IV SA/Wa 1330/14

IV SA/Wa 1330/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-03-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alina Balicka
Aneta Dąbrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Łukasz Krzycki
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Sygn. powiązane
I OZ 1107/14 - Postanowienie NSA z 2014-12-02
II OSK 1926/15 - Wyrok NSA z 2017-03-31
II OZ 1107/14 - Postanowienie NSA z 2014-10-23
II SA/Rz 982/14 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2015-02-17
Skarżony organ
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - oddala skargę -
Uzasadnienie
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] r. – zaskarżoną skargą przez S. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] r. o:
1) wydaleniu wymienionego skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) odstąpieniu od określenia terminu dobrowolnego opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 3) zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen z określeniem długości tego zakazu na okres 5 lat licząc od dnia wykonania decyzji lub, gdy decyzja nie zostanie wykonana - od dnia wydania decyzji. Stan sprawy przedstawia się następująco: Wojewoda [...] decyzją z [...] r. odmówił S. O., obywatelowi [...], udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 67 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wskazane w tym przepisie pojęcia są pojęciami nieostrymi, w związku z tym oceniając - czy określone postępowanie cudzoziemca wypełnia dyspozycję omawianego przepisu organ sięgnął do ugruntowanego orzecznictwa i doktryny, jak również analogicznych regulacji obowiązujących w prawie europejskim. Wskazał, że zasadniczo przyjmuje się, iż naruszeniem bezpieczeństwa i porządku publicznego jest postępowanie sprzeczne z powszechnie obowiązującymi normami prawa, którego skutkiem jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu karnego, stwierdzającym winę oskarżonego. Zaistnienie omawianych przesłanek należy oceniać w konkretnym stanie faktycznym sprawy. Dalej organ przytoczył stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 maja 2006 r. (sygn. akt V SA/Wa 385/06, Lex nr 283291), w którym stwierdzono m. in., że "[...] uzyskanie zezwolenia na osiedlenie się oraz korzystanie z uprawnień statusowych możliwe jest tylko wówczas, gdy cudzoziemiec respektuje porządek publiczny – przestrzega przepisów prawa i w tym pozytywnym aspekcie , [...], wykazuje związek z państwem polskim [...]. W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, uprawniony jest pogląd, iż cudzoziemiec ubiegający się o legalizację pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie może osiągnąć korzyści w sferze praw, jeżeli w celu ich osiągnięcia naruszył bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa ustalające zasady wjazdu i pobytu oraz udzielania ochrony cudzoziemcom na terytorium RP". W ocenie organu pobyt S. O. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do wniosku takiego organ doszedł po analizie dokumentów zawierających informacje niejawne, którym nadano klauzulę "zastrzeżone" z uwagi na ważny interes państwa oraz innych dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania, a świadczących o nagannym zachowaniu strony, braku poszanowania dla polskiego porządku prawnego i porządku publicznego, a nadto stosunku cudzoziemca do pracowników administracji rządowej i kierowanych przez niego w stosunku do nich gróźb i bezprawnego oskarżenia. S. O. wielokrotnie postępował sprzecznie z powszechnie obowiązującymi normami prawa, przykładowo: składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE nie poinformował organu o toczącym się wobec niego postępowaniu o wykroczenie skarbowe, tym samym celowo i umyślnie wprowadził w błąd organ administracji publicznej (wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w P. z [...] r. cudzoziemiec został uznany za winnego zarzucanych mu czynów – wykroczenie skarbowe w związku z przemytem papierosów); bezprawnie pozyskał i użył danych adresowych, które posłużyły mu w celu wyłudzenia poświadczenia nieprawdy co do zamieszkania w W., ul. [...], zawartych w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydanym [...] r. przez Burmistrza Miasta i Gminy W.; kierował groźby karalne w stosunku do pracowników Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. (Prokuratura Rejonowa [...] w K. przesłała do Sądu Rejonowego dla K. S. Wydział [...] Karny w dniu [...] r. akt oskarżenia przeciwko S. O. – oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 190 § 1 1 Kodeksu karnego). Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z [...] r. stwierdził uchybienie terminu do złożenia przez S. O. odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] r. odmawiającej wymienionemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.
