IV SA/Wa 1368/14

IV SA/Wa 1368/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alina Balicka /przewodniczący/
Jakub Linkowski /sprawozdawca/
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec
Symbol z opisem
6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 680
art 13 ust 1, art 15 pkt 2, art 19
Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy - oddala skargę -
Uzasadnienie
Skarżąca - A. T. w dniu 18 stycznia 2013 r. zwróciła się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o nadanie jej statusu uchodźcy, wskazując, iż "wyjechałam z [...] ponieważ mój mąż zaginął w czasie zamieszek w [...] i od tamtej pory nie mam spokoju gdzie mieszkam. Ciągle pytają gdzie jest mąż, gdzie zaginął nie mam siły wysłuchiwać ciągłych obelg. Zmuszają do wyjazdu z [...]. Dlatego przyjechałam do Polski.". Podała, że w kraju pochodzenia była prześladowana, nie brała udziału w działaniach wojennych, była poddawana przemocy psychicznej "po tym jak zaginął mąż grożą mi z milicji, straszą". Skarżąca nigdy nie była aresztowana ani sądzona, nie zadeklarowała przynależności do żadnej organizacji o charakterze politycznym, religijnym, kulturalnym, społecznym czy politycznym.
Podczas przesłuchania w dniu 28 maja 2013 r. skarżąca potwierdziła wcześniejsze oświadczenia, dotyczące powodów opuszczenia kraju pochodzenia. Poinformowała, że nie podejmowała prób odnalezienia męża i nie składała oficjalnego zawiadomienia w tej sprawie. W [...] czuła się prześladowana na tle narodowościowym. Powołała się na wydarzenia jakie miały mieć miejsce w 1988 r. oraz na sytuację z lat 2004-2005 tj. na ogólną sytuację niechęci i wrogości, która nie była skierowana bezpośrednio wobec skarżącej. Oświadczyła, że osobiście doświadczyła nękania ze strony sąsiadów, którzy dopytywali o męża. Podała, że była poddawana przemocy psychicznej, czuła presję na tle narodowościowym i z tego powodu miała problemy zdrowotne. Jako powód opuszczenia kraju pochodzenia powołała się na względy ekonomiczne i psychiczne.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] marca 2014 r. odmówił skarżącej nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej, nie udzielił zgody na pobyt tolerowany oraz postanowił o jej wydaleniu z terytorium RP.
W uzasadnieniu wskazał m.in., że podnoszone przez skarżącą trudności w kraju pochodzenia związane z jej narodowością oraz z zaginięciem męża nie pozwalają na uznanie zasadności podnoszonych obaw. W ocenie organu I instancji skarżąca nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie jej ochrony międzynarodowej. Organ stwierdził, że zasadniczym powodem wyjazdu skarżącej mogły być przyczyny ekonomiczne związane z jej obecną sytuacją socjalno-bytową. Zdaniem organu nie ma również podstaw do podnoszenia, iż mogłaby w sposób zasadny obawiać się prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Ponadto wskazał, że po złożeniu wniosku o nadanie statusu uchodźcy skarżąca opuściła terytorium Polski i udała się do [...]. W związku z czym w dniu 20 marca 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję o umorzeniu postępowania. W dniu 16 kwietnia 2013 r. skarżąca została przekazania z [...] do Polski w ramach procedur dublińskich, organ I instancji 2 maja 2014 r. uchylił decyzję o umorzeniu i podjął postępowanie uchodźcze.
Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym organowi I instancji zarzuciła naruszenie:
• art. 7 w zw. z art 77 § 1, w zw. z art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "Kpa"), przez pobieżne jedynie odniesienie się do sytuacji osób narodowości [...] w [...], tj. okoliczności, której ustalenie miałoby istotne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy ze względu na normę prawna wyrażona w art. 13 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.), z uwagi na konwencyjna przesłankę narodowości jako powód poddania prześladowaniom;
• art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 kpa, tj. zasady ochrony i pogłębienia zaufania strony postępowania do organu prowadzącego sprawę, przez dopuszczenie do powstania ww. uchybienia procesowego.
