Orzeczenie · 2018-09-18

IV SA/Wa 1361/18

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Miejsce
Warszawa
Data
2018-09-18
NSAnieruchomościWysokawsa
wywłaszczenienieruchomośćprawo administracyjnepostępowanie administracyjnestwierdzenie nieważnościspadkobiercyinteres społecznyinteres państwowyorzeczenie z PRL

Sprawa dotyczyła skargi na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju, która utrzymała w mocy wcześniejszą decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z 1973 r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości. Skarżący zarzucali rażące naruszenie prawa, w tym wydanie decyzji wobec osób zmarłych, brak precyzyjnego określenia celu wywłaszczenia oraz naruszenie przepisów proceduralnych dotyczących rokowań i zawiadomień. Minister uznał, że nie zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności, wskazując na prawidłowe przeprowadzenie postępowania wywłaszczeniowego zgodnie z ustawą z 1958 r. i brak rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd uznał, że choć mogły wystąpić pewne uchybienia proceduralne, nie miały one charakteru rażącego naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji. Podkreślono, że spadkobiercy zmarłych właścicieli brali udział w postępowaniu, otrzymali odszkodowanie i nie skorzystali z prawa odwołania. Sąd stwierdził również, że cel wywłaszczenia (budowa zakładu dla Spółdzielni Inwalidów) był uzasadniony interesem społecznym i państwowym, a jego określenie we wniosku było wystarczające.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka
Do czego można powołać

Interpretacja pojęcia rażącego naruszenia prawa w kontekście stwierdzania nieważności decyzji administracyjnych, zwłaszcza w sprawach dotyczących wywłaszczeń z okresu PRL. Ustalenie, kiedy uchybienia proceduralne (np. skierowanie decyzji do osób zmarłych, brak precyzyjnego określenia celu) nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności.

Ograniczenia stosowania

Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji wywłaszczenia z lat 70. XX wieku i stosowania przepisów z tamtego okresu. Interpretacja pojęcia 'rażącego naruszenia prawa' może ewoluować.

Zagadnienia prawne (4)

Czy wydanie decyzji wywłaszczeniowej w 1973 r. wobec osób zmarłych, których spadkobiercy byli znani, stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, jeśli spadkobiercy brali udział w postępowaniu, byli zawiadomieni i mieli możliwość obrony swoich praw, a odszkodowanie zostało im przyznane.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że nawet jeśli decyzja została formalnie skierowana do osób zmarłych, to fakt aktywnego udziału ich spadkobierców w postępowaniu, otrzymania przez nich odpisów decyzji i przyznania odszkodowania, wyklucza stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Podkreślono, że postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku ma charakter deklaratoryjny, a kluczowy jest faktyczny udział spadkobierców.

Czy brak precyzyjnego określenia celu wywłaszczenia w orzeczeniu z 1973 r. stanowi rażące naruszenie prawa?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, jeśli cel wywłaszczenia był jasno określony we wniosku i wynikał z kontekstu inwestycji, a także był zgodny z interesem społecznym lub państwowym.

Uzasadnienie

Sąd stwierdził, że cel wywłaszczenia (budowa zakładu produkcyjnego dla Spółdzielni Inwalidów) był jasno określony we wniosku i spełniał przesłankę interesu społecznego i państwowego, a jego realizacja służyła całemu społeczeństwu, nie tylko wąskiej grupie. Nawet jeśli w treści samej decyzji cel był określony ogólnikowo, nie stanowiło to podstawy do stwierdzenia nieważności.

Czy nieprzeprowadzenie rokowań z właścicielami lub ich spadkobiercami przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego, w sytuacji gdy ustalenie spadkobierców było możliwe, stanowi rażące naruszenie prawa?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, jeśli prowadzenie rokowań napotkałoby na przeszkody trudne do pokonania lub gdy spadkobiercy nie dochowali zobowiązań dotyczących przedstawienia dokumentów spadkowych.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że w sytuacji nieuregulowanego stanu prawnego nieruchomości i nieustalonych spadkobierców, organ mógł odstąpić od rokowań. Ponadto, spadkobiercy sami zobowiązali się do dostarczenia dokumentów spadkowych, czego nie uczynili w terminie, co mogło stanowić przeszkodę w dobrowolnym zbyciu nieruchomości.

Czy uchybienia proceduralne w zakresie zawiadomień o wszczęciu postępowania i terminach rozpraw mogą stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, jeśli spadkobiercy brali czynny udział w postępowaniu, a uchybienia te nie pozbawiły ich możliwości obrony praw.

Uzasadnienie

Sąd podkreślił, że czynny udział wszystkich spadkobierców w rozprawie niweczy zarzuty dotyczące wadliwego doręczenia zawiadomień. Ponadto, pozbawienie czynnego udziału w postępowaniu jest przesłanką do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji.

Rozstrzygnięcie
Decyzja
Oddalono skargę
Oddalono skargę na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z 1973 r. w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości.

Przepisy (26)

Główne

ustawa wywłaszczeniowa art. 1

Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

Określa zasady i tryb wywłaszczania nieruchomości.

ustawa wywłaszczeniowa art. 3 § 1

Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

Wywłaszczenie było dopuszczalne, jeżeli nieruchomość była niezbędna na cele użyteczności publicznej, obrony Państwa lub wykonania zadań z planów gospodarczych.

ustawa wywłaszczeniowa art. 3 § 3

Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

Na obszarze miasta, osiedla lub gromady mogła być wywłaszczona nieruchomość dla organizacji spółdzielczej lub kółek rolniczych, o ile było to uzasadnione interesem społecznym lub państwowym.

ustawa wywłaszczeniowa art. 6 § 1

Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

Wnioskujący o wywłaszczenie obowiązany był przed wszczęciem postępowania wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości.

ustawa wywłaszczeniowa art. 6 § 4

Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

Zwalniał z obowiązku prowadzenia rokowań, jeżeli napotkałyby na przeszkody trudne do pokonania, w szczególności jeżeli osoba właściciela lub jego miejsce pobytu były nieznane.

ustawa wywłaszczeniowa art. 15

Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

Określał elementy wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego.

ustawa wywłaszczeniowa art. 16 § 1

Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

Określał sposób zawiadamiania właściciela i innych uprawnionych o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego.

ustawa wywłaszczeniowa art. 17 § 1

Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

Określał zasady prowadzenia rokowań.

ustawa wywłaszczeniowa art. 21

Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

Ustalenie odszkodowania na podstawie wyników rozprawy i opinii biegłych.

ustawa wywłaszczeniowa art. 22 § 1

Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

Elementy decyzji o wywłaszczeniu.

ustawa wywłaszczeniowa art. 30 § 1

Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

Przejście prawa własności nieruchomości następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna.

k.p.a. art. 156 § 1

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Pomocnicze

k.p.a. art. 7

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

Obowiązek działania organów na podstawie przepisów prawa i dążenia do prawdy obiektywnej.

k.p.a. art. 8

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów państwa.

k.p.a. art. 77 § 1

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.

k.p.a. art. 80

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

Obowiązek oceny dowodów na podstawie własnego przekonania.

k.p.a. art. 138 § 1

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

Rozstrzygnięcia organu odwoławczego.

k.p.a. art. 127 § 3

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

P.u.s.a. art. 1

Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych

Zakres kognicji sądów administracyjnych.

P.p.s.a. art. 3 § 1

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Kontrola działalności administracji publicznej.

P.p.s.a. art. 134 § 1

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Granice rozpoznania sprawy przez sąd.

P.p.s.a. art. 135

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Środki stosowane przez sąd w celu usunięcia naruszenia prawa.

P.p.s.a. art. 151

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Orzeczenie sądu w przypadku nieuwzględnienia skargi.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 maja 1967 r. w sprawie planowego zatrudniania inwalidów art. 5 § 1

Obowiązek organizowania i prowadzenia zakładów rehabilitacji zawodowej inwalidów.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 maja 1967 r. w sprawie planowego zatrudniania inwalidów art. 15

Zadania inwalidzkich spółdzielni pracy.

Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 stycznia 2018 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Inwestycji i Rozwoju

Określenie właściwości Ministra Inwestycji i Rozwoju.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Spadkobiercy zmarłych właścicieli brali czynny udział w postępowaniu wywłaszczeniowym. • Otrzymali odpis orzeczenia i przyznano im odszkodowanie. • Cel wywłaszczenia (budowa zakładu dla Spółdzielni Inwalidów) był zgodny z interesem społecznym i państwowym. • Uchybienia proceduralne nie miały charakteru rażącego naruszenia prawa.

Odrzucone argumenty

Orzeczenie wywłaszczeniowe zostało wydane wobec osób zmarłych. • Brak precyzyjnego określenia celu wywłaszczenia w orzeczeniu. • Niewłaściwe przeprowadzenie rokowań z właścicielami lub ich spadkobiercami. • Naruszenie przepisów dotyczących zawiadomień o wszczęciu postępowania i terminach rozpraw. • Niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i zebranie materiału dowodowego.

Godne uwagi sformułowania

o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja • Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. • Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. • nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące • skierowanie decyzji do osoby zmarłej przy jednoczesnym skierowaniu jej do jej spadkobierców nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że zaszła przesłanka z art. 156 K.p.a.

Skład orzekający

Katarzyna Golat

przewodniczący

Anna Falkiewicz-Kluj

sprawozdawca

Anna Sękowska

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia rażącego naruszenia prawa w kontekście stwierdzania nieważności decyzji administracyjnych, zwłaszcza w sprawach dotyczących wywłaszczeń z okresu PRL. Ustalenie, kiedy uchybienia proceduralne (np. skierowanie decyzji do osób zmarłych, brak precyzyjnego określenia celu) nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności."

Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji wywłaszczenia z lat 70. XX wieku i stosowania przepisów z tamtego okresu. Interpretacja pojęcia 'rażącego naruszenia prawa' może ewoluować.

Wartość merytoryczna

Ocena: 7/10

Sprawa dotyczy wywłaszczenia nieruchomości z czasów PRL, co budzi zainteresowanie ze względu na historyczny kontekst i potencjalne problemy z ustaleniem stanu prawnego po latach. Analiza rażącego naruszenia prawa i jego wpływu na ważność decyzji jest kluczowa dla praktyki prawniczej.

Wywłaszczenie z PRL: Czy decyzja sprzed lat może zostać unieważniona z powodu błędów formalnych?

Sektor

nieruchomości

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej.

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

  • Analiza orzecznictwa i przepisów
  • Drafting pism i dokumentów
  • Odpowiedzi na pytania prawne
  • Pogłębiona analiza z doktryny
Wypróbuj Asystenta AI za darmo
Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.

Przeczytaj pełny tekst