IV SA/Wa 728/21

IV SA/Wa 728/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aleksandra Westra. /sprawozdawca/
Kaja Angerman
Piotr Korzeniowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 6861/21 - Wyrok NSA z 2025-04-16
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
art. 32 i 33
Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa w związku z art. art. 33 ust. 3 pkt 4 i art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, po rozpatrzeniu odwołania "[...]" J.N. Sp. j. z siedzibą w [...], od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nakładającą karę pieniężną w wysokości 20 000 zł na "[...]" J. N. Sp. j. w [...] za przewóz odpadów z Niemiec do Polski bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów.
Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Pismem z dnia [...].12.2017 r. (data wpływu do WIOŚ w [...]: [...].12.2017 r.) [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] poinformował, że w dniu [...].11.2017 r. uczestniczył w akcji kontroli transportów odpadów, która odbyła się na drodze wojewódzkiej nr [...] w obszarze miasta [...]. W akcji brali udział również przedstawiciele Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] oraz Komendy Miejskiej Policji w [...]. Podczas kontroli został zatrzymany pojazd ciężarowy o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą o numerze rejestracyjnym [...], należący do firmy "[...]" J. N. Sp. j., ul. [...] [...]-[...] [...]. Na podstawie przeprowadzonej oceny [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] stwierdził, że przemieszczane odpady były mieszaniną odpadów w postaci tworzyw sztucznych, gumy, metali, kabli, gąbek, obić tapicerskich itp., które pochodziły z demontażu pojazdów i stanowiły pozostałości ze strzępienia odpadów, klasyfikowane pod kodem 19 12 12 (inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11). Transport był realizowany wraz z dołączonym dokumentem "Mitzufiihrende Informationen für die Verbringung der in Artikel 3, Absätze 2 und 4 genannten Abfälle" ("Informacja dołączona do przemieszczanych odpadów zgodnie z art. 3 ust. 2 t 4"), określonym w załącznika VII do Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, w którym wskazano odpady klasyfikowane pod kodem 19 12 04 (Tworzywa sztuczne i guma), według załącznika IX do konwencji bazylejskiej B3010.
W związku z pismem [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...].12.2017 r., w dniach od [...].02.2018 r. do [...].03.2018 r. (z przerwami) inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] przeprowadzili kontrolę w firmie "[...]" J. N. Sp. j., ul. [...][...]-[...] [...] udokumentowaną protokołem kontroli Nr [...].
W czasie prowadzenia czynności kontrolnych ustalono, że kontrolowany podmiot w dniu [...].11.2017 r. realizował transport odpadów z [...] ,[...], [...]-[...] [...] (Niemcy) do [...] Sp. z o.o., ul. [...][...]-[...][...] (Polska). Transport odbywał się samochodem ciężarowym o numerach rejestracyjnych: [...] (ciągnik) i [...] (naczepa), należącym do kontrolowanego podmiotu. Transport był realizowany wraz z dołączonym dokumentem "Mitzufiihrende Informationen für die Verbringung der in Artikel 3, Absätze 2 und 4 genannten Abfalle" ("Informacja dołączona do przemieszczanych odpadów zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4"), określonym w załącznika VII do rozporządzenia WE nr 1013/2006, w którym wskazano odpady klasyfikowane pod kodem 19 12 04 (Tworzywa sztuczne i guma), według załącznika IX do konwencji bazylejskiej B3010.
[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] pismem z dnia [...]06.2018 r. zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, w trybie przepisów art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z przewozem w dniu [...].11.2017 r. odpadów z Niemiec do Polski bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów.
Pismem z dnia [...].07.2018 r. pełnomocnik firmy "[...]" J. N. Sp. j. wniósł o umorzenie postępowania, argumentując, że firma "[...]" J. N. Sp. j. spełniła wymóg w zakresie informowania, zgodnie z art. 3 ust. 2 w związku z art. 18 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Wskazano, że firma posiadała podpisany dokument stanowiący załącznik VII do ww. Rozporządzenia, który został wystawiony przez podmiot organizujący przemieszczanie odpadów - [...]. Pełnomocnik Strony podniósł, że firma "[...]" J. N. Sp. j. nie jest podmiotem, którego obciążają jakiekolwiek wymogi w zakresie uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, jak również nie ponosi żadnej odpowiedzialności w przypadku dokonania przez podmiot, który zorganizował przesyłkę nielegalnego przemieszczenia odpadów, a w szczególności w sytuacji, gdy podmiot organizujący przesyłkę uznał, że przemieszczeniu podlegają odpady, w stosunku do których istnieje jedynie ogólny obowiązek informowania, a wobec tego przekazał przewoźnikowi dokument określony w załączniku VII Rozporządzenia twierdząc, że wszystkie wymogi przewidziane prawem zostały dochowane, co w konsekwencji oznacza, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na treść naruszenia.
Decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] wymierzył firmie "[...]" J. N. Sp. j., ul. [...][...]-[...][...] administracyjną karę pieniężną w wysokości 20 000,00 zł w związku z przewozem odpadów w dniu [...] listopada 2017 roku z Niemiec do Polski bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Stronę, decyzją Nr [...] z dnia [...].09.2019 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W decyzji z dnia [...].01.2020 r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za przewóz odpadów z Niemiec do Polski bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów. Organ powołał treść art. 33 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów wskazując, że ustawodawca jednoznacznie wskazuje, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na transportującego odpady, w drodze decyzji, karę pieniężną, jeżeli ten, choćby nieumyślnie dokonywał przewozu odpadów bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów. Organ I instancji ocenił, że odpady przewożone przez Stronę w transporcie kontrolowanym w dniu [...].11.2017 r. stanowiły mieszaninę odpadów tworzyw sztucznych, gumy, metali, kabli, gąbek i obić tapicerskich, które pochodziły ze strzępienia pojazdów i powinny zostać zakwalifikowane pod kodem 19 12 12 z obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów tj. pozostałe odpady (w tym mieszaniny materiałów) z mechanicznej przeróbki odpadów nie wymienione w 19 12 11. Organ I instancji uznał ponadto, że mieszanina odpadów transportowana przez Stronę nie stanowi odpadów określonych w załączniku III, III A, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia nr 1013/2006, zatem zgodnie z art, 3 ust. 1 lit. b) iv) przewóz tych odpadów wymagał zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz w Polsce i w Niemczech. Natomiast transport realizowano bez wymaganego zezwolenia, jedynie z dołączeniem dokumentu stanowiącego załącznik VII do rozporządzenia nr 1013/2006, co stanowiło nielegalne przemieszczanie odpadów na podstawie art. 2 ust. 35) lit. g) i) rozporządzenia nr 1013/2006, poprzez naruszenie art. 16 lit c) ww. rozporządzenia.
Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zarzucając naruszenie art. 107 § 3 kpa, art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 68 § 1 kpa w związku z art. 74 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6.09.2001 r., art. 80 kpa, art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Odwołująca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odwołaniu wniesiono również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Karny z dnia [...].06.2019 r. sygn. akt [...] i wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] Karny Odwoławczy z dnia [...].11.2019 r. sygn. akt [...] na okoliczność uniewinnienia wspólnika [...] J. N. Sp. j. tj. J. N., oskarżonego o to, że w dniu [...].11.2017 r. w [...], prowadząc działalność gospodarczą pod firmą [...] J. N. Sp. j. z siedzibą w [...] wbrew przepisom przewoził ciągnikiem siodłowym marki [...] o numerze rej. [...] z naczepą o numerze rej. [...] z firmy [...] w [...] w Niemczech do firmy [...] Sp. z o.o. w [...] w Polsce odpady w postaci 23,34 ton odpadów z demontażu pojazdów odpowiadających kodowi 19 12 12, który to kod nie był tożsamy z kodem wskazanym w dokumentach przewozowych oraz bez uprzedniego zgłoszenia w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska i bez uzyskania w formie decyzji zgody na przemieszczanie tego rodzaju odpadów tj. o popełnienie przestępstwa z art. 183 § 4 kk.
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...].01.2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał podstawy prawne prowadzonego postępowania: tj. ustawę z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów – art. 4, art. 33 ust. 3 pkt 4, art. 34, przepisy art. 3 ust. 1 i 2, art. 16 c i załącznik III, V do rozporządzenia nr 1013/2006, przepisy art. 189f § 1 pkt 1, § 2 i 3 kpa.
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy ocenił, że klasyfikacja odpadów transportowanych przez Stronę pod kodem B3010 oraz 19 12 04 jest nieprawidłowa. Organ ustalił, powołując dokumenty wytworzone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, że odpady przewożone przez Stronę stanowiły mieszaninę odpadów tworzyw sztucznych, gumy, metali, kabli, gąbek i obić tapicerskich, które pochodziły ze strzępienia pojazdów. Organ podkreślił, że na podstawie art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska, pracownicy Inspekcji są powołani do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska, a ich ustawową kompetencją jest m.in. wykonywanie zadań określonych w przepisach o odpadach oraz o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów a zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 10 ww. ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska inspektor uprawniony jest do określenia składu morfologicznego odpadów w oparciu o wiedzę ekspercką. Organ stwierdził, że Inspekcja Ochrony Środowiska jest wyspecjalizowanym organem, powołanym do badania i oceny stanu środowiska, a inspektorzy ochrony środowiska posiadają niezbędny zakres wiedzy specjalistycznej w zakresie zagadnień transgranicznego przemieszczania odpadów. Powołano, że dokumentacja zdjęciowa odpadów, znajdująca się w aktach sprawy nie pozostawia wątpliwości, że odpady transportowane przez Odwołującą stanowiły mieszaninę odpadów tworzyw sztucznych, gumy, metali, kabli, gąbek i obić tapicerskich, które pochodziły ze strzępienia pojazdów. GIOŚ stwierdził, że nadany przez zarówno [...] jak i [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska kod 19 12 12 tj. pozostałe odpady (w tym mieszaniny materiałów) z mechanicznej przeróbki odpadów nie wymienione w 19 12 11, jest prawidłowy.
Organ odwoławczy uznał również, że najistotniejszym w niniejszej sprawie jest fakt, również prawidłowo oceniony przez organ I instancji, że ww. zmieszane odpady nie stanowią odpadów określonych w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA do ww. rozporządzenia nr 1013/2006. Organ wskazał, że na dołączonym do transportu dokumencie stanowiącym załącznik VII do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, wysyłający odpady zaklasyfikował je w pierwszej kolejności pod kodem B3010 z załącznika III do ww. rozporządzenia. Powołano, że odpady o kodzie B3010, zgodnie z opisem tego kodu to stałe odpady tworzyw sztucznych - następujące tworzywa sztuczne lub mieszanki tworzyw sztucznych, pod warunkiem, że nie są pomieszane z innymi odpadami i są przygotowane do specyfikacji. Organ zauważył, że nie jest możliwe utożsamianie odpadów klasyfikowanych pod kodem 19 12 04 z Europejskiego Katalogu Odpadów (określonych także w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów) z odpadami o kodzie B3010 z załącznika III do rozporządzenia nr 1013/2006. Organ stwierdził, że abstrahując od faktu, że w świetle materiału dowodowego oba ww. kody w niniejszej sprawie zostały wskazane błędnie w stosunku do odpadów objętych niniejszym postępowaniem, to oba ww. kody odpadów nie mogą być stosowane w sposób wymienny oraz kolejność ich nadawania w przypadku klasyfikacji konkretnych odpadów nie może być przypadkowa. Powołano, że w załączniku III do rozporządzenia nr 1013/2006 stwierdzono, że odpady wymienione w załączniku IX do Konwencji Bazylejskiej, w tym kod B3010, znajdują się w załączniku V w części 1. Załącznik V do rozporządzenia nr 1013/2006 składa się z trzech części. Pierwsza część to kody A z załącznika VIII do Konwencji Bazylejskiej oraz kody B z załącznika IX do tej konwencji, część 2 to Europejski Katalog Odpadów, natomiast część 3 stanowią kody odpadów z załącznika 4 do decyzji OECD. W części 1 pod kodem B3010 znajdują się tworzywa sztuczne, w części 2 kod 19 12 04 tworzywa sztuczne i guma. We wstępie do załącznika V do rozporządzenia nr 1013/2006, w punkcie 2 stwierdzono, że "Niniejszy załącznik składa się z trzech części, jednak części 2 i 3 stosuje się jedynie wówczas, gdy nie ma zastosowania część 1. W związku z tym w celu stwierdzenia, czy określony rodzaj odpadów wymieniony jest w niniejszym załączniku należy w pierwszej kolejności stwierdzić, czy dany rodzaj odpadów jest wymieniony w części 1 niniejszego załącznika, a jeśli nie jest, czy jest wymieniony w części 2, a jeśli nie jest czy jest wymieniony w części 3". Organ wskazał, że dokonując klasyfikacji danego odpadu w pierwszej kolejności szukamy właściwego kodu w części 1 (np. wykaz B), a jeśli tutaj go nie ma dopiero w Europejskim Katalogu Odpadów, który znajduje się w części 2. Powołano, że ponieważ wysyłający z Niemiec wskazał kod B3010 z części 1 wykazu B jako właściwy dla ww. odpadów, zatem dalsze klasyfikowanie go było niepotrzebne, a w tej konkretnej sprawie w świetle nie budzącego wątpliwości materiału dowodowego błędne, ponieważ charakter odpadów określony przez oba ww. kody nie jest tożsamy. Wskazano, że odpady o kodzie 19 12 04 tj. tworzywa sztuczne i guma mogą być bowiem klasyfikowane jako odpady o kodzie: B3010 tworzywa sztuczne, GH013 polimery chlorku winylu, B3040 odpady gumy, B3080 odpady, okrawki i pozostałości gumy lub mieszanina kodów B3040 i B3080 z załącznika IIIA do rozporządzenia nr 1013/2006. Odpady o kodzie B3010 to stałe odpady tworzyw sztucznych - następujące tworzywa sztuczne lub mieszanki tworzyw sztucznych, pod warunkiem, że nie są pomieszane z innymi odpadami i są przygotowane do specyfikacji. Tymczasem odpady zaklasyfikowane przez wysyłającego jako odpady o kodzie B3010 w istocie stanowiły mieszaninę odpadów tworzyw sztucznych, gumy, metali, kabli, gąbek i obić tapicerskich. Organ podkreślił, że zgodnie z przytoczonym opisem odpadów o kodzie B3010, odpady tworzyw sztucznych, jeśli mają być klasyfikowane pod kodem B3010 z załącznika III do rozporządzenia nr 1013/2006, nie mogą być pomieszane z innymi odpadami. Natomiast ponieważ odpady transportowane przez Odwołującą stanowiły mieszaninę odpadów tworzyw sztucznych, gumy, metali, kabli, gąbek i obić tapicerskich to należy stwierdzić, że Odwołująca nie przewoziła odpadów o kodzie B3010 wskazanym w dołączonym do transportu załączniku VII do rozporządzenia nr 1013/2006. Organ ustalił również, że z uwagi na charakterystykę kodu 19 12 04 z Europejskiego Katalogu Odpadów, to Odwołująca nie przewoziła również odpadów o kodzie 19 12 04. Wskazano, że odpady o kodzie 19 12 04 to tworzywa sztuczne i guma, tymczasem w przewożonych przez Stronę odpadach znajdowały się także odpady metali, kabli, gąbek i obić tapicerskich, co powodowało, że odpady te nie mogły być klasyfikowane także pod kodem 19 12 04. Organ podkreślił również, że aby odpady przewożone przez Odwołującą można było zaklasyfikować pod kodem 19 12 04, jako odpad, którego transgraniczne przemieszczanie nie wymaga uzyskania zezwolenia w świetle przepisów rozporządzenia nr 1013/2006, to w skład transportu musiałby wchodzić odpad jednorodny tj. albo tworzywa sztuczne albo guma. Tymczasem jak wynika z oględzin odpadów, oprócz innych rodzajów odpadów, tworzywa sztuczne są wymieszane z odpadami gumy. W takiej sytuacji, nawet zakładając, że w transporcie są tylko tworzywa sztuczne i guma, ich przewóz z dołączonym załącznikiem VII jest niezgodny z przepisami rozporządzenia nr 1013/2006. Organ powołał przepisy rozporządzenia nr 1013/2006 wskazując, że ogólnym obowiązkom w zakresie informowania określonym w art. 18 podlegają przemieszczenia odpadów wyszczególnionych w załączniku III lub IIIB oraz mieszanin, niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III lub składających się z dwóch lub więcej rodzajów odpadów wymienionych w załączniku III, jeżeli skład tych mieszanin nie utrudnia poddania ich racjonalnemu ekologicznie odzyskowi i mieszaniny te zostały wyszczególnione w załączniku IIIA. Organ powołał, że wymieszane odpady tworzyw sztucznych i gumy, pod jednym kodem, nie zostały wyszczególnione w załączniku III, IIIA, ani w załączniku IIIB. Zatem organ stwierdził, że ww. odpady stanowią mieszaninę odpadów niesklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA,IIIB, IV oraz IVA i transgraniczne przemieszczanie takich odpadów może odbywać się wyłącznie w przypadku uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz zgodnie z art. 3 ust.1 lit. b) iv) rozporządzenia nr 1013/2006. Organ uznał, że wysyłka ww. odpadów z Niemiec do Polski, jedynie z dołączonym do transportu załącznikiem VII do rozporządzenia nr 1013/2006, była niezgodna z przepisami tego rozporządzenia a ponieważ wysyłający ww. zgłoszenia nie dokonał i nie posiadał stosownego zezwolenia, przemieszczanie ww. odpadów do Polski stanowiło naruszenie przepisów rozporządzenia nr 1013/2006 zgodnie z art. 2 pkt 35) lit. a) i b). Organ powołał, że zgodnie z art. 16 c) rozporządzenia nr 1013/2006, w przypadku odpadów, których transgraniczne przemieszczanie wymaga uzyskania zezwolenia, każdemu transportowi towarzyszy dokument przesyłania oraz dokument zgłoszeniowy zawierający pisemne zgody oraz warunki określone przez zainteresowane właściwe organy. Wskazano, że ponieważ Odwołująca tych dokumentów nie posiadała podczas realizacji transportu to [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska był zobligowany do nałożenia na Odwołującą kary pieniężnej na podstawie art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
Organ odwoławczy przeanalizował, czy w postępowaniu nie zachodzą okoliczności określone w art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego, które dawałyby podstawy do odstąpienia od nałożenia ww. kary. Organ ocenił, że wykonywanie przez Odwołującą transportu odpadów bez wymaganych dokumentów, które powinny zostać przemieszczone do Polski po uzyskaniu zezwolenia, nie może być ocenione jako znikome naruszenie prawa. Powołano, że sankcja w niniejszej sprawie ma nie tylko wymiar indywidualny w stosunku do Strony, ale w obecnej sytuacji nie mniejsze jej znaczenie związane jest prewencją o charakterze ogólnym i zapewnieniem, że zabezpieczone będą uzasadnione oczekiwania społeczeństwa, że normy dotyczące transgranicznego przemieszczania odpadów będą restrykcyjnie przestrzegane i do Polski nie będą wjeżdżały transporty przewożące odpady bez zgody właściwego organu w Polsce. Organ podkreślił, że znikomość naruszenia nie wiąże się ze stanem świadomości naruszającego oraz zamierzonym działaniem naruszającego, ale wyłącznie ze skutkiem w postaci wpływu naruszenia na dobro chronione. Powołano, że dobrem chronionym jest legalny obrót odpadami tj. przewóz odpadów po udzieleniu wymaganego prawem zezwolenia właściwych władz i trudno za czyn o znikomym charakterze uznać transport odpadów, których przywóz do Polski odbył się bez pisemnego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz w Niemczech i w Polsce. Organ uznał, że brak wystąpienia zagrożenia dla ludzi i środowiska związanego z przywozem odpadów bez zezwolenia nie oznacza, że naruszenie to ma charakter znikomy i nie da się pogodzić z art. 6 pkt 6) ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, art. 16 c) ww. rozporządzenia nr 1013/2006 oraz art. 33 ust. 3 pkt 4) ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, a także z art. 50 ust. 1 rozporządzenia 1013/2006 nakazującym stosowanie sankcji za te naruszenia, nawet jeżeli nie wywołuje to żadnego bezpośrednio skutku dla życia i zdrowia ludzi. Organ wskazał, że realizacja transportu odpadów bez wymaganego zezwolenia jest czynnością jednorazową. W momencie rozpoczęcia realizacji transportu niezgodnego z przepisami prawo już zostało naruszone w odniesieniu do tego konkretnego przewozu i żadne późniejsze działania naprawcze nie spowodują, że ww. transport przestanie być definiowany jako czyn naruszający przepisy rozporządzenia nr 1013/2006 oraz ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Organ nie znalazł również podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie kryteriów wskazanych w art. 189f § 2 i 3 kpa. Organ powołał, że głównym celem administracyjnej kary pieniężnej wskazanej w art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów jest tzw. prewencja ogólna, a więc nakładanie kary na naruszającego, aby mogła ona oddziaływać na inne podmioty, które potencjalnie mogłyby nie przestrzegać prawa. Organ ocenił, że odstąpienie od nałożenia kary na Odwołującą w okolicznościach niniejszej sprawy w żaden sposób nie realizowałoby wskazanego celu, a wręcz mogłoby wytworzyć wrażenie, że trzeba przestrzegać prawa w zakresie transgranicznego przemieszczania odpadów tylko w perspektywie bezpośrednio grożącej kary. Wskazano, że organ nie mógł zastosować w przedmiotowym postępowaniu art. 189f § 2 i 3 kpa, gdyż odstąpienie od nałożenia kary nie zapewniłoby w okolicznościach niniejszej sprawy realizacji celów administracyjnej kary pieniężnej wskazanej w art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Powołano również, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył najniższą karę pieniężną przewidzianą w ustawie.
Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, organ przyznał Stronie rację, że nie odpowiada Ona za przygotowanie i organizację wysyłki odpadów i w konsekwencji nie jest podmiotem odpowiedzialnym za nielegalne przemieszczanie odpadów. Powołując treść art. 33 ust. 3 pkt 4 wskazano, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na transportującego odpady karę pieniężną, jeżeli ten choćby nieumyślnie dokonywał przewozu odpadów bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów. Organ wskazał, że przewoźnik nie jest odpowiedzialny za nielegalną wysyłkę odpadów, ale odpowiada za realizację takiego transportu bez wymaganych dokumentów, nawet w przypadku kiedy nie jest świadomy, że wykonuje transport odpadów niezgodnie z przepisami.
W odniesieniu do zwrotu przedmiotowych odpadów do Niemiec, dokonanego na podstawie art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1013/2006, organ wyjaśnił, że faktycznie w dokumentach stanowiących załączniki IA i IB do rozporządzenia nr 1013/2006, na podstawie których dokonano zwrotu odpadów, wskazano kod odpadów 19 12 04. Natomiast organ ocenił, że z powyższego Strona wysnuła błędne wnioski. Mianowicie wpisanie kodu 19 12 04 przy zwrocie odpadów nie oznacza, że tak kwalifikacja jest prawidłowa, skoro odpady zostały zwrócone nie z dołączonym załącznikiem VII. Organ wskazał, że ujawnione odpady stanowią mieszaninę odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV oraz IVA i transgraniczne przemieszczanie takich odpadów może odbywać się wyłącznie w przypadku uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz zgodnie z art. 3 ust.1 lit. b) iv) rozporządzenia nr 1013/2006. Powołano, że zgodnie z art. 4 ust. 1) rozporządzenia nr 1013/2006, w przypadku przemieszczania odpadów wymagających zgłoszenia i uzyskania zezwolenia, podmiot wysyłający jest zobowiązany do wypełnienia dokumentu zgłoszeniowego określonego w załączniku IA oraz dokumentu przesyłania określonego w załączniku IB do rozporządzenia nr 1013/2006. Organ wskazał, że właśnie na podstawie takich dokumentów odbył się zwrot odpadów do Niemiec, co oznacza, że właściwy organ niemiecki także stał na stanowisku, że transgraniczne przemieszczanie ww. odpadów określanych przez wysyłającego kodami B3010 oraz 19 12 04, wymaga zgłoszenia i uzyskania zezwolenia. Powołano, że gdyby organ niemiecki miał inne zdanie w tej kwestii zwrot odpadów zostałby dokonany na podstawie załącznika VII, który był dołączony do transportu zrealizowanego przez Odwołującą. Zatem, skoro zwrot ww. odpadów nie został dokonany na podstawie załącznika VII oznacza to, że także organ niemiecki stał na stanowisku, że procedura wysyłki ww. odpadów z Niemiec do Polski, z zastosowaniem art. 18 tj. na podstawie dokumentu określonego w załączniku VII do rozporządzenia nr 1013/2006 naruszała przepisy tego rozporządzenia. Organ uznał więc, że różnica w klasyfikacji ww. odpadów pomiędzy organami polskim i niemieckim w zakresie kodu 19 12 12 oraz 19 12 04 nie miała żadnego wpływu na wspólne stanowisko obu organów, dotyczące obowiązku zgłoszenia i uzyskania zezwolenia na transgraniczne przemieszczanie odpadów transportowanych przez Stronę.