Wojewoda [...] pismem z [...] r. zawiadomił S. O. - obywatela [...] - o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wydalenia go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z zaistnieniem okoliczności określonych w art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach.
Decyzją z [...] r. Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu S. O. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, odstąpił od określenia terminu dobrowolnego opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, orzekł o zakazie ponownego wjazdu Cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen z określeniem długości tego zakazu na okres 5 lat licząc od dnia wykonania decyzji lub, gdy decyzja nie zostanie wykonana - od dnia wydania decyzji. Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemca wydala się z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu spełniona została przesłanka do wydalenia zawarta w zacytowanym przepisie. Kwestia ta została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] r. o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, w której jednoznaczne stwierdzono, iż dalszy pobyt S. O. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Co prawda cudzoziemiec od [...] r. pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką [...] – W. Z. (obecnie O.), jednakże ze względu na to, iż jego dalszy pobyt w Polsce stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego nie zachodzą przesłanki do podjęcia decyzji o odmowie wydalenia na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Również art. 97 ust. 1 pkt 1 a ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. Oznacza to, że wobec zainteresowanego nie zachodzą również przesłanki będące podstawą do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, które mogłyby wskazywać na niedopuszczalność wydalenia z przyczyn wskazanych w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Na powyższą decyzję S. O. wniósł odwołanie.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że:
1) art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej. Biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie i przytoczoną wyżej regulację prawną organ stwierdził zasadność wydania decyzji przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego postępowanie S. O. w Polsce świadczy o braku poszanowania z jego strony dla obowiązku przestrzegania prawa (zachowanie i stosunek do organów administracji publicznej) uzasadniają uznanie, iż dalszy pobyt cudzoziemca może stwarzać zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na takie zagrożenie wskazują m. in. dokumentacja niejawna zgromadzona w sprawie, przytoczone przez organ I instancji fakty dotyczące cudzoziemca (kierowanie pod adresem pracowników administracji publicznej gróźb zakwalifikowanych przez Prokuraturę Rejonową w K. jako karalne, zapowiadanie samospalenia jako realnej próby niedozwolonego wywierania nacisku na pracowników administracji publicznej w celu osiągnięcia zamierzonego przez siebie celu). Zaś podstawowym obowiązkiem cudzoziemca chcącego uzyskać zezwolenie na pobyt jest obowiązek lojalności wobec władz państwa przyjmującego, wyrażającą się przede wszystkim przestrzeganiem obowiązującego w nim prawa. Uzasadnione jest więc również stwierdzenie w niniejszej sprawie, że nie leży w interesie naszego kraju tolerowanie wskazanych wyżej, negatywnych zachowań S. O. stwarzających zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz świadczących o braku poszanowania z jego strony dla obowiązującego w Polsce prawa i organów administracji publicznej;
2) art. 90 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że decyzji o wydaleniu można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli wymagają tego względy, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 5. Biorąc pod uwagę podstawę materialną zaskarżonej decyzji stwierdzono zasadność nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności; 3) art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że decyzja o wydaleniu podlega przymusowemu wykonaniu przez doprowadzenie cudzoziemca do granicy albo do granicy państwa, do którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo interes Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei art. 90 ust. 1 pkt 1 i 4 tej samej ustawy stanowi, że w decyzji o wydaleniu: - określa się termin dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który wynosi od 7 do 30 dni, z wyłączeniem przypadków, w których decyzja podlega przymusowemu wykonaniu na podstawie art. 95, - orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen oraz określa okres tego zakazu. W świetle powyższych przepisów uznano zasadność odstąpienia przez organ I instancji od wyznaczenia