IV SA/Wa 1388/21

IV SA/Wa 1388/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anita Wielopolska
Grzegorz Rząsa /przewodniczący/
Wojciech Rowiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
III OSK 1258/22 - Wyrok NSA z 2024-02-02
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 779
art. 47
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. Agnieszka Szymańczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania decyzji udzielającej zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Klimatu i Środowiska (dalej: "Minister", "organ II instancji") decyzją nr [...] z [...] lipca 2021 r., wydaną na podstawie art. 47 ust. 2, 3 i 5, art. 25 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2021 poz. 779; dalej: "ustawa o odpadach") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 poz. 735; dalej: "k.p.a"), po rozpatrzeniu odwołania J. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] Firma Transportowo-Budowlana w [...] (dalej: "Strona", "Skarżący") od decyzji Marszałka Województwa [...] (dalej: "Marszałek", "organ I instancji") nr [...] z [...] maja 2020 r., cofającej bez odszkodowania decyzję tego organu z [...] października 2013 r., znak: [...] udzielającej zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów na terenie działki nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Została ona wydana w następującym stanie sprawy.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ"), pismem z 9 maja 2016 r. poinformował Marszałka o zanieczyszczeniach środowiska gruntowo-wodnego pochodzących z działalności prowadzonej w przeszłości, a także obecnie, na terenie działki nr [...] obręb [...] w [...]. Nieruchomość ta zlokalizowana jest na terenie byłych Zakładów Chemicznych "[...]". Według RDOŚ na nieruchomości dochodzi do negatywnego oddziaływania na środowisko wynikającego z magazynowania odpadów, a prowadzonego w zbiornikach zlokalizowanych na tym terenie. Uzyskane przez RDOŚ wyniki badań prowadziły do wniosku, że zbiorniki te są nieszczelne, a wody i ziemia nie są zabezpieczone przed zanieczyszczeniami. Kolejnym pismem z 15 lipca 2016 r. RDOŚ poinformował, że działalność prowadzona na terenie nieruchomości jest źródłem wspomnianego wyżej zanieczyszczenia. Poinformowano, że przeprowadzone 30 czerwca 2016 r. oględziny wykazały, że zbiorniki, w których magazynowane są odpady są nieszczelne, z licznymi spękaniami i ubytkami. Pod zbiornikami nie istnieje drenaż, zatem wody opadowe i pochodzące ze zraszania wypłukują zanieczyszczenia i przenikają bezpośrednio do gruntu i wód podziemnych, co potęguje dotychczas występujące skażenie środowiska. Z przekazanej przez Urząd Miasta dokumentacji pochodzącej z lat 2007 - 2008 wynika, że stan zbiorników był zły i w związku z tym zalecono ich remont, którego jednak nie przeprowadzono.
Marszałek pismem z 12 sierpnia 2016 r. zawiadomił Stronę o zamiarze przeprowadzenia kontroli prowadzonej przez nią działalności, której przedmiotem będzie sprawdzenie sposobu gospodarowania odpadami i wywiązywanie się z obowiązków nałożonych decyzjami Marszałka stanowiącymi zezwolenie na przetwarzanie i zbieranie odpadów. Czynności kontrolne przeprowadzone zostały w dniach 22 września - 7 października 2016 r. i został z nich spisany protokół podpisany przez Stronę. W protokole odnotowano, że na terenie działki znajdują się dwa zbiorniki usytuowane poniżej poziomu terenu: zbiornik jednokomorowy i zbiornik przedzielony pionową betonową ścianką na dwie komory. Zbiorniki wyłożone są płytami żelbetowymi W zbiorniku jednokomorowym znajdowały się odpady o kodzie 19 01 14 - popioły lotne. W zbiorniku dwukomorowym, jedną komorę wypełniał odpad o kodzie 19 01 07 - odpady stałe z oczyszczania gazów odlotowych, a druga komora była częściowo wypełniona odpadami 19 01 14. W ścianach bocznych zbiornika jednokomorowego oraz w ścianach bocznych i w dnie niezapełnionej części zbiornika dwukomorowego widoczne były liczne spękania i ubytki betonu płyt żelbetowych, z widoczną konstrukcją metalową płyt, oraz odsłonięte fragmenty folii izolacyjnej znajdującej się pod płytami. Szczeliny, spękania oraz miejsca z ubytkiem betonu częściowo były porośnięte roślinnością. Ocena stanu technicznego wypełnionej części zbiornika dwukomorowego, w związku z jej wypełnieniem odpadami, nie była możliwa. Wnętrze zbiorników pierwotnie było wyłożone dodatkową warstwą z cegły klinkierowej, której pozostałości były widoczne na ścianach jednokomorowego zbiornika. W trakcie kontroli stwierdzono również nieprawidłowości w zakresie prowadzonej przez przedsiębiorcę ewidencji odpadów. O swoich ustaleniach Marszałek poinformował [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Zwrócił się także do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "PINB") z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli stanu technicznego zbiorników do magazynowania odpadów.
RDOŚ pismem z 17 kwietnia 2019 r. ponownie zwrócił się do Marszałka o wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów. W piśmie poinformowano, że PINB wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zbiorników, mogących swoim stanem technicznym zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi w związku z wnioskami wypływającymi z dokumentu "Aneks ekspertyzy stanu technicznego żelbetowych zbiorników magazynowych otwartych na terenie działki [...] obręb [...] w [...] ul. [...] gmina [...]" sporządzonego przez W. K..
Z ekspertyzy tej wynikało, że zbiornik dwukomorowy poddany naprawie może być użytkowany do składowania odpadów wszelkiego typu, których uwolnione związki nie działają agresywnie na okładziny betonowe. Zbiornik jednokomorowy, poddawany naprawie tylko w miejscach uszkodzeń, posiada ograniczenia użytkowe. Można w nim składować tylko odpady nietoksycznie, o frakcji pylastej, powodujące uszczelnianie warstwy dociskowej. Okładzina klinkierowa jest uszkodzona i nie zabezpiecza przed agresywnymi odpadami, jak to zakładał projekt pierwotny. RDOŚ wskazał, że magazynowany w zbiorniku odpad o kodzie 19 01 07 jest odpadem niebezpiecznym i może negatywnie oddziaływać na środowisko. Z powyższej analizy wynikało także, że istniejący wcześniej w ramach instalacji system odsączania został zlikwidowany podczas jej przebudowy w latach 90-tych i obecnie nie funkcjonuje. Pomimo, iż nie potwierdzono przepływu wód w żadnej postaci ze zbiornika do ciągów kanalizacyjnych, w przypadku dalszego składowania w przedmiotowych zbiornikach odpadów niebezpiecznych i toksycznych o określonej agresywności, należałoby wykonać prace remontowe zbiornika południowego w postaci odtworzenia lub wybudowania nowej instalacji odsączania.
Marszałek pozyskał decyzję PINB z [...] kwietnia 2019 r., którą nakazano Stronie usunięcie nieprawidłowości w zbiornikach, a także decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB) z [...] lipca 2019 r., którą uchylono ww. decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak wskazano w decyzji organu odwoławczego, zły stan techniczny zbiorników nie budzi wątpliwości, jednak uchylenia dokonano w związku z naruszeniem przez PINB przepisów postępowania. W toku tego postępowania Strona przedstawiła stanowisko, z którego wynika, że jako dzierżawca obiektu, nie przewiduje przywrócenia obiektu do pełnej sprawności, ponieważ nie jest to jego obowiązkiem.
Marszałek pismem z 9 grudnia 2019 r. działając na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach wezwał Stronę do niezwłocznego zaniechania naruszania przepisów przywołanej ustawy poprzez zaprzestanie przyjmowania odpadów w celu ich magazynowania w zbiornikach, usunięcia zgromadzonych w nich odpadów oraz poprzez wykonanie remontu zbiorników. Organ zobowiązał Stronę do usunięcia naruszeń w terminie do 31 marca 2020 r. W odpowiedzi na powyższe Strona poinformowała, że wniosła odwołanie od decyzji PINB z [...] października 2019 r. wstrzymującej użytkowanie zbiorników i nakazującą ich opróżnienie z odpadów. Jednocześnie wskazano, że uszkodzenia zbiorników powstały jeszcze przed rozpoczęciem ich użytkowania przez Stronę, a w chwili obecnej zostały wykonane prace remontowe i zbiorniki są szczelne. Nakaz usunięcia nieprawidłowości kierowany winien być do właściciela lub zarządcy budynku, którym nie jest strona postępowania prowadzonego przez Marszałka. Do powyższej odpowiedzi załączono Uzupełnienie do ekspertyzy (...) z września 2019 r., z której wynikało, że zbiorniki posiadają ograniczoną zdolność funkcjonalno-eksploatacyjną. W przypadku potrzeby składowania odpadów niebezpiecznych należy dokonać naprawy zbiorników – wskazano, jakie konkretnie – poprzez taki dobór technologii składowania i magazynowania oraz rozwiązań technicznych, które zapewnią całkowite bezpieczeństwo środowiska. Wskazano także, że oprócz prawidłowej naprawy zbiorników niezbędna jest odbudowa i odtworzenie układu odsączania, przyłącza do sieci kanalizacyjnej.
Pismem z 29 maja 2020 r. Marszałek wezwał pełnomocnika strony do przedłożenia informacji, czy naruszenia wymienione w wezwaniu z 9 grudnia 2019 r. zostały usunięte. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik pismem z 15 lipca 2020 r. poinformował, że w związku z decyzją WINB z [...] stycznia 2020 r., uchylającą decyzję PINB z [...] października 2019 r. dotyczącą wstrzymania użytkowania zbiorników, wezwanie Marszałka należy uznać za bezzasadne.
Wobec powyższego Marszałek pismem z 14 października 2020 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia bez odszkodowania decyzji tego organu z [...] października 2013 r., udzielającej stronie zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów na terenie działki nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...]. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik Strony wniosła o przeprowadzenie dowodu z uzupełnienia ekspertyzy, z której wynika, że zbiorniki spełniają swoją funkcję (dokument niepodpisany dołączono do wniosku), a także, że brak jest możliwości dokonania napraw w obiektach w takim zakresie, aby istniejące zbiorniki mogły być uniwersalne i spełniały wymagania składowania i magazynowania każdego rodzaju i typu odpadów oraz przeprowadzenia oględzin przedmiotowych zbiorników na okoliczność ustalenia gromadzonych u nich odpadów przesłuchanie strony na okoliczność ustalenia, że w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane, strona postępowania nie jest zobligowana jako dzierżawca zbiorników do dokonania ich naprawy.
