IV SA/Wa 110/21

IV SA/Wa 110/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Katarzyna Golat /przewodniczący/
Piotr Korzeniowski /sprawozdawca/
Wojciech Rowiński
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 6106/21 - Wyrok NSA z 2022-11-16
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1219
art. 302 ust. 1, art. 300 ust. 1, art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 115a, art. 315 ust. 2; art. 4 ust. 2, art. 3 pkt 4, art. 181 ust. 1 pkt 1, art. 201
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Sentencja
Dnia 5 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2021 roku sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2020 roku nr [...] w przedmiocie określenia wymiaru kary biegnącej oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ odwoławczy, organ II instancji, organ) z [...] grudnia 2020 r., znak [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2, 4 i art. 315 ust. 1 i 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm., dalej: p.o.ś.) oraz przepisów obwieszczenia Ministra Środowiska z 24 października 2017 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, na rok 2018 (M.P. poz. 982), po rozpatrzeniu odwołania spółki P. z o.o. z siedzibą w miejscowości P., ul. [...], [...], (dalej: strona, Spółka, skarżąca) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ, organ I instancji) z [...] maja 2019 r., znak [...], [...], w sprawie wymiaru kary biegnącej, za przekroczenie w porze dnia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2015 r., znak [...].
GIOŚ w decyzji z [...] grudnia 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i:
1. określił wielkość stwierdzonego w skali doby, przekroczenia w porze dnia, dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2015 r., znak [...], w wysokości 4,4 dB,
2. określił dla P. Spółka z o.o. z siedzibą w m. P., ul. [...], [...], wymiar kary biegnącej w wysokości 50,03 zł/dobę (słownie: pięćdziesiąt złotych i trzy grosze), za przekroczenie w porze dnia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego powyższą decyzją Marszalka Województwa [...],
3. określił termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana na dzień 28 listopada 2018 r.
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących istotnych okolicznościach sprawy.
WIOŚ w decyzji z [...] maja 2019 r., ustalił Spółce wymiar kary biegnącej w wysokości 50,03 zł/dobę (słownie: pięćdziesiąt złotych i trzy grosze) za przekroczenie w porze dnia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Marszałka Województwa [...], oraz ustalił termin początkowy naliczania kary biegnącej, od dnia 28 listopada 2018 r.
W piśmie z 4 czerwca 2019 r. strona odwołała się od powyższej decyzji WIOŚ. wnosząc o jej uchylenie, gdyż zdaniem Spółki, została ona wydana bez podstawy prawnej. W ocenie Spółki, jedyną (po 28 lipca 2005 r.) podstawą prawną do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, jest przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wydanej na podstawie art. 115a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm., dalej: p.o.ś.). Natomiast przekroczenie poziomów hałasu w stosunku do wartości określonych w pozwoleniu zintegrowanym (art. 211 ust. 6 pkt 6 p.o.ś.), nie może stanowić podstawy do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.
Spółka podnosi, że w wyniku zmian w p.o.ś. dokonanych ustawą z 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. nr 113, poz. 954), poziomy hałasu podane w pozwoleniu zintegrowanym, mają jedynie charakter informacyjny i nie stanowią pozwolenia o dopuszczalnym poziomie hałasu, które to zostało wykreślone z ustawy p.o.ś., poprzez uchylenie pkt 5 w art. 181 ust. 1. W opinii Spółki, pozwolenia zintegrowane nie zastępują pozwoleń o dopuszczalnym poziomie hałasu, jak również nie zastępują decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, wydawanej na podstawie art. 115a p.o.ś. Ponadto Spółka zwraca uwagę, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu odnosi się do całego zakładu, a nie do instalacji, zatem nie może być podstawą do wymierzenia kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu z instalacji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności w ocenie Spółki, decyzja organu pierwszej instancji, wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
GIOŚ w uzasadnieniu decyzji z [...] grudnia 2020 r. wskazał, że analiza decyzji WIOŚ wykazała, że w rozstrzygnięciu organ I instancji nie określił wielkości stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, czym naruszył art. 300 ust. 4 pkt 1 p.o.ś., zgodnie z którym w decyzji określającej wymiar kary biegnącej określa się wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny. W odniesieniu do hałasu jest to przekroczenie w skali doby. W związku z powyższym w decyzji GIOŚ z [...] grudnia 2020 r. skorygowano braki w decyzji organu I instancji, przez jej uchylenie i orzeczenie, zgodnie z wymaganiami art. 300 ust. 4 pkt 1, 2 i 3 p.o.ś., zgodnie z którym, w decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się: 1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny (w odniesieniu do hałasu jest to przekroczenie w skali doby), 2) wymiar kary biegnącej, 3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia (w odniesieniu do pomiarów hałasu, będzie to dzień, w którym zakończono wykonanie pomiarów hałasu).
