IV SA/Wa 1318/06

IV SA/Wa 1318/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-01-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik.
Alina Balicka /przewodniczący/
Danuta Szydłowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) kwietnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2006 r. Główny Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu zażalenia J. S. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) lutego 2006 r. uzgadniające przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcie polegające na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci (...)nr (...), zlokalizowanej na terenie działki o nr ewid. (...), obręb (...), gm. (...), powiat (...), woj. (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z załączonej dokumentacji oraz raportu oddziaływania na środowisko wynika, że rekonfiguracja stacji polegać ma na zastąpieniu trzech anten sektorowych pasma GSM antenami dwuspasmowymi GSM/UMTS, zainstalowaniu dodatkowych anten pracujących w paśmie DCS oraz wymianie anten radioliniowych. System antenowy rozbudowanej stacji bazowej będzie zainstalowany na wieży. Bezpośrednie sąsiedztwo miejsca inwestycji stanowią tereny rolne i nieużytki a najbliższe zabudowania znajdują się w odległości ponad 1 km od stacji. Organ szczegółowo opisał anteny mające wejść w skład zrekonfigurowanego systemu antenowego. Pole elektromagnetyczne pochodzące z anten przedmiotowej stacji, o wartości średniej gęstości mocy promieniowania przekraczającej wartość dopuszczalną 0,1 W/m , określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów ( Dz. U. nr 192, poz. 1883 ) wystąpi na wysokości nie mniejszej niż 24,3 m n.p.t. i w zasięgu maksymalnym do 54 m od anten a więc w miejscu niedostępnym dla ludności. Biorąc pod uwagę powyższe, jak i też konieczność wykonania przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej stosownych pomiarów kontrolnych rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez urządzenia będące źródłem promieniowania, które wykażą brak przekroczeń poziomu promieniowania w miejscach dostępnych dla ludności Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, iż projektowana rozbudowa stacji bazowej będzie spełniała wymagania w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem dla ludzi i środowiska. Nadto podkreślił, iż uzgadniane są tylko te inwestycje, które nie stwarzają zagrożenia dla ludzi w dostępnych dla nich obszarach.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. S., zwany dalej skarżącym podniósł, iż zaskarżone postanowienie
i utrzymane nim w mocy podtanowienie organu I instancji nie jest zgodne
ze stanem faktycznym. Nieruchomość jest zabudowana, najbliższy
budynek w odległości ok 18 m. Budynki remontowane dla otwarcia nowej
produkcji są bezpośrednio objęte ponadnormatywnym polem
elektromagnetycznym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie
podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższego orzeczenia nie zaś według kryteriów słuszności owych.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270- dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie choć z innych przyczyn niż podnosi to skarżący.
W ocenie Sądu istotą sprawy jest okoliczność, iż organ odwoławczy nie ustalił prawidłowo wszystkich stron postępowania. Należy podkreślić, iż na organie administracji spoczywa obowiązek ustalenia z urzędu kręgu osób będących stronami postępowania w dacie jego wszczęcia. Stosownie do art. 28 kpa stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek Prowadzenie postępowania administracyjnego w sytuacji gdy strona nie brała w nim udziału bez własnej winy stanowi przesłankę do wznowienia postępowania zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 kpa, który to stanowi gwarancję zawartej w art. 10 § 1 zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, niezależnie od tego czy nieuczestnictwo strony miało wpływ na treść orzeczenia oraz czy brak udziału strony spowodował dla niej szkodę.
Jak wynika z akt sprawy przedsięwzięcie polega na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci (...) zlokalizowanej na
terenie działki o nr ewid. (...), obręb (...), gm.
(...), powiat (...), woj. (...). Zgodnie z odpisem
skróconym z księgi wieczystej Kw nr (...) właścicielami sąsiedniej
działki nr (...) stanowiącej nieruchomość zabudowaną są J.
S. oraz I. S. na prawach wspólności ustawowej.
Załączony wykaz stron postępowania jako strony wskazuje:
-J. L.-pełnomocnika P. Sp. z o.o.
-A. Sp. z o.o.
-J. S..
Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone jedynie z
udziałem stron wskazanych powyżej.
W tej sytuacji należy uznać, iż organ nie ustalił prawidłowo kręgu osób
będących stronami postępowania. Brak ustalenia zakresu podmiotowego
postępowania administracyjnego stanowi naruszenie podstawowych
zasad określonych w przepisach kpa. Tak więc organ naruszył zasady
określone w treści art. 7 kpa, który zobowiązuje organ administracji do
podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego
wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 10 kpa, zgodnie z którym
organ jest zobowiązany do zapewnienia stronom czynnego udziału w
każdym stadium postępowania jak również art. 77 kpa i art. 80 kpa
ustanawiające obowiązek zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący
sposób całego materiału dowodowego oraz właściwej jego oceny.
W związku z koniecznością ponownego przeprowadzenia
postępowania administracyjnego w sprawie z udziałem wszystkich stron
oraz z uwzględnieniem aktualnego stanu faktycznego Sąd nie odniósł się
do sformułowanych w skardze zarzutów uznając, iż zajmowanie
stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonym
postanowieniu jest przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy
organ wyda postanowienie uwzględniając konieczność zapewnienia
udziału wszystkim stronom w postępowaniu a także stan faktyczny na
dzień orzekania.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd stanął na stanowisku, iż
zaskarżone postanowienie oraz utrzymanie nim w mocy postanowienie
organu I instancji zostały wydanie z naruszeniem prawa dającym
podstawę do wznowienia postępowania i jako wadliwe winny być
wyeliminowane z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na
podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.
nr 153 poz.1270 ) orzekł jak w sentencji.
Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonywaniu
zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się niniejszego
wyroku.