IV SA/Wa 1317/18

IV SA/Wa 1317/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-05-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Sidorowska-Ciesielska
Jarosław Łuczaj /przewodniczący sprawozdawca/
Kaja Angerman
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1582/19 - Wyrok NSA z 2022-04-27
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151,153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman Asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: kpa) oraz art. 35 ust. 3 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222), w związku z wystąpieniem Urzędu Gminy w S. z dnia [...] lutego 2017 r. oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1803/17, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA) odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], obejmującej realizację wieży o wysokości do [...] m, na działce nr [...] położonej w L., gm. S., w odległości [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], zgodnie z dołączonym załącznikiem mapowym.
Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:
W związku z wnioskiem firmy [...] S., pismem z dnia [...] lutego 2017 r. Urząd Gminy w S. wystąpił do GDDKiA o uzgodnienie inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], obejmującej realizację wieży o wysokości do [...] m, na działce nr [...] położonej w L., gm. S., w odległości [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], zgodnie z dołączonym załącznikiem mapowym.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. organ odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji, zaś inwestor złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z tym, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. zarządca drogi krajowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Następnie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: Spółka) złożyła skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 4 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1803/17 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lutego 2017 r., lecz jednocześnie wprost wskazał, cyt.: "Ponownie rozpatrując sprawę organ winien albo uzgodnić projekt decyzji w kształcie przedłożonym do uzgodnienia, albo odmawiając takiego uzgodnienia, wskazać przyczyny takiego stanowiska, zgodnie ze wskazaniami podanymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Zdaniem Sądu bowiem konieczne jest odniesienie się do konkretnych uwarunkowań, rzeczywistego położenia nieruchomości względem przebiegu w terenie drogi krajowej, jak również zakresu ruchu generowanego przez nią, a przede wszystkim rzeczywistego zagrożenia przewrócenia się tej właśnie budowli."
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy GDDKiA postanowił odmówić uzgodnienia projektowanej inwestycji. W ocenie organu, lokalizacja planowanej inwestycji, nie powinna być bliższa niż [...]m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Określona przez stronę odległość wynosząca [...] m zgodnie z przedłożonym przez wnioskodawcę załącznikiem mapowym jest odległością niewystarczającą i zdaniem zarządcy drogi w omawianym przypadku winna ulec zwiększeniu. Zarządca drogi jako zobowiązany do zapewnienia warunków bezpieczeństwa ruchu i nie mógł uzgodnić lokalizacji ww. inwestycji w odległości mniejszej niż [...]m. W przypadku lokalizacji wieży w odległości ponad [...]m od krawędzi jezdni, jej ewentualne przewrócenie nie spowoduje zagrożenia dla życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego.
W wyniku analizy wniosku organ ustalił, że działka nr [...] znajduje się poza obszarem zabudowanym, zatem zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, odległość posadowienia obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni winna wynosić co najmniej [...] m. Ustawodawca wskazał w przytoczonym przepisie jedynie minimalną odległość zabudowy co oznacza, że dokonując zwiększenia tej odległości, organ winien uzasadnić swoje stanowisko, co zostało uczynione w treści postanowienia i było podyktowane względami bezpieczeństwa.
Jak wynika z brzmienia art. 43 ustawy o drogach publicznych, obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej takiej jak szczegółowo została wskazana w tabeli umiejscowionej w tym artykule. Oznacza to, że ustawodawca narzucił jedynie minimalną odległość lokalizowania obiektów nie wskazując odległości maksymalnej. Uwzględniając obowiązki ciążące na zarządcy drogi, tj. dbałość o ochronę drogi przejawiającą się w działaniach mających na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 4 pkt. 21 ustawy o drogach publicznych), GDDKiA prawidłowo ocenił zagrożenie jakie potencjalnie może wyniknąć z inwestycji Spółki [...], która będzie zlokalizowana zbyt blisko drogi publicznej. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2015 r. (sygn. akt II GSK 2045/14), czy też z dnia 23 listopada 2010 r. (sygn. akt II GSK 994/09), zgodnie z którymi zarządca drogi w ramach kształtowania polityki ochrony dróg może przyjąć swoiste "domniemanie", iż umieszczenie inwestycji w obrębie drogi w określonej odległości zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Jest to założenie racjonalne, oparte na doświadczeniu życiowym i nie wymaga przeprowadzania wszechstronnych dowodów na jego poparcie. Konsekwentne stosowanie tego założenia w praktyce organów administracji jest przy tym zgodne z zasadą przewidywalności działania administracji publicznej, związaną z nakazem pogłębiania zaufania obywateli do państwa (art. 8 kpa).