W międzyczasie PINB pismem z 22 grudnia 2020 r. poinformował Marszałka, że WINB decyzją z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy decyzję PINB z [...] lipca 2020 r. nakazującą Stronie opróżnienie zbiorników ze składowanych odpadów, wykonanie zaleceń zawartych w ekspertyzie W. K. oraz zakazującą użytkowania zbiorników do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Na decyzję tę została złożona skarga do WSA w [...] przez pełnomocnika strony.
Marszałek pismem z 6 maja 2021 r. skierowanym do pełnomocnika Strony, w odpowiedzi na pismo z 21 kwietnia 2021 r. wyjaśnił, że wnioski dowodowe zgłoszone przez nią w sprawie nie zostały uwzględnione, ponieważ jego zdaniem ich przedmiotem są okoliczności niemające znaczenia w sprawie. Ocena ta zostanie szczegółowo wyjaśniona w decyzji. Postanowieniem z tego samego dnia odmówił wnioskowanego zawieszenia postępowania. Organ I instancji wskazał, że nie podziela stanowiska Strony, wedle którego rozstrzygnięcie skargi do WSA stanowi zagadnienie wstępne w prowadzonej przez Marszałka sprawie i nie będzie to miało zasadniczego wpływu na treść decyzji.
Następnie decyzją z [...] maja 2021 r. cofnął bez odszkodowania swoją decyzję z [...] października 2013 r. udzielającą zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów. Organ I instancji wyjaśnił w decyzji, że przeprowadzona przez niego kontrola dała podstawy do ustalenia, że zbiorniki żelbetowe stanowiące zabudowę działki nr [...], obręb [...] w [...], w których magazynowane są m. in. odpady niebezpieczne, są w złym stanie technicznym. W ścianach bocznych zbiornika jednokomorowego oraz w ścianach i na dnie niezapełnionej części komory zbiornika dwukomorowego widoczne były liczne spękania i ubytki betonu płyt żelbetowych (widoczna metalowa konstrukcja płyt), oraz odsłonięte fragmenty folii izolacyjnej znajdującej się pod płytami. Szczeliny, spękania oraz miejsca z ubytkiem betonu częściowo były porośnięte roślinnością. Ustalenia te znalazły potwierdzenie w stanowisku organów nadzoru budowlanego obu instancji. Organ odniósł się również do ekspertyzy wykonanej na zlecenie strony przez W. K. cytując jej fragmenty i podsumowując, że dowody te świadczą o złym stanie technicznym konstrukcji zbiorników. Organ zauważył, że "warstwa betonu w obu zbiornikach uległa destrukcji w różnym stopniu, zbiornik północny nie posiada okładziny klinkierowej, zbiornik południowy posiada okładzinę klinkierową w pełni uszkodzoną. Konstrukcja zbiornika południowego jest nieszczelna, a odpady mogą być magazynowane w zbiorniku tylko na skutek samoistnego uszczelnienia konstrukcji poprzez zdeponowane odpady o właściwościach spoistych powodujących uszczelnienie warstwy dociskowej, osłonowej płyt. Opisany wyżej stan techniczny zbiorników żelbetowych jest niezgodny z pkt. V i VII decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] października 2013 r., stanowiącymi, że "stan techniczny instalacji jest dobry", a zbiorniki są zbudowane "z żelbetowych płyt, pokrytych płytami klinkierowymi". Stan ten uniemożliwia magazynowanie w zbiornikach odpadów niebezpiecznych, w tym toksycznych, których uwolnione związki mogą działać agresywnie na okładzinę betonową zbiorników.
Marszałek wyjaśnił, że przy takim stanie technicznym zbiorników, okoliczność magazynowania w nich odpadów niebezpiecznych stanowi naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach. Strona wnioskując o udzielenie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, w ramach których miał zamiar magazynować odpady, w tym odpady niebezpieczne, toksyczne, miał obowiązek zapewnić i posiadać możliwości techniczne pozwalające wykonywać działalność w zakresie objętym zezwoleniem, w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów. Marszałek przypomniał, że Strona uzyskała zezwolenie obejmujące uprawnienie do magazynowania 742 rodzajów odpadów, w tym 339 rodzajów odpadów niebezpiecznych, również toksycznych i agresywnie oddziaływujących na beton. Biorąc powyższe dowody pod uwagę, jak i stanowisko pełnomocnika wyrażone w piśmie z 26 października 2020 r. o braku możliwości dokonania napraw organ uznał, że uchybiono obowiązkowi wynikającemu z art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach. Wyjaśniono również, że od 2014 r. przedsiębiorca w ramach zbierania odpadów, w zbiornikach żelbetowych nieprzystosowanych do magazynowania odpadów niebezpiecznych, magazynuje odpad niebezpieczny o kodzie 19 01 07 odpady stałe z oczyszczania gazów odlotowych. Dodatkowo zwrócono uwagę, że jak wynika ze sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami, złożonego za pośrednictwem systemu BDO, Strona w 2020 r. magazynowała 4307,2020 Mg odpadu o kodzie 19 11 07 - odpady z oczyszczania gazów odlotowych celem jego unieszkodliwienia (magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów) bez wymaganego prawem zezwolenia na gospodarowanie tego rodzaju odpadem, co z kolei stanowi naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach.
