IV SA/Wa 1308/08

IV SA/Wa 1308/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik.
Alina Balicka /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Czerwiński
Symbol z opisem
6163 Gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 145  par. 1;  art. 151  par. 1  pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński,, Asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2009 r. sprawy ze skargi C. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości rolnych przez gminę 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat N. O. z Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] lok. [...] w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] Minister Rolnictwa
i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...],
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Wojewoda [...] po przeprowadzeniu wznowionego postępowania administracyjnego z wniosku C. B. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2001 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2001 r., stwierdzającej nabycie
z mocy prawa przez Gminę Z. własności nieruchomości rolnych położonych w Z., oznaczonych jako działki o nr nr pb [...] i [...] oraz nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 0,1169 ha, objętych księgą wieczystą KW nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy
w S. – Wydział Ksiąg Wieczystych.
Ustalając stan faktyczny sprawy stwierdzono, iż na podstawie aktu własności ziemi z dnia [...] października 1973 r. nr [...], K. K. stał się właścicielem gospodarstwa rolnego, położonego w Z., obejmującego m.in. działki o nr nr pb [...] i [...] oraz nr nr [...] i [...] o powierzchni 0,1169 ha. Po śmierci K. K., Sąd Rejonowy w S. postanowieniem
z dnia [...] czerwca 1981r. stwierdził, iż spadek po nim w części dotyczącej dziedziczenia gospodarstwa rolnego nabył Skarb Państwa. Prawo własności przedmiotowych nieruchomości należących do Skarbu Państwa zostało ujawnione
w księdze wieczystej KW [...], na podstawie aktu własności ziemi z dnia [...] października 1973 r., jak i postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] czerwca 1981 r.
Decyzją z dnia [...] września 2001 r. nr [...], Wojewoda [...] działając na podstawie art. 13 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem
1 lipca 2000r. przez Gminę Z. własności przedmiotowej nieruchomości rolnej Skarbu Państwa o łącznej powierzchni 0,11698 ha.
Pismem z dnia 18 września 2002 r., wraz z późniejszym pismem uzupełniającym z dnia 16 października 2002 r., C. B. wystąpił do Wojewody [...]
o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] września 2001 r. Zarzucił, że działki o nr nr Pb [...] i [...] oraz nr nr [...] i [...] figurowały do 2000 r. jako grunty K. K., zam. Z., które on użytkuje, oraz, że o wydaniu decyzji Wojewody [...]
z dnia [...] września 2001 r. nie został poinformowany. C. B. uznaje się za właściciela przedmiotowych nieruchomości, gdyż jak twierdzi, od dnia 4 marca 1979 r. użytkuje przedmiotowe grunty jako posiadacz samoistny w związku z czym 4 marca 1999 r., po upływie 20 lat, stał się ich właścicielem w drodze zasiedzenia.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006r. wznowił postępowanie administracyjne z wniosku C. B. i decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2001 r. W uzasadnieniu stwierdził, że kwestionowana decyzja nie jest dotknięta żadną wada wymienioną w art. 145 § 1 K.p.a.
Pismem z dnia 14 września 2006 r. (data stempla pocztowego 18 września 2006 r.) C. B. złożył odwołanie od ww. decyzji, podnosząc, iż naruszono bezprawnie jego własność.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpoznając odwołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż uwzględnienie wniosku o wznowienie postępowania uzasadniają okoliczności wymienione enumeratywnie w art. 145. § 1 pkt 1 – 8 K.p.a.
Przesłanki wznowieniowe odnoszą się do ewentualnych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego uzasadniających wznowienie postępowania.
W myśl art. 151 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a. wydaje decyzję, w której:
1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. lub art. 145a K.p.a., albo
2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzje rozstrzygającą o istocie sprawy.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, iż Wojewoda [...], badając w oparciu
o przesłanki wskazane w art. 145 § 1K.p.a., kwestie prawidłowości wydania ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2001 r., nie znalazł podstaw do jej uchylenia. W tej sytuacji decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. stosownie do wyżej cytowanego art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. – odmówił uchylenia decyzji z [...] września 2001 r.
Organ stwierdził, że C. B. w piśmie z dnia 16 października 2002r. podniósł zarzuty odnoszące się do przesłanek wymienionych w art. 145 §1 z pkt 1, 4 i 5 K.p.a., mianowicie stwierdził, że dowody są niezgodne z prawdą, przejęcie gruntów na rzecz Skarbu Państwa dokonano bez jego wiedzy, nie otrzymał w tej sprawie żadnej decyzji, nie mógł się do tej sprawy ustosunkować.
Jednocześnie organ podkreślił, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż C. B. w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2001 r. nie posiadał przymiotu strony. Działki, których dotyczy niniejsza sprawa stanowiły własność K. K., a po jego śmierci przeszły w drodze dziedziczenia na własność Skarbu Państwa. Z zebranych w sprawie dokumentów wynika, iż C. B. nie uzyskał tytułu własności do omawianych nieruchomości w drodze cywilnoprawnej, bezskutecznie usiłował udowodnić w Sądzie nabycie własności tych nieruchomości w drodze zasiedzenia.
C. B. utrzymuje, że grunty przejęte na rzecz Skarbu Państwa zostały nabyte nielegalnie z naruszeniem prawa, co też stanowi zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. przesłankę wznowienia postępowania.
Odnosząc się do tego zarzutu skarżącego organ podniósł, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2001 r. nie rozstrzygała o tytule własności Skarbu Państwa do omawianej nieruchomości. Decyzja ta stwierdzała nabycie z mocy prawa przez Gminę Z. własności przedmiotowej nieruchomości o łącznej powierzchni 0,1169 ha, stanowiącej własność Skarbu Państwa. Prawo własności Skarbu Państwa zostało stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] czerwca 1981 r.
i ujawnione w księdze wieczystej KW [...].
Mając powyższe na uwadze Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że odwołujący się nie wykazał, że decyzja z dnia [...] września 2001 r. dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a.
Na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył C. B. W uzasadnieniu skargi wniósł o zwrot bezprawnie zabranych działek i odszkodowanie w wysokości 50 tys. złotych z tytułu poniesionych strat. Skarżący podniósł, iż nieprawdą jest, że w dniu wydania decyzji nie posiadał przymiotu strony, gdyż oprócz swoich działek był
w posiadaniu działek Pb [...], Pb [...],[...],[...],[...],[...],[...] o łącznej powierzchni 1.0156 ha, za które płacił podatki.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269), zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania.
Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga jest niezasadna.
Postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną i w stosunku, do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145 §1 i art. 145a § 1 K.p.a. okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania.
Wniosek o wznowienie postępowania dotyczył postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2001r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 lipca 2000r. przez Gminę Z. własności nieruchomości rolnej Skarbu Państwa położonej w Z., składającej się z działek: nr Pb [...] o pow. 0,0144 ha, nr [...] o pow. 0,0068 ha, nr [...] o pow. 0,0648 ha, nr [...] o pow. 0,0309 ha, objętych księgą wieczystą KW nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy
w S. Wydział Ksiąg Wieczystych, o łącznej powierzchni 0,1169 ha.
Reguły związane z wszczęciem postępowania wznowieniowego oraz
z wydawanymi w jego toku rozstrzygnięciami są szczegółowo uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Wniesienie podania o wznowienie postępowania i termin do jego wniesienia uregulowane zostały w art. 148 § 1 i 2 kpa. Zgodnie z tym artykułem podanie
o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia,
w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania
z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Zgodnie z art. 150 § 1 kpa organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Skoro postępowanie wznowieniowe w przedmiotowej sprawie dotyczyło ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2001r.,który wydał decyzję jako organ pierwszoinstancyjny, to organ ten był właściwy do wszczęcia postępowania wznowieniowego mającego na celu weryfikację tej decyzji.
W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił C. B. Wniosek w tym przedmiocie zawarł w piśmie z dnia 18 września 2002r., uzupełnionym pismem z dnia 16 października 2002r. Wnioskodawca podniósł, iż to on od 3 kwietnia 1979r. jest samoistnym posiadaczem działek objętych decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2001r. i z dniem 4 kwietnia 1999r. stał się ich właścicielem. Skarb Państwa grunty te przejął dopiero po tej dacie, tj. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2001r. W tej sytuacji wnioskodawca winien być stroną postępowania,
w którym została wydana w/w decyzja.