terminu do dobrowolnego opuszczenia przez skarżącego terminu naszego kraju. Organ również stwierdził zasadność orzeczenia zakazu ponownego wjazdu S. O. do Polski i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat, albowiem zgodnie z art. 99 b pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 4 i art. 97 ust. 2a, określa się na 5 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 5. Natomiast zgodnie z art. 98b pkt 1 tej samej ustawy, organ, który wydał decyzję zawierającą orzeczenie o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen, odmawia cofnięcia zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen w przypadku, gdy wjazd lub pobyt cudzoziemca stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej;
3) art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli: 1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany;
2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia; 3) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2; 4) cudzoziemiec posiada ważne zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, wydane przez inne państwo obszaru Schengen i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o tym obowiązku przez organ właściwy do wydania decyzji o wydaleniu. Dalej organ przytoczył postanowienia art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z których wynika, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084); 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Po zapoznaniu się z przedstawionym wyżej stanem faktycznym i materiałem dowodowym organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania postanowienia art. 89 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy o cudzoziemcach. S. O. pozostaje wprawdzie w związku małżeńskim z obywatelką [...], jednak faktu tego nie można uznać za negatywną przesłankę do wydania zaskarżonej decyzji z uwagi na zastosowanie w podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu odwoławczego, niniejsza decyzja nie narusza Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności gwarantujących ochronę i opiekę rodzinie, a także zakazujących nieuzasadnionych ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne i osobiste. Należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, co czyni ww ingerencję zasadną, dopuszczalną i konieczną. Art. 8 Konwencji nie ustanawia generalnego obowiązku respektowania dokonanego przez imigrantów wyboru kraju osiedlenia się, a także nie nakłada na państwo obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20.01.2010 r. sygn. akt II OSK 27/09). Regulacja zawarta w ww artykule nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, pomimo naruszania przez niego obowiązującego porządku prawnego. Ponadto brak jest podstaw do stwierdzenia, że w kraju pochodzenia cudzoziemiec będzie narażony na prześladowania lub zagrożenia, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. S. O. w skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] r. wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] r.; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych; dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów, tj. odpisu postanowienia Sądu Rejonowego dla K. S. w K., Wydział [...] Karny, z [...] r. (sygn. akt [...]), na okoliczność zawieszenia postępowania karnego; dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentu i wydruku skanu pisma z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych; a nadto udostępnienie informacji o organach, datach sporządzenia i sygnaturach dokumentów zawierających informacje, którym została w przedmiotowej sprawie nadana klauzula "zastrzeżone" i dokumentów zawierających informacje, którym w przedmiotowe sprawie została nadana klauzula "zastrzeżone". Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący jest winny popełnienia występku z art. 190 § 1 K.p.k. w sprawie prowadzonej przed Sądem Rejonowym dla K. – S. w K., Wydział [...] Karny pod sygn. akt [...], która nie została prawomocnie zakończona, pomimo iż skarżący winien być uważany za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu; - art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach przez jego zastosowanie i przyjęcie, iż dalszy pobyt skarżącego może stwarzać zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, podczas gdy zachowanie skarżącego, jego długoletni legalny pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zawarcie związku małżeńskiego z obywatelką Polski, wykonywanie pracy zarobkowej, a nadto postawa skarżącego nie stwarza zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, uzasadniającego wydalenie skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i orzeczenie zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat,
