IV SA/Wa 1470/14

IV SA/Wa 1470/14 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-07-31
Data wpływu
2014-07-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Katarzyna Golat /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 lipca 2014 r. L. Z. wniósł do Sądu skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w zakresie odmowy nadania mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, odmowy udzielenia mu ochrony uzupełniającej, braku udzielenia zgody na pobyt tolerowany oraz umarzającą decyzję organu I instancji w zakresie o wydaleniu go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W treści skargi skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego ocenie wydalenie go z terytorium Polski spowodowałoby bezpośrednie niebezpieczeństwo poddania go dalszym prześladowaniom, zastosowaniem przemocy fizycznej i psychicznej, torturom, nieludzkiemu albo poniżającemu traktowaniu. Ponadto stwierdził, że wydalenie pozbawi go nie tylko możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, ale także sprawi, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona skarżącemu ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Stwierdzić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Jak wynika z treści przepisu, Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony.
Podstawowym zagadnieniem rozważanym przez Sąd w niniejszej sprawie jest możliwość wstrzymania wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014 r. która, w zakresie wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uchyliła decyzję organu I instancji oraz umorzyła przed tym organem postępowanie.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które zostały usunięte z obrotu prawnego. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki.
Należy zauważyć, iż decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 20014 r., w zakresie wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest decyzją określaną w piśmiennictwie jako "decyzja kasacyjna typowa" (B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 589), co jest usprawiedliwione tylko w takim zakresie, w jakim za orzeczenie kasacyjne uznaje się orzeczenie, w którym uchyla się z obrotu prawnego zaskarżone orzeczenie i nie orzeka co do istoty sprawy. Niniejsze rozstrzygnięcie jedynie niweczy postanowienia decyzji organu I instancji i umarza postępowanie przed organem I instancji w zakresie wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jest decyzją "kasacyjną", która nie posiada przedmiotu wykonania, a zatem nie można wstrzymać wykonania tejże decyzji w zakresie wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdza, iż wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie wydalenia go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.