Organ wskazał, że organy Inspekcji Ochrony Środowiska nie obarczają Odwołującej winą za nielegalne przemieszczanie odpadów z Niemiec do Polski. Odpowiedzialność za nielegalną wysyłkę odpadów spoczywa na firmie [...], natomiast kara została nałożona za transport wykonywany bez wymaganych dokumentów, zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Powyższa sankcja nie zależy od starań kierownictwa firmy, aby Strona wykonywała transporty odpadów zgodnie z przepisami regulującymi zasady międzynarodowego przemieszczania odpadów oraz od wiedzy Strony i kierowcy prowadzącego pojazd dotyczącej składu odpadów. Organ podkreślił, że odpady przewożone przez Odwołującą można byłoby transportować bez zezwolenia, pod kodem 19 12 04, gdyby transport obejmował odpad jednorodny tj. albo odpady tworzyw sztucznych albo gumy. Natomiast Strona transportowała mieszaninę tych odpadów, niesklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV oraz IVA, co skutkuje obowiązkiem uzyskania zezwolenia na ich transgraniczne przemieszczanie, bowiem jeden kod obejmujący odpady tworzyw sztucznych i gumy nie występuje w ww. załącznikach do rozporządzenia nr 1013/2006.
Organ odwoławczy wskazał również, że fakt, że funkcjonariusz Inspekcji Transportu Drogowego nie był pewien swojej oceny transportu i zwrócił się o wparcie inspektorów WIOŚ w [...] jest jak najbardziej zrozumiały i uzasadniony, bowiem to Inspekcja Ochrony Środowiska jest właściwym organem w zakresie oceny i klasyfikacji przemieszczanych odpadów. Powołano, że jak wynika z treści zeznań A. S. z WIOŚ w [...], inspektorzy ochrony środowiska właściwie zaklasyfikowali transport odpadów realizowany przez Stronę. Organ zauważył, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę w firmie [...] J. N. Sp. j., której wyniki udokumentował w Protokole kontroli nr [...], stwierdzając, że Odwołująca naruszyła przepisy art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez realizację transportu wysłanego z niemieckiej firmy [...] Sp. z o.o. Ponadto w postępowaniu organ I instancji wziął także pod uwagę notatkę służbową inspektorów WIOŚ w [...], dokonujących kontroli oraz pisemną ocenę transportu sporządzoną przez nich na wniosek Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...], który zatrzymał transport do kontroli. Wskazano, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska dysponował także dokumentacją fotograficzną przewożonych odpadów oraz dokumentami dołączonymi do transportu tj. dokumentem CMR oraz dokumentem stanowiącym załącznik VII do rozporządzenia nr 1013/2006. GIOŚ uznał, że notatce z kontroli transportu oraz pisemnej ocenie odpadów sporządzonej przez WIOŚ w Katowicach tj. organ właściwy w zakresie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów nie można odbierać mocy dowodowej i dlatego organ I instancji był uprawniony do ich uwzględnienia w trakcie gromadzenia materiału dowodowego, co nie oznacza, że podstawą jego decyzji są wyłącznie ustalenia Komendy Miejskiej Policji w [...] i [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Organ odwoławczy ocenił, że podstawowym dokumentem zawierającym ustalenia organu I instancji jest ww. Protokół kontroli nr [...], podczas, której organ stwierdził naruszenie przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów przez Odwołującą i na całość materiału dowodowego złożyły się także dokumenty WIOŚ w [...] opisujące faktyczny skład transportowanych odpadów oraz dokumentacja zdjęciowa, którą organ I instancji miał możliwość przeanalizować i skonfrontować z oceną dokonaną przez inspektorów WIOŚ w [...].
Organ wskazał, że kara pieniężna została nałożona na Odwołującą na podstawie ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, a nie ustawy o transporcie drogowym i z uzasadnienia do zaskarżonej decyzji oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, że podstawą do oceny stanu faktycznego, dokonanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, był protokół kontroli ITD. Powołano, że tego dokumentu nie ma, ponieważ nie był podstawą dla organu I instancji do wydania zaskarżonej decyzji a decyzja została wydana na podstawie Protokołu kontroli nr [...], przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Środowiska w firmie [...] J. N. Sp. j. oraz notatki służbowej WIOS w [...], pisemnej oceny transportu tego organu oraz dokumentacji zdjęciowej odpadów.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska podkreślił, że nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów musi nastąpić bez względu na fakt czy ww. działanie zostało popełnione umyślnie czy też nieumyślnie. Powołując orzecznictwo wskazano, że Sądy administracyjne, w odniesieniu do stosowania terminów "umyślnie" oraz "nieumyślnie" w kontekście art. 32 oraz 33 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nie podzielają koncepcji wyłączenia z powyższej terminologii działań podmiotów określanych jako zachodzące bez ich świadomości i woli, które z zasady miałyby nie podlegać sankcjom określonym w ww. przepisach ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. W odniesieniu do art. 33, który stanowi podstawę do nałożenia kary na Odwołującą, organ podkreślił, że orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdza, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ma obowiązek nałożyć na transportującego odpady karę pieniężną nawet, jeśli transportujący dopuścił się czynu określonego w art. 33 nieumyślnie. W ocenie sądów administracyjnych jest to odpowiedzialność o charakterze obiektywnym, która nie jest zależna od winy umyślnej czy też winy nieumyślnej sprawcy. Bez znaczenia jest przyczyna naruszenia. Kara pieniężna nakładana jest za sam fakt naruszenia przepisów, bez względu na zawinienie zatem i za czyny niezależne od woli podmiotu ich dokonującego. Organ wskazał, że okoliczność nakładania kar na podstawie art. 32 ww. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów należy oceniać w kontekście odpowiedzialności administracyjnej, co oznacza, że podstawą zastosowania tej sankcji administracyjnej jest obiektywne naruszenie normy, a zatem organ inspekcji ochrony środowiska nie ma obowiązku wykazania stronie zawinionego działania. Organ ocenił więc, że Odwołująca niesłusznie próbuje dokonywać kategoryzacji kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 33 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w kontekście regulacji Kodeksu karnego.
W odniesieniu do zarzutów dotyczących wyroków Sądu Rejonowego w [...] oraz Sądu Okręgowego w [...] organ zauważył, że postępowanie administracyjne i postępowanie karne są postępowaniami odrębnymi ze względu na charakter oraz cele obu ww. postępowań. Celem postępowania administracyjnego, dotyczącego nałożenia kary pieniężnej na transportującego odpady, zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, jest ustalenie czy transport odpadów wymagał zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych organów i czy podmiot wykonujący transport posiadał dołączone do transportu dokumenty wymienione w art. 16 c) rozporządzenia nr 1013/2006. Jeżeli organ stwierdzi, że wysyłka odpadów jest objęta procedurą zgłoszenia i uzyskania zezwolenia, a transportowi nie towarzyszą dokumenty wymienione w ww. art. 16 c), organ jest zobligowany do nałożenia kary pieniężnej na transportującego odpady na podstawie art. 33 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy. Natomiast celem postępowania karnego jest, zgodnie z art. 183 § 4 Kodeksu karnego, wskazanie osób, które wbrew przepisom przywożą odpady z zagranicy tj. osób winnych dokonania tego przestępstwa. Zatem postępowanie karne ma wskazać konkretnych sprawców i udowodnić ich winę tj. odpowiedzialność za naruszenie prawa lub wykazać ich niewinność. Tymczasem postępowanie administracyjne nie ma na celu wskazania winnych, lecz udowodnienie obiektywnego zaistnienia zdarzenia i stwierdzenie, czy istnieją podstawy do nałożenia kary pieniężnej na konkretny podmiot w świetle przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w oderwaniu od winy tj. odpowiedzialności tego podmiotu za ww. przemieszczanie odpadów. Organ wskazał, że przepis art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy obliguje Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do nałożenia kary na transportującego nawet w przypadku, kiedy ten nie ponosi odpowiedzialności za nielegalne przemieszczanie odpadów, które przewozi.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł [...] J. N. Sp. j. z siedzibą w [...], reprezentowana przez r. pr., zaskarżając decyzję w całości. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
1. Prawa procesowego:
art. 107 § 3 kpa poprzez nieuznanie przez organ II instancji, że organ I instancji w przedmiotowej sprawie sporządził niekompletne uzasadnienie faktyczne decyzji, które nie zawiera wskazania dowodów, na których organ się oparł podczas wydawania przedmiotowej decyzji, w szczególności poprzez brak wskazania dowodu, który udowadniałby, że przedmiotem transportu były odpady o kodzie innym niż wynikający z posiadanych przez kierującego dokumentów, a wskazanie w miejsce tego, że podstawą wydania decyzji są ustalenia funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w [...] i [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], które to same ww. ustalenia nie mogą stanowić dowodu w rozumieniu przepisów o postępowaniu administracyjnym:
b) art. 7 kpa poprzez nie zgromadzenie w przedmiotowej sprawie kompletnego materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także nie zgromadzenie przez organ II instancji kompletnego materiału dowodowego - choćby w postaci dowodu z zeznań świadka M. C. - inspektora ITD. Oraz dowodu z zeznań A. S. - inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...];
c) art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów przez organ II instancji przy wydawaniu decyzji i w efekcie błędne zakwalifikowanie przewożonych odpadów pod kodem 19 12 12, co doprowadziło do błędnego przekonania o konieczności nałożenia na Skarżącą kary administracyjnej, a w szczególności poprzez błędne rozważenie materiału dowodowego w postaci:
- dokumentu przesyłania dotyczącego transgranicznego przesyłania/ przemieszczania nr [...] z dnia [...].01.2018 r. wraz z tłumaczeniem na j. polski nr. Rep. [...] - w aktach sprawy,
- formularza zgłoszenia transgranicznego przewozu odpadów nr [...] z dnia [...].01.2018 r. wraz z tłumaczeniem naj. polski nr rep. [...] - w aktach sprawy,
- formularza zgłoszenia transgranicznego przewozu odpadów nr [...] z dnia [...].01.2018 r. wraz z tłumaczeniem naj. polski nr rep. [...] - w aktach sprawy, które świadczą o sklasyfikowaniu przez uprawnione organy państwowe Polski i Niemiec odpadów zwracanych do Niemiec jako odpady o kodzie 19 12 04 tj. tworzywo sztuczne i guma. na które przewoźnik posiadał wymagana prawem dokumentację;
- dokumentu zawierającego zeznania świadka R. G. — inspektora Inspekcji Transportu Drogowego zawarte w protokole rozprawy w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w [...] [...] Wydział karny, sygn. [...] z dnia [...].03.2019 r. - w aktach sprawy, który świadczy o przeprowadzeniu kontroli pojazdu przez inspektora M. C., braku umiejętności kategorycznej oceny niezgodności przewożonych odpadów z kodem odpadów ujawnionym w posiadanych dokumentach i posiadaniu jedynie wątpliwości co do prawidłowości sklasyfikowania przewożonych odpadów przez kontrolującego pojazd w dniu [...].11.2017 r.;
- dokumentu zawierającego wyjaśnienia J. N. - wspólnika [...] J. N. Sp. j. zawarte w protokole rozprawy w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w [...][...] Wydział karny, sygn. [...] z dnia [...].04.2019 r. - w aktach sprawy, który świadczy o przeszkoleniu pracowników [...] J. N. Sp. j. w zakresie rozpoznawania transportowanych odpadów i zgodności z kodami odpadów wskazywanych w otrzymanych dokumentach, dochowaniu należytej staranności przez podmiot transportujący odpady podczas wykonywania transportów odpadów w dniu [...].11.2017 r.
- dokumentu zawierającego zeznania świadka M. I. - kierowcy zestawu ciężarowego zawarte w protokole rozprawy w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w [...][...] Wydział karny, sygn. [...] z dnia [...].04.2019 r. - w aktach sprawy, który świadczy o przeszkoleniu pracowników [...] J. N. Sp. j. w zakresie rozpoznawania transportowanych odpadów, dochowania należytej staranności przez podmiot transportujący odpady w dniu [...].11.2017 r., rodzaju transportowanych odpadów i ich zgodności z kodem wskazanym w posiadanych dokumentach i braku wątpliwości odnośnie ich klasyfikacji, braku umiejętności kategorycznej oceny niezgodności przewożonych odpadów z kodem ujawnionym w posiadanych dokumentach przez kontrolującego pojazd w dniu [...].11.2017 r. inspektora Inspekcji Transportu Drogowego oraz przez wezwanego pracownika Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska;
- dokumentu zawierającego zeznania świadka A. S. - pracownika Wojewódzkiego Inspektoratu ochrony Środowiska zawarte w protokole rozprawy w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w [...] [...] Wydział karny, sygn. [...] z dnia [...].04.2019 r. - w aktach sprawy, który świadczy o braku umiejętności kategorycznej oceny niezgodności przewożonych odpadów z kodem ujawnionym w posiadanych dokumentach przez kontrolującego pojazd w dniu [...].11.2017 r. inspektora WIOŚ, nieumiejętności wskazania odpadów wchodzących w skład transportu, które nie wpisywałyby się w zakres kodu wskazanego w posiadanych dokumentach, zaniechania pobrania próbek odpadów i zbadania ich w laboratorium; obowiązku dokonania przewidzianego prawem zgłoszenia odnośnie transportu odpadów spoczywającego na wysyłającym odpady, a nie przewoźniku; konieczności zwrotu odpadów do kraju wysyłki w przypadku stwierdzenia naruszenia opatrzonych kodem uwzględniającym rzeczywisty skład transportu;
d) art. 68 § 1 kpa w zw. z art. 74 ustawy o transporcie drogowym z dnia [...].09.2001 r. poprzez błędne sporządzenie protokołu z przeprowadzonej kontroli w dniu [...].11.2017 r. przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego, który to protokół był najprawdopodobniej jedynym dowodem, na podstawie którego organ wydał zaskarżoną decyzję, poprzez sporządzenie go w taki sposób, że nie wynika z niego kto, kiedy gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby oraz przede wszystkim poprzez podpisanie protokołu przez osobę, która nie dokonywała oględzin przewożonych odpadów tj. protokół został podpisany przez inspektora ITD. – R. G. w sytuacji, gdy kontrole przeprowadzał wyłącznie inspektor ITD. – M. C., o czym świadczy dokument zawierający zeznania świadka R. G. zawarte w protokole rozprawy w sprawie karnej przed Sądem Rejonowym w [...] [...] Wydział Karny, sygn. akt [...] z dnia [...].03.2019 r. - znajdujący się w aktach sprawy;
2. Prawa materialnego:
e) art. 33 ust. 3 pkt 4) ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez błędną wykładnię ww. przepisu i w efekcie błędne uznanie nałożenia na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za prawidłowe oraz błędne uznanie, że Skarżąca dokonywała przewozu odpadów bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów.
Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji a także umorzenie postępowania administracyjnego przed organami obu instancji - stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 145 § 3 w zw. z art. 135 p.p.s.a.; przyznanie Skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych stosownie do art. 200 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej "ppsa"), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ppsa. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Sąd wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując istotne zagrożenie zakażeniem wirusem SARS-CoV-2.
W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. 2019 poz. 1162.).
Zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o międzynarodowym przemieszczaniu Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na transportującego odpady, w drodze decyzji karę pieniężną, jeżeli ten dokonywał przewozu odpadów bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów. Kara ta stosownie do stanu prawnego obowiązującego w roku 2017 r. wynosiła od 20 000 zł do 60 000 zł.
W przedmiotowej sprawie organy właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy i zasadnie oceniły, że zaistniały przesłanki obligujące organy Inspekcji Ochrony Środowiska do wymierzenia przedmiotowej kary.
Powołać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 iv) Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania, procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody określonej w przepisach podlegają przemieszczenia mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA.
Stosownie zaś do art. 16 lit. c ww. rozporządzenia, po wyrażeniu przez zainteresowane właściwe organy zgody na zgłoszone przemieszczanie, wszystkie uczestniczące w nim przedsiębiorstwa wypełniają dokument przesyłania lub - w przypadku zgłoszenia ogólnego - dokumenty przesyłania, w odpowiednich punktach, podpisują i zachowują kopię lub kopie. Należy dopełnić następujących obowiązków:
c) dokumenty dołączane do każdego transportu: zgłaszający zachowuje kopię dokumentu przesyłania. Każdemu transportowi towarzyszy dokument przesyłania oraz dokument zgłoszeniowy zawierający pisemne zgody oraz warunki określone przez zainteresowane właściwe organy. Dokument przesyłania zachowuje prowadzący instalację odbierającą odpady.