Wpłynięcie do organu wniosku o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w ramach którego organ bada istnienie przesłanek formalnych do wznowienia postępowania. Ustala m. in. czy podanie wniósł podmiot będący stroną w postępowaniu, czy podanie zostało złożone we właściwym terminie, czy powołane są w nim ustawowe przesłanki wznowienia. Skoro w przedmiotowej sprawie przesłanką wznowieniową jest art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to w postępowaniu wstępnym organ nie bada czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny organu w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia na podstawie art. 149 § 1kpa. Jeżeli w wyniku postępowania wstępnego organ stwierdzi, że wniosek spełnia przesłanki formalne, to organ zobowiązany jest wydać postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 kpa. Jeżeli natomiast przesłanki formalne nie będą spełnione, wówczas wznowienie postępowania będzie niedopuszczalne i organ zobowiązany będzie wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa. Na tym etapie postępowania bada się jedynie istnienie przesłanek formalnych wznowienia postępowania. Niedopuszczalne jest natomiast badanie wystąpienia przyczyn wznowienia postępowania, gdyż na tym etapie postępowania wystarczy powołanie się na jedną z podstaw, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1-8 i art. 145a § 1 kpa i tylko uprawdopodobnienie okoliczności ich wystąpienia.
Jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości w zakresie istnienia podstawy wznowienia wskazanej przez stronę i zachodzi potrzeba zbadania sprawy w tym zakresie, to niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1999 roku, sygn. akt II SA 1604/99 oraz teza 2 wyroku z dnia 14 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 2397/98, lex nr 47857).
W przedmiotowej sprawie organ uznał, iż przesłanki formalne do wznowienia postępowania zaistniały i 4 sierpnia 2006r. wydał postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa). Następnie organ przystąpił do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (rozpoznawczego), w którym najpierw bada przyczyny wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 2 kpa przedmiotem postępowania
w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1 i art. 145a kpa oraz – w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej.
Granice postępowania rozpoznawczego sprawy administracyjnej wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Sprawa musi być tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej. Mimo to, organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi
w postępowaniu zwykłym. Jednakże nie ma podstaw do odrzucenia tych ustaleń jeżeli organ nie stwierdza podstaw do ich zakwestionowania. W postępowaniu wznowieniowym strony mają prawo zgłaszać nowe wnioski dowodowe, prezentować swoje stanowisko w sprawie a organ zobowiązany jest do dokonania oceny całości materiału dowodowego.
W przepisach art. 151 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 151 § 2 kpa zostały precyzyjnie określone wszystkie trzy rodzaje rozstrzygnięć, jakie organ może podjąć po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego.
Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (151 § 1 pkt 1 kpa) może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego oraz po jednoznacznym ustaleniu, że nie zaistniały, określone w kodeksie, podstawy wznowienia. Chodzi tu o sprawdzenie twierdzeń strony wnoszącej podanie co do faktycznego spełnienia się podstaw wznowienia. Dopiero po stwierdzeniu braku tych podstaw możliwe jest wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej.
Decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 kpa ) musi być połączona z rozstrzygnięciem o istocie sprawy. Nowa decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie o całości sprawy objętej decyzją dotychczasową. Istotą wznowienia postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Zatem nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się jak gdyby w sprawie nie było w danej instancji rozstrzygnięcia – wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2002r. sygn. akt IVSA 2759/00 Monitor Prawniczy 2002, nr 20, poz. 917.
Natomiast rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie art. 151 § 2 kpa ogranicza się do stwierdzenia, wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Wydawane ono jest, gdy występują przesłanki negatywne, określone w art. 146 § 1 i 2 kpa, wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. W sytuacji objętej art. 151 § 2 kpa nie będzie możliwe uchylenie dotychczasowej decyzji, organ prowadzący postępowanie wznowieniowe zobowiązany będzie do ograniczenia się do stwierdzenia wydania zaskarżonej
w trybie wznowieniowym decyzji z naruszeniem prawa, musi ponadto wskazać okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji.
W przedmiotowej sprawie przesłanką wznowieniową, na którą powołał się skarżący we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest pominięcie jego jako strony postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2001r., czyli okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W ocenie Sądu, organy obu instancji zasadnie uznały, iż skarżący nie ma przymiotu strony
w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2001r., i tym samym nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa mająca być podstawą wznowienia tego postępowania.
Bezsporne jest w sprawie, że działki nr Pb [...] o pow. 0,0144 ha, nr Pb [...]
o pow. 0,0068 ha, nr [...] o pow. 0,0648 ha, nr [...] o pow. 0,0309 ha objęte decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2001r. pierwotnie stanowiły własność K. K., na które w dniu [...] października 1973r. otrzymał akt własności ziemi Nr [...]. K. K. był właścicielem tych działek do swojej śmierci, która nastąpiła w dniu [...] kwietnia 1979r. Spadek po K. K. w zakresie gospodarstwa rolnego obejmującego m.in. w/w działki nabył w drodze odziedziczenia ustawowego Skarb Państwa, co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] czerwca 1981r. wydane w sprawie sygn. akt [...]. Zgodnie z art. 922 § 1 kc prawa majątkowe zmarłego przechodzą na spadkobierców z chwilą jego śmierci. Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy – art. 924 kc. Spadkobierca nabywa spadek z chwila otwarcia spadku – art. 925 kc. Oznacza to, że nabycie spadku następuje z mocy samego prawa niezależnie od tego, czy wchodzi w grę dziedziczenie ustawowe , czy testamentowe. Wydanie przez sąd spadku, w tym przypadku Sąd Rejonowy w S., postanowienia
o stwierdzeniu nabycia spadku po K. K. obejmuje spadkobierców, którzy nabyli spadek w chwili jego otwarcia. Z powyższego wynika, że Skarb Państwa stał się właścicielem gospodarstwa rolnego wchodzącego w skład spadku po K. K. z dniem 3 kwietnia 1979r. Prawo to zostało jedynie ujawnione w drodze postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, jak również w drodze odpowiedniego wpisu dokonanego w księdze wieczystej KW Nr [...] w dniu [...] października 1999r. oraz w rejestrze gruntów prowadzonym przez Starostę S. Skarżący w toku postępowania wznowieniowego powoływał się na okoliczność, iż jest właścicielem działek objętych weryfikowaną w tym postępowaniu decyzją Wojewody [...], jednakże okoliczności tej nie udowodnił. Fakt użytkowania przez skarżącego części działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego po K. K. pozostaje bez wpływu na prawo własności tych działek nabyte przez Skarb Państwa
w drodze dziedziczenia. Skarżący wbrew swoim twierdzeniom nie udowodnił, że nabył ich prawo w drodze zasiedzenia. Samo przekonanie skarżącego w tym zakresie jest niewystarczające, w sytuacji, gdy Sąd Rejonowy w S. postanowieniem z dnia [...] września 2000r. wydanym w sprawie sygn. akt [...] jego wniosek o zasiedzenie części działki nr pb [...] i działki nr [...]oddalił.
Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2001r. została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa ( tj. D. U. z 1995r. Nr 57, poz. 299 ze zm.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawa ta reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa m.in.
w odniesieniu do nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych i parków narodowych.
Zasady gospodarowania tym mieniem obejmują także te składniki tego mienia, które znajdują się w użytkowaniu lub faktycznym władaniu osób fizycznych ( art. 2 ust. 1 pkt 3 ), tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Wojewoda [...] decyzję z dnia 26 września 2001r. wydał na podstawie art. 13 ust. 2, 3 i 4 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Z podstawy tej wynika, że skoro przedmiotowe działki nie zostały przejęte przez Agencję Własności Rolnej jako mienie Skarbu Państwa, to z dniem 30 czerwca 2000r. Skarb Państwa utracił własność tych działek i jednocześnie z dniem 1 lipca 2000r. z mocy prawa przedmiotowe działki stały się własnością Gminy Z., na terenie której są położone. W tej sytuacji prawnej
i faktycznej organy zasadnie uznały, iż przymiot strony w tym postępowaniu miała Gmina Z. Natomiast przymiotu tego nie miał skarżący nie posiadający tytułu własności przedmiotowych działek. Sam fakt posiadania działek nie dawał skarżącemu przymiotu strony w tym postępowaniu.
Z uwagi na powyższe należy wskazać, iż skarżący nie wykazał, że decyzja z dnia [...] września 2001 r. dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 kpa. Tym samym organy, badając materiał dowodowy słusznie wywiodły brak wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania, co dało podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa.
Na marginesie należy również wskazać, iż roszczenia odszkodowawcze,
o których mowa w skardze, mogą być jedynie przedmiotem pozwu do sądu powszechnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 242 w/w ustawy.