IV SA/Wa 1067/08

IV SA/Wa 1067/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OZ 387/09 - Postanowienie NSA z 2009-05-07
II OSK 2352/10 - Wyrok NSA z 2011-03-16
II OZ 1026/09 - Postanowienie NSA z 2009-11-20
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art. 24
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi G. H. i A. S. na uchwałę Rady Miasta i Gminy K. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -
Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] marca 2008 roku, Nr [...] Rada Miejska K. odrzuciła zarzuty H. S., M. M., M. Z., M. B., E. R., L. R., G. P., G. H. i A. S. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu S.
Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie złożyli E. R., L. R., M. Z., G. H. i A. S. podnosząc zarzuty:
1) naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez wprowadzenie do porządku obrad Rady Miejskiej kwestii rozpatrzenia zarzutu H. S., M. M., M. Z., M. B., E. R., L. R., G. P., G. H. i A. S. dopiero podczas sesji rady,
2) narzucenia radnym sposobu rozstrzygnięcia zarzutów do projektu planu poprzez fakt, iż przedmiot obrad określony został, jako odrzucenie protestów
i zarzutów dotyczących projektu planu,
3) naruszenia prawa poprzez przeprawienie daty na projekcie planu, który był wyłożony po raz drugi w 2007 roku,
4) pozbawienia skarżących prawa zapoznania się z prognozą wpływu planu
na środowisko,
5) braku wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały
o odrzuceniu zarzutu,
6) naruszenia interesu prawnego poprzez bezpodstawne poszerzenie ulicy [...] z 8m do 10 m,
7) sporządzenia projektu planu na nieaktualnej mapie sytuacyjno
– wysokościowej co spowodowało wyznaczenie osi drogi niezgodnie
z mapami przyjętymi do zasobów geodezyjnych przez co wyznaczono
oś przez środek drogi o szerokości 3 m podczas, gdy z map geodezyjnych wynika, że droga ma szerokość 6 m,
8) bezpodstawnego potraktowania wystąpienia z dnia [...] sierpnia 2007 roku, złożonego w Urzędzie Gminy 21 sierpnia 2007 roku tylko częściowo jako zarzutu do projektu planu, podczas gdy pismo to powinno w całości być potraktowane jako zarzut,
9) bezzasadnego przyjęcia, że zastrzeżenie o braku zgodności między rozwiązaniami przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. z planem zagospodarowania [...] jest protestem, a nie zarzutem,
10) niedopuszczalności ustaleń planu z oczekiwaniami oraz wolą wieloletnich mieszkańców terenu, którego projekt planu dotyczy,
11) wydania wyroku skazującego w sprawie urzędniczki, która była odpowiedzialna za przygotowanie planu zagospodarowania przestrzennego S.
Nadto w kolejnych pismach procesowych podniesione zostały przez skarżących następujące zarzuty:
1) niedoręczenia skarżącym G. H. i A. S. uchwały Rady Miejskiej odrzucającej zarzut do projektu planu,
2) bezpodstawnego wpisania w protokole sesji Rady Miejskiej, iż na posiedzeniu głos zabrał G. H., podczas gdy nie uczestniczył on w tym posiedzeniu,
3) bezpodstawnego przyjęcia, iż ulica [...] jest drogą publiczną na całej swej długości, podczas gdy ma ona status drogi publicznej tylko na części jej przebiegu.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska K. wniosła
o odrzucenie skargi G. H. z powodu niedochowania przez skarżącego terminu do jej wniesienia oraz o odrzucenie skargi A. S. z powodu braku interesu prawnego do jej wniesienia oraz o oddalenie skargi E. R. i L. R.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnośnie do skargi wniesionej przez A. S. skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżąca nie posiada ani interesu prawnego ani uprawnienia, którego naruszenie upoważniałoby ją do wniesienia zarzutu
do projektu planu.
W przedmiotowej sprawie procedura planistyczna toczyła się na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym
(Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze. zm.).
Zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mógł wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte
w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym
do publicznego wglądu.
W wyroku z dnia 8 października 2008 roku, sygn. akt II OSK 487/08 (LEX
nr 511475) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Art. 23 i art. 24 u.z.p. nie dokonują klarownego, jednoznacznego rozróżnienia interesu prawnego i interesu faktycznego. Narusza interes prawny podmiotu uchwała nakładająca nań nowy obowiązek lub zwiększająca zakres obowiązku już istniejącego, albo też pomniejsza uprawnienie przysługujące podmiotowi lub całkowicie to uprawnienie odejmuje."
Powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w przedmiotowej sprawie.
Z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym wynikało, że ustawa ta określała zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania.
Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mogło odnosić się, zdaniem Sądu, przede wszystkim do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości położonych na terenie objętym planem lub nieruchomości sąsiadujących z tym terenem. Naruszenie interesów lub uprawnień może dotyczyć również podmiotów posiadających tytuł prawny do nieruchomości o charakterze obligacyjnym lub tytuł prawny wynikający ograniczonego prawa rzeczowego. Naruszenie interesu prawnego lub obowiązku będzie w tym przypadku wprawdzie naruszeniem pośrednim, wynikającym z naruszenia praw właściciela nieruchomości lub użytkownika wieczystego nieruchomości, jednakże z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym nie wynikało, by naruszenie to musiało być bezpośrednie.
Odnosząc powyższe rozważania do sytuacji skarżącej A. S. stwierdzić należy, iż skarżąca nie wykazała, by ustalenia projektu planu naruszały jej interes prawny lub uprawnienie. Skarżąca nie jest, ani właścicielem ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętej projektem planu lub nieruchomości sąsiadującej z obszarem objętym projektem planu.
Za niezasadne uznać należy twierdzenia skarżącej, iż jest ona współwłaścicielką części działki o nr ew. [...]. Skarżąca twierdzi, iż jest właścicielką 265 m2, zaś Z. G. i M. G. są właścicielami 2200 m2, przy czym władającymi całością działki o nr ew. [...] są Z. G. i M. G. Skarżąca wskazała, iż Z. G. i M. G. nabyły dawną działkę o nr ew. [...] o powierzchni 2200 m2, wydzieloną z nieruchomości objętej księgą wieczystą KW Nr [...], jednakże ogradzając swoją nieruchomość zajęły część nieruchomości należącej do skarżącej o powierzchni 265 m2.
Odnosząc się do tych twierdzeń skarżącej wskazać należy, iż przepisy prawa cywilnego, jak też przepisy prawa administracyjnego nie przewidują możliwości bycia właścicielem nieruchomości, która nie ma wydzielonych granic. Własność nieruchomości musi dotyczyć co najmniej jednej wyodrębnionej geodezyjnie działki. Nie można natomiast być właścicielem 265 m2 powierzchni wchodzących w skład określonej działki.
Powiększenie działki o nr ew. 39 o 265 m2 kosztem innej działki, jak twierdzi skarżąca bez tytułu prawnego, nie powoduje wydzielenia na rzecz skarżącej odrębnej działki o takiej powierzchni. Jeśli istotnie jest tak, jak twierdzi skarżąca,
że powierzchnia działki o nr ew. [...] została bezprawnie powiększona kosztem powierzchni działki, z której działka o nr ew. [...] została wydzielona, to oznacza
to, że powierzchnia 265 m2 nadal jest częścią działki, z której wydzielono działkę
o nr ew. [...].
Działka o nr ew. [...] została wydzielona z działki o nr ew. [...]. Z działki o nr ew. [...] wydzielone zostały m.in. działki o nr ew. [...] i [...]. Działka o nr ew. [...] graniczy z działką o nr ew. [...] i należy do G. H. Został on jej właścicielem
na skutek darowizny dokonanej na jego rzecz przez A. S. Tym samym bezprawne, jak twierdzi skarżąca, powiększenie działki o nr ew. [...] o 265 m2 mogło uszczuplić wyłącznie powierzchnię obecnej działki o nr ew. [...], której właścicielem jest G. H.
Zapis zawarty w ewidencji gruntów jest błędny i nie może być dowodem
wskazującym na to, że skarżąca A. S. jest współwłaścicielką działki o nr ew. [...].
Uprawnienia A. S. do zaskarżenia uchwały o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie uzasadniają również jej twierdzenia, że posiada ona prawo własności do gruntu pod drogą wewnętrzną wydzieloną z dawnej działki
o nr ew. [...], związane z następstwem prawnym po F. S.
Skarżąca twierdzi, że w 1948 roku z nieruchomości o nr ew. [...], na mocy przepisów o wywłaszczeniach, wydzielono pas gruntu o szerokości 3 m i powierzchni 1520 m2 w celu utworzenia drogi. Nie został jednak, zdaniem skarżącej, uregulowany stan prawny i w księdze wieczystej jako właścicielka nadal figurowała F. S. F. S. była też zobowiązana do opłacania podatków z grunt przeznaczony pod drogę.
Skarżąca stwierdziła również, że w 1961 roku dokonano z urzędu podziału nieruchomości poprzez odjęcie kolejnego pasa gruntu o szerokości 3 m i powierzchni 1218 m2, na całej długości działki, w celu poszerzenia drogi, co zapisano w akcie notarialnym. Również w tym przypadku w księdze wieczystej, jako właścicielka pozostała F. S.
Nie kwestionując powyższych twierdzeń skarżącej stwierdzić należy,
iż do dnia 1 stycznia 1965 roku, kiedy to zaczęła obowiązywać ustawa z dnia
23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny, obowiązywał dekret z dnia 11 października 1946 roku Prawo rzeczowe. Przepisy dekretu z dnia 11 października 1946 roku Prawo rzeