, iż podobna problematyka, dotycząca kognicji organu pojawiła się na gruncie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1474), zwanej dalej "specustawą drogową".
Wojewoda [...] wskazuje na rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r. poz. 640), zwane dalej "rozporządzeniem", zgodnie z którym, dla gazociągu układanego w przecinkach leśnych zostanie wydzielony pas gruntu o szerokości minimum 2 m z obu stron osi gazociągu. W ocenie Nadleśnictwa [...] , są to warunki niezbędne do budowy, istnienia i eksploatacji gazociągu, a działki na których te warunki zostaną spełnione, są terenem inwestycji, a nie terenem pomocniczym dla inwestycji.
Bez wykonania wycinki drzew, inwestycja nie mogłaby powstać, gdyż nie spełniałaby warunków technicznych jej wykonania, zatem - w ocenie skarżącej strony - grunt wykorzystywany do budowy powinien przejść w użytkowanie wieczyste inwestora, bowiem nie ma on roli pomocniczej w budowie i obsłudze gazociągu, tylko jest elementem inwestycji i nie podlega dyspozycji art. 24 ust. 1 specustawy gazowej. Zatem - w ocenie Nadleśnictwa [...] - Wojewoda [...] powinien odmówić ustalenia ww. inwestycji w proponowanym kształcie.
Ponadto, Nadleśnictwo [...] wskazało, iż Wojewoda [...] nie odniósł się do zasady proporcjonalności.
Z powyższych względów - w ocenie Nadleśnictwa [...] - nie ma żadnego racjonalnego powodu, aby ww. grunty leśne pozostawały w zarządzie Nadleśnictwa, zwłaszcza że stanowią one element inwestycji, a nie element pomocniczy.
Minister stwierdził, że:
- wniosek z 16 listopada 2018 r. o wydanie zaskarżonej decyzji, został złożony przez właściwy podmiot, zgodnie z art. 38 pkt 2 specustawy gazowej, tj. przez Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] z siedzibą w [...] . Analizując złożony przez inwestora wniosek Minister uznał, że zawiera on wszystkie elementy zgonie z art. 6, w zw. z art. 39 ust. 1 specustawy gazowej. Projektowana inwestycja mieści się w wykazie inwestycji towarzyszących inwestycjom w zakresie terminalu,
- organ prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń,
- Wojewoda [...] , pismem z dnia 23 listopada 2018 r., zawiadomił o wszczęciu postępowania, wysyłając zawiadomienie i informując o wszczęciu w drodze obwieszczeń, w których organ poinformował strony o miejscu, gdzie strony mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji,
- Nadleśnictwo [...] wniosło zastrzeżenia odnośnie do lokalizacji ww. inwestycji. W piśmie z dnia 19 grudnia 2018 r., skierowanym do Nadleśnictwa [...], Wojewoda [...] odniósł się do wniesionych uwag,
- Wojewoda [...] , wydał w dniu [...] grudnia 2018 r. decyzję, znak: [...] , o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu, w uzasadnieniu której odniósł się do uwag Nadleśnictwa [...]. Zgodnie z art. 10 ust. 2 specustawy gazowej, projekt powyższej decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. W myśl art. 12 ust. 1 specustawy gazowej, Wojewoda [...] doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, w BIP i w prasie. Właścicieli nieruchomości organ poinformował o jej wydaniu w drodze zawiadomienia. Decyzja Wojewody odpowiada wymogom z art. 10 ust. 1 specustawy gazowej.
W odniesieniu zaś do zarzutów przedstawionych przez Nadleśnictwo, Minister wskazał, że organy nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy tych inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To bowiem inwestor we wniosku decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla jej realizacji, dokonując wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych. Organy mogą działać tylko w granicach wniosku, bez ingerowania w lokalizację. Ocenie organów podlega zgodność z prawem. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji.
Minister wskazał, że pismem z dnia 6 lutego 2019 r. organ odwoławczy wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zarzutów odwołania, a inwestor dnia 20 lutego 2019 r., ustosunkował się do zarzutów, wyjaśniając powody przyjętych rozwiązań. Powyższe stanowisko inwestora organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 9 i art. 10 K.p.a., przesłał Nadleśnictwu [...] przy piśmie z dnia 12 kwietnia 2019 r., zawiadamiając o prawie wypowiedzenia się.