W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] w dniu [...].11.2017 r. uczestniczył w akcji kontroli transportów odpadów, która odbyła się na drodze wojewódzkiej nr [...] w obszarze miasta [...]. W akcji brali udział również przedstawiciele Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] oraz Komendy Miejskiej Policji w [...]. Podczas kontroli został zatrzymany pojazd ciężarowy o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą o numerze rejestracyjnym [...], należący do firmy "[...]" J. N. Sp. j., ul. [...] [...]-[...] [...]. W trakcie kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] stwierdził, że przemieszczane odpady były mieszaniną odpadów w postaci tworzyw sztucznych, gumy, metali, kabli, gąbek, obić tapicerskich itp., które pochodziły z demontażu pojazdów i stanowiły pozostałości ze strzępienia odpadów, klasyfikowane pod kodem 19 12 12 (inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11). Stwierdzono, że transport był realizowany wraz z dołączonym dokumentem "Mitzufiihrende Informationen für die Verbringung der in Artikel 3, Absätze 2 und 4 genannten Abfälle" ("Informacja dołączona do przemieszczanych odpadów zgodnie z art. 3 ust. 2 t 4"), określonym w załącznika VII do Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, w którym wskazano odpady klasyfikowane pod kodem 19 12 04 (Tworzywa sztuczne i guma), według załącznika IX do konwencji bazylejskiej B3010. O powyższym pisemnie został powiadomiony [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, co skutkowało przeprowadzeniem w dniach od 26.02.2018 r. do 29.03.2018 r. (z przerwami) kontrolę w firmie "[...]" J. N. Sp. J., ul. [...] [...]-[...] [...] udokumentowaną protokołem kontroli Nr [...].
W czasie prowadzenia czynności kontrolnych ustalono, że kontrolowany podmiot w dniu [...].11.2017 r. realizował transport odpadów z [...],[...],[...]-[...] [...] (Niemcy) do [...] Sp. z o.o., ul. [...] [...]-[...] [...] (Polska). Transport odbywał się samochodem ciężarowym o numerach rejestracyjnych: [...] (ciągnik) i [...] (naczepa), należącym do kontrolowanego podmiotu. Transport był realizowany wraz z dołączonym dokumentem "Mitzufiihrende Informationen für die Verbringung der in Artikel 3, Absätze 2 und 4 genannten Abfalle" ("Informacja dołączona do przemieszczanych odpadów zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4"), określonym w załącznika VII do rozporządzenia WE nr 1013/2006, w którym wskazano odpady klasyfikowane pod kodem 19 12 04 (Tworzywa sztuczne i guma), według załącznika IX do konwencji bazylejskiej B3010. Na podstawie dokumentacji fotograficznej przewożonych odpadów, wykonanej w trakcie kontroli transportu odpadów w dniu [...].11.2017 r., [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] uznał, że transportowane w dniu [...].11.2017 r. przez firmę "[...]" J. N. Sp. j., ul. [...] [...]-[...] [...] odpady stanowiły mieszaninę odpadów w postaci tworzyw sztucznych, gumy, metali, kabli, gąbek, obić tapicerskich itp., która zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. 2014 poz. 1923) jest klasyfikowana pod kodem 19 12 12 (Inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11). Organ uznał, że taka mieszanina odpadów w postaci tworzyw sztucznych, gumy, metali, kabli, gąbek, obić tapicerskich itp. nie pozwala na przyjęcie, że stanowią one odpady określone w załączniku III, IIIA i IIIB Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, podlegające ogólnemu wymogowi w zakresie informowania określonemu w art. 18 ww. rozporządzenia, a więc na przedmiotowy transport wymagane było uzyskanie zezwolenia udzielonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. W takie zezwolenie winien być wyposażony kierowca ww. firmy, który zobowiązany był je okazać podczas kontroli drogowej.
W ocenie Sądu ustalenia i ocena organów w powyższym zakresie są prawidłowe. Wbrew zarzutom Skarżącej, materiał dowodowy został zgromadzony w sprawie w sposób wyczerpujący, a organy właściwie dokonały klasyfikacji odpadu pod kodem 19 12 12. Powołać należy, że Inspekcja Ochrony Środowiska jest właściwym organem w zakresie oceny i klasyfikacji przemieszczanych odpadów, a jej pracownicy posiadają wiedzę fachową odnośnie klasyfikacji odpadów. W przedmiotowej sprawie takiej kwalifikacji dokonali inspektorzy ochrony środowiska. Fakt, że funkcjonariusz Inspekcji Transportu Drogowego nie był pewien swojej oceny transportu i zwrócił się o wparcie inspektorów WIOŚ w [...], nie podważa prawidłowości dokonanej klasyfikacji. Oczywistym jest, że to pracownicy inspekcji Ochrony Środowiska posiadają wiedzę ekspercką w tym zakresie z uwagi na wykonywane obowiązki. Z akt sprawy wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę w firmie [...] J. N. Sp. j., której wyniki udokumentował w Protokole kontroli nr [...], stwierdzając, że Strona naruszyła przepisy art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez realizację transportu wysłanego z niemieckiej firmy [...] do [...] Sp. z o.o. Na s. 3 ww. protokołu organ zawarł opis i wyniki kontroli przedmiotowego transportu odpadów z Niemiec zawierający konkluzję, że Skarżąca realizowała transport bez dołączenia wszystkich wymaganych dokumentów. W części 2 protokołu, dotyczącej zidentyfikowanych naruszeń (s. 5, pkt 1 tabeli), organ wskazał, że w przypadku realizacji transportu wysłanego z niemieckiej firmy [...] do [...] Sp. z o.o., Skarżąca naruszyła art. 16 c) rozporządzenia nr 1013/2006 oraz art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Należy podkreślić, że ww. Protokół kontroli został podpisany przez J. N., właściciela firmy, bez żadnych uwag, co oznacza, że J. N. zgodził się z jego treścią, w tym z zapisem, dotyczącym naruszenia przepisów rozporządzenia nr 1013/2006 w przypadku realizacji ww. transportu firmy [...] do [...].
W aktach sprawy znajduje się również notatka służbowa inspektorów WIOŚ w [...], dokonujących kontroli oraz pisemna ocena transportu sporządzona przez nich na wniosek Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...], który zatrzymał transport do kontroli. Dodatkowo w zgormadzonym materiale znajduje się dokumentacja fotograficzna przewożonych odpadów oraz dokumenty dołączone do transportu tj. dokument CMR oraz dokument stanowiącym załącznik VII do rozporządzenia nr 1013/2006. Niewątpliwie podstawowym dokumentem zawierającym ustalenia organów jest Protokół kontroli nr [...], podczas której organ stwierdził naruszenie przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów przez Stronę. Jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, kara pieniężna została nałożona na Stronę na podstawie ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, a nie ustawy o transporcie drogowym. Podstawą do oceny stanu faktycznego, nie był protokół kontroli ITD. Decyzja została wydana na podstawie Protokołu kontroli nr [...], przeprowadzonej przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Środowiska w firmie [...] J. N. Sp. j. oraz notatki służbowej WIOS w [...], pisemnej oceny transportu tego organu oraz dokumentacji zdjęciowej odpadów. Z uwagi na powyższe, Sąd ocenił, że organ właściwie ustalił skład mieszaniny odpadów. Również prawidłowa jest ocena organu odnośnie klasyfikacji przedmiotowego transportu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo powołał odpowiednie przepisy rozporządzenia wskazując, że procedury przewozu konkretnych strumieni odpadów określają przepisy rozporządzenia nr 1013/2006. I tak ogólnym obowiązkom w zakresie informowania określonym w art. 18 podlegają przemieszczenia odpadów wyszczególnionych w załączniku III lub IIIB oraz mieszanin, niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III lub składających się z dwóch lub więcej rodzajów odpadów wymienionych w załączniku III, jeżeli skład tych mieszanin nie utrudnia poddania ich racjonalnemu ekologicznie odzyskowi i mieszaniny te zostały wyszczególnione w załączniku III A. Odpady tworzyw sztucznych i gumy (określone kodem 19 12 04 w Europejskim Katalogu Odpadów), pod jednym kodem, nie zostały wyszczególnione w załączniku III, IIIA, ani w załączniku IIIB. Zatem, w świetle przepisów rozporządzenia nr 1013/2006, stanowią mieszaninę odpadów niesklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, III A. IIIB. IV oraz IVA. Transgraniczne przemieszczanie takich odpadów może odbywać się wyłącznie w przypadku uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz zgodnie z art. 3 ust.1 lit. b) iv) rozporządzenia nr 1013/2006. Natomiast w odniesieniu do zarzutów związanych z kodem 19 12 04 wpisanym w dokumenty powrotnego wywozu tych odpadów do Niemiec, to faktycznie przy zwrocie odpadów został wpisany powyższy kod. Jednak jak wynika z dokumentów zwrotu odpadów do Niemiec, procedura zwrotu została dokonana zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, tj. tak jak w przypadku przemieszczania odpadów wymagających zgłoszenia i uzyskania zezwolenia. Mianowicie wypełniony został dokument zgłoszeniowy określony w załączniku IA oraz dokument przesyłania określony w załączniku IB do rozporządzenia nr 1013/2006. I to właśnie na podstawie tych dokumentów, niezależnie od wpisanego kodu, odbył się zwrot odpadów do Niemiec, a nie na podstawie załącznika VII. Tak więc zwrot odbył się na zasadach dotyczących odpadów wymagających zgłoszenia i uzyskania zezwolenia, a nie podlegających ogólnemu wymogowi w zakresie informowania.
W dalszej kolejności stwierdzić należy, że niezasadne jest stanowisko Strony twierdzącej, że nie jest konieczne, aby transportowany odpad o kodzie 19 12 04 obejmował albo tworzywa sztuczne albo gumę i że dopuszczalny jest transport obu powyższych rodzajów odpadów jednocześnie. Skarżąca stwierdziła, że taka sama zasada dotyczy kodu B3010. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że przedmiotowy transport nie obejmował tylko tworzywa sztucznego i gumy, ale też innych materiałów w postaci metali, kabli, gąbek, obić tapicerskich, powstałych z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. Powyższe wynika z materiału dowodowego powoływanego powyżej w postaci protokołu kontroli, dokumentacji zdjęciowej, notatki i opisu kontroli. Ponadto powołać należy, że wysyłający odpady, w załączniku VII, zaklasyfikował je pod kodem B3010 z załącznika III do rozporządzenia 1013/2006 oraz 19 12 04 z Europejskiego Katalogu Odpadów. Odpady o kodzie B3010, zgodnie z opisem tego kodu to stałe odpady tworzyw sztucznych - następujące tworzywa sztuczne lub mieszanki tworzyw sztucznych, pod warunkiem, że nie są pomieszane z innymi odpadami i są przygotowane do specyfikacji. W uzasadnieniu decyzji organ prawidłowo zauważył, że odpadów pod kodem B3010 z załącznika III nie można utożsamiać z odpadami klasyfikowanymi pod kodem 19 12 04 z Europejskiego Katalogu Odpadów (określonych także w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów) i że oba ww. kody odpadów nie mogą być stosowane w sposób wymienny oraz kolejność ich nadawania w przypadku klasyfikacji konkretnych odpadów nie może być przypadkowa.
Mianowicie w załączniku III do rozporządzenia nr 1013/2006 stwierdzono, że odpady wymienione w załączniku IX do Konwencji Bazylejskiej, w tym kod B3010, znajdują się w załączniku V w części 1. Załącznik V do rozporządzenia nr 1013/2006 składa się z trzech części. Pierwsza część to kody A z załącznika VIII do Konwencji Bazylejskiej oraz kody B z załącznika IX do tej konwencji, część 2 to Europejski Katalog Odpadów, natomiast część 3 stanowią kody odpadów z załącznika 4 do decyzji OECD. W części 1 pod kodem B3010 znajdują się tworzywa sztuczne, w części 2 kod 19 12 04 tworzywa sztuczne i guma. We wstępie do załącznika V do rozporządzenia nr 1013/2006, w punkcie 2 stwierdzono, że "Niniejszy załącznik składa się z trzech części, jednak części 2 i 3 stosuje się jedynie wówczas, gdy nie ma zastosowania część 1. W związku z tym w celu stwierdzenia, czy określony rodzaj odpadów wymieniony jest w niniejszym załączniku należy w pierwszej kolejności stwierdzić, czy dany rodzaj odpadów jest wymieniony w części 1 niniejszego załącznika, a jeśli nie jest, czy jest wymieniony w części 2, a jeśli nie jest czy jest wymieniony w części 3". Zatem dokonując klasyfikacji danego odpadu w pierwszej kolejności szukamy właściwego kodu w części 1 (np. wykaz B), a jeśli tutaj go nie ma dopiero w Europejskim Katalogu Odpadów, który znajduje się w części 2. Ponieważ wysyłający z Niemiec wskazał kod B3010 z części 1 wykazu B jako właściwy dla ww. odpadów, zatem dalsze klasyfikowanie go było niepotrzebne, a w tej konkretnej sprawie, jak prawidłowo wskazał organ w uzasadnieniu decyzji, w świetle nie budzącego wątpliwości materiału dowodowego błędne. Mianowicie odpady o kodzie 19 12 04 tj. tworzywa sztuczne i guma mogą być bowiem odpadami z załącznika III do rozporządzenia 1013/2006 klasyfikowanymi pod różnymi kodami tj.: B3010 tworzywa sztuczne, GH013 polichlorek winylu, B3040 odpady gumy, B3080 odpady, okrawki i pozostałości gumy lub mieszanina kodów B3040 i B3080 z załącznika IIIA do rozporządzenia nr 1013/2006. Odpady o kodzie B3010 to stałe odpady tworzyw sztucznych - następujące tworzywa sztuczne lub mieszanki tworzyw sztucznych, pod warunkiem, że nie są pomieszane z innymi odpadami i są przygotowane do specyfikacji. Tymczasem odpady zaklasyfikowane przez wysyłającego jako odpady o kodzie B3010 w istocie stanowiły mieszaninę odpadów tworzyw sztucznych, gumy, metali, kabli, gąbek i obić tapicerskich. Zgodnie z przytoczonym wyżej opisem odpadów o kodzie B3010 odpady tworzyw sztucznych, jeśli mają być klasyfikowane pod kodem B3010 z załącznika III do rozporządzenia nr 1013/2006, nie mogą być pomieszane z innymi odpadami. Ponieważ odpady transportowane przez Skarżącą stanowiły mieszaninę odpadów tworzyw sztucznych, gumy, metali, kabli, gąbek i obić tapicerskich należy stwierdzić, że Skarżąca nie przewoziła odpadów o kodzie B3010 wskazanym w dołączonym do transportu załączniku VII do rozporządzenia nr 1013/2006. Prawidłowa jest również ocenia organu, że Strona nie przewoziła również odpadów o kodzie 19 12 04. Odpady o kodzie 19 12 04 to tworzywa sztuczne i guma, tymczasem w przewożonych przez nią odpadach znajdowały się także odpady metali, kabli, gąbek i obić tapicerskich, co powodowało, że odpady te nie mogły być klasyfikowane także pod kodem 19 12 04. Prawidłowo również organ wskazał, że odpady o kodzie 19 12 04 tj. tworzywa sztuczne i guma mogą być odpadami z załącznika III do rozporządzenia 1013/2006 klasyfikowanymi pod różnymi kodami tj.: B3010 tworzywa sztuczne, GH013 polichlorek winylu, B3040 odpady gumy, B3080 odpady, okrawki i pozostałości gumy lub mieszanina kodów B3040 i B3080 z załącznika IIIA do rozporządzenia nr 1013/2006. Zatem załącznik III do rozporządzenia 1013/2006 wyraźnie rozdziela od siebie odpady tworzyw sztucznych i gumy. Ma to swoje konsekwencje w przypadku transgranicznego przemieszczania ww. odpadów. Ogólnym obowiązkom w zakresie informowania określonym w art. 18 rozporządzenia nr 1013/2006, to znaczy w sytuacji kiedy wysyłka odpadów nie wymaga zezwolenia, podlegają przemieszczenia odpadów wyszczególnionych w załączniku III lub IIIB oraz mieszanin, niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III lub składających się z dwóch lub więcej rodzajów odpadów wymienionych w załączniku III, jeżeli skład tych mieszanin nie utrudnia poddania ich racjonalnemu ekologicznie odzyskowi i mieszaniny te zostały wyszczególnione w załączniku IIIA. Tymczasem wymieszane odpady tworzyw sztucznych i gumy, pod jednym kodem, nie zostały wyszczególnione w załączniku III, IIIA, ani w załączniku IIIB zatem procedura transgranicznego przemieszczania odpadów bez zezwolenia, jedynie z dołączonym do transportu załącznikiem VII, odpadów tych nie obejmuje. Z tego powodu, aby odpady pod kodem 19 12 04 mogły być transportowane jako odpady z załącznika III do rozporządzenia nr 1013/2006, podlegające przewozowi bez zezwolenia, z dołączonym do transportu załącznikiem VII, muszą stanowić odpad jednorodny tj. albo tworzywa sztuczne albo gumę wskazane pod konkretnym kodem w załączniku III. Natomiast z materiału dowodowego wynika, że odpady transportowane z Niemiec przez Skarżącą stanowiły mieszaninę tworzyw sztucznych, gumy, metali, kabli, gąbek i obić tapicerskich. Odpady te stanowią mieszaninę niesklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III,IIIB, IV lub IVA. Transgraniczne przemieszczanie takich odpadów może odbywać się wyłącznie w przypadku uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz zgodnie z art. 3 ust.1 lit. b) iv) rozporządzenia nr 1013/2006. W takim stanie faktycznym wysyłka ww. odpadów z Niemiec do Polski, jedynie z dołączonym do transportu załącznikiem VII do rozporządzenia nr 1013/2006, była niezgodna z przepisami tego rozporządzenia. Ponieważ, wysyłający ww. zgłoszenia nie dokonał i nie posiadał stosownego zezwolenia, przemieszczanie ww. odpadów do Polski stanowiło naruszenie przepisów rozporządzenia nr 1013/2006 zgodnie z art. 2 pkt 35) lit. a) i b).