Z przedłożonego projektu decyzji wynika, że planowany do umieszczenia obiekt budowlany - wieża telekomunikacyjna ma mieć wysokość do [...] m n.p.t.. Ocena usytuowania ww. obiektu pod kątem wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego musi być dokonana w realiach miejsca planowanej lokalizacji, przy uwzględnieniu rozmiarów, kształtu i pozostałych parametrów konstrukcyjnych, jak również przy uwzględnieniu przestrzeni miejsca, na której może być ów obiekt usytuowany.
Planowana lokalizacja [...]-metrowego masztu telekomunikacyjnego w odległości [...] m od krawędzi jezdni drogi krajowej miałaby znaczący wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Posadowienie tej konstrukcji we wnioskowanej odległości od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], w przypadku katastrofy budowlanej miałoby znaczący wpływ na zdrowie i życie uczestników ruchu drogowego. W przypadku zawalenia się konstrukcji upadłaby ona w obszarze jezdni czy całego skrzyżowania na przejeżdżające pojazdy, bądź innych uczestników ruchu (rowerzyści, piesi). I choć oderwane elementy konstrukcji masztu mogą nie wpłynąć w bezpośredni sposób na uszkodzenie ciała, czy też mienia uczestników ruchu drogowego, to w sposób pośredni mogą być przyczyną wypadków drogowych, spowodowanych niekontrolowanymi reakcjami kierowców na zaistniałe zagrożenie.
Ponadto należy zwrócić również uwagę na fakt, że wnioskowana lokalizacja masztu znajduje się w bliskiej odległości od linii energetycznej - około [...] m. Ewentualne przewrócenie się konstrukcji masztu spowoduje przerwanie przewodów pod napięciem i upadek ich na jezdnię drogi krajowej, co również w znacznym stopniu wpłynęłoby na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy doborze konstrukcji masztów należy brać pod uwagę czynnik obciążenia konstrukcji wiatrem. W obliczeniach należy uwzględnić charakterystyczne ciśnienie prędkości wiatru, współczynnik ekspozycji, współczynnik aerodynamiczny i współczynnik działania porywów wiatru. Wartości te są uzależnione od strefy obciążenia wiatrem, na które podzielony jest obszar naszego kraju. Norma, na podstawie której przyjmuje się dane do obliczeń została wprowadzona w życie w 1977 r.. Na przełomie tych kilkudziesięciu lat warunki środowiskowe na naszym terenie uległy znacznym zmianom. W ostatnich latach obserwujemy znaczne nasilenie zjawisk atmosferycznych o dosyć gwałtownym przebiegu. Coraz częściej pojawiają się gwałtowne burze, którym towarzyszą silne wiatry powodujące znaczne zniszczenia budynków, budowli, jak i elementów krajobrazu.
Sytuacje te, których nie można w żaden sposób wykluczyć, wymuszają na zarządcy drogi, posiłkując się opiniami audytorów bezpieczeństwa ruchu drogowego, analizujących możliwość wystąpienia bezpośredniego i pośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego - podejmowanie decyzji, które w maksymalnym stopniu ograniczają do minimum możliwość wystąpienia sytuacji wpływających na wzrost zagrożenia uczestników ruchu drogowego.
W innych krajach, których doświadczenie w lokalizacji podobnych urządzeń jest nieporównywalnie większe niż, to którym dysponujemy, skutecznie podejmowane są działania w zakresie kompleksowego uregulowania zagadnień związanych z odległościami obiektów wysokościowych. Przykładowo można wskazać na obowiązujący w [...] dokument techniczny - [...], czerwiec 2012 r., opracowany przez [...],[...] pt. "[...]". W dokumencie tym wskazano m.in., że zgodnie z normami przestrzennymi pozioma odległość posadowienia instalacji DIEW (Dużych Instalacji Energii Wiatrowej) od wszelkich dróg publicznych i terenów objętych prawem drogi wynosi odpowiednik od 1,25 x 1,5 x wysokość turbiny, czyli półtorakrotność wysokości konstrukcji nośnej od przyległej do niej drogi. Takie właśnie zalecenia zostały również przyjęte w 2017 r. przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Optymalna odległość planowanej do umieszczenia stacji bazowej telefonii komórkowej, w świetle powyższych wytycznych, winna zatem wynosić [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej. Nie można bowiem wykluczyć, że w przypadku zaistnienia coraz częściej występujących na terenie naszego kraju działań siły wyższej przewrócenie wieży może wiązać się z odpadaniem jej części, których kierunek oraz długość lotu mogą mieć zasięg większy niż jej wysokość, stąd przyjęcie wskazanej odległości będącej półtorakrotnością wysokości konstrukcji wydaje się być optymalne.
Aby chronić życie i zdrowie użytkowników dróg krajowych, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad stworzyła program "Drogi zaufania", w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jest to pierwszy kompleksowy program poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w Polsce. Jego celem jest zmniejszenie liczby śmiertelnych ofiar wypadków na drogach krajowych o 75% poprzez prace inżynieryjne, które miały poprawić bezpieczeństwo ruchu drogowego nie tylko kierujących pojazdami, ale również pieszych i rowerzystów. Obecnie Polska znajduje się w niechlubnej czołówce państw, w których na drogach ginie najwięcej osób. Tak więc w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakim jest m.in. lokalizacja obiektów budowlanych kilkudziesięciometrowych, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad ma w tej dziedzinie zapobiegać wypadkom, a więc działać w znacznej mierze prewencyjnie, nie zaś biernie oczekiwać na ich wystąpienie. Nie jest to subiektywna ocena organu, a przede wszystkim dbałość o bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, które dla Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jest sprawą priorytetową. Bardzo istotne znaczenie ma wykonywanie przez zarządcę drogi zadań m.in. w zakresie ochrony drogi, w czym mieści się również niedopuszczenie do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo na drogach, a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z lokalizacją obiektów budowlanych przy drogach krajowych. W tym stanie rzeczy, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonej dokumentacji w sprawie, odległość wieży od krawędzi jezdni drogi krajowej winna wynosić [...] krotność jej planowanej wysokości i z tych przyczyn zarządca drogi odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji.
Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, Spółka [...] - reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości i zarzucając mu:
1) naruszenie przepisu art. 153 ppsa, poprzez wydanie postanowienia niezgodnie z oceną prawną i wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartymi w wyroku z dnia 4 grudnia 2017 roku, wydanym w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1803/17 i brak odniesienia się "przede wszystkim do rzeczywistego zagrożenia przewrócenia się tej właśnie budowli" oraz wskazania, "dlaczego akurat w odniesieniu do planowanej inwestycji upatruje możliwości jej przewrócenia, podczas gdy inne inwestycje takich obaw nie generują";
2) naruszenie przepisu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nieuzasadnione przyjęcie, że odległość zamierzonej inwestycji, określona przez skarżącą na [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej jest niewystarczająca dla zajęcia przez organ pozytywnego dla skarżącej stanowiska w sprawie;
3) naruszenie przepisu art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa, poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do należytego ustalenia stanu faktycznego i nieprawidłowe, bezpodstawne uznanie, że skarżąca określiła odległość inwestycji od drogi na [...] m, podczas gdy odległość ta ustalona została na [...] m, to jest na minimalną odległość wymaganą ustawą, a okoliczność ta wyraźnie wynika z mapy stanowiącej załącznik do projektu decyzji, w samym zaś projekcie decyzji przedłożonej do uzgodnień wskazano, że "należy zachować odległość od drogi krajowej zgodną z przepisami odrębnymi";
4) naruszenie przepisu art. 6 kpa, poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu postanowienia nie znajdującego oparcia w obowiązujących przepisach prawnych;
5) naruszenie przepisu art. 8 kpa, poprzez wydanie postanowienia rażąco naruszającego prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, przy czym w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Badając sprawę w granicach zakreślonych przez wskazane wyżej przepisy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty są chybione.
W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organ prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa i w całości podzielić należy ustalenia dokonane w zaskarżonym postanowieniu, które Sąd uznał za własne, więc nie ma potrzeby ich powtarzania.
Zauważyć należy, że zarzuty i wnioski skargi nie stanowią nowych okoliczności w sprawie i są powieleniem argumentów podnoszonych przez stronę w pismach wniesionych w administracyjnym toku postępowania. Organ odniósł się do nich w należyty sposób i tym samym nie mogą być one podstawą do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzuconego w skardze naruszenia przez organ art. 153 ppsa. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że wydając wyrok w sprawie IV SA/Wa 1803/17 Sąd nie przesądził w żadnym stopniu sposobu rozstrzygnięcia przez organ w przedmiocie uzgodnienia. Nakazał mu jedynie odniesienie się do wskazanych okoliczności, co też zdaniem Sądu zostało uczynione przez GDDKiA i znalazło wyraz w uzasadnieniu aktualnie zaskarżonego postanowienia.
Słusznie organ odwołał się do poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2045/14 (LEX nr 2093253). Choć orzeczenie to zostało wydane w odmiennym stanie faktycznym, to wyrażone w nim stanowisko odnośnie uprawnień zarządcy drogi w kształtowaniu polityki ochrony dróg ma charakter uniwersalny.
Odnosząc to do okoliczności niniejszej sprawy podzielić należy stanowisko, że za racjonalne, oparte na doświadczeniu życiowym i niewymagające przeprowadzania wszechstronnych dowodów na jego poparcie uznać trzeba założenie, iż umieszczenie przedmiotowej inwestycji w odległości [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym, a konsekwentne stosowanie tego założenia w praktyce organów administracji jest przy tym zgodne z zasadą przewidywalności działania administracji publicznej, związaną z wyrażonym w art. 8 kpa nakazem pogłębiania zaufania obywateli do państwa.
Nieruchomość, na której miałaby powstać stacja bazowa telefonii komórkowej zlokalizowana jest przy skrzyżowaniu drogi krajowej nr [...] z drogą gminną - działką nr [...], czyli w miejscu w którym krzyżują się potoki ruchu i następuje jego kumulacja, tj. w miejscu szczególnie niebezpiecznym, wymagającym od wszystkich użytkowników ruchu wzmożonej koncentracji i uwagi. Co więcej, natężenie ruchu na omawianym odcinku drogi wynosi [...] pojazdów na dobę (dane według Generalnego Pomiaru Ruchu z 2015 r.). Oznacza to, że na ww. odcinku drogi ruch pojazdów jest stosunkowo duży, mogą one rozwijać znaczne prędkości, a zatem jest to odcinek szczególnie niebezpieczny. W tej sytuacji pozytywne uzgodnienie przez organ planowanej inwestycji nie było możliwe.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd miał na uwadze treść art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku drogi ogólnodostępnej krajowej poza terenem zabudowy, obiekty budowlane powinny być usytuowane w odległości co najmniej 25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. W cytowanym przepisie ustawodawca posłużył się pojęciem "co najmniej", które oznacza "nie mniej niż" lub "minimum". Jest to celowy zabieg, pozwalający na określenie innych, tj. większych odległości w konkretnych, uzasadnionych przypadkach.
W tym miejscy wyjaśnić trzeba kwestię odległości posadowienia projektowanej wieży na działce nr [...] w L. od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Otóż wbrew twierdzeniom skarżącej, ze znajdującej się w aktach administracyjnych mapy, stanowiącej załącznik do projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - nie wynika, iż wieża ta miałaby znaleźć się w odległości [...] m od krawędzi jezdni tejże drogi. Na mapie tej została określona jedynie odległość [...] m, która jak się zdaje odnosi się do odległości od krawędzi jezdni do granicy działki nr [...], choć w samym projekcie decyzji wskazano, że należy zachować odległość od drogi krajowej zgodną z przepisami odrębnymi (a więc w tym przypadku co najmniej [...] m). Dopiero z mapy załączonej do skargi wynika, że odległość projektowanej wieży od krawędzi jezdni drogi krajowej wynosi [...] m. Okoliczności te pozostają jednak bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu, zważywszy na fakt, że budowla ta miałaby mieć wysokość do [...] m, a więc i tak znacznie większą niż jej odległość od krawędzi jezdni.
Powyższy wywód czyni bezzasadnym zarzut naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w odniesieniu do art. 7 i art. 77 § 1 kpa.
Inwestor zaproponował minimalną przewidzianą przez ustawę o drogach publicznych odległość od krawędzi jezdni. Zasadnie więc organ podniósł, że art. 43 ust. 1 tej ustawy ustanawia jedynie pewne minima, nie stanowi zaś o żadnych maksymach. Oznacza to, że w każdym przypadku należy rozważać konkretne okoliczności związane np. z wysokością planowanego obiektu, który miałby być usytuowany w pobliżu danej drogi publicznej. Inaczej bowiem będzie wyglądała kwestia uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji np. przy drodze krajowej budynku o wysokości [...] m, inaczej zaś (jak w niniejszej sprawie) stalowej wieży telekomunikacyjnej o konstrukcji kratownicowej o wysokości do [...] m. Stąd też za chybiony uznać należy wyartykułowany w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego.
Jak już wyżej zauważono, każdy przypadek przedsięwzięcia tego rodzaju, jak planowane przez skarżącą, należy rozpatrywać indywidualnie, w odniesieniu do konkretnych okoliczności. Dlatego też realizacji wieży o wysokości do [...] m, na działce zlokalizowanej w odległości [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] (nawet w odległości [...] m od tej krawędzi) nie można porównywać z innymi tego typu inwestycjami.
Skoro więc organ wyjaśnił dlaczego przedmiotowa inwestycja nie może być zrealizowana w minimalnej, określonej ustawą odległości [...] m od krawędzi drogi krajowej, a także przekonywująco, kierując się względami bezpieczeństwa uzasadnił ustalenie minimalnej odległości w tym przypadku, to nie można zarzucić mu, że naruszył zasadę legalności (praworządności). Jak powyżej już to również wyjaśniono, ustawodawca nie określił bowiem maksymalnej odległości lokalizacji obiektów budowlanych przy drogach.
Zważywszy na wskazane ustalenia przyjąć należy, że organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny, więc nie dopuścił się naruszenia wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej, ani wynikającej z art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania. Zgodnie z art. 11 kpa, wyjaśnił stronie zasadność przesłanek, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji, a ponadto w myśl art. 77 kpa w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, nie naruszając przy tym zasady jego swobodnej oceny (art. 80 kpa).
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ppsa, skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji.