IV SA/Wa 1340/21

IV SA/Wa 1340/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik /przewodniczący/
Alina Balicka /sprawozdawca/
Aneta Dąbrowska
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 779
art. 194 ust. 5
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska sędzia WSA Alina Balicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] lipca 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) oraz art. 194 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 779, 784), po rozpatrzeniu odwołania R. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. z siedzibą w W., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2020 r., znak: [...], wymierzającej administracyjną karę pieniężną za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniach od [...] października 2019 r. do [...] października 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (zwany dalej: [...] WIOŚ) przeprowadził kontrolę firmy E., na terenie prowadzenia przez nią działalności przy ul. [...] w W..
Ustalono, że firma E. na ww. dzierżawionym terenie prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów innych niż niebezpieczne, w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] maja 2016 r. znak: [...], z póżn. zmianami, zezwalającą na zbieranie odpadów w W. przy ul. [...] na części działki ew. nr [...] obręb [...] (zwaną dalej zezwoleniem Prezydenta [...]).
Dokonane w dniu [...] października 2019 r. oględziny zakładu, których ustalenia zostały zapisane wprost w protokole z kontroli, wykazały: |
• kontrolowany teren był częściowo ogrodzony;
• plac wyznaczony w ww. zezwoleniu Prezydenta [...] jako miejsce magazynowania i pryzmowania odpadów był nieutwardzony;
• zlokalizowane na ww. placu (wzdłuż hali) dwa kontenery z odpadami, opisane kodami odpadów (jeden o kodzie 15 01 01, drugi - 17 02 01) nie były przykryte plandekami;
• na ww. placu wzdłuż ogrodzenia zakładu, wykonanego z betonowych bloczków znajdowały się pryzmy: zmieszanych z piachem odpadów budowlanych o kodzie 17 05 04 oraz gruzu betonowego, oznaczonego kodem 17 01 01, nie przykryte plandeką;
• przy wale przeciwpowodziowym poza wyznaczonym miejscem magazynowania odpadów ustawionych było 6 kontenerów, z których dwa zawierały odpady - zmieszane odpady budowlane, kontenery nie były oznakowane kodem odpadów;
• podczas oględzin nie odbywał się załadunek czy rozładunek odpadów.
Ponowne oględziny terenu wraz z wykonaniem dokumentacji fotograficznej, przeprowadzone w dniu [...] października 2019 r., przy udziale właściciela kontrolowanego zakładu wykazały:
• na placu magazynowym (wzdłuż hali) znajdowały się dwa kontenery zawierające odpady tworzyw sztucznych (folia) oraz zmieszanych odpadów budowlanych (wata szklana, worki foliowe, materiały izolacyjne, wykładzina) - nieoznakowane kodem odpadów;
• na placu, wzdłuż muru znajdowany się hałdy m.in. zmieszanych odpadów budowlanych, gruzu ceglanego, gruzu betonowego z destruktem asfaltowym. Jak wynika z dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu z oględzin hałdy te nie były przykryte plandeką podczas oględzin;
• na środku placu znajdowały się zmieszane odpady budowlane, które w trakcie oględzin były segregowane ręcznie przez pracowników;
• naprzeciwko bramy wjazdowej, przy wale przeciwpowodziowym, poza wyznaczonym miejscem magazynowania odpadów ustawionych było 15 kontenerów o różnej pojemności, w tym pięć z nich zawierało odpady:
• w jednym znajdowały się odpady budowlane drewniane - kontener był nieoznakowany, a w trzech kontenerach mieszane odpady budowlane - kontenery nie były oznakowane, a kontenery zawierające ww. odpady budowlane nie były przykryte plandeką (zgodnie z dokumentacją zdjęciową do protokołu z oględzin);
Protokół z powyższych oględzin, stanowiący załącznik nr 6 do protokołu z kontroli został podpisany przez przedstawiciela zakładu E..
Ponadto w trakcie kontroli ujawniono, że zakład nie jest wyposażony w urządzenie ważące do ustalania masy odpadów. Ustalono, że: odpady nie są ważone na terenie prowadzenia działalności przez firmę E. przy ul. [...]. Zgodnie z wyjaśnieniem właściciela, złożonym do protokołu przesłuchania z dnia [...] października 2019 r. (zał. nr 7 do protokołu z kontroli) przyjmowane odpady są ważone na terenie skupu złomu przy ul. [...] w W., a przekazywane odpady - na terenie ww. skupu lub na terenie podmiotu, który odpady odebrał. R. L. nie zawarł pisemnej umowy w tym zakresie. Stwierdzono również, że Strona prowadzi ewidencję odpadów w oparciu o karty ewidencji odpadów i karty przekazania odpadów, w których dane nie są ze sobą spójne. Strona wyjaśniła ten fakt nieodsyłaniem przez przedsiębiorców podpisanych kart przekazania odpadów.
Wobec powyższych ustaleń stwierdzono, że nieprawidłowości ujawnione podczas kontroli wskazują, na prowadzenie zbierania i magazynowania odpadów niezgodnie z zapisami zezwolenia Prezydenta [...], w zakresie wymogów określonych w:
• punkcie 3, gdzie określono, że odpady będą zbierane przy ul. [...], na części działki ew. nr [...] obręb [...], wskazanej w zał. nr 2 do decyzji i magazynowane na placu o powierzchni 800 m³ ogrodzonym murem z bramą wjazdową, posiadającym utwardzone podłoże;
• pkt 6.13 - zgodnie z którym miejsca magazynowania odpadów powinny być oznakowane a opakowania na odpady opisane;
• pkt 38, pkt 42, pkt 51 i pkt 56 załącznika nr 1 do zezwolenia, zgodnie z którymi odpady o kodach 17 01 07, 17 02 01, 17 05 04 magazynowane miały być na placu magazynowym w kontenerach czy w pryzmach zabezpieczonych plandeką;
• pkt od 1 do 74 załącznika nr 1 do zezwolenia, gdzie w metodach zbierania odpadów wskazano, że przyjmowane odpady jak i odpady przed przekazaniem innemu posiadaczowi należy ważyć.
Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] października 2019 r., nie podpisanym przez Stronę. Firma E. w dniu [...] października 2019 r. wniosła zastrzeżenia do tego protokołu.
[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] lutego 2020 r., znak: [...], wymierzył R. L. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą E. administracyjną karę pieniężną za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach.
Odwołanie od ww. decyzji złożył R. L..
Główny Inspektor Ochrony Środowiska rozpatrując odwołanie stwierdził, że naruszenie polegające na gospodarowaniu odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów zostało stwierdzone i opisane podczas kontroli zakończonej protokołem kontroli nr [...], niepodpisanym przez Stronę .
Jednak samo niepodpisanie protokołu nie zaprzecza jego mocy dowodowej jako dokumentu urzędowego, zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. Ponadto ujawnione naruszenia zostały udokumentowane również w załącznikach do protokołu tj.: protokole oględzin terenu zakładu z [...] października 2019 r. (załącznik nr 6 do protokołu) i protokole z przesłuchania R. L. (zał. nr 7), które zostały podpisane przez właściciela zakładu, tym został potwierdzony przez Stronę stan faktyczny w nich zawarty. Ww. materiał dowodowy, w ocenie organu odwoławczego pokazuje, że Strona zbierała i magazynowała odpady naruszając warunki zawarte w zezwoleniu Prezydenta [...], poprzez zbieranie odpadów na placu magazynowym który nie był utwardzony, magazynowanie odpadów poza wyznaczonym placem magazynowym, nieznakowanie kontenerów i miejsc magazynowania odpadów, niestosowanie do przykrywania odpadów plandek zabezpieczających przed pyleniem jak i nie ważenie na terenie zakładu przyjmowanych i przekazywanych odpadów.
Organ odwoławczy podkreślił, że zezwolenie Prezydenta [...] wskazuje, że odpady będą zbierane w W. przy ul. [...], a załącznik nr 1 do tego zezwolenia, przy wszystkich kodach odpadów określa obowiązek ważenia odpadów przyjmowanych jak i odpadów przed przekazaniem innemu posiadaczowi. Wynika z tego, że wszystkie operacje dokonywane na odpadach, w tym ich ważenie powinny odbywać się na terenie wykonywania działalności gospodarczej w miejscu wskazanym w zezwoleniu, a nie jak dopuszcza Strona również na innym terenie, poza zakładem. Brak możliwości ważenia odpadów na terenie zakładu, zdaniem organu odwoławczego wpływa również na właściwą realizację obowiązku prowadzenia na bieżąco jakościowej i ilościowej ewidencji odpadów, wynikającego z art. 66 ust. 1 ustawy o odpadach.
Wobec jednoznacznego brzmienia zapisów zezwolenia Prezydenta m.st. Warszawy w zakresie miejsca magazynowania odpadów, organ odwoławczy nie uznał argumentów strony co do krótkotrwałego magazynowania odpadów poza wyznaczonym placem magazynowym, spowodowanego brakiem wystarczającej powierzchni terenu do załadunku i rozładunku odpadów. Ponadto dwukrotne oględziny zakładu wykazywały, że kontenery z odpadami znajdowały się poza wyznaczonym miejscem magazynowania, a nie były prowadzone w tym czasie żadne czynności związane z ich wyładunkiem czy załadunkiem, co mogłoby uzasadniać krótkotrwałą obecność kontenerów z odpadami w tym miejscu.
Organ odwoławczy uznał, że stwierdzone naruszenia stanowiły podstawę do zastosowania przepisu art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, zgodnie z którym administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41.
Przy ustalaniu wymiaru kary pieniężnej dokonano analizy przesłanek zawartych w art. 194 ust.7 ustawy o odpadach wykazując, że naruszenie warunków posiadanego zezwolenia dotyczyło odpadów innych niż niebezpieczne, a ilość odpadów magazynowanych niezgodnie z zezwoleniem nie była znaczna - dotyczyła odpadów zgromadzonych w kilku kontenerach i kilku pryzmach o niedużej wysokości, zmagazynowanych na placu magazynowym.
Przy ocenie możliwości wystąpienia zagrożeń dla ludzi i środowiska wzięto pod uwagę to, że nieprawidłowości w zakresie zbierania odpadów budowlanych mogą powodować zanieczyszczenie powietrza i powierzchni ziemi poprzez pylenie odpadów. Dodatkowo zakład zlokalizowany jest w pobliżu takich form ochrony przyrody jak zespoły przyrodniczo-krajobrazowe, obszar Natura 2000 czy obszar chronionego krajobrazu, zatem jego działalność prowadzona niezgodnie z wymogami może w sposób bezpośredni oddziaływać na te obszary. Podczas kontroli nie odnotowano negatywnych skutków dla środowiska.
Oceniono również okoliczności naruszenia tj. że naruszenie dotyczyło szeregu warunków zezwolenia na zbieranie odpadów - zarówno w zakresie zbierania jak i magazynowania odpadów oraz ujawniono je po raz pierwszy.
Z uwagi na powyższe, w ocenie organu odwoławczego, kara pieniężna w wysokości 5 000 zł jest adekwatna do popełnionych naruszeń. Zauważyć należy, że wymierzona kara pieniężna znajduje się w dolnym przedziale wysokości kar przewidzianych przez ustawodawcę w art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, który stanowi, że kara wynosi nie mniej niż 1 000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł. W ocenie organu II instancji obniżenie wymiaru kary pieniężnej (o co wnioskuje Strona w odwołaniu) nie znajduje uzasadnienia. W sytuacji stwierdzenia naruszeń szeregu warunków zezwolenia i to przez podmiot, który prowadzi profesjonalną działalność w tym zakresie, zmniejszenie wymiaru kary nie zapewniłoby wobec Strony realizacji funkcji prewencyjnej i zapobiegawczej, jaką powinna pełnić przedmiotowa kara pieniężna.
Organ odwoławczy przeanalizował również czy w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do odstąpienie od wymierzenia kary i poprzestanie na pouczeniu na podstawie art. 189f k.p.a. Do obligatoryjnego odstąpienia od nałożenia kary, zgodnie z art. 189f §1 pkt 1 k.p.a., konieczne jest spełnienie łącznie dwóch warunków tj. waga stwierdzonego naruszenia prawa musi być znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W okolicznościach tej sprawy nie można uznać, że skala naruszenia jakiego dopuściła się Strona jest znikoma. Zakład w szerokim zakresie naruszył warunki posiadanego zezwolenia stwarzając tym samym realną możliwość wystąpienia zagrożenia dla środowiska z powodu pylenia odpadów nie tylko na terenie zakładu ale również na położone w sąsiedztwie obszary, na których występują chronione formy przyrody. Ponadto Strona nie zaprzestała naruszenia warunków posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów. W tym stanie faktycznym nie zaistniała zatem przesłanka przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.
Nie wystąpiła również przesłanka o jakiej mowa w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie dotyczy zdarzenia, za które Stronie była już wymierzona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracyjny, gdyż organy Inspekcji Ochrony Środowiska posiadają wyłączność w zakresie wymierzania kar pieniężnych za przedmiotowe naruszenie, a Strona została ukarana za to naruszenie po raz pierwszy.
Organ działając też w ramach uznania administracyjnego, które zostało mu przyznane na podstawie art. 189f § 2 i 3 k.p.a., w okolicznościach tej sprawy stwierdził za niezasadne odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu w trybie fakultatywnym. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie ewentualne odstąpienie od wymierzenia kary nie pozwoli na spełnienie zakładanego przez ustawodawcę celu, jakim jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców profesjonalnie zajmującymi się gospodarowaniem odpadami wymogów nałożonych na nich w decyzjach administracyjnych, aby ich działalność nie powodowała zagrożenia dla bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi oraz środowiska. Kara pozwoli również przeciwdziałać powtórnemu wystąpieniu nieprawidłowości w przyszłości. Dodatkowo fakt, iż nieprawidłowości stwierdzone w dniu rozpoczęcia kontroli były nadal notowane podczas następnych dni kontroli np. oględzin zakładu w dniu [...] października 2019 r. świadczy o tym, że Strona nie sprawuje bieżącego nadzoru nad swoją działalnością i nie dochowuje staranności by prowadzić działalność zgodnie z nałożonymi wymogami.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2021 r. wniósł R. L.. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie
• art. 194 ust. 7 i art. 199 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r. poz. 797; dalej: "u.o.o.") poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu wysokości kary okoliczności powstania naruszenia; art. 7 KPA poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia;
• art. 11 KPA poprzez brak w uzasadnieniu decyzji przedstawienia procesu ustalania stanu faktycznego i zastosowanych w związku z tym przepisów prawa; art. 107 § 1 i § 3 KPA poprzez brak w zaskarżonej decyzji wszystkich elementów, jakie powinna ona zawierać, w tym uzasadnienia faktycznego (brak wskazania faktów, które organ uwzględnił przy ustalaniu wysokości kary); pominięcie faktu, iż od 5 marca 2020 r. skarżący nie wykonuje żadnej działalności związanej z gospodarowaniem odpadami bowiem jego zezwolenie wygasło z tym dniem, nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącego złożonych w trakcie kontroli, której ustalenia stanowią podstawę rozstrzygnięcia;
• art. 189f § 1 ust. 1 KPA w zw. z art. 194 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez jego niezastosowanie pomimo ziszczenia się przesłanek opisanych w tym przepisie, w następstwie czego organ II instancji utrzymał w mocy decyzję WIOŚ nakładającą na spółkę administracyjną karę pieniężną w wysokości 5.000 zł;