Marszałek wskazał także że strona nie zastosowała się do otrzymanego wezwania z 9 grudnia 2019 r. Natomiast w odniesieniu do dowodu z uzupełnienia do ekspertyzy organ wyjaśnił, że po pierwsze dokument ten nie został podpisany więc nie był dla organu wiarygodny. Po drugie wskazując na pkt 2 i 3 dokumentu wyjaśniono, że jego celem było w skazanie sposobu przeprowadzenia koniecznych prac, a więc dowód ten odnosi się do okoliczności niebędącej przedmiotem postępowania prowadzonego przez Marszałka. Nie było również konieczne przeprowadzanie dowodu z oględzin na okoliczność ustalenia, czy i jakiego rodzaju odpady są w nich gromadzone, ponieważ nie ma możliwości ustalenia organoleptycznie rodzaju magazynowanych w zbiornikach odpadów, w tym określenia w wyniku oględzin ich właściwości fizycznych i składu chemicznego. Odnośnie przesłuchania strony celem ustalenia, w świetle obowiązujących przepisów ustawy Prawo budowlane, czy jest ona obowiązana do naprawy zbiorników wskazano, że ustalenia takiego dokonuje się na podstawie przepisów, a nie w toku przesłuchania. Dowodem w sprawie nie może być też przedłożona dokumentacja obrazująca stan nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie zbiorników magazynowych. Także ustalenie, czy teren nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie zbiorników magazynowych został zdewastowany przez "ciężki sprzęt do demontażu torów", co uniemożliwia korzystanie z dzierżawionej nieruchomości, a także czy jest lub nie ma możliwości wjechania na działkę, nie jest okolicznością mogącą mieć wypływ na postępowanie dotyczące cofnięcia zezwolenia. Organ nie dopuścił i nie przeprowadził również dowodu z dokumentu w postaci skargi wniesionej do WSA w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2020 r., bowiem skarga ta inicjuje postępowanie sądowo administracyjne, natomiast nie dowodzi, że takie postępowanie się toczy.
Podsumowując Marszałek wyjaśnił podstawy prawne swojej decyzji wskazując na art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach, zgodnie z którym w przypadku, gdy posiadacz odpadów mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania, określając termin jej wykonania. Jednocześnie zgodnie z art. 47 ust. 3 i 5 tej ustawy o odpadach cofnięcie zezwolenia powoduje zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem, a posiadacz odpadów, któremu cofnięto zezwolenie, jest obowiązany do usunięcia odpadów i negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, w ramach prowadzonej działalności objętej tym zezwoleniem, na własny koszt, w terminie wskazanym w decyzji cofającej zezwolenie.
W odwołaniu od decyzji pełnomocnik Strony zarzuciła naruszenie przepisów:
– art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak oznaczenia strony postępowania w zaskarżonej decyzji, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co skutkuje wadliwością poczynionych ustaleń;
– art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych;
– art. 97 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania pomimo istnienia przesłanki ku temu (skarga do WSA w [...]);
– art. 41 ust. 6, art. 47 ust. 2, 3 i 5 w związku z art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez ich wadliwą wykładnię.
W ocenie Strony wydana decyzja została oparta na nieaktualnych ustaleniach faktycznych, poczynionych w 2016 r. oraz na ustaleniach PINB i jego wielokrotnie uchylanych decyzjach. Do ustalenia aktualnego stanu faktycznego miały służyć złożone przez pełnomocnika wnioski dowodowe, jednak Marszałek potraktował je jako nieprzydatne i odmówił ich uwzględnienia. Ponadto podniesiono, że organ I instancji oparł swoje twierdzenia na podstawie decyzji organów nadzoru budowlanego, które dotyczą wyłącznie określenia stanu technicznego zbiorników i koniecznych napraw. Jednak stan techniczny zbiorników jest zdaniem Strony bez znaczenia w sprawie, skoro nie zostało ustalone, że w tych zbiornikach przetrzymywane są odpady niebezpieczne. Jednocześnie podniesione zostało, że skoro Marszałek ustalając stan faktyczny oparł się na treści decyzji wydanych w oparciu o ustawę Prawo budowlane, to całkiem nieuzasadnione jest stanowisko o odmowie zawieszenia niniejszego postępowania. Złożenie skargi do WSA należy uznać za zagadnienie wstępne. Dodatkowo decyzja powinna zawierać oznaczenie strony, które "powinno znajdować się w części nagłówkowej", a skarżona decyzja nie zawiera tego podstawowego elementu, co powinno skutkować jej uchyleniem.
Po jego rozpoznaniu Minister wydał opisaną na wstępie decyzję z [...] lipca 2021 r. W jej uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, w sposób istotny narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. Natomiast wedle ust. 2 przywołanego artykułu organ zobligowany jest do cofnięcia udzielonego zezwolenia w przypadku, gdy posiadacz odpadów, o którym mowa wyżej, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy, działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub gdy prowadzony przez niego zakład recyklingu statków nie spełnia wymagań, (...), właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania, określając termin jej wykonania.
W ocenie Ministra, taka sytuacja zaistniałą w niniejszej sprawie. W toku postępowania, zarówno na skutek kontroli przeprowadzonej przez Marszałka, jak również kontroli właściwych organów nadzoru budowlanego, stwierdzono, że użytkowane przez Stronę w ramach prowadzonej działalności zbiorniki są w złym stanie technicznym, w tym przede wszystkim są nieszczelne. Marszałek uznał, że stan ten jest niezgodny z posiadanym przez stronę zezwoleniem i narusza jego warunki zawarte w pkt. V i VII udzielonego zezwolenia, jak również jest niezgodny z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach. Pomimo wystosowanego przez Marszałka wezwania do zaniechania naruszeń, Strona nie podjęła stosownych czynności w celu realizacji tego wezwania, nie uznając jego zasadności.
Zdaniem Ministra, ogół ustalonych w sprawie okoliczności – co nastąpiło w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym – uzasadniał podjętą przez Marszałka decyzję o cofnięciu udzielonego zezwolenia. Podzielił on także całkowicie stanowisko organu I instancji co do zasadności przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Podkreślił przy tym, że jakkolwiek w toku niniejszego postępowania skorzystano z ustaleń organów nadzoru budowlanego, to dotyczyły one stanu faktycznego sprawy, nie zaś ew. obowiązków wynikających z decyzji tychże organów. Stąd ich ewentualne uchylenie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie Marszałka. Dlatego zasadne było zarówno pominięcie wnioskowanych dowodów, jak również odmowa zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania skargi do sądu administracyjnego na decyzje organów nadzoru budowlanego.
Odnośnie twierdzeń pełnomocnika o konieczności przeprowadzenia oględzin celem ustalenia czy jest w zbiornikach przechowywany jakikolwiek odpad, a jeżeli tak to jakiego rodzaju, organ II instancji zaznaczył, że pracownicy PINB przeprowadzili 22 czerwca 2020 r. kontrolę obiektu. W jej trakcie stwierdzono częściowe wypełnienie zbiorników odpadami, których opis pokrywa się z obserwacjami dokonanymi przez Marszałka w trakcie jego kontroli. Dlatego nie podzielono stanowiska Strony, że ustalenia kontroli Marszałka nie odnoszą się do aktualnej sytuacji. Ponadto żądane ustalenie powyższej okoliczności w ogóle nie miałoby wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Istotą sprawy jest bowiem stan techniczny zbiorników przeznaczonych m. in. do magazynowania odpadów, który jest niezgodny z warunkami zezwolenia oraz z przepisami ustawy o odpadach, a nie okoliczność, czy i jakimi odpadami zbiorniki te są wypełnione. Nawet jeśli w danym momencie zbiorniki byłyby całkiem puste – co w toku kilku przeprowadzonych kontroli nie miało miejsca – to i tak nie zwalniało to Strony do ich utrzymywania we właściwym stanie zgodnie z posiadanym zezwoleniem i przepisami ustawy o odpadach.
Strona złożyła na rozstrzygnięcie Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającą je decyzją Marszałka. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:
1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. skutkujące rażącymi błędami w ustaleniach faktycznych, mającymi istotny wpływ na całokształt postępowania poprzez dowolność w ocenie materiału dowodowego w zakresie ustalenia naruszenia warunków wydanej decyzji o udzieleniu stronie zezwolenia na przetwarzania i zbieranie odpadów na ternie działki nr [...] przy ul. [...] w [...] wbrew przedłożonym dowodom z dokumentów, w tym w szczególności "Wyjaśnieniem do ekspertyzy stanu technicznego żelbetowych zbiorników magazynowych otwartych" z 30 kwietnia 2020 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę budowalnego, z której w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika stan faktyczny przedmiotowych zbiorników, a w szczególności to, że są one szczelne oraz, że były przeprowadzone prace remontowe, a także, że w 1991 r. nie zostały wykonane kanały ociekowe w płycie dennej odprowadzające wody ociekowe do kanalizacji kwaśnej oraz instalacje odsączające obwodowe, które nie zostały wykonane;
2. art. 85 k.p.a. wskutek oddalenia wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie oględzin pomimo, że przeprowadzenie takiego dowodu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy było konieczne, ponieważ dowód miał na celu ustalenie, jakie faktycznie odpady są przechowywane w przedmiotowych zbiornikach – w tym pobranie próbek odpadów w celu identyfikacji ich rodzajów – i czy w związku z tym ich stan techniczny zezwala na ich magazynowanie;
3. art. 107 § 1 ust. 3 k.p.a. poprzez brak oznaczenia w strony w części nagłówkowej decyzji. do której decyzja została skierowana;
4. art. 47 ust. 2, 3 i 5 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że Skarżący narusza warunki wydanej decyzji o udzieleniu zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, że w zakresie faktycznie gromadzonych i przetwarzanych przez Skarżącego odpadów w żaden sposób nie narusza on warunków uzyskanego zezwolenia, a zbiorniki, w których te odpady są przechowywane spełniają odpowiednie warunki do ich przechowywania;