Wbrew sformułowanym zarzutom organ odwoławczy sporządził uzasadnienie decyzji zgodnie z art. 107 § 3 kpa, wskazując materiał dowodowy stanowiący podstawę dokonania ustaleń stanu faktycznego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania decyzji i nie było potrzeby przesłuchiwania świadków ani sporządzania badań laboratoryjnych. Już z samej dokumentacji zdjęciowej wynika, że przewożone odpady to również fragmenty m.in. kabli, gąbek i tapicerki, a niewątpliwie przewożona mieszanina odpadów nie była przygotowana do specyfikacji pod względem poszczególnych odpadów. Również organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do powoływanych przez Stronę dokumentów, na podstawie których dokonano zwrotu odpadów do Niemiec, wyjaśniając w szczegółowy sposób przebieg procedury zwrotowej i dlaczego okoliczności wskazane przez Stronę nie mogą zmieniać dokonanej oceny w sprawie. Stwierdzić również należy, że samo przeświadczenie M. l. oraz J. N. o prawidłowej klasyfikacji ww. odpadów pod kodem 19 12 04, skoro w transporcie znajdował się "plastik i guma" nie może prowadzić do podważenia dokonanych przez organ ustaleń i oceny sprawy. Organ w sposób bardzo dokładny wyjaśnił, że odpad klasyfikowany kodem 19 12 04 musi być odpadem jednorodnym, a taka sytuacja w sprawie nie miała miejsca.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił również, że Skarżąca nie odpowiada za przygotowanie i organizację wysyłki odpadów i w konsekwencji nie jest podmiotem odpowiedzialnym za nielegalne przemieszczanie odpadów. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na transportującego odpady karę pieniężną, jeżeli ten choćby nieumyślnie dokonywał przewozu odpadów bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów. Zatem przewoźnik odpowiada za realizację takiego transportu bez wymaganych dokumentów, nawet w przypadku kiedy nie jest świadomy, że wykonuje transport odpadów niezgodnie z przepisami. Prawidłowo organ przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazując, że przewoźnik nie może zrzucać z siebie jakiejkolwiek odpowiedzialności za ładunek, który transportuje i stawiać się w roli bezwolnego narzędzia w rękach innych podmiotów czy osób zlecających mu przewóz. Zawsze bowiem to przewoźnik odpowiada za przejazd pojazdu załadowanego przez nadawcę. Potencjalny brak wiedzy kierowcy co do tego jakiego rodzaju odpady przewozi zwalnia z odpowiedzialności kierowcę, ale nie zwalnia przewoźnika (wyrok WSA z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. II SA/Go 1067/15). Tak więc okoliczności związane z trudnością w klasyfikowaniu odpadów, szkolenie pracowników firmy i kierowców co do klasyfikacji odpadów nie podważają prawidłowości wydanej decyzji. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że w tym przypadku Skarżąca popełniła błąd w ocenie przewożonych przez nią odpadów. Tak więc nie zasługują na uwzględnienie zarzuty odnośnie naruszenia art. 7 kpa, 77 § 1 kpa, 80 kpa, 107 § 3 kpa oraz art. 68 § 1 kpa w zw. z art. 74 ustawy o transporcie drogowym.
Również prawidłowe jest stanowisko organu, że nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów musi nastąpić bez względu na fakt czy ww. działanie zostało popełnione umyślnie czy też nieumyślnie. W przedmiotowej sprawie Strona wskazywała, że nie może ponosić odpowiedzialności za niedołączenie prawidłowych dokumentów przez wysyłającego transport i że sama dochowała należytej staranności. Skarżąca powołała również, że w sprawie karnej, przed Sądem Rejonowym w [...], sygn. akt [...] oraz Sądem Okręgowym w [...] Wydział [...] Karny Odwoławczy, sygn. akt [...], J. N. został uniewinniony od zarzucanego czynu, polegającego na przywozie z Niemiec odpadów, których kod nie był tożsamy z kodem wskazanym w dokumentach przewozowych oraz bez uprzedniego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia. W tym zakresie stwierdzić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ma obowiązek nałożyć na transportującego odpady karę pieniężną nawet, jeśli transportujący dopuścił się czynu określonego w art. 33 nieumyślnie. W ocenie sądów administracyjnych jest to odpowiedzialność o charakterze obiektywnym, która nie jest zależna od winy umyślnej czy też winy nieumyślnej sprawcy. Bez znaczenia jest przyczyna naruszenia. Kara pieniężna nakładana jest za sam fakt naruszenia przepisów, bez względu na zawinienie zatem i za czyny niezależne od woli podmiotu ich dokonującego (np. wyrok WSA Warszawie z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. IV SA/Wa 1718/09; wyrok WSA w Warszawie sygn. IV SA/Wa 572/13, z dnia 21 czerwca 2013 r.; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. II SA/Go 1067/15, z dnia 28 kwietnia 2016 r.; wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2011, sygn. II OSK 605/10; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. II OSK 2670/13). Skoro podstawą zastosowania sankcji w postaci nałożenia kary pieniężnej, zgodnie z przepisami ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, jest obiektywne naruszenie normy zatem bez znaczenia jest, czy czyn został popełniony bez woli i świadomości Strony i niezasadne jest odnoszenie się do regulacji Kodeksu karnego i odpowiedzialności wynikającej z winy sprawcy czynu zabronionego. Jak słusznie powołał organ w złożonej odpowiedzi na skargę "postępowanie administracyjne i postępowanie karne są postępowaniami odrębnymi ze względu na charakter oraz cele obu ww. postępowań. Celem postępowania administracyjnego, dotyczącego nałożenia kary pieniężnej na transportującego odpady, zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, jest ustalenie czy transport odpadów wymagał zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych organów i czy podmiot wykonujący transport posiadał dołączone do transportu dokumenty wymienione w art. 16 c) rozporządzenia nr 1013/2006. Jeżeli organ stwierdzi, że wysyłka odpadów jest objęta procedurą zgłoszenia i uzyskania zezwolenia, a transportowi nie towarzyszą dokumenty wymienione w ww. art. 16 c), organ jest zobligowany do nałożenia kary pieniężnej na transportującego odpady na podstawie art. 33 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy. Natomiast celem postępowania karnego jest, zgodnie z art. 183 § 4 Kodeksu karnego, wskazanie osób, które wbrew przepisom przywożą odpady z zagranicy tj. osób winnych dokonania tego przestępstwa. Zatem postępowanie karne ma wskazać konkretnych sprawców i udowodnić ich winę tj. odpowiedzialność za naruszenie prawa lub wykazać ich niewinność. Tymczasem postępowanie administracyjne nie ma na celu wskazania winnych, lecz udowodnienie obiektywnego zaistnienia zdarzenia i stwierdzenie, czy istnieją podstawy do nałożenia kary pieniężnej na konkretny podmiot w świetle przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w oderwaniu od winy tj. odpowiedzialności tego podmiotu za ww. przemieszczanie odpadów". W okolicznościach przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że jak wynika z wyroku Sądu Rejonowego w [...], z dnia [...].06.2019 r., sygn. akt [...] oraz wyroku Sądu Okręgowego w [...], z dnia [...].11.2019 r., sygn. akt [...], J. N. był oskarżony o to, że przewoził odpady z Niemiec do Polski bez uprzedniego zgłoszenia w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska i bez uzyskania w formie decyzji zgody na przemieszczanie tego rodzaju odpadów. Natomiast zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1013/2006 podmiotem zobowiązanym do dokonania zgłoszenia przemieszczania odpadów do Polski i uzyskania zezwolenia była firma niemiecka, a nie Skarżąca, której nie przypisano odpowiedzialności administracyjnej za nielegalne przemieszczanie odpadów z Niemiec do Polski. W przedmiotowej sprawie kara została nałożona za przewóz odpadów bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów na podstawie art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy. Podkreślić należy, że ww. przepis obliguje Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do nałożenia kary na transportującego nawet w przypadku, kiedy ten nie ponosi odpowiedzialności za nielegalne przemieszczanie odpadów, które przewozi. Tak więc nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd, działając z urzędu, nie dostrzegł również żadnych innych uchybień podważających legalność zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku