IV SA/Wa 1268/08

IV SA/Wa 1268/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-11-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2008-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /sprawozdawca/
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec /przewodniczący/
Wanda Zielińska-Baran
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Sygn. powiązane
II OSK 430/09 - Wyrok NSA z 2010-02-25
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2008 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie wstrzymania użytkowania suszarni zboża I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W. z dnia (...) marca 2008 r.; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie polega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją z z dnia (...) maja 2008r.Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania G. Spółka z o.o. w G. od decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W. z dnia (...) marca 2008 r. znak: (...) wstrzymującej z dniem 30 czerwca 2008 r. użytkowanie suszarni zboża typ Sz-B-20 należącej do G. Spółka z o.o. w (...) orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Starosta J. decyzją z dnia (...) maja 2005 r. znak: (...) ustalił dla G. Spółka z o.o. w G. dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska. Przeprowadzone w dniu 15 listopada 2005 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we W. pomiary hałasu powodowanego eksploatacją suszarni zboża, należącej do Spółki "G.", wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu ustalonego ww. decyzją Starosty J. W związku z powyższym (...) WIOŚ we W. pismem z dnia 1 grudnia 2005 r. wszczął postępowanie w trybie przepisów art.367 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, póz. 150), a następnie po przeprowadzonej rozprawie administracyjnej wydał decyzję z dnia (...) grudnia 2005 r. znak: (...), którą ustalił termin usunięcia naruszenia polegającego na przekraczaniu dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska, do dnia 30 czerwca 2006 r. Ponowne pomiary hałasu przeprowadzone w dniu 8 sierpnia 2007 r. nadal wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, pomimo zrealizowania przez Spółkę przedsięwzięcia inwestycyjnego mającego na celu ograniczenie emisji hałasu do środowiska. W związku z powyższym (...) WIOŚ we W. na podstawie art. 367 ust. 1 pkt 1 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. decyzją z dnia (...) września 2007 r. znak: (...), wstrzymał z dniem uprawomocnienia się niniejszej decyzji, użytkowanie suszami zboża typu Sz-B-20 należącej do G. Spółka z o.o. w G. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia (...)
grudnia 2007 r. znak: (...) uchylił w całości ww. decyzję (...) WIOŚ we W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
(...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska we W. decyzją z dnia (...) marca 2008 r. znak: (...) wstrzymał z dniem (...) czerwca 2008 r. użytkowanie suszarni zboża typu Sz-B-20 należącej do G. Spółka z o.o. w G. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (...) WIOŚ uwzględnił uwagi organu odwoławczego, dotyczące określenia terminu wstrzymania użytkowania instalacji, uwzględniającego potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia użytkowania i zaskarżoną decyzją z dnia (...) marca 2008 r. znak: (...) wstrzymał z dniem 30 czerwca 2008 r. użytkowanie suszarni zboża typu Sz-B-20 należącej do G. Spółka z o.o. w G. Ponadto organ pierwszej instancji, określając termin wstrzymania użytkowania suszarni, uwzględnił argumenty strony przedstawione na rozprawie administracyjnej, która odbyła się w dniu 8 lutego 2008 r.
Od powyższej decyzji odwołała się Spółka wnosząc o jej uchylenie i podnosząc, iż suszarnia zboża stanowi istotny element w działalności prowadzonej przez G. wyłączenie jej z eksploatacji uniemożliwi normalne prowadzenie gospodarstwa. Zdaniem odwołującego się suszarnia zbóż wraz z silosami do jego przechowywania została wybudowana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa budowlanego i prawa dotyczącego warunków ochrony środowiska i nie jest zaliczana do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jak również nie powoduje pogorszenia stanu środowiska w znaczących rozmiarach lub zagrożenia życia i zdrowia ludzi.
W ocenie organu odwoławczego analiza dokumentów sprawy wykazała, iż zaskarżona decyzja (...) WIOŚ we W. z dnia (...) marca 2008 r. znak: (...) wydana została zgodnie z prawem. Stosownie bowiem do treści art. 367 ust. 3 ustawy prawo ochrony środowiska w razie nieusunięcia naruszenia w wyznaczonym terminie wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji.
W przedmiotowej sprawie takie przesłanki wystąpiły, co potwierdzają wyniki pomiarów hałasu dokonanych zarówno w dniu 26 września 2006r. w dwóch punktach pomiarowych oraz w dniu 8 sierpnia 2007r. w czterech punktach pomiarowych. Ponadto zdaniem organu informacja skarżącego, że wyłączenie suszarni z eksploatacji uniemożliwi normalne prowadzenie gospodarstwa nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Należy dodać, iż G. Spółka z o.o. w G., decyzją (...) WIOŚ we W. z dnia (...) grudnia 2005 r. znak: (...), miało ustalony termin usunięcia naruszenia polegającego na przekraczaniu dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska, jednakże jak wykazały pomiary hałasu przeprowadzone w dniu 8 sierpnia 2007 r. naruszenie nie zostało usunięte. W związku z powyższym (...) WIOŚ we W., był zobligowany, na podstawie 367 ust. 3 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska do wydania zaskarżonej decyzji.
W dniu 2 lipca 2008r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło G. Spółka z o.o. w G. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 367 ust. 3 w związku z art. 367 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 póz. 150 z późn. zmian), przez błędną wykładnię;
2. błędy w ustaleniach faktycznych, przez przyjęcie, że Skarżący emituje hałas z suszarni wskazanej w decyzji z przekroczeniem normy określonej przez Starostę J. w decyzji z dnia (...) maja 2005 r. na poziomie 55 dB w porze dziennej. Skarżący zwraca uwagę, ze sprawozdanie z pomiarów hałasu wskazuje, że równoważny poziom hałasu w punktach pomiarowych 2 i 4 nie przekroczył dopuszczalnej normy. Ponadto skarżący uważa, iż wyniki pomiarów hałasu winny być pomniejszone o błąd pomiaru wynoszący 1,4 dB. Ponadto niezrozumiałe jest dlaczego w punktach pomiarowych Nr 1 i 3 Inspektor wskazuje wartość równoważnego poziomu dźwięku tożsamą z wynikiem pomiaru.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p. p. s. a.).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracji nie wyjaśniły sprawy w sposób wszechstronny i szczegółowy przed wydaniem rozstrzygnięcia do czego zobowiązane są na podstawie art. 7 i 77 k.p.a.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja z dnia (...) maja 2008r.Głównego Inspektora Ochrony Środowiska utrzymująca w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W. z dnia (...) marca 2008 r. wstrzymującej z dniem 30 czerwca 2008 r. użytkowanie suszarni zboża typ Sz-B-20 należącej do G. Spółka z o.o. w G.
Zdaniem Sądu obowiązkiem organów orzekających w przedmiotowej sprawie było rzetelne ustalenie czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 367 ust.3 Prawo ochrony środowiska uzasadniające wstrzymanie instalacji emitującej hałas, którą w niniejszej sprawie jest suszarnia zboża należąca do strony skarżącej. Podstawę wydania w niniejszej sprawie zaskarżonej decyzji stanowiły ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu 8 i 10 sierpnia 2007r. Mimo, iż przeprowadzone badania wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w czterech punktach pomiarowych, to podkreślenia wymaga, iż przekroczenia te były nieznaczne.
W ocenie Sądu przeprowadzone badania powinny być wykonane bardzo szczegółowo i precyzyjnie, a przede wszystkim dokonane w trakcie faktycznej eksploatacji suszarni. Tymczasem, ani z protokołu kontroli ani z treści decyzji nie wynika czy przeprowadzona w dniu 8 i 10 sierpnia 2007r. kontrola miała miejsca podczas normalnej pracy suszarni, czy też jak podnosiła strona skarżąca, suszarnia
uruchomiona została wyłącznie na potrzeby kontroli, a ponadto wykorzystane zostało wysuszone zboże co mogło mieć wpływ na wyniki przeprowadzonych badań. Powyższe wątpliwości zdaniem Sądu nie zostały wyjaśnione w treści wydanych w sprawie decyzji, dlatego też trudno dokonać oceny prawidłowości podjętych rozstrzygnięć.
Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku, sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których w niniejszej sprawie nie poczyniono.
Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a.- orzekł jak w sentencji.