- art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy skarżący jest małżonkiem obywatela polskiego, a jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zawierany przez skarżącego związek małżeński nie był zawierany w celu uniknięcia wydalenia, - art. 90 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach przez nadanie decyzji Wojewody [...] z [...] r. rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo, iż wobec skarżącego nie wymagały tego względy określone w art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach;
2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 7 K.p.a. przez niepodejmowanie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,
- art. 77 K.p.a. przez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący i wszechstronny, - art. 107 § 3 K.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności co do karalności skarżącego, - art. 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, - art. 76 § 3 K.p.a. przez nieuwzględnienie wniosku skarżącego z [...] r. o przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów pomimo, iż wniosek skarżącego został złożony w przepisanym terminie.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postanowieniem z [...] r. zostało zawieszone postępowanie karne [...]. Tymczasem na jego podstawie organ uznał, że dalszy pobyt skarżącego na terytorium Polski może stwarzać zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy nie miały prawa do własnej oceny materiału dowodowego w tym zakresie. Również organ wskazując na zapowiadane przez skarżącego podpalenie się nie wskazał na jakikolwiek prawomocny wyrok w tym zakresie, a nadto nie zgodzono się, aby była to realna próba wywierania nacisku na pracowników administracji publicznej. Przyjmowanie na podstawie słów wypowiedzianych przez skarżącego jako wyraz rozczarowania realnej próby wywierania nacisku na organy administracji publicznej jest zbyt daleko idące. Skarżący miał prawo do wyrażania swojego niezadowolenia czy rozczarowania. Traktowanie słów skarżącego wypowiedzianych w dużych emocjach, jako zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa, trudno uznać za właściwe. Nieuprawnionym było zarzucanie skarżącemu, że celowo i umyślnie wprowadził w błąd organ administracji publicznej, nie informując o postępowaniu w sprawie o wykroczenie skarbowe przed Sądem Rejonowym w P., albowiem skarżący o wydaniu wyroku mógł dowiedzieć się dopiero po dniu [...] r. przez doręczenie odpisu wyroku i informację tę przekazał. Nadto trudno przyjąć, że przemyt papierosów uzasadnia wydalenie skarżącego z terytorium RP, orzeczenie zakazu wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat. Wszystko to wydaje się nieproporcjonalne do zachowania i postawy skarżącego. Organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę sytuację rodzinną skarżącego, długość związku małżeńskiego oraz powagę trudności, których małżonek skarżącego dozna w państwie, do którego skarżący zostanie wydalony. Ograniczenia prawa do życia rodzinnego muszą być proporcjonalne. Zasada proporcjonalności wymaga rozważenia sytuacji osobistej i rodzinnej cudzoziemca.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] r. i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z [...] r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.
Na wstępie należy wskazać, że wobec zakończenia kontrolowanego postępowania administracyjnego przez dniem [...] r., czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r., poz. 463, ze zm.), organy stosowały przepisy ówcześnie obowiązujące, tj. ustawę z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573, ze zm.) – zwaną dalej: "ustawą o cudzoziemcach"] oraz ustawę z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej [(Dz. U. z 2012 r., poz. 680) – zwanej dalej: "ustawą o udzielaniu ochrony]. Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Przywołana podstawa prawna stanowi, że cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego dalszy pobyt stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo narusza interes Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei negatywne przesłanki do wydalenia ustanawia art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. I tak decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli 1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego [...] i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia. W myśl art. 97 ust. 1 pkt 1, 1a i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Stosownie zaś do art. 97 ust. 1a ww ustawy, przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że decyzję o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydano, albowiem uznano, iż dalszy pobyt skarżącego na terytorium Polski stanowiłby zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach). W ocenie Sądu uznanie to należało uznać za prawidłowe, chociażby już z tego względu, że na tożsamej przesłance, aczkolwiek wynikającej z art. 67 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, oparto opisaną w stanie sprawy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2013 r. o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. Decyzja ta korzysta z przymiotu ostateczności i ustalenia poczynione w trakcie ówcześnie prowadzonego postępowania administracyjnego, a następnie przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, które doprowadziły organ do uznania, że dotychczasowe postępowanie i postawa skarżącego na terytorium Polski świadczą o zachowaniu godzącym w ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, są wiążące dla niniejszego postępowania o wydaleniu skarżącego. I chociaż na związanie to powołał się jedynie organ I instancji, a nie wspomniał o nim organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, tylko dokonał własnych rozważań, to uchybienia tego nie można było ocenić w kategoriach naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo również organy stwierdziły, że nie zachodziły żadne negatywne przesłanki orzeczenia o wydaleniu skarżącego z terytorium Polski. Innymi słowy nie zaistniały podstawy, aby w miejsce art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, zastosować inny przepis prawa materialnego, zakazujący uksztaltowania sytuacji prawnej skarżącego przez nałożenie na niego określonego obowiązku zachowania się, tj. opuszczenia terytorium Polski. Po pierwsze uznanie, że dalszy pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, doprowadziło organy do niemożności zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach pomimo, że skarżący jest małżonkiem obywatelki polskiej i art. 97 ust. 1 pkt 1 a ustawy o udzielaniu ochrony, pomimo prawa do życia rodzinnego (art. 97 ust. 1 a ustawy o udzielaniu ochrony). Po drugie uznanie braku podstaw do stwierdzenia, że w kraju pochodzenia skarżący będzie narażony na prześladowania lub zagrożenia, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony nie mogło z kolei doprowadzić do zastosowania pkt 1 ust. 1 wymienionej normy ustawy o udzielaniu ochrony. Powyższe przemawia za stwierdzeniem, że w sprawie nie doszło do naruszeń przepisów prawa materialnego podniesionych w skardze, które miały wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego uznania organu I instancji, zaaprobowanego przez Sąd, nie można skutecznie także zarzucić organom naruszeń przepisów postępowania wskazanych w skardze, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niezebrania i nierozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i wszechstronny, niewskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (zwłaszcza co do karalności skarżącego), nienależytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji przez zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, a nadto nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów. Odnosząc się jeszcze do nieuwzględnionych wniosków, a zawartych w punktach od II do VI skargi, należy wyjaśnić, że: 1) stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może [...] na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki, po pierwsze jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a po drugie nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości, jednocześnie nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania sprawy, bowiem rolą sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci: postanowienia Sądu Rejonowego dla K. – S. w K., Wydział [...] Karny, z [...] r. - na okoliczność zawieszenia postępowania karnego prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla K. – S. w K. Wydział [...] Karny, pod sygn. [...] oraz wydruku skanu pisma z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z [...] r. skierowanego do skarżącego - na okoliczność, że informacje o organie, data sporządzenia dokumentu i sygnatura dokumentu nie stanowią informacji niejawnych w rozumieniu ustawy o ochronie informacji niejawnych. Sąd po zapoznaniu się z przedmiotowymi dokumentami stwierdził, że przeprowadzenie z nich dowodu nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących kontrolowanej sprawy. Pierwszy z tych dowodów jest postanowieniem o zawieszeniu postępowania karnego jakie toczyło się z udziałem skarżącego, wydanym po zakończeniu postępowania administracyjnego o wydalenie skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem niezrozumiałe jest jakie istotne wątpliwości dzięki treści tego postanowienia można byłoby wyjaśnić, tym bardziej, że toczące się i niezakończone postępowanie karne nie budziło żadnych wątpliwości organów rozpoznających sprawę. Zaś drugi z wnioskowanych dokumentów nie pozostaje w jakimkolwiek związku z przedmiotową sprawą. Innym słowy nie dotyczy stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a nadto w ogóle nie jest dowodem na okoliczność faktyczną mającą bezpośrednie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Jedynie Minister Spraw Wewnętrznych wyraża w nim pogląd na temat zakresu działania klauzuli tajności, rozumienia ustawy o ochronie informacji niejawnych, czyli prawa, a nie faktów; 2) Sąd - jako niebędący organem, który wytworzył dokument niejawny i nadał mu klauzulę "zastrzeżone" oraz jako niebędący organem, który był odbiorcą dokumentu niejawnego - nie był władny do ujawnienia żądanych w skardze danych identyfikujących dokument niejawny, tj. informacji o organie, dacie jego sporządzenia i sygnaturze; 3) Sąd nie udostępnił skarżącemu, ani jego pełnomocnikowi będącemu adwokatem dokumentów, którym w sprawie nadano klauzulę "zastrzeżone" z uwagi na obowiązujące regulacje prawne. I tak informacje niejawne - zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych - mogą być udostępnione wyłącznie osobie dającej rękojmię zachowania tajemnicy i tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania przez nią pracy lub pełnienia służby na zajmowanym stanowisku albo wykonywania czynności zleconych. Rękojmią zachowania tajemnicy jest zdolność osoby do spełnienia ustawowych wymogów dla zapewnienia ochrony informacji niejawnych przed ich nieuprawnionym ujawnieniem, stwierdzoną w wyniku przeprowadzenia postępowania sprawdzającego (art. 2 pkt 2 ustawy o ochronie informacji niejawnych). Zasady i tryb przeprowadzania postępowania sprawdzającego regulują przepisy rozdziału V ustawy o ochronie informacji niejawnych - "Bezpieczeństwo osobowe". W przepisach tych uregulowano w szczególności: rodzaje postępowań sprawdzających (art. 22 ustawy), cel postępowania sprawdzającego, jakim jest ustalenie, czy osoba sprawdzana daje rękojmię zachowania tajemnicy (art. 24 ust.1 ustawy), szczegółowy przedmiot ustaleń i czynności dokonywanych w ramach poszczególnych rodzajów postępowań sprawdzających (art. 24 – 26 ustawy). W razie pozytywnego dla zainteresowanej osoby wyniku postępowania sprawdzającego, postępowanie to kończy się wydaniem poświadczenia bezpieczeństwa (art. 28 pkt 1 ustawy). Informacje niejawne, którym nadano określoną klauzulę tajności – w myśl art. 8 pkt 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych - mogą być udostępnione wyłącznie osobie uprawnionej, zgodnie z przepisami ustawy dotyczącymi dostępu do określonej klauzuli tajności. Przechodząc z kolei na grunt uregulowań ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r., poz. 635), z racji bycia adwokatem pełnomocnika skarżącego, należy wykazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 Prawa o adwokaturze, adwokatura powołana jest do udzielania pomocy prawnej, współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu i stosowaniu prawa. Zawód adwokata polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami (art. 4 ust. 1 Prawa o adwokaturze). Adwokat obowiązany jest zachować w tajemnicy wszystko, o czym dowiedział się w związku z udzielaniem pomocy prawnej (art. 6 ust. 1 Prawa o adwokaturze). Z art. 6 ust. 2 tej ustawy wynika, że obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej nie może być ograniczony w czasie. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 3 wskazanej ustawy, adwokata nie można zwolnić od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej co do faktów, o których dowiedział się udzielając pomocy prawnej lub prowadząc sprawę. Mając za podstawę przytoczone regulacje prawne, wskazać należy, że pełnomocnik skarżącego nie wykazał, aby spełniał warunek niezbędny do uzyskania dostępu do informacji niejawnych, wymagany przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Nie przedstawił poświadczenia bezpieczeństwa, uzyskanego w następstwie pozytywnego zakończenia postępowania sprawdzającego. Zatem nie mógł być uznany za osobę dającą wymaganą przywołanym przepisem rękojmię zachowania tajemnicy w rozumieniu nadanym temu pojęciu w art. 2 ustawy o ochronie informacji niejawnych. A to było niezbędne, gdyż szczególnych uprawnień w dostępie do informacji niejawnych nie przyznają adwokatom przepisy ustawy Prawo o adwokaturze, regulują one wyłącznie kwestie zachowania przez adwokatów tajemnicy służbowej. Nie można zatem było uznać, że sam fakt wykonywania zawodu adwokata, czy też fakt pełnienia obowiązków pełnomocnika procesowego, zwalania adwokata z wymogów ustanowionych przepisami ustawy o ochronie informacji niejawnych. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.