5. art. 25 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że magazynowanie odpadów przez Skarżącego odbywa się z naruszeniem wymagań ochrony środowiska oraz z naruszeniem zasad bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, podczas gdy magazynowanie odpadów przez odbywa się z poszanowaniem tych zasad i w żaden sposób nie zagraża środowisku jak i również bezpieczeństwu życia i zdrowia ludzi, co potwierdzają okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, w tym w szczególności protokół nr [...] z [...] maja 2016 r. z okresowej kontroli stanu technicznego zbiorników żelbetowych , gdzie stwierdzono, że zbiorniki są przystosowane do magazynowania odpadów i są one szczelne;
W skardze wniesiono także o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] skargi złożonej przez Skarżącego na decyzję WINB z [...] października 2020 r. nr [...] dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji odnośnie nakazania Skarżącemu przeprowadzenia prac remontowych.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Marszałek – wydając Skarżącemu decyzją z [...] października 2013 r. zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów, a następnie dokonując rozszerzenia katalogu rodzajów odpadów objętych tym zezwoleniem – sprawdził i skontrolował stan zbiorników, w których te odpady będą przechowywane. W ocenie pełnomocnika Skarżącego, skoro jeszcze w listopadzie 2015 r. stan tych zbiorników nie budził żadnych zastrzeżeń i wydano decyzję na kolejne rodzaje odpadów, to jest mało prawdopodobne. aby stan ten uległ zmianie w maju 2016 r., kiedy to RDOŚ miał stwierdzić nieszczelność zbiorników powodującą, że woda i ziemia nie są zabezpieczone przed zanieczyszczeniami.
Pełnomocnik Skarżącego wskazała także, że z przekazanej przez Urząd Miasta dokumentacji pochodzącej z lat 2007-2008 wynika, że stan zbiorników był zły w związku z tym zlecono ich remont. Jednocześnie stan ten nie mógł być na tyle zły, aby nie można było zawrzeć ze Skarżącym w 2011 r. umowy dzierżawy nieruchomości z przeznaczeniem na gospodarowanie odpadami.
Następnie wskazała, że pomimo uzyskania zezwolenia na przetwarzanie większej ilości rodzajów odpadów, Skarżący – z uwagi na wnioski wynikające ze sporządzonej ekspertyzy stanu technicznego żelbetowych zbiorników magazynowych oraz jej uzupełnienia – ograniczył się do zbierania i magazynowania odpadów z grup wymienionych przez rzeczoznawcę sporządzającego ww. ekspertyzę, a nie stanowiących zagrożenia dla środowiska. Jednocześnie oceniając stan faktyczny zbiorników na dzień 30 kwietnia 2020 r. rzeczoznawca stwierdził, że:
1. konstrukcja zbiorników zapewnia szczelność komór zbiornikowych;
2. wokół zbiornika wykonany został przez skarżącego drenaż obwodowy na poziomie - 1,0 mppt z odprowadzeniem wody do wnętrza zbiornika, co zapewnia podczyszczenie obszaru przylegającego oraz napływ wody opadowej i roztopowej z tego obszaru do wnętrza zbiornika;
3. zastany stan wskazuje na magazynowanie odpadów do określonej wielkości, a następnie ich utylizację w postaci ekspedycji do firm zajmujących się przetwarzaniem i ostatecznym zagospodarowaniem odpadów;
4. w dniu wizji lokalnej zbiornik północy był opróżniony, a zbiornik południowy był wypełniony odpadami nietoksycznymi.
Ponadto stwierdzono, że zostały przeprowadzone prace remontowo-naprawcze, w wyniku których zbiornik północny jest szczelny i można w nim bezpiecznie magazynować odpady. Natomiast jeśli chodzi o zbiornik południowy stwierdzono, że w wyniku zastosowanej przez skarżącego technologii składowania odpadów popiołowych wszelkie zarysowania i spękania warstwy osłonowej izolacji uległy samoistnemu uszczelnieniu i mogą służyć magazynowaniu odpadów nie niebezpiecznych. Określono także zakres prac dla zbiornika południowego, które należy wykonać w celu składowania odpadów niebezpiecznych.
W dalszej części skargi zarzucono organom brak poprawnego zbadania stanu fatycznego sprawy, w wyniku czego orzeczono cofnięcie udzielonego zezwolenia w stosunku do 742 kodów odpadów pomimo, że w przedmiotowych zbiornikach można składować odpady nie niebezpieczne, a odpadów niebezpiecznych i toksycznych Skarżący nie składuje w ogóle.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego stwierdzenia przez Marszałka dobrego stanu zbiorników w momencie wydawania przez organ I instancji decyzji na przetwarzanie i zbieranie odpadów, co miało miejsce w latach 2013-2015, Minister zaznaczył, że w obowiązującym w owym czasie stanie prawnym decyzje, o których mowa, wydawane były na podstawie wniosku strony, w którym strona deklarowała określony stan faktyczny. Nie istniał w tym czasie obowiązek sprawdzania czy strona realnie posiada warunki do prowadzenia wnioskowanej działalności. Dlatego nie można twierdzić, że przed dniem wydania zezwolenia Marszałek ustalił, że stan zbiorników jest dobry.
Przy piśmie z 10 grudnia 2021 r. pełnomocnik Skarżącego nadesłała kopię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z [...] października 2021r. sygn. [...], którym uchylono decyzję WINB z [...] października 2020 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. Zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skarga była niezasadna.
Podstawę prawną wydanej decyzji stanowił art. 47 ustawy o odpadach. Stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, w sposób istotny narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. Następnie, art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach stanowi, że w przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy, działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania, określając termin jej wykonania. Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem (art. 47 ust. 3). W oparciu o art. 47 ust. 4 ustawy o odpadach decyzji o cofnięciu zezwolenia właściwy organ może nadać rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności. Postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia, według art. 47 ust. 6 ustawy, wszczyna się z urzędu. Decyzja w zakresie cofnięcia zezwolenia jest decyzją związaną, co oznacza że jeżeli podmiot mimo wezwania nie zastosuje się do niego, organ jest zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia (por. wyroki: NSA z 20 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 971/12, Lex nr 1424005, z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1405/11, Lex nr 1367254). Odpowiedzialność posiadacza odpadów ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie bezprawności, co oznacza, że dla zastosowania normy z art. 47 wystarczające jest wykazanie, że posiadacz zachował się sprzecznie z obowiązującą normą naruszając wskazane w niej przepisy.
Należy wskazać, że wydanie decyzji o zezwoleniu na przetwarzanie odpadów kreuje uprawnienie, a nie obowiązek przetwarzania odpadów potwierdza treść art. 48 ustawy o odpadach, w świetle którego zezwolenie na przetwarzanie odpadów wygasa jeżeli podmiot objęty zezwoleniem nie rozpoczął działalności objętej zezwoleniem w terminie 2 lat od dnia, w którym zezwolenie stało się ostateczne (art. 48 pkt 4 ustawy) lub jeżeli podmiot objęty zezwoleniem nie prowadził działalności objętej zezwoleniem przez 2 lata (pkt 5). Nie może budzić jednakże wątpliwości, że podjęcie i prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami obejmującej przetwarzanie odpadów wiąże się już ściśle z wymogiem respektowania warunków zezwolenia, skoro działanie niezgodne z wydanym zezwoleniem ustawodawca sankcjonuje w sposób wskazany w art. 47 ust. 2 ww. ustawy (por. wyrok NSA z 8.12.2016 r., II OSK 1911/16, LEX nr 2190747).
Z ustalonego, bezspornego w tym zakresie stanu faktycznego wynika, że stan techniczny zbiorników żelbetowe służących do magazynowania odpadów jest zły i nie pozwala na magazynowanie wszystkich odpadów objętych zezwoleniem, co narusza warunki zawarte w pkt. V i VII zezwolenia. Organ I instancji wezwał dwukrotnie stronę do zaniechania naruszeń ( pismem z dnia 9 grudnia 2019 r. i 29 maja 2020 r.), lecz bezskutecznie. Spełnione zostały zatem przesłanki z art. 47 ustawy o odpadach obligujące organy administracyjne do cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...], udzielone Skarżącemu decyzją Marszałka z [...] października 2013 r., zmienianą decyzjami z dnia [...] stycznia 2014 r., z dnia [...] kwietnia 2014 r , [...] kwietnia 2015 r. i [...] listopada.
Należy podkreślić, że wskazywane przez skarżącego okoliczności, dotyczące braku możliwości (faktycznej czy też prawnej) naprawy przedmiotowych zbiorników, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Przesłanką do dalszego posługiwania się w obrocie prawnym zezwoleniem na przetwarzanie i zbieranie odpadów jest zapewnienie określonych warunków, wskazanych w decyzji udzielającej zezwolenia. Nie ma znaczenia, czy skarżący nie chce czy też nie może ich zapewnić, gdyż odpowiedzialność podmiotu, który jest beneficjentem zezwolenia, ma – jak już zostało to wyżej wskazane - charakter obiektywny. Obowiązkiem skarżącego jako beneficjenta zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów jest zapewnienie przez cały okres obowiązywania tego zezwolenia spełnienie warunków, które były wymagane, aby je otrzymać. Stąd nie ma znaczenia kwestia, czy może być czy też nie może adresatem decyzji Inspektora Budowalnego, gdyż w świetle decyzji udzielającej zezwolenia na przetwarzane i zbierane odpadów istotne jest, czy miejsce, w którym mają być przetwarzane i gromadzone odpady, spełnia wymagania kreślone w zezwoleniu. Z tego względu treść wyroku WSA w [...] kontrolująca poprawność tej decyzji nadzoru budowlanego, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Wynika z niej jedynie, że skarżący jako dzierżawca nie może być adresatem obowiązku naprawy zbiorników na podstawie norm prawa budowlanego. Trafnie organy administracji nie zawiesiły postepowania.
Nie ma racji Skarżący argumentując, że Marszałek udzielając i rozszerzając zezwolenie dokonał sprawdzenia stanu technicznego zbiorników, a skoro wówczas stan zbiorników nie budził zastrzeżeń, to jest mało prawdopodobne, aby ich stan uległ pogorszenia w 2016 r. , kiedy RDOŚ stwierdził ich nieszczelność. W chwili wydawania zezwolenia i kolejnych decyzji je zmieniających nie obowiązywał jeszcze art. 41a ustawy o odpadach, który został dodany przez art. 108 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2015 r. (Dz.U.2015.1688) zmieniającej nin. ustawę o odpadach z dniem 1 stycznia 2016 r. Przepis ten nakazuje obecnie obowiązek kontroli instalacji, obiektu budowlanego lub jego części, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów, w zakresie spełnienia wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska, przed wydaniem zezwolenia. Marszałek w chwili wydania zezwolenia i jego późniejszych zmian nie miał prawnego obowiązku kontroli instalacji. Z perspektywy niniejszej sprawy istotne jest jedynie na jakich warunkach skarżący uzyskał zezwolenie.
Nie ma również znaczenia to, że skarżący obecnie czy też w innym momencie gromadzi tylko niektóre spośród odpadów objętych zezwoleniem. Istotne jest jedynie to, żeby instalacja do gromadzenia i przetwarzania odpadów przez cały okres objęty zezwoleniem odpowiadała warunkom określonym w decyzji udzielającej tegoż zezwolenia. Nie ulega wątpliwości, że zezwolenie obejmujące uprawnienie do magazynowania 742 rodzajów odpadów, w tym 339 rodzajów odpadów niebezpiecznych, również toksycznych i agresywnie oddziaływujących na beton. Oznacza to, że przez cały okres objęty zezwoleniem posiadacz odpadów musi zapewnić warunki umożliwiające magazynowanie wszystkich 742 rodzajów odpadów.
Już tylko na marginesie należy dodać, ze z ustalonego stanu faktycznego wynika, że Skarżący gromadził odpady niebezpieczne - od 2014 r. magazynuje odpad niebezpieczny o kodzie 19 01 07 odpady stałe z oczyszczania gazów odlotowych, przy czym robił bez wymaganego prawem zezwolenia na gospodarowanie tego rodzaju odpadem, co z kolei stanowi naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Zarzut naruszenia art. 47 ustawy o odpadach był zatem chybiony.
Podobnie chybiony jak zarzut naruszenia art. 25 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że magazynowanie odpadów przez Skarżącego odbywa się z naruszeniem wymagań ochrony środowiska oraz z naruszeniem zasad bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że zarzut błędnej wykładni tego przepisu był chybiony. Sam skarżący nie wskazał na odmienny sposób wykładni niż dokonał tego organ. W istocie z treści uzasadnienia zarzutu wynika, że skarżącemu chodziło o nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu (normy zakodowanej w przepisie) w ustalonym stanie faktycznym. Również tak rozumiany zarzut był nieuzasadniony. Z ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika, że zbiorniki nie były szczelne i w przypadku zbierania w nich odpadów możliwy jest ich wyciek. Na skutek zbierania odpadów z popiołów doszło co prawda do samouszczelnienia się zbiornika, ale niemożliwe było zbieranie odpadów niebezpiecznych, objętych zezwoleniem.
Niezasadne były również zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego. Organy administracji zgromadziły cały niezbędny materiał dowodowy , dokonały jego swobodnej, a nie dowolnej oceny, a następnie prawidłowo ustalił stan faktyczny niezbędny do rozstrzygnięcia przedmiotowej spraw. Organ odniósł się do zarzutów odwołania, a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Ocena przeprowadzona przez organ jest logiczna i spójna i w konsekwencji nie budzi zastrzeżeń sądu. Ustalony przez organ II instancji stan faktyczny i ocena prawna nie uzasadniały uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji. Należy podkreślić, że zakres ustaleń faktycznych wyznacza norma materialnoprawna, które reguluje dany stosunek prawny. Nie ulega wątpliwości, że normą ta był art. 47 ustawy o odpadach. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że zbiorniki nie nadawały się do zbierania odpadów niebezpiecznych objętych zezwoleniem na przetwarzanie i zbieranie odpadów, czemu Skarżący nie zaprzecza, a jedynie zapewnia, że takich odpadów nie przetwarzał ani nie zbierał.
Zasadnie również oddalono wniosek o przeprowadzenie oględzin, stąd nie doszło do naruszenia art. 85 k.p.a. Wniosek taki został zgłoszony na okoliczność ustalenia, jakie faktycznie odpady są przechowywane w przedmiotowych zbiornikach – w tym pobranie próbek odpadów w celu identyfikacji ich rodzajów – i czy w związku z tym ich stan techniczny zezwala na ich magazynowanie. Okoliczność ta nie ma znaczenia dla zastosowania normy z art. 47 ustawy o odpadach. Istotne jest jedynie , czy zbiorniki te pozwalały na przetwarzanie i zbierania wszystkich odpadów objętych zezwoleniem – a zatem czy spełnione zostały warunki ustalone w zezwoleniu przez cały okres jego obowiązywania.
Niezasadny był również zarzut naruszenia art. 107 § 1 ust. 3 k.p.a. poprzez brak oznaczenia "w strony w części nagłówkowej decyzji, do której decyzja została skierowana". W treści decyzji jest wskazany Skarżący jako adresat decyzji Ministra Klimatu i Środowiska.
Z tych względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.