• art. 7 zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 KPA poprzez błędne rozpatrzenie oraz dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z ww. przepisów, co miało wpływ na wynik postępowania, w szczególności poprzez nieuwzględnienie braku jakiekolwiek negatywnego wpływu naruszenia zezwolenia na zbieranie odpadów na życie lub zdrowie ludzi lub na środowisko lub powstanie wskutek naruszenia zezwolenia jakichkolwiek negatywnych konsekwencji jakiegokolwiek rodzaju, a w konsekwencji nieuznanie przez GIOŚ, że naruszenie zezwolenia miało charakter znikomy;
• art. 8 § 1 KPA, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w tym w szczególności z naruszeniem zasady proporcjonalności;
• art. 7 KPA oraz art. 77 § 1 KPA przez dokonanie pobieżnej, pozbawionej wnikliwości kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie weryfikacji, czy spełnione zostały przesłanki oraz warunki do nałożenia tak wysokiej kary administracyjnej.
Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej jako P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie poddana została decyzja z [...] lipca 2021 r. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie wymierzenia R. L. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą E. administracyjnej kary pieniężnej za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów.
Podstawę materialnoprawną wymierzenia skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł stanowił art. 194 ust. 5 i ust. 7 oraz art. 196 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797 z późn. zm.). Zgodnie z ust. 5 art. 194 ww. ustawy administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41 cyt. ustawy. Kara wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1.000.000 zł. Wedle zaś ust. 7 powołanego artykułu 194 wysokość kary oblicza się, uwzględniając w szczególności ilość i właściwości odpadów, możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy. Z kolei art. 199 ustawy o odpadach stanowi, że przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Decyzja o wymierzeniu przedmiotowej kary, o ile nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od jej wymierzenia, ma charakter obligatoryjny. Natomiast wysokość wymierzonej kary, wg wskazanych widełek kary ma charakter uznaniowy, co nie oznacza jednak, że cechuje ją dowolność. Musi się zawierać w granicach zakreślonych przez ustawodawcę w tym przepisie, przy uwzględnieniu występujących w danym wypadku okoliczności nieprawidłowego gospodarowania odpadami. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd przyjął za własne ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne szczegółowe przytaczanie. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w sposób jednoznaczny ustalił, że działalność gospodarcza skarżącego prowadzona pod firmą E. jest niezgodna z posiadanym zezwoleniem, tj. decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] maja 2016 r. znak: [...], z późn. zmianami, zezwalającą na zbieranie odpadów w W. przy ul. [...] na części działki ew. nr [...] obręb [...] w zakresie zbierania i magazynowania odpadów co do wymogów określonych w:
• punkcie 3, gdzie określono, że odpady będą zbierane przy ul. [...], na części działki ew. nr [...] obręb [...], wskazanej w zał. nr 2 do decyzji i magazynowane na placu o powierzchni 800 m³ ogrodzonym murem z bramą wjazdową, posiadającym utwardzone podłoże;
• pkt 6.13 - zgodnie z którym miejsca magazynowania odpadów powinny być oznakowane a opakowania na odpady opisane;
• pkt 38, pkt 42, pkt 51 i pkt 56 załącznika nr 1 do zezwolenia, zgodnie z którymi odpady o kodach 17 01 07, 17 02 01, 17 05 04 magazynowane miały być na placu magazynowym w kontenerach czy w pryzmach zabezpieczonych plandeką;
• pkt od 1 do 74 załącznika nr 1 do zezwolenia, gdzie w metodach zbierania odpadów wskazano, że przyjmowane odpady jak i odpady przed przekazaniem innemu posiadaczowi należy ważyć.
Wbrew zarzutom skargi, powyższe uchybienia w zakresie naruszeń posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów wynikają wprost z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w postaci protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2019 r., załączników do tego protokołu: nr 5, nr 6 wraz z dokumentacją fotograficzną, nr 7. Decyzja Prezydenta [...] nr [...] z [...] maja 2016 r. znak: [...], z póżn. zmianami określała rodzaje odpadów przewidzianych do zbierania, miejsca i sposoby magazynowania odpadów oraz rodzaje magazynowanych odpadów.
Skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą E., jako podmiot profesjonalnie prowadzący działalność gospodarczą polegającą na zbieraniu odpadów zobowiązany był do zachowania należytej staranności obejmującej w szczególności przestrzeganie wszystkich warunków prowadzenia działalności na podstawie posiadanej decyzji administracyjnej określającej warunki wykonywania działalności gospodarczej.
W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy z poszanowaniem zasad ogólnych uregulowanych w k.p.a. Organy zgromadziły wymagany przepisami prawa materiał dowodowy, dokonały jego wszechstronnej oceny, a zawarta w uzasadnieniu decyzji argumentacja jest logiczna i przekonująca. Organ II instancji w wyniku dokonanych ustaleń i prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, w sposób zasadny zastosował art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach.
Wbrew zarzutom skargi zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że skarżący ponosi odpowiedzialność administracyjną za przypisane mu naruszenie przepisów prawa materialnego. Sankcją finansową za naruszenie przepisów prawa materialnego jest wymierzona w niniejszej sprawie administracyjna kara pieniężna. Administracyjna kara pieniężna z woli ustawodawcy ma realizować dwie podstawowe funkcje: represyjną i prewencyjną.
Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w sposób w pełni przekonujący wskazał argumenty przemawiające za wymierzeniem w przedmiotowej sprawie kary w wysokości 5 000 zł, przy czym należy zauważyć, że jest to kara w dolnych granicach ustawowego zagrożenia (maksymalna kara to 1 000 000 zł). W ocenie Sądu, w świetle akt sprawy, administracyjna kara pieniężna w wysokości 5 000 zł nie może być uznana za nadmierną. Z uwagi na naruszenie warunków posiadanego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, nawet w przypadku braku stwierdzonego wpływu na środowisko nie było możliwe odstąpienie od wymierzenia przedmiotowej administracyjnej kary pieniężnej. Kara w wysokości 5000 zł pozostaje w racjonalnej proporcji do skali naruszenia warunków zezwolenia, a nadto wypełnia wspominaną wyżej funkcję odstraszającą, czyli funkcję prewencyjną.
W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo orzekł o wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł za gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie i magazynowanie odpadów.
Mając powyższe na uwadze, brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego.
W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, a dokonana przez organy jego ocena jest prawidłowa, wbrew zarzutom skargi, odpowiadająca wymogom art. 7, 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że art. 189f § 1pkt 1 k.p.a. zawiera warunek łączny, tj. oprócz oceny, że waga stwierdzonego naruszenia prawa jest znikoma, konieczne jest również stwierdzenie przez organ faktu, że strona zaprzestała naruszania prawa. Dopiero wystąpienie obu przesłanek jednocześnie upoważnia organ do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W przedmiotowej sprawie nie można uznać, że waga stwierdzonych naruszeń jest znikoma. Ocenę taką potwierdza fakt stwierdzenia szeregu wyszczególnionych w decyzji naruszeń warunków zezwolenia na zbieranie odpadów. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że szeroki zakres naruszeń warunków posiadanego zezwolenia stwarza realną możliwość wystąpienia zagrożenia dla środowiska z powodu pylenia odpadów nie tylko na tere nie zakładu, ale również na położone w sąsiedztwie obszary, na których występują chronione formy przyrody. Skarżący również nie wykazał, że zaprzestał naruszania prawa.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego nie mogą zostać uznane za zasadne.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.