W ocenie GIOŚ, na podstawie dokumentów sprawy, organ I instancji prawidłowo przyjął, zgodnie z art. 315 ust. 2 p.o.ś., w myśl którego przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wskaźnikiem LAeq D lub LAeq N przyjmuje się przekroczenie w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia lub pory nocy, że podstawą do ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie w porze dnia, dopuszczalnego hałasu określonego pozwoleniem zintegrowanym, jest przekroczenie stwierdzone w punkcie pomiarowym P3, wynoszące 4.4 dB. Zdaniem GIOŚ, z przedstawionych w uzasadnieniu decyzji obliczeń wymiaru kary biegnącej wynika, że organ prawidłowo zastosował jednostkową stawkę kary, wynikającą z obwieszczenia Ministra Środowiska z 24 października 2017 r. Jak wynika ze sprawozdania z badań Nr [...], przedmiotowe pomiary zostały zakończone w dniu 28 listopada 2019r. o godz. 13.30., zatem termin naliczania kary (od dnia 28 listopada 2018 r.) ustalony został prawidłowo. GIOŚ nie zgodził się z opinią Spółki, że poziomy hałasu podane w pozwoleniu zintegrowanym, mają jedynie charakter informacyjny, a zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Według organu odwoławczego, zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś., administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji WIOŚ, za przekroczenie, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o którym mowa wart. 181 ust 1 pkt 1 (pozwolenie zintegrowane), poziomów hałasu. Fakt przekroczenia w porze dnia, dopuszczalnych poziomów hałasu określonych pozwoleniem zintegrowanym, został bezspornie dowiedziony pomiarami hałasu, przeprowadzonymi w dniu 28 listopada 2018 r. w porze dnia, podczas pracy urządzeń wymienionych w pozwoleniu zintegrowanym.
W ocenie GIOŚ, organ I instancji prawidłowo zawiadomił Spółkę o wszczęciu przedmiotowego postępowania, jak również umożliwił Spółce wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, zatem nie naruszył przepisów k.p.a. dotyczących prowadzenia postępowania administracyjnego.
Organ II instancji wyjaśnił, że w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego rozważył z urzędu, czy w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy działu IVA k.p.a., odnoszące się do administracyjnych kar pieniężnych, a w szczególności przepis art. 189f k.p.a. dotyczący odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu.
Decyzja wydana przez WIOŚ, na podstawie art. 300 p.o.ś., nie ma charakteru sankcji, bo nie ustala administracyjnej kary pieniężnej, tylko wymiar kary biegnącej za stwierdzone przekroczenie lub naruszenie, wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia w skali doby albo godziny, oraz termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana. Decyzja wydana na podstawie art. 300 ust. 1 p.o.ś., nie obliguje do zapłaty kary administracyjnej i nie może być przedmiotem egzekucji administracyjnej. WIOŚ dopiero na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, podejmuje decyzję o wymierzeniu kary, wskazując okres za jaki jest ona wymierzona (art. 302 ust. 1 p.o.ś.). Zdaniem GIOŚ, powyższe wskazuje, że postępowanie w sprawie wymierzenia kary jest dwuetapowe, tj. wydanie decyzji o wymierzeniu kary administracyjnej poprzedzone jest wydaniem ostatecznej decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej. Z powyższego wynika, że do nałożenia na podmiot korzystający ze środowiska administracyjnej kary pieniężnej, konieczne jest wydanie dwóch decyzji. Dopiero decyzja wydana na podstawie art. 302 ust. 1 p.o.ś., określa ostatecznie wymiar kary administracyjnej, do uiszczenia której zobligowany jest podmiot korzystający ze środowiska. Z tych względów pojęcie wskazane w art. 189b k.p.a. odnosi się do kary administracyjnej wskazanej w art. 302 ust. 1 p.o.ś. a nie w art. 300 ust. 1 p.o.ś. W ocenie GIOŚ, w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy działu IVA k.p.a. w tym art. 189f k.p.a.
W skardze Spółka zaskarżyła w całości decyzję GIOŚ z [...] grudnia 2020 r. jako wydaną bez podstawy prawnej zarzucając tym samym obrazę 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia z 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, 695, 1298) oraz art. 6, 7, 8 §1,9, 11, 77 §1,77 §4, 107 ustawy.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że Spółka podtrzymuje twierdzenie złożone w odwołaniu od decyzji WIOŚ, że jedyną (po 28 lipca 2005 r.) podstawą prawną do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej jest przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wydanej na podstawie art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, 1378, 1565). Przekroczenie poziomów hałasu w stosunku do wartości określonych w pozwoleniu zintegrowanym, nie może stanowić podstawy do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Do uchwalenia ustawy z 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. nr 113 poz. 954), eksploatacja instalacji powodująca: 1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, 2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, 3) wytwarzanie odpadów, 4) emitowanie hałasu, 5) emitowanie pól elektromagnetycznych, była dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli było ono wymagane. Dla tych emisji na podstawie art. 181, organ ochrony środowiska mógł udzielić pozwolenia: 1) zintegrowanego, 2) na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, 3) wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, 4) na wytwarzanie odpadów, 5) na emitowanie hałasu do środowiska, 6) na emitowanie pól elektromagnetycznych.
W przypadku pozwoleń zintegrowanych do uchwalenia ustawy z 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska miał obowiązek ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu niezależnie od tego, czy dla zakładu wymagane byłoby, zgodnie z ustawą, uzyskanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska. Nowelizacja ustawy z 18 maja 2005 r. dokonała zmiany zakresu pozwolenia zintegrowanego przez wykreślenie art. 181 ust. 1 pkt 5. W ten sposób ustawodawca odstąpił od obowiązku uzyskiwania przez przedsiębiorców obowiązkowych pozwoleń na emisję hałasu (w tym w pozwoleniu zintegrowanym) na rzecz fakultatywnej decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (art. 115a ustawy). Z uwagi na wykreślenie art. 181 ust. 1 pkt 5 (obowiązku uzyskania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska) zmianie uległ zakres pozwolenia zintegrowanego oraz wniosku o wydanie tego pozwolenia. Wtedy też, w ustawie Prawo ochrony środowiska, wykreślono art. 202 ust. 3 stanowiący że "W pozwoleniu zintegrowanym ustala się dopuszczalny poziom hałasu niezależnie od tego, czy dla zakładu wymagane byłoby, zgodnie z ustawą, uzyskanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska".
Konsekwencją wykreślenia art. 181 ust. 1 pkt 5 (obowiązku uzyskania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska) było dodanie do pozwolenia zintegrowanego (art. 211 ust. 6 pkt 6 ustawy) (określenie wielkości emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu poza zakładem, wyrażonymi wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, oraz rozkładu czasu pracy źródeł hałasu dla doby, wraz z przewidywanymi wariantami) oraz wniosku o wydanie tego pozwolenia (art. 208 ust. 2 pkt 1 lit. c), (informacji o prognozowanej wielkości emisji hałasu wyznaczonej przez poziomy hałasu powodowanego poza zakładem na terenach sąsiednich oraz o akustycznym oddziaływaniu na rodzaje terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, a także o rozkładzie czasu pracy źródeł hałasu dla doby, wraz z przewidywanymi wariantami).
Skarżąca uważa, że opisane w pozwoleniu zintegrowanym wartości o poziomach hałasu powodowanego poza zakładem na terenach sąsiednich mają charakter informacyjny, nie stanowiąc pozwolenia o dopuszczalnym poziomie hałasu. Według skarżącej, dowodem na słuszność tezy Spółki jest również fakt, że obowiązek określenia emisji z instalacji został określony w art. 211 ust. 1 natomiast określenie wielkości emisji hałasu wynika z art. 211 ust. 6 pkt 6 ustawy zrównując określenie wielkości emisji hałasu z takimi informacjami jak rodzaj prowadzonej działalności (art. 211 ust. 6 pkt 6) czy sposoby zapewnienia efektywnego wykorzystania energii (art. 211 ust. 6 pkt 6). Również treść art. 208 ust. 1 ustawy wyraźnie wskazuje że wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego ma spełniać wymagania określone dla wniosków o wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4 (w dacie wydania pozwolenia jeszcze art. 181 ust. 1 pkt 3), nie przywołując art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska.
Skoro więc ustawą z 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw z art. 181 wykreślono ust. 5 i 6 oraz art. 202 ust. 3. to od tej daty wszystkie wydane pozwolenia zintegrowane nie zastępują pozwoleń o dopuszczalnym poziomie hałasu i promieniowania elektromagnetycznego. W ten sposób pozwolenia zintegrowane nie zastępują decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, ponieważ decyzja ta wynika z art. 115a ustawy a nie art. 181 ust. 1 pkt 5.
Pozwolenie Marszałka Województwa [...] znak [...] zostało wydane [...] listopada 2015 r, a więc 10 lat po nowelizacji ustawy. Nie budzi zatem wątpliwości, w ocenie Spółki, zakres obowiązującego skarżącą pozwolenia zintegrowanego.
Ponadto Spółka zwraca uwagę na to, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu wydawana jest dla zakładu (art. 115a), a nie dla instalacji, a więc nie można wydawać administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu z instalacji.
Według skarżącej, GIOŚ nie odniósł się do podstawowego zarzutu dotyczącego odpadnięcia podstawy prawnej do wymierzenia kary (art. 181 ust. 5) już w 2005 r. Wszelkie wywody przeprowadzone przez organ odwoławczy nie dotyczyły zgłaszanego zarzutu usunięcia podstawy prawnej do wymierzenia kary, powołując się jedynie na art. 298 ust 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Zdaniem Spółki, brak usunięcia przepisu o karaniu za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w pozwoleniu zintegrowanym (o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1) było uzasadnione, ponieważ do dnia 18 maja 2005 r., gdy podczas kontroli stwierdzano przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu określonych w pozwoleniach na emitowanie hałasu do środowiska (oraz pozwoleniach zintegrowanych), wojewódzki inspektor ochrony środowiska miał obowiązek wymierzyć administracyjną karę pieniężną. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska miał 5 lat od dnia stwierdzenia przekroczenia na wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej, a więc utrzymanie tego przepisu po 18 maja 2005 r. (wymierzanie kar za przekroczenie, określonych w pozwoleniu zintegrowanym, poziomów hałasu) miało uzasadnienie prawne. Zdaniem skarżącej, "dziś" przepis ten w odniesieniu do emisji hałasu z instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego, w ocenie Spółki, jest przepisem martwym.
Odniesienie się wyłącznie do art. 298 ust 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska w sytuacji zarzutu, że pozwolenie zintegrowane od 2005r. nie stanowi podstawy do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej (ponieważ dopuszczalną emisję hałasu przesunięto do decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wydanej na podstawie art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska) świadczy o niezrozumieniu przez organ odwoławczy nowelizacji ustawy z maja 2005r.
W ocenie Spółki, usunięcie przez ustawodawcę podstawy prawnej do ustalenia wartości dopuszczalnych emisji hałasu w pozwoleniu zintegrowanym skutkuje brakiem możliwości wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.
Na dowód słuszności tezy, że od 2005 r. pozwolenie zintegrowane nie obejmuje emisji hałasu oraz promieniowania elektromagnetycznego do środowiska skarżąca powołuje się na treść uzasadnienia do ustawy o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżąca podnosi, że ustawa z 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2005 r. nr 113 poz. 954 (druk sejmowy 3386 z 2004 r.) dokonała zmiany zakresu pozwolenia zintegrowanego wykreślając emisję hałasu i promieniowania elektromagnetycznego z art. 181 ust 5. Nowelą tej ustawy emisję hałasu przeniesiono do działu V Ochrona przed hałasem (art. 113-119). Wszystkie pozwolenia zintegrowane wydane po tej dacie nie zastępują pozwolenia na emisję hałasu, ponieważ według skarżącej "po prostu go nie ma" - jest decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu).
Kolejnym argumentem skarżącej, jest to, że pomiędzy 2005 r. (18 maja 2005r.), a 2014 r. (do 5 września 2014 r. - ustawa z 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2014 r. poz. 1101) jest termin obowiązywania pozwolenia zintegrowanego i decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (na podstawie której wymierzane są administracyjne kary pieniężne). Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu w tym okresie wydawana była na czas nieoznaczony, a pozwolenie zintegrowane na 10 lat. (analogiczne postanowienia dotyczą odprowadzania ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe do kanalizacji innego podmiotu). Dziś pozwolenie zintegrowane jak i decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu są wydawane na czas nieoznaczony "więc nie widać tych różnic".
Pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza (art. 181 ust 1 pkt 2), na wytwarzanie odpadów (art. 181 ust I pkt 4) lub zastępujące je pozwolenie zintegrowane (art. 182), to nie decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu (art. 115a). Oczywiście oba te dokumenty są decyzją administracyjną, jednak status tych dokumentów jak i podstawa prawna jest inna. Skoro więc pozwolenie zintegrowane (od dnia 18 maja 2005 r.,) nie zastępuje decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (art. 115a) oraz pozwolenia na emisję hałasu (uchylony art. 181 ust 1 pkt 5), to pozwolenie zintegrowane od tej daty nie obejmuje emisji hałasu.
W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja GIOŚ z [...] grudnia 2020 r., znak [...].
Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że GIOŚ prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z treści: art. 6, 7, 8 § 1, 9,11, 77 § 1, 77 § 4 i 107 k.p.a., ponieważ dokonał prawidłowych czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. GIOŚ rozpoznał sprawę w zakresie, który należał do jego kompetencji, gdyż w ocenie Sądu, dokonał prawidłowych czynności zmierzających do ustalenia, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do 1. określenia wielkość stwierdzonego w skali doby, przekroczenia w porze dnia, dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2015r., znak [...], w wysokości 4,4 dB, 2. określenia dla Spółki, wymiaru kary biegnącej w wysokości 50,03 zł/dobę (słownie: pięćdziesiąt złotych i trzy grosze), za przekroczenie w porze dnia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego powyższą decyzją Marszalka Województwa [...], 3. określenia terminu, od którego kara biegnąca będzie naliczana na dzień 28 listopada 2018 r.
Sąd podziela stanowisko GIOŚ, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy działu IVA k.p.a., w tym art. 189f k.p.a. Decyzja wydana na podstawie art. 300 ust. 1 p.o.ś. nie obliguje do zapłaty kary administracyjnej i nie może być przedmiotem egzekucji administracyjnej. WIOS dopiero na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, podejmuje decyzję o wymierzeniu kary, wskazując okres za jaki jest ona wymierzona (art. 302 ust. 1 p.o.ś.). Postępowanie w sprawie wymierzenia kary jest dwuetapowe, tj. wydanie decyzji o wymiarze kary administracyjnej poprzedzone jest wydaniem ostatecznej decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej. Do nałożenia na podmiot korzystający ze środowiska administracyjnej kary pieniężnej, konieczne jest wydanie dwóch decyzji. Dopiero decyzja wydana na podstawie art. 302 ust. 1 p.o.ś., określa ostatecznie wymiar kary administracyjnej, do uiszczenia której zobligowany jest podmiot korzystający ze środowiska. Z tych względów pojęcie wskazane w art. 189b k.p.a. odnosi się do kary administracyjnej wskazanej w art. 302 ust. 1 p.o.ś., a nie w art. 300 ust. 1 p.o.ś.
W ocenie Sądu, GIOŚ w zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2020 r., szczegółowo wyjaśnił podstawy prawne oraz sposób ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie w porze dnia, dopuszczalnego poziomu hałasu określonego ostateczną decyzją Marszałka [...], emitowanego do środowiska w wyniku eksploatacji instalacji - strzępiarki odpadów metalowych i urządzeń z nią związanych, wymienionych w decyzji Marszalka [...]. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy wyjaśnił również przesłanki uchylenia decyzji WIOŚ z [...] maja 2019 r.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy wykładni przepisów p.o.ś. powołanych w skardze.
W ocenie Sądu, przedstawiona, zarówno w odwołaniu od decyzji WIOŚ, jak i w skardze, interpretacja stanu prawnego p.o.ś. dokonanego ustawą z 18 maja 2005 r. jest błędna. W świetle art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś. administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji wojewódzki inspektor ochrony środowiska za przekroczenie, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust 1 pkt 1 (pozwolenie zintegrowane), poziomów hałasu. Twierdzenie Spółki że jedyną (po 28 lipca 2005 r.) podstawą prawną do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, jest przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, wydanej na podstawie art. 115a p.o.ś. jest bezpodstawne.
Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu została wprowadzona nowelą ustawy – Prawo ochrony środowiska z 18 maja 2005 r. (Dz.U. Nr 113, poz. 954 ze zm.). Zastąpiła ona instytucję pozwolenia na emisję hałasu. Zgodnie z art. 115a ust. 3 p.o.ś., w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Według art. 115a ust. 1 p.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.
Wbrew stanowisku skarżącej organ Inspekcji Ochrony Środowiska ma podstawy do stosowania art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś. Nie utracił zatem tej podstawy prawnej GIOŚ w dacie wydania zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2020 r., znak [...], ponieważ skarżąca jest adresatem decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2015 r., znak [...]. udzielającej Spółce pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji w gospodarce odpadami do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, obróbki w strzępiarkach odpadów metalowych, w tym zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich części - strzępiarki odpadów metalowych, położonej na terenie działalności spółki P. w miejscowości P., przy ul. ., gmina [...]. W pozwoleniu zintegrowanym organ określił wielkość emisji hałasu emitowanego do środowiska przez przedmiotową instalację, wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu, w odniesieniu do:
a) terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej:
- LAeq D - równoważny poziom dźwięku A dla przedziału czasu odniesienia równemu 8 kolejno po sobie następującym najmniej korzystnym godzinom pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200) - 50 dB,
- LAeq N. - równoważny poziom dźwięku A dla przedziału czasu odniesienia równemu 1 najmniej korzystnej godzinie pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 60'1) - 40 dB,
b) terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego:
LAeq D - równoważny poziom dźwięku A dla przedziału czasu odniesienia równemu 8 kolejno po sobie następującym najmniej korzystnym godzinom por)' dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200) - 55 dB,
LAeq N - równoważny poziom dźwięku A dla przedziału czasu odniesienia równemu 1 najmniej korzystnej godzinie pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 6™) - 45 dB.
Ponadto w pozwoleniu zintegrowanym wskazane zostały następujące źródła hałasu: strzępiarka, koparko-ładowarka, samochód ciężarowy, wózek widłowy.
Stwierdzony poziom hałasu wyrażony wskaźnikiem LAeq D w punkcie pomiarowym P1 wynosił 43,5 dB i nie przekraczał dopuszczalnego poziomu hałasu określonego pozwoleniem zintegrowanym w wysokości 55 dB. W punkcie pomiarowym P2, stwierdzony poziom hałasu wyrażony wskaźnikiem LAeq D wynosił 51,1 dB i przekraczał dopuszczalny poziomu hałasu określony pozwoleniem zintegrowanym w wysokości 50 dB. o 1,1 dB. W punkcie pomiarowym P3, stwierdzony poziom hałasu wyrażony wskaźnikiem LAeq D wynosił 54.4 dB i przekraczał dopuszczalny poziomu hałasu określony pozwoleniem zintegrowanym w wysokości 50 dB, o 4.4 dB.
WIOŚ zgodnie z art. 299 ust. 2 ustawy p.o.ś., w piśmie z 19 grudnia 2018 r. poinformował Spółkę o stwierdzonym przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu, określonym pozwoleniem zintegrowanym, przekazując równocześnie sprawozdanie z badań Nr [...].
Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś., administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji wojewódzki inspektor ochrony środowiska (WIOŚ) za przekroczenie, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust 1 pkt 1 (pozwolenie zintegrowane), poziomów hałasu. Zgodnie z art. 300 ust. 1 p.o.ś., po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia, na podstawie kontroli, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 1, WIOŚ wydaje, decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2 i 4 i art. 315 p.o.ś., oraz przepisów obwieszczenia Ministra Środowiska z 24 października 2017 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok 2018 (M. P. poz. 982), wydał zaskarżoną decyzję. Art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś. wyraża zasadę, według której administracyjna kara pieniężna jest związana z decyzją administracyjną. Jeżeli nie ma decyzji administracyjnej, nie ma kary, może być podwyższona opłata. Regulacja art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś. została unormowana przez ustawodawcę w ten sposób, że administracyjne kary pieniężne wymierza w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia znamion czynu określonego w art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś. organ ma obowiązek wydania decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej. Decyzja o wymierzeniu kary jest decyzją związaną. Zgodnie z treścią art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś., deliktem administracyjnym jest przekroczenie poziomów hałasu. Zachowanie takie wyczerpuje znamiona deliktu, wtedy, gdy jak w niniejszej sprawie poziomy hałasu zostały uprzednio określone w pozwoleniu zintegrowanym (art. 181 us. 1 pkt 1 p.o.ś., por. odpowiednio: W. Radecki, [w:] M. Górski, M. Pchałek, W. Radecki, J. Jerzmański, M. Bar, S. Urban, J. Jendrośka, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2014, Wydawnictwo C.H.BECK, s. 816).
GIOŚ prawidłowo stwierdził, że analiza decyzji WIOŚ wykazała, że w rozstrzygnięciu organ I instancji nie określił wielkości stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, czym naruszył art. 300 ust. 4 pkt 1 p.o.ś.
Ma rację GIOŚ, że na podstawie dokumentów sprawy, organ I instancji prawidłowo przyjął, zgodnie z art. 315 ust. 2 p.o.ś., w myśl którego przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wskaźnikiem LAeq D lub LAeq N przyjmuje się przekroczenie w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia lub pory nocy oraz że podstawą do ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie w porze dnia, dopuszczalnego hałasu określonego pozwoleniem zintegrowanym, jest przekroczenie stwierdzone w punkcie pomiarowym P3, wynoszące 4.4 dB. Z przedstawionych w uzasadnieniu decyzji obliczeń wymiaru kary biegnącej wynika, że organ prawidłowo zastosował jednostkową stawkę kary, wynikającą z obwieszczenia Ministra Środowiska z 24 października 2017 r.
Sąd nie podziela poglądu Spółki, że poziomy hałasu podane w pozwoleniu zintegrowanym, mają jedynie charakter informacyjny, a tym samym nie mogą być egzekwowane. Odnosząc się do tego stanowiska skarżącej wskazać należy, że pozwolenie zintegrowane jako rodzaj pozwolenia emisyjnego realizuje jeden z najważniejszych celów prawa ochrony środowiska obejmujący zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom oraz ich kontrolę zgodnie z zasadą stosowania najlepszych dostępnych technik. Zasada stosowania najlepszych dostępnych technik przewiduje szacowanie kosztów i korzyści wynikających ze stosowanych środków prawnych i technicznych. Celem tego szacowania jest ochrona środowiska jako całości. W art. 4 ust. 2 p.o.ś. uregulowano zasadę korzystania ze środowiska na podstawie pozwolenia. Słusznie argumentuje J. Stelmasiak, że: "Korzystanie ze środowiska, tzw. szczególne, w świetle art. 4 ust. 2 p.o.ś. wykracza poza korzystanie powszechne i dlatego też każdorazowo wymaga uzyskania odpowiedniego pozwolenia wydanego przez właściwy organ. Ponadto powinno ono w szczególności ustalać zakres i warunki tego korzystania podczas eksploatacji tych instalacji, które powodują emisję. Zgodnie z art. 3 pkt 4 p.o.ś., przez emisję - rozumie się wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi: a) substancje, b) energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne. Z przepisu tego wynika wprost, że hałas jest rodzajem emisji w myśl art. 3 pkt 4 p.o.ś. Zakres i warunki zasady korzystania ze środowiska na podstawie art. 4 ust. 2 p.o.ś. uregulowane w pozwoleniu zintegrowanym powinny odpowiadać racjonalnemu wykorzystaniu zasobów środowiska dla potrzeb przyszłych pokoleń. Nieograniczone korzystanie ze środowiska wykraczające poza ramy korzystania powszechnego może stwarzać zagrożenia, polegające na przekształceniu emisji w zanieczyszczenie. Przyjęcie jako poglądu skarżącej, według którego poziomy hałasu podane w pozwoleniu zintegrowanym, mają jedynie charakter informacyjny mogłoby oznaczać, że skarżąca jako podmiot korzystający ze środowiska miałaby pełną swobodę w przekształcaniu dozwolonej emisji w zanieczyszczenie. W myśl art. 3 pkt. 49 p.o.ś., zanieczyszczenie oznacza emisję, która może być szkodliwa dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, może powodować szkodę w dobrach materialnych, może pogarszać walory estetyczne środowiska lub może kolidować z innymi, uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska.
Z treści art. 180 p.o.ś. wynika, że eksploatacja instalacji powodująca określone w tym przepisie skutki jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane. Przy ustalaniu treści pozwolenia emisyjnego organ ochrony środowiska powinien dokonać najlepszego, z punktu widzenia posiadanej wiedzy o instalacji na podstawie wniosku o wydanie pozwolenia, sposobu określenia warunków jej eksploatacji.
Organ ochrony środowiska na podstawie informacji zawartych we wniosku o wydanie pozwolenia emisyjnego powinien także przewidywać, jakie mogą być nieznane przyszłe skutki eksploatacji instalacji. Obowiązek ten wynika z treści zasad prewencji i przezorności (art. 6 p.o.ś.). Zasady te wzmacniają podstawy prawne wydawania pozwolenia emisyjnego. Celem prewencyjnej ochrony środowiska w procesie wydawania pozwolenia emisyjnego powinno być zredukowanie wielkości emisji wynikającej z eksploatacji instalacji. W ten sposób rosną korzyści dla środowiska. Pozwolenie emisyjne jest przykładem decyzji podejmowanej w warunkach niepewności skutków dla środowiska wynikających z eksploatacji instalacji. Organ ochrony środowiska przed wydaniem pozwolenia emisyjnego powinien ustalić, czy najbardziej prawdopodobne skutki eksploatacji instalacji, które mogą wystąpić z całkowitą pewnością, mieszczą się w warunkach dozwolonej emisji. Organ ten powinien także uwzględnić zaistnienie nieprzewidzianych okoliczności wynikających z eksploatacji instalacji na zasoby środowiska.
Według NSA "każdy podmiot korzystający ze środowiska, który dopiero po raz pierwszy rozpoczyna eksploatację danej instalacji, musi przed rozpoczęciem tej działalności posiadać wymagane pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii w świetle art. 180 i 181 p.o.ś., które właściwy organ ochrony środowiska wydaje na wniosek zainteresowanego podmiotu. Musi to być więc ten sam rodzaj dotychczas posiadanego pozwolenia tzw. sektorowego – jeżeli nie było to pozwolenie zintegrowane – w rozumieniu art. 181 ust. 1 pkt 1 p.o.ś." (zob. wyrok NSA z 8.05.2012 r., II OSK 353/12, LEX nr 1252033).
Przypomnieć należy, że pozwolenie zintegrowane jest rodzajem pozwolenia emisyjnego. Do pozwolenia zintegrowanego z jednej strony są stosowane wyżej cytowane przepisy ogólne, dotyczące wszystkich pozwoleń, z drugiej strony część tych wymagań powinna być w odpowiedni sposób modyfikowana lub uzupełniana.
Zgodnie z art. 201 p.o.ś., prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Z uwagi na to, że pozwolenie zintegrowane jest rodzajem pozwolenia emisyjnego, wobec czego jego treść powinna być ustalana z uwzględnieniem: 1) ogólnych wymagań adresowanych do wszystkich pozwoleń; 2) szczegółowych wymagań związanych z pozwoleniem na dokonywanie określonej emisji – pod warunkiem jednak, że przepisy ustawy nie ustanawiają wymagań odmiennych. Jednym z ważniejszych założeń ustalania treści pozwolenia zintegrowanego jest przyjęcie przez ustawodawcę, że ma ono obejmować całość oddziaływania instalacji na środowisko, a więc wszystkie emisje dokonywane przez instalację, a także pobór wody. Ustalając treść pozwolenia zintegrowanego, nie trzeba więc oceniać, czy z punktu widzenia przepisów szczegółowych dana instalacja musi mieć pozwolenie na określoną emisję. Zakwalifikowanie instalacji do grupy wymagających tego typu pozwolenia jest równoznaczne z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na każdą z powodowanych emisji. Z treści art. 211 ust. 1 p.o.ś. wynika, że pozwolenie zintegrowane jest rodzajem pozwolenia emisyjnego i stąd dotyczą go wymagania ogólne adresowane do wszystkich pozwoleń. Tezie skarżącej, według której poziomy hałasu podane w pozwoleniu zintegrowanym, mają jedynie charakter informacyjny przeczy w szczególności treść art.: 202, 204, 205 i 211, 215 p.o.ś.
Pozwolenie zintegrowane, którego adresatem jest skarżąca określa: wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu poza zakładem, wyrażonymi wskaźnikami hałasu LAeq D lub LAeq N.
W piśmiennictwie wskazano, że "Poziom dozwolonej emisji jest bowiem automatycznie skutkiem zastosowania odpowiedniej normy dopuszczalnego poziomu hałasu – a więc standardu jakości środowiska. Zauważyć przy tym trzeba, że pozwolenie zintegrowane pełni w omawianym zakresie identyczną rolę jak decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu. W obu wypadkach oznacza to, że postanowienia decyzji można sprowadzić do następującego polecenia – emituj tyle, aby nie zostały przekroczone standardy jakości. Wynika to jasno z postanowień art. 118c. Potwierdza to też następujące orzeczenie: «z chwilą emisji hałasu poza teren zakładu na teren sąsiedni, jeżeli jest to teren, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 PrOchrŚrod, zakład musi się liczyć z koniecznością przestrzegania dopuszczalnego poziomu hałasu, który na tym chronionym terenie nie może przekroczyć ustalonego decyzją wydaną w trybie art. 115a ust. 1 poziomu dopuszczalnego hałasu» (wyr. WSA w Olsztynie z 2.9.2008 r., II SA/Ol 25/08, Legalis)" (J. Jerzmański, Komentarz do art. 115a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, [w:] Prawo ochrony środowiska. Komentarz, M. Górski, M. Pchałek, W. Radecki, J. Jerzmański, M. Bar, S. Urban, J. Jendrośka, Warszawa 2019.
W niniejszej sprawie nie jest przedmiotem sporu, że Marszałek [...] ww. decyzją z [...] listopada 2015 r. udzielił Spółce pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji w gospodarce odpadami do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę. obróbki w strzępiarkach odpadów metalowych, w tym zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich części - strzępiarki odpadów metalowych, położonej na terenie działalności spółki P. w m. P., przy ul. [...]. gmina [...], w której określił wielkość emisji hałasu emitowanego do środowiska przez powyższą instalację, wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu, w odniesieniu do terenów chronionych akustycznie (pkt 6.4.1.). Pomiary hałasu przeprowadzone w dniu [...] listopada 2018 r. w porze dnia, przez Laboratorium WTOS w P. wykazały przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu określonych decyzją Marszalka [...], podczas pracy źródeł hałasu wymienionych w pkt 6.4.2. tej decyzji tj. strzępiarki. koparko-ładowarki (szt. 4). wózka widłowego (2 szt.) i transportu samochodowego (samochody ciężarowe i osobowe).
WIOŚ na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy p.o.ś., a także na podstawie art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1,2,4, p.o.ś., które zostały szczegółowo omówione w zaskarżonej decyzji, zobligowany był do wydania decyzji w sprawie wymiaru kary biegnącej. Nie jest zasadny według Sądu, zarzut, że decyzja organu I instancji została wydana bez podstawy prawnej. Organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., oparł się na tym samym materiale dowodowym, który został zgromadzonym przez WIOŚ. Nie jest również zasadny zarzut, że decyzja GIOŚ wydana została bez podstawy prawnej.
Zdaniem Sądu, skarżona decyzja oparta jest na prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego tj. przepisów p.o.ś.; nadto: uwzględnia wszystkie te okoliczności, które stanowiły podstawę dla prawidłowego zastosowania ww. norm prawnych.
Podsumowując należy wskazać, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a sposób interpretacji i zastosowanie norm prawnych przez GIOŚ był poprawny. W ocenie Sądu, nie można również stwierdzić naruszeń przepisów k.p.a., na które wskazano w skardze, ani innych przepisów, które mogłyby stać się podstawą do uchylenia rozstrzygnięcia organu II instancji.
Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.