Po uzyskaniu stanowiska inwestora Minister stwierdził, że za niezasadny należy uznać zarzut Nadleśnictwa [...] , dotyczący naruszenia art. 5, art. 6 i art. 10 ust. 1 specustawy gazowej, w związku z art. 20 ust. 3 i 6, art. 20 ust. 6a oraz art. 24 ust. 1 i 1a tejże ustawy, poprzez zaniechanie dokonania analizy, czy linie rozgraniczające tereny inwestycji zostały wyznaczone zgodnie z prawem, a także zaniechanie dokonania oceny prawnej prawidłowości określenia nieruchomości, w stosunku do których zaskarżona decyzja ma wywołać skutek określony w art. 24 ust.1 oraz art. 20 ust. 6a specustawy gazowej i w konsekwencji niezastosowanie art. 22 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 7a specustawy gazowej.
Postępowanie wszczęte zostało na wniosek. Specyfika takiego rozwiązania przejawia się w fakcie, iż może zostać ono zainicjowane przez dany podmiot.
Wojewoda [...] wydał zaskarżoną decyzję, zgodnie z zakresem wskazanym w ww. wniosku inwestora z dnia 16 listopada 2018 r. To inwestor będący kreatorem miejsca, sposobu i kształtu lokalizacji inwestycji, decyduje o wyborze konkretnego tytułu prawnego do nieruchomości i jest on zobowiązany we wniosku do wskazania nieruchomości (art. 6 ust. 1 pkt 9, 9a i 11 specustawy gazowej), w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek określony w art. 20 ust. 3 i 6, art. 20 ust. 6a bądź art. 24 ust 1 specustawy gazowej. Wyżej przywołane przepisy potwierdzają, iż inwestor we wniosku wskazuje działki, które przechodzą w jego użytkowanie wieczyste oraz te, na których ma jedynie być ustanowione ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości.
Nie można przy tym – jak dalej wywodził organ - przyjąć fikcji prawnej, jakoby każda propozycja ingerencji w prawa własności, wynikająca z projektów rozwiązań przedłożonych przez inwestora musiała być ex lege, z woli prawodawcy, traktowana, jako podyktowana "interesem publicznym" i akceptowana przez organ. Oznaczałoby to wyjęcie spod kontroli (w trybie odwoławczym), a potem sądowym (w postępowaniu sądowoadministracyjnym) - legalności działań ingerujących w istotną, chronioną konstytucyjnie sferę praw (w tym przypadku prawo własności).
W ocenie Ministra, analiza dokumentacji oraz przedstawione przez inwestora we wniosku z dnia 16 listopada 2018 r. oraz w piśmie z dnia 20 lutego 2019 r. uwarunkowania techniczne lokalizacji inwestycji wykazały, że ustalenie lokalizacji na działkach leśnych, będących w zarządzie Nadleśnictwa [...], nie narusza prawa.
W ww. piśmie z dnia 20 lutego 2019 r. inwestor wskazał, iż na terenach (działkach) stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa [...], zaprojektowano przebieg gazociągu wysokiego ciśnienia [...] . Długość gazociągu na terenach leśnych wynosi około 4,5 km (przy całkowitej długości projektowanego gazociągu wynoszącej ok. 7,64 km). Wzdłuż gazociągu, zgodnie z rozporządzeniem, wyznaczona została strefa kontrolowana o szerokości 12 m (po 6 m w obie strony od osi gazociągu). Dodatkowo - jak wyjaśnił inwestor - w celu umożliwienia realizacji inwestycji wzdłuż gazociągu wyznaczony został pas montażowy, który na terenach leśnych wynosi standardowo 18 m (z lokalnymi poszerzeniami lub zawężeniami wynikającymi z uwarunkowań lokalizacyjnych, technologicznych i środowiskowych).
Ponadto, w ramach infrastruktury towarzyszącej na terenie części działki leśnej nr [...], z obrębu [...] , zaprojektowano węzeł rozdzielczy gazu [...] . Inwestor wskazał, iż przed przystąpieniem do prac budowalno-montażowych drzewa znajdujące się w zakresie pasa montażowego zostaną wycięte. Po zakończeniu prac budowalnych teren zostanie uporządkowany i przeznaczony do zalesienia, z wyłączeniem pasa o szerokości 4 m (po 2 m z obu stron osi gazociągu), zgodnie z § 20 ust. 1 rozporządzenia.
Przy realizacji inwestycji w ramach specustawy gazowej, teren przeznaczony pod budowę obiektów gazowych (np. węzły gazowe, zespoły zaporowo-upustowe, stacje gazowe, itp.) przejmowany jest zgodnie z art. 20 ust. 3 lub art. 20 ust. 6a specustawy gazowej. Natomiast dla części liniowej gazociągu, lokalizowanego pod powierzchnią terenu, nieruchomości ograniczane są zgodnie z art. 24 specustawy.
Dla części nieruchomości, przeznaczonej pod budowę węzła gazowego [...] , zlokalizowanego na ww. działce nr [...] (po podziale działki nr [...] i nr [...] ), stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa [...] , wskazano w pkt VIII decyzji Wojewody [...] , iż wobec ww. działek nr [...] i nr [...] nastąpi skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 6a specustawy gazowej. Zgodnie z tym przepisem, inwestor nabywa prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych, należących w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu do Skarbu Państwa, znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji w zakresie oznaczonym w tej decyzji, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7a, oraz prawo własności budynków, innych urządzeń trwale z gruntem związanych i lokali znajdujących się na tych nieruchomościach.
Dla pozostałych terenów w zarządzie Nadleśnictwa [...] , na których przewidziano lokalizację części liniowej gazociągu pod powierzchnią terenu, wprowadzono ograniczenie korzystania z nieruchomości (art. 24 specustawy).
Jak wynika z treści art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, ustawodawca nakazał organowi wprowadzenie ograniczenia prawa własności nieruchomości, określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8, poprzez ustalenie sposobu korzystania z tych nieruchomości przez udzielenie zezwolenia m.in. na zakładanie i przeprowadzenie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń, niezbędnych do założenia, przeprowadzenia oraz korzystania z nich. Jednocześnie wskazano cel, dla którego wprowadza się takie ograniczenie, tj. zapewnienie prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia na nich budowy inwestycji w zakresie terminalu, a także prac związanych z rozbiórką, przebudową, zmianą sposobu użytkowania, utrzymaniem, eksploatacją, użytkowaniem, remontami oraz usuwaniem awarii.
Treść ww. przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że intencją racjonalnego ustawodawcy było stworzenia dla inwestora możliwości jak najszybszego przystąpienia do realizacji inwestycji, a następnie konserwacji urządzeń, w tym usuwaniem awarii. Ograniczenie, o którym mowa powyżej, wynikało z faktu - jak wyjaśnił inwestor w piśmie z dnia 20 lutego 2019 r. - iż teren będący w zarządzie Nadleśnictwa, a przeznaczony pod lokalizację części liniowej gazociągu, po zakończeniu inwestycji może być użytkowany w dotychczasowy sposób, z uwzględnieniem ograniczeń (§ 10 ust. 4 oraz § 20 ust. 1 tego rozporządzenia) oraz użytkowania terenu w strefie kontrolowanej gazociągu (§ 10).
Tym samym - w ocenie Ministra - dla działek leśnych, nieprzeznaczonych pod budowę węzła gazowego [...] , zachodziły przesłanki do zastosowania art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, a nie art. 20 ust. 6a specustawy gazowej.
W przypadkach, w których na gruntach będących w zarządzie Nadleśnictwa [...] posadowione są elementy naziemne oraz w stosunku do których ustanowione zostaje na rzecz inwestora prawo użytkowania wieczystego, określonych w pkt VIII decyzji Wojewody [...] , wygaszenie zarządu Gospodarstwa Leśnego znajduje uzasadnienie. W stosunku jednak do części liniowej posadowionej na gruntach objętych skutkami z art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, wygaszanie zarządu, jak również ustanawianie na tych terenach użytkowania wieczystego, nie jest zasadne. Wystarczającym i powszechnie akceptowanym jest zajęcie terenu, w trybie ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, w celu posadowienia i utrzymywania sieci, a w przypadku inwestycji, realizowanych na podstawie tzw. specustaw, również w zakresie robót niezbędnych w celu posadowienia takiej sieci. Ograniczenie to daje inwestorowi możliwość legitymowania się prawem do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane oraz daje prawo wejścia dla celów szeroko rozumianego utrzymania sieci.
Z powyższych względów - w ocenie Ministra - przyjęte przez organ skutki prawne, odnoszące się do nieruchomości leśnych, nie budzą zastrzeżeń.
Minister zauważył, iż prawo własności nie jest absolutne, podlega ograniczeniu w drodze ustawy i w zakresie, w jakim nie narusza jego istoty (art. 64 ust. 1 Konstytucji RP). Według Ministra, decyzja Wojewody nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzają nadmierną, a w szczególności nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności gruntów leśnych, będących w zarządzie Nadleśnictwa. Teren gruntów leśnych nie został zajęty w wymiarze większym, niż jest to wymagane.
W rozpoznawanej sprawie interes ogólny (publiczny) jest na tyle znaczący, że wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych podmiotów i powoduje konieczność przedłożenia interesu publicznego nad indywidualny, bowiem w interesie publicznym leży ograniczenie, chronionego przez Konstytucję RP prawa własności. W ocenie Ministra, w przypadku realizacji celów publicznych niemal zawsze dochodzi do kolizji interesu publicznego i interesów indywidualnych. Co do zasady, prymat przyznany zostaje interesowi publicznemu.
Zdaniem Ministra, wydanie decyzji uwzględniało zapewnienie wystąpienia możliwie najmniejszego konfliktu pomiędzy interesem publicznym a interesem podmiotów, których przebieg planowanej inwestycji gazowej dotyczył, co organ uznał za uzasadnienie oddalenia zarzutu naruszenia zasady proporcjonalności.
W postępowaniu w sprawie wydania takich decyzji zarówno wojewoda, jak i Minister, badają zgodność z prawem wniosku inwestora, nie zaś zagadnień, dotyczących ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych decyzją.
Organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych czy społecznych inwestycji. Należy do niego jedynie ocena wniosku inwestora, pod względem jego zgodności z prawem. Jeżeli w wyniku realizacji ww. inwestycji Nadleśnictwo [...]poniesie jakiekolwiek szkody materialne, to będzie mu przysługiwało roszczenie odszkodowawcze. Przedmiotem decyzji nie jest prognozowanie wielkości ewentualnych strat w majątku Nadleśnictwa, jako czynnika decydującego o wyborze konkretnych rozwiązań.
Niemożność dotychczasowego sposobu korzystania z działek leśnych wynika z subiektywnych odczuć Nadleśnictwa [...], wywołanych świadomością, że na części gruntów leśnych będzie posadowiona część liniowa gazociągu. Odczucia te nie mogą jednak skutkować powstaniem po stronie inwestora i organów obowiązku wskazania takich działek jako obszarów, w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 6a specustawy gazowej. Po zakończeniu realizacji inwestycji, teren działek leśnych może być użytkowany w dotychczasowy sposób, z uwzględnieniem ww. ograniczeń wynikających z rozporządzenia w zakresie lokalizacji drzew (§ 10 ust. 4 oraz § 20 ust. 1 tego rozporządzenia) oraz użytkowania terenu w strefie kontrolowanej gazociągu (§ 10).
Niezależnie od powyższego, inwestor w ww. piśmie z dnia 20 lutego 2019 r. wskazał, iż możliwość dokonania oceny, czy posadowienie gazociągów na gruncie Państwowego Gospodarstwa Leśnego powoduje niemożność prowadzenia gospodarki leśnej, będzie możliwe dopiero po posadowieniu urządzeń w gruncie. Dopiero wówczas można ocenić, czy nastąpi brak możliwości korzystania z nieruchomości, w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem.
W kontekście powyższych uwag, Minister jako niezasadny ocenił zarzut Nadleśnictwa [...], dotyczący naruszenia art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 7b K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 1 K.p.a., poprzez niedokonanie oceny prawidłowości wyznaczenia obszarów mających wywoływać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej oraz obszarów w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 6a specustawy gazowej.
W skardze, wywiedzionej dnia 7 czerwca 2019 r. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] kwietnia 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2018 r., wnosząc o jej uchylenie, zarzucono:
1. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej interpretacji art. 5, art. 6 i art. 10 w związku z art. 20 ust. 3 i 6, art. 20 ust. 6a oraz i 24 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 24 kwietnia 2019 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego, prowadzące do zaniechania analizy, czy linie rozgraniczające tereny inwestycji zostały wyznaczone zgodnie z prawem, a także do zaniechania dokonania oceny prawidłowości określenia nieruchomości, w stosunku do których decyzja Wojewody [...] ma wywołać skutek określony w art. 24 ust. 1 i art. 20 ust. 6a specustawy gazowej,
2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a., poprzez niedokonanie oceny prawidłowości wyznaczenia obszarów mających wywoływać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej oraz obszarów w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 6a specustawy gazowej, i w konsekwencji błędne zatwierdzenie, że nieruchomości określone w pkt IX decyzji organu I instancji, pozostające w zarządzie Nadleśnictwa są nieruchomościami, do których należy zastosować art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, w sytuacji gdy są to nieruchomości obejmujące teren inwestycji, a nie teren pomocniczy dla inwestycji.
2. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 7b K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 1 K.p.a., poprzez niedokonanie oceny prawidłowości wyznaczenia obszarów, mających wywoływać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy oraz obszarów, w stosunku do których stosuje się art. 20 ust. 6a ustawy i błędne stwierdzenie, że nieruchomości określone w pkt IX decyzji, pozostające w zarządzie Nadleśnictwa, są nieruchomościami z art. 24 ust. 1 ustawy, w sytuacji gdy są to nieruchomości obejmujące teren inwestycji, a nie teren pomocniczy dla inwestycji.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że przedstawione przez Ministra rozumowanie wydaje się być wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony organ potwierdza stanowisko Wojewody o braku kompetencji do oceny wniosku, pod kątem prawidłowości lokalizacji inwestycji (co nota bene nigdy nie było kwestią sporną w sprawie), jednocześnie wskazując na konieczność oceny wniosku inwestora, pod kątem ingerencji w prawo własności. W tym względzie zaś Minister uznaje, że ingerencja w prawo własności, polegająca na ograniczeniu prawa użytkowania spornych terenów, jest adekwatna i uzasadniona, nie czyniąc w tym względzie żadnych ustaleń, a także pomijając fakt, że ograniczenie prawa użytkowania dotyczy terenów, na których posadowiona ma być infrastruktura gazociągu, a nie terenów mających charakter pomocniczy. Jako całkowicie dowolne wydaje się być stwierdzenie Ministra, że po pierwsze - ograniczenie użytkowania spornych terenów jedynie w subiektywnym odczuciu skarżącego spowoduje ich bezużyteczność, a po drugie - skutek ograniczenia użytkowania terenu, w związku z realizacją gazociągu jest prawnie obojętny. Taki sposób rozumowania wypacza możliwość ochrony prawa. Legalizuje bowiem dowolność inwestora określającego, które działki przechodzą w użytkowanie wieczyste, a które będą jedynie ograniczone w użytkowaniu, bez względu na ustawowe ograniczenia w tym zakresie. Podkreślić należy, że ustawodawca określił w art. 24 ust. 1 ustawy prawo ograniczenia korzystania z nieruchomości, w sytuacji gdy nieruchomości te są potrzebne dla obsługi inwestycji tak w czasie budowy, jaki i w czasie eksploatacji gazociągu. A contrario, przepis ten nie może mieć zastosowania do nieruchomości, na których posadowiony lub eksploatowany ma być gazociąg, zgodnie z przepisami technicznymi regulującymi jego budowę. Ustawa nie daje inwestorowi swobody wskazywania działek, które przechodzą w jego użytkowanie wieczyste oraz tych na których jedynie ma być ustanowione ograniczone użytkowanie. Podział ten powinien wynikać ściśle z technicznie i prawnie określonych warunków, niezbędnych dla danej inwestycji. Obowiązkiem organów jest dokonać oceny (przy pomocy biegłych z zakresu budownictwa gazociągów i gospodarki leśnej) zaproponowanych rozwiązań i wyrazić ją w uzasadnieniu decyzji. Strona skarżąca ponownie odwołała się do "spec ustawy drogowej". Uwadze Ministra umknęło, jak dalej wywodziło Nadleśnictwo, że zgodnie z rozporządzeniem, dla gazociągu układanego w przecinkach leśnych zostanie wydzielony pas gruntu o szerokości minimum 2 m z obu stron osi gazociągu. Są to warunki niezbędne do budowy, istnienia i eksploatacji gazociągu, a działki na których te warunki zostaną spełnione są terenem inwestycji, a nie terenem pomocniczym. Bez wykonania wycinki drzew, inwestycja nie mogłaby powstać, gdyż nie spełniałaby warunków technicznych, zatem grunt wykorzystywany do budowy powinien przejść w użytkowanie wieczyste inwestora. Nie ma on bowiem roli pomocniczej w budowie i obsłudze gazociągu, tylko jest elementem inwestycji i nie podlega art. 24 ust. 1 ustawy. Kwestia ta nie jest subiektywnym odczuciem skarżącego, ale faktem pominiętym przez organy. Ograniczenie prawa własności nie może równać się z pozbawieniem tego prawa, co ma miejsce w sytuacji gdy ograniczenie użytkowania terenu spowoduje jego bezużyteczność, z punktu widzenia ustawowych zadań Lasów Państwowych. W sprawie nie dość, że inwestor, wskazując grunty należące do Nadleśnictwa [...] , jako grunty, na których należy ograniczyć ich użytkowanie (pkt IX decyzji Wojewody) powoduje, że stają się one całkowicie bezużyteczne z punktu widzenia gospodarki leśnej (techniczny obowiązek istnienia pasów bezleśnych), to jeszcze usiłuje posadowić gazociąg na terenie, do którego nie będzie miał prawa użytkowania wieczystego. Nie ma zatem racjonalnego powodu, aby sporne grunty pozostawały w zarządzie Nadleśnictwa, ponieważ stanowią one element inwestycji, a nie element pomocniczy dla inwestycji. Nie sposób zgodzić się zatem, że zasada proporcjonalności została zastosowana.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
I. Skarga okazała się niezasadna.
II. Istota sporu sprowadza się do kwestii dokonania oceny, które nieruchomości związane z budową gazociągu przechodzą w użytkowanie wieczyste na rzecz inwestora, a na których nieruchomościach wystarczające jest ustanowienie ograniczenia w korzystaniu z tych nieruchomości.
W tym kontekście Sąd wskazuje, że ustawodawca określił w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, prawo ograniczenia korzystania z nieruchomości w sytuacji, gdy nieruchomości te są potrzebne dla obsługi inwestycji w czasie budowy i eksploatacji gazociągu. W ocenie strony skarżącej przepis ten nie może mieć zastosowania do nieruchomości, na których posadowiony lub eksploatowany ma być gazociąg, zgodnie z przepisami technicznymi.
Nadleśnictwo [...] podniosło, iż wbrew twierdzeniom Wojewody [...], specustawa gazowa, nie daje inwestorowi swobody wskazywania działek, które przechodzą w jego użytkowanie wieczyste oraz tych na których jedynie ma być ustanowione ograniczone użytkowanie. W ocenie skarżącej strony, podział ten powinien wynikać ściśle z technicznie i prawnie określonych warunków, niezbędnych dla danej inwestycji.
W tym kontekście słusznie organ skonstatował, iż zarzuty zawarte w skardze, jak również przedstawiona w niej argumentacja na ich poparcie, stanowią powtórzenie zarzutów podniesionych przez Nadleśnictwo [...] w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] , z tą różnicą, iż dotyczą również objętej skargą decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju. Nadleśnictwo [...] nie przedstawiło nowych okoliczności, które nie podlegały rozpatrzeniu w toku postępowania instancyjnego.
W ocenie Nadleśnictwa [...] bez wykonania wycinki drzew, inwestycja nie mogłaby powstać, gdyż nie spełniałaby warunków technicznych jej wykonania, co implikuje, że grunt wykorzystywany do budowy, powinien przejść w użytkowanie wieczyste inwestora, bowiem nie ma on roli pomocniczej w budowie i obsłudze gazociągu, tylko jest elementem inwestycji i nie podlega dyspozycji art. 24 ust. 1 specustawy gazowej. Zatem - w ocenie Nadleśnictwa [...] - Wojewoda [...] powinien odmówić ustalenia ww. inwestycji w proponowanym kształcie przez inwestora.
Takie wnioskowanie w ocenie Sądu nie ma uzasadnienia zarówno w literalnie odczytywanych w przepisach prawa, jak i w ich wykładni celowościowej.
III. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24 ust. 1 specustawy (zarzut zawarty w 1 skargi), Sąd wskazuje, że ww. przepis stanowi, że w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, wskazanych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8, w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia na nich budowy inwestycji w zakresie terminalu, a także prac, związanych z konserwacją lub usuwaniem awarii, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ograniczy, za odszkodowaniem, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przepisy art. 124 ust. 2 i 4-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Ustawodawca wyraźnie przesądził, że właściwym instrumentem prawnym, służącym ochronie właściciela gruntu, zajętego jedynie częściowo na potrzeby inwestycji, jest żądanie wykupu przez inwestora pozostałej części gruntu na zasadach przewidzianych w art. 124 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyby zachodziła rzeczywista przeszkoda w dalszym prawidłowym korzystaniu z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem.
Zgodnie z tym przepisem, jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości.
Argumentacja przedstawiona przez Nadleśnictwo nakierowana jest de facto na wyłączenie zastosowania tego przepisu, co nie może być potraktowane jako wykonanie woli racjonalnego ustawodawcy, wyrażonej w przepisach. Nie jest ona prawidłowa, bowiem pomija kontekst celowościowy i funkcjonalny.
Jeżeli bowiem ustawodawca przewidział odszkodowanie za uniemożliwienie właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości, to upatrywanie w braku możliwości korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób, ze względu na pozbawienie drzew części działki w pasie 2 metrów, nie może być równoznaczne z koniecznością przejęcia nieruchomości przez inwestora. Wyraźnie instrumentem prawnym jest rekompensacja, a nie przejęcie.
Nadto skarżące Nadleśnictwo pomija również stronę podmiotową, dotyczącą właściwości organów państwa oraz ustrojową, w postaci normatywnego rozdzielnia materii prawa cywilnego i administracyjnego. Otóż treść przywołanego przepisu wskazuje jasno, że nabycie nieruchomości, w sytuacji uregulowanej tym przepisem następuje w drodze umowy. Z przepisu tego nie wynika, aby w takiej sprawie miała być wydana decyzja. W sytuacji więc, gdy nie doszło do zawarcia umowy zainteresowany może wystąpić do Sądu powszechnego z roszczeniem o wydanie wyroku zastępującego oświadczenie woli.
Treść przywołanego przepisu wskazuje jasno, że nabycie nieruchomości w sytuacji uregulowanej tym przepisem następuje w drodze umowy. Z przepisu tego nie wynika, aby w takiej sprawie miała być wydana decyzja. W sytuacji więc, gdy nie doszło do zawarcia umowy zainteresowany może wystąpić do Sądu powszechnego z roszczeniem o wydanie wyroku zastępującego oświadczenie woli.
Sąd podziela sposób argumentacji, wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1069/17, baza orzeczeń nsa.gov.pl, CBOSA, w analogicznej instytucji, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi obowiązku znoszenia przez właściciela nieruchomości ograniczenia w prawie korzystania z nieruchomości. Ustala bowiem tylko przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego i określa sposoby zagospodarowania terenu, ale nie konstytuuje konkretnego ograniczenia, związanego z założeniem i przeprowadzeniem na nieruchomości przewodów, urządzeń, sieci służących inwestorowi nie mającemu tytułu prawnego do nieruchomości. Dlatego wobec braku zgody właściciela, szczegółowy sposób ograniczenia, zawierać musi decyzja, o której mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, powinna ona określać przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres oraz jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez nieruchomość.
IV. Nie ulega ponadto wątpliwości, z obiektywnych względów, że realizacja terminalu regazyfikacji gazu płynnego w [...] z inwestycjami towarzyszącymi stanowi ważne ze względu na bezpieczeństwo państwa oraz interes ogólnospołeczny zadanie wykonywane na podstawie szczególnej ustawy (NSA w wyroku z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2295/12, CBOSA, dotyczącym sprawy w której organy wykazały, że realizacja terminalu regazyfikacji gazu płynnego w [...] z inwestycjami towarzyszącymi, stanowi ważne ze względu na bezpieczeństwo państwa oraz interes ogólnospołeczny zadanie wykonywane na podstawie szczególnej ustawy.).
Zasadnie organ odniósł się również do potrzeby budowy gazociągu oraz społecznego celu. Takie postrzeganie interesu publicznego od dawna stosowane jest w orzecznictwie europejskim.
W orzeczeniu z 10 października 1979 r. w sprawie "Rassemblement Jurassien" przeciwko Szwajcarii Europejski Trybunał Praw Człowieka podkreślił, że zwrot "konieczne w demokratycznym społeczeństwie" oznacza, iż ingerencja odpowiada "naglącej potrzebie społecznej". Ingerencja taka winna być również "proporcjonalna do mającego podstawy prawne założonego celu" (zob. też orzeczenie z 2 października 2001 r., w sprawie "Stankov and the United Macedonian organisation Ilinden" przeciwko Bułgarii). Odwołał się do nich TK m.in. w wyroku z dnia 10 listopada 2004 r., sygn. akt Kp 1/04 (M.P. 2004 nr 48 poz. 826).
Dodatkowo Sąd wskazuje, że w wyroku z 26 marca 2002 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, iż szczególnie wstrzemięźliwie należy podchodzić do wypadków, gdy zarzut naruszenia proporcjonalności nie przedstawia się w sposób oczywisty (sygn. SK 2/01, OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 15).
Nadto zasadę, na którą powołuje się strona skarżąca można zastosować do zaprzeczenia prawidłowości jej wywodów.
Zasada proporcjonalności w ujęciu szerokim szczególny nacisk kładzie bowiem na adekwatność celu i środka użytego do jego osiągnięcia. Z powyższego wynika, iż jeżeli cel regulacji prawnej można osiągnąć przy pomocy dwóch środków, przy czym jeden z nich w większym stopniu pogarsza sytuację prawną podmiotu, to należy wybrać ten drugi (orzeczenie TK z dnia 31 stycznia 1996 r. sygn. akt K 9/9). W działalności organów prawodawczych (...) powinno się respektować tzw. wymaganie proporcjonalności (adekwatności); spośród możliwych (i zarazem legalnych) środków oddziaływania.
Należałoby wybierać środki skuteczne dla osiągnięcia celów założonych, a zarazem możliwie najmniej uciążliwe dla podmiotów, wobec których mają być zastosowane, lub dolegliwe w stopniu nie większym, niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu.
Wywłaszczenie czy przejecie nieruchomości przez inwestora jest niewątpliwie bardziej dolegliwym środkiem, niż rekompensata.
V. Ocena tych wyjaśnień, jako wiarygodnie wykazujących konieczność zrealizowania na działkach skarżących inwestycji w kształcie zaproponowanym przez inwestora, nie stanowiła przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 K.p.a. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że ocena możliwości dotychczasowego zagospodarowania i co za tym idzie zakresu wykorzystania terenu na cele inwestycyjne będzie dokonana po zrealizowaniu inwestycji, na co słusznie zwrócił uwagę organ. Zatem kwestia dotycząca np. wypłaty odszkodowania, jak również ustalenie jego wysokości, może nastąpić ewentualnie po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji. Pomimo ingerencji w prawo własności, dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z planowaną inwestycją, co w konsekwencji nie narusza proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem.
O znaczeniu interesu prawnego w tego rodzaju postępowaniach świadczy ponadto art. 34 specustawy gazowej.
Stosownie do art. 34 ust. 1 tego aktu decyzje administracyjne, o których mowa w niniejszej ustawie, podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Ma to istotne implikacje zarówno dla uznania prymaty interesu publicznego (co wynika z tych uregulowań), jak i ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności czy uchylenia decyzji przez organ lub Sąd. Zgodnie bowiem z ust. 4 i 5 tego przepisu, w postępowaniu przed organem wyższego stopnia oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji, o których mowa w niniejszej ustawie, w całości ani stwierdzić ich nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca części inwestycji w zakresie terminalu, nieruchomości lub działki. W postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, o których mowa w niniejszej ustawie, nie stosuje się art. 159 K.p.a.
VI. Przywołane unormowanie ustawy wyłącza w znacznym zakresie zastosowanie art. 145 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a, zgodnie z którym Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny, określone w art. 154 K.p.a. lub w innych przepisach.
Sąd podziela poglądy, wyrażane na tle art. 31 ust. 2 specustawy drogowej.
Treść art. 31 ust. 2 ogranicza on kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego (por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2003 r. sygn. akt II OSK 2271/10, CBOSA, odnośnie do ograniczającego kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego przepisu art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, Dz. U. Nr 26 poz. 133 ze zm., Lex Nr 732077), z uwzględnieniem różnic w brzmieniu między specustawą gazową a przedmiotową ustawą.
O znaczeniu przedmiotowej inwestycji dla interesu publicznego świadczą również inne przepisy tego aktu. Przykładowo w dniu 4 września 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w (...) oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1590) dodając do dotychczasowej treści art. 16 ww. ustawy ustęp 4, zgodnie z którym do usuwania drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, w przypadku inwestycji w zakresie terminalu przygotowywanej przez Operatora Gazociągów (...) spółka akcyjna z siedzibą w (...), nie stosuje się przepisów ust. 1-3 oraz przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zakresie obowiązku uzyskiwania zezwoleń na ich usunięcie oraz opłat z tym związanych, z wyjątkiem drzew i krzewów usuwanych z nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków.
VII. Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji, nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne.
VIII. Zdaniem Sądu, organy administracji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia, np. o opinie biegłych, skoro kwestie podnoszone przez stronę skarżącą będzie można ocenić post factum, po realizacji inwestycji, a nie przed wydaniem kwestionowanej decyzji. Dokonując oceny materiału dowodowego organy administracji nie naruszyły zasad logiki, jak również ocena ta nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym. Tym samym zasadnie organy administracji uznały, że zebrane dowody były przydatne do dokonania ustaleń faktycznych.
Za chybiony Sąd uznał zarzut powołani biegłych. Organ odwoławczy w dostatecznie wyczerpujący sposób, wyjaśnił czy planowana inwestycja wywoła rażąco nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności skarżących, przekonująco wykluczając taką ewentualność. Wystarczającym środkiem do tego było uzyskanie od inwestora szczegółowych wyjaśnień co do przyczyn zaprojektowania poszczególnych elementów inwestycji na działkach stron odwołujących się od decyzji lokalizacyjnej organu I instancji oraz co do możliwości ewentualnego skorygowania przebiegu inwestycji zgodnie z postulatami skarżących. Inwestor udzielił szczegółowych i wyczerpujących informacji w ww. zakresie (odnoszących się do poszczególnych działek), wskazując jednoznacznie na brak możliwości uwzględnienia sugestii odwołujących się por. pismo inwestora z dnia 20 lutego 2019 r. oraz pismo Wojewody z dnia 19 grudnia 2018 r., karta 300, teczka 3/3 akt administracyjnych sprawy – karta 300).
Wbrew twierdzeniom skargi do zarzutów odwołania organ odniósł się szczegółowo na stronach 5-9 decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju. Na ww. stronach decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju organ odwoławczy przedstawił szczegółową argumentację odnośnie do każdego z zarzutów sformułowanych przez Nadleśnictwo [...] (stosując art. 107 § 3 K.p.a.).
IX. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.