W uzupełnieniu odwołania skarżąca podniosła brak dokonania przez organ I instancji pogłębionej analizy sytuacji mniejszości [...] w [...]. Do pisma załączyła wydruki z Internetu opisującymi zdarzenia jakie miały miejsce w grudniu 2007 r. i listopadzie 2002 r.
Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2014 r. postanowiła utrzymać w mocy decyzję organu I instancji w zakresie odmowy nadania jej statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz odmowy udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. W zakresie wydalenia skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uchyliła decyzję organu I instancji i umorzyła postępowanie organu I instancji w tym zakresie.
W ocenie organu odwoławczego wyjaśnienia skarżącej oraz inne dowody wzięte pod uwagę przez organ I instancji przy rozpatrywaniu wniosku nie wykazały, że może ona żywić rzeczywistą obawę przed tymi prześladowaniami. Zwrócił uwagę, że sama skarżąca ani podczas składania wyjaśnień, ani w żaden inny sposób nie podnosiła, iż była poddana prześladowaniom w rozumieniu konwencyjnym - kształtującym przesłanki dla ubiegania się o status uchodźcy. W szczególności, nie była nigdy zatrzymana, poszukiwana, skazana, poddana działaniom o charakterze szykan ze strony podmiotów określonych w art. 16 ust. 1 ustawy. Wskazane przez nią okoliczności związane z faktem prześladowań tak fizycznych, jak i psychicznych dotyczyły sytuacji związanej z zaginięciem jej męża i subiektywnym odczuciem wrogości i niechęci na tle narodowościowym. Składając oświadczenie, w trakcie przesłuchania statusowego, dotyczące sytuacji mogących świadczyć o prześladowaniu skarżącej w kraju pochodzenia, zeznała, iż nie była prześladowana, wskazała natomiast sytuacje, w których [...] brali widły do rąk i straszyli [...], nakazując im wracać do siebie, do [...], wówczas jak twierdzi odczuwała strach. Zapytana czy osobiście doświadczyła problemów osobistych, zeznała, że po raz pierwszy w 1988 r. oraz w latach 2004-2005 na tle narodowościowym, natomiast osobiście, w ostatnim czasie, doświadczyła nękania ze strony innych osób ze względu na męża i jego zaginięcie. Zeznała, że w [...] zajmowała się wraz z mężem handlem, prowadziła sklep, który zaopatrywał jej mąż. Ponadto zeznała, że w [...] mieszkała do 1997 r., a następnie w [...], natomiast jej mąż wyjechał wówczas do [...]. Od 2005 r. mieszkali z mężem razem w [...]
W świetle oświadczeń skarżącej składanych w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, jak również biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w ocenie Rady należy uznać, iż skarżąca jest migrantem, a nie uchodźcą, co potwierdzają składane przez nią oświadczenia w trakcie procedury uchodźczej, a w związku z tym nie spełnia przesłanek do objęcia konwencyjną ochroną międzynarodową.
Rada wskazała, że zgodnie z oświadczeniami składanymi przez skarżącą nie czuła się ona prześladowana, raczej wskazywała na ogólną sytuację, która miała wpływ na jej ogólne złe samopoczucie i wywoływała u niej poczucie presji na tle narodowościowym. Podnoszone przez nią okoliczności związane z zagrożeniem na tle narodowościowym nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Wszystkie zdarzenia na które się powoływała oraz przedstawione przez nią wydruki internetowe dotyczą zdarzeń odległych i nie mają bezpośredniego związku ze skarżącą. Motywów opuszczenia kraju pochodzenia Rada upatruje raczej w warunkach socjalno- bytowych skarżącej. Rada podzieliła opinię organu I instancji, zgodnie z którą oświadczenia skarżącej dotyczące poważnych trudności w kraju pochodzenia z powodu jej narodowości oraz z powodu zaginięcia męża zostały uznane za nieuwiarygodnione.
Mając na względzie powyższe ustalenia, Rada stwierdziła, że należy podzielić ocenę organu I instancji, że w okolicznościach w jakich znajduje się skarżąca trudno dopatrzeć się jakichkolwiek czynników uzasadniających doznawanie prześladowań, czy realną obawę przed jakimikolwiek prześladowaniami po powrocie do kraju.
Następnie Rada wskazała, że rozpatrując całokształt okoliczności sprawy, nie może uznać, iż z tychże okoliczności wynika ryzyko doznania przez skarżącą poważnej krzywdy, będącej przesłanką udzielenia tej ochrony, a sprecyzowanej w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.
Stwierdziła, że skarżąca nie uwiarygodniła w żaden sposób zaistnienia zindywidualizowanych przesłanek rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Zważywszy na wskazywanie okoliczności związane z zaginięciem jej męża, a następnie na zdarzenia na tle narodowościowym, jakie miały miejsce w przeszłości i które to zdarzenia nie miały bezpośredniego związku z jej osobą oraz wskazywana przez skarżąca trudna sytuacja socjalno-bytowa, która nie stanowi przesłanki materialno-prawnej do objęcia ochroną międzynarodową, analiza możliwości udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej odnosi się, ponad wszystko, do oceny sytuacji panującej w kraju pochodzenia skarżącej.
Organ odwoławczy podał, że na podstawie opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC (informacja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. o sytuacji w zakresie bezpieczeństwa w [...], w tym zapewnienia bezpieczeństwa obywatelom; nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. dotycząca ogólnej sytuacji politycznej; nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. o sytuacji w zakresie bezpieczeństwa w [...], w tym zapewnienia bezpieczeństwa obywatelom, zagrożeniem związanym z wewnętrznym konfliktem zbrojnym oraz czy orzekana jest kara śmierci, a także czy kobiety noszące hidżab doświadczają poważnych problemów ze strony władz; nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. dotycząca sytuacji muzułmanów w [...]) - odnośnie do aktualnej sytuacji przestrzegania praw człowieka w [...] wskazano, że najnowsze raporty, przytoczone w decyzji organu i instancji, wskazują, że ogólna sytuacja w [...] charakteryzuje się pewnym pogorszeniem standardów, co wiąże się z wydarzeniami w mieście [...] w 2012 r. i falą protestów pracowników sektora naftowego wobec których funkcjonariusze oddziałów ścigania i oddziałów specjalnych policji użyli broni palnej w wyniku czego śmierć poniosło 12 protestujących. Jednakże incydenty do jakich dochodzi na terenie [...] na przestrzeni ostatnich dwóch lat nie wypełniają znamion wewnętrznego konfliktu zbrojnego i jako takie nie mogą być interpretowane. Zjawisko używania przemocy przez ograny siłowe wobec ludności cywilnej (jak to miało miejsce z [...]) nie ma charakteru stałego lecz incydentalny. Z informacji organizacji monitorujących przestrzeganie praw człowieka w [...] wynika, że w 2012 r. nastąpiło pogorszenie standardów w tym zakresie, co wg obserwatorów związane było z wydarzeniami w mieście [...] - ograniczono wolność słowa oraz utrzymano restrykcyjne przepisy dotyczące wolności zgromadzeń. Spada również, wg obserwatorów, poszanowanie i tolerancji wobec kultów religijnych, bezpośredniej przyczyny należy upatrywać w restrykcyjnej ustawie dotyczącej zakazu tworzenia wspólnot religijnych oraz grupowego sprawowania kultu bez zgody państwa. Władze [...], po wprowadzeniu w 2011 r. Nowej ustawy o organizacjach religijnych zamknęły meczety powstałe z inicjatywy zamieszkujących [...] grup etnicznych, tj. tatarskie, azerskie czy tureckie. W ciągu ostatnich trzech lat nastąpił zauważalny wzrost liczby kobiet noszących hidżab. Dotyczy to głównie młodych kobiet, w tym studiujących. [...] nie wprowadził oficjalnego zakazu noszenia hidżabu w miejscach publicznych.
Sytuacja w [...] charakteryzuje się co prawda dość niskim poziomem przestrzegania praw człowieka jest jednak na tyle stabilna, że Rada, również w tej perspektywie, nie może uznać istnienia rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy przez skarżącą w przypadku jej powrotu do kraju pochodzenia.
Rada wskazała, że skarżąca na żadnym z etapów postępowania nie powoływała się na fakt, iż po powrocie do kraju pochodzenia, będzie narażona na doznanie poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Skarżąca nie jest poszukiwana w kraju pochodzenia, nie ma również podstaw do stwierdzenia, że w [...] wobec niej toczy się jakieś postępowanie przygotowawcze, które w konsekwencji może doprowadzić do skazania jej na karę śmierci. Nie ma również podstaw do stwierdzenia, że po powrocie do kraju pochodzenia zostanie zatrzymana, będzie poddawana torturom czy nieludzkiemu traktowaniu. Oceniając na podstawie dostępnych informacji sytuacje bezpieczeństwa w [...] Rada podała, że kraj ten nie jest stroną żadnego międzynarodowego konfliktu zbrojnego, który mógłby być źródłem powszechnego stosowania w tym kraju przemocy wobec ludności cywilnej. W tym przypadku nie można również mówić o występującym zespole zjawisk stanowiących wewnętrzny konflikt zbrojny, który stanowiłby poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia i zdrowia skarżącej.
Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą nieprzychylności jaką miały wyrażać bliżej nieokreślone osoby oraz ogólnym stwierdzeniem, że po zaginięciu męża groziła jej milicja, Rada zwróciła uwagę, że skarżąca w trakcie przesłuchania statusowego na pytanie czy milicja lub inne organy interesowały się mężem, poinformowała, że milicja wypytywała ją o męża kiedy składała wniosek o paszport, trudno zatem uznać, że milicja podejmowała działania mające znamiona prześladowania i że były to działania wypaczone ze względu na narodowość [...] skarżącej i jej męża. Trudności wskazywane przez skarżącą o podłożu narodowościowym, których doświadczyła bezpośrednio dotyczyły pytań ze strony sąsiadów i w trakcie procedury paszportowej. Skarżąca w trakcie procedury nie wskazywała na trudności w [...] związane z wyznawaną religią (islam), w [...] nadal mieszkają jej bliscy, a na pytanie dotyczące możliwości zamieszkania w innej części kraju, stwierdziła, że jedyny wariant to [...], a stamtąd wszyscy wyjeżdżają. Odpowiadając na pytanie dotyczące obaw w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, skarżąca wskazała, że wszystko zacznie się od nowa. To znaczy to całe napięcie, które tam czułam. Nie mogę wskazać konkretnie jednej rzeczy, po prostu źle się tam czułam.
Poza oświadczeniem i subiektywnymi odczuciami skarżącej trudno dopatrzeć się jakiś działań, którym można by przypisać znamiona prześladowania z przyczyn Konwencyjnych, nie sposób bowiem uznać pytań zadawanych w trakcie procedury paszportowej o męża i poprzedni paszport (który skarżąca zgubiła) lub w jej odczuciu niechętny i wrogi stosunek sąsiadów - za działania noszące znamiona prześladowań, które skutkowałyby pozytywnym rozpatrzeniem wniosku o ochronę międzynarodową.
Ustosunkowując się natomiast do trzeciego instrumentu z zespołu środków ochrony cudzoziemców przewidzianych w polskim systemie prawnym - pobytu tolerowanego - unormowanego w art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Rada stwierdziła, że postępowanie prowadzone przez organ I instancji dało podstawy do przekonywującego stwierdzenia, że w rozpatrywanym przypadku nie wchodzą w rachubę przesłanki do udzielenia skarżącej zgody na pobyt tolerowany. W ocenie Rady wykluczono bowiem bezsprzecznie istnienie ryzyka wydalenia do kraju, w którym zagrożone byłoby jej prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego (art. 97 ust. 1 pkt. 1), jak również wydalenia, które naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie ONZ dnia 20 listopada 1989 r. (art. 97 ust. 1 pkt. 1a). Powoływane przez skarżącą, w trakcie przesłuchania w dniu 28 maja 2013 r., okoliczności związane były głównie z problemami natury osobistej, zaginięciem męża, napiętymi relacjami z sąsiadami związanymi z jego zaginięciem, ogólną sytuacją, którą skarżąca odbierała jako niechęć na tle narodowościowym oraz problemami o charakterze socjalno-bytowym.
W świetle powyższych faktów, zdaniem Rady, należy uznać, że nie są spełnione ustawowe wymogi, niezbędne do udzielenia skarżącej statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej czy zgody na pobyt tolerowany.
Końcowo Rada wyjaśniła, że organ I instancji rozstrzygał o wydaleniu z terytorium RP na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, któremu, zgodnie z art. 484 pkt 10 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach nadano z dniem 1 maja 2014 r. nowe brzmienie. Z powyższych przyczyn, w opinii Rady, do Spraw Uchodźców, obecnie obowiązujące przepisy prawne nie dają podstaw do orzekania w sprawach o wydalenie z terytorium RP.
Skarżąca na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
a) art. 13 ust. 1, ust. 3 i ust, 4 pkt 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz art. 1 ust. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 i 517 - dalej: "Konwencja genewska),
b) art. 15 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP,
c) art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, w zw. z art. 3 i art. 5 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285) poprzez nieuznanie [...] za kraj, w którym dochodzi do poważnych naruszeń praw człowieka oraz zagrożenia mojego prawa do życia, zdrowia oraz bezpieczeństwa,
d) art. 7 w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 107 § 3 Kpa,
e) art. 8 w zw. z art. 11 Kpa.
W ocenie skarżącej przedstawiła ona wyczerpująco wszelkie okoliczności, z powodu których ubiega się o ochronę międzynarodową. W jej ocenie ani organ I instancji ani organ odwoławczy nie zbadali należycie sprawy, zwłaszcza sytuacji osobistej skarżącej. Podniosła, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zobowiązane są do przedstawienia stanu faktycznego oraz posiadanych przez nie dowodów, ale organy badające sprawę nie mogą przerzucać całkowicie obowiązku dowodzenia na stronę zainteresowaną.
Podkreśliła, że wciąż żywi obawę przed powrotem do kraju swego pochodzenia. Oświadczyła, że w razie powrotu zagrożone jest jej życie i zdrowie oraz bezpieczeństwo osobiste. Fakt złożenia przez nią wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie wynika z chęci nadużywania procedury, ale z rzeczywistej obawy jaką żywi przed wydaleniem jej do kraju pochodzenia.
W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.
Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012r. poz 680) - cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.
A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.
W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) - uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa.
Konwencja zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.
W związku z powyższym Sąd podzielił argumentację organów administracyjnych, że wnioskodawczym nie przysługuje status uchodźcy. Wnioskodawczyni jest raczej migrantem ekonomicznym, poszukującym lepszego życia, a nie uchodźcą potrzebującym ochrony drugiego bezpiecznego kraju, czy też osobą, która powinna być chroniona przed wydaleniem.
Należy podkreślić, że skarżąca wkrótce po przybyciu do Polski i złożeniu wniosku o nadanie jej statusu uchodźcy opuściła terytorium RP i wyjechała do [...] skąd jednak została wydalona do Polski w ramach procedur dublińskich.
Zdaniem Sądu nie można uznać za udowodnione, aby faktycznie skarżąca miała podstawy, aby czuć się zagrożona w kraju pochodzenia.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu administracji, że oświadczenia skarżącej dotyczące jej sytuacji w kraju pochodzenia nie stanowią przesłanki ujętej w Konwencji Genewskiej. Opisywane odczucia i obawy skarżącej nie dowodzą prześladowania ze względu na przynależność do grupy etnicznej, społecznej lub wyznaniowej w [...].
Sąd stwierdza, że nie można uznać za wiarygodne oświadczeń skarżącej, że czuje się zagrożona z powodu zaginięcia męża i pytań, które odnośnie tego faktu zadają sąsiedzi. Tym bardziej, że skarżąca jak sama oświadczyła nie poszukiwała męża, który zaginął poza [...].
Skarżąca nigdy nie była aresztowana ani sądzona, nie zadeklarowała przynależności do żadnej organizacji o charakterze politycznym, religijnym, kulturalnym, społecznym czy politycznym.
Powyższe oznacza to, że skarżąca znajdowała się pod ochroną państwa pochodzenia i jej prawa nie były naruszane. Zdaniem Sądu, podnoszone przez skarżącą okoliczności związane z obawami i poczuciem braku bezpieczeństwa nie mogły stanowić kluczowej przesłanki do emigracji z kraju pochodzenia.
Przyjazd skarżącej do Polski, nie wiązał się z zamiarem poszukiwania skutecznej formy ochrony międzynarodowej przed prześladowaniami. Sąd podziela stanowisko organu, że główną przesłanką przyjazdu skarżącej do Polski była sytuacja materialna w kraju pochodzenia i nadzieja na zapewnienie sobie lepszych warunków życia na terytorium RP lub innego kraju Unii Europejskiej - o czym świadczy wyjazd do [...] po złożeniu wniosku o nadanie statusu uchodźcy w Polsce.
Zarówno w złożonym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak i w złożonych w czasie wywiadu oświadczeniach, skarżąca nie przedstawiła przekonywujących dowodów, które mogłyby świadczyć o prześladowaniu lub uzasadniałyby obawę przed takim prześladowaniem z powodu rasy, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Wskazywanie na jakiekolwiek naruszenie obowiązujących przepisów w zakresie ochrony międzynarodowej - w przypadku skarżącej nie znajduje uzasadnienia.
Należy również stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że po powrocie do [...] skarżąca zostanie zatrzymana, poddana torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu, bądź też jej powrót stworzy poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla jej życia lub zdrowia. Skoro bowiem władze [...] pozwoliły skarżącej podróżować poza granice kraju na podstawie wydanego przez te władze paszportu, to, trudno uznać, że skarżąca będzie narażona na represje po powrocie do kraju.
Tak więc wobec braku rzeczywistej obawy wystąpienia powyższych okoliczności przyjąć należy, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej.
W ocenie Sądu brak jest również w sprawie przesłanek do zastosowania w sprawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, do analizy których organ administracji publicznej zobowiązany jest na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2, zgodnie z którymi cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczpospolitej polskiej gdy jego wydalenie:
- mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.;
- naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.
Dla uznania istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby prawo do życia skarżącej, było zagrożone ze strony władz kraju pochodzenia.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a.
Organ zasadnie przyjął także, jak wymaga art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż strona skarżąca nie wykazała faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jej obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.
Prawidłowo również zadaniem Sądu organ uznał, że w sprawie niezasadne byłoby udzielenie innych form ochrony określonych w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (poza statusem uchodźcy).
Zasadnie również organ odwoławczy stwierdził że, obecnie obowiązujące przepisy prawne nie dawały podstaw do orzekania w sprawach o odmowie nadania statusu uchodźcy o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP, co stało się powodem uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w tym zakresie.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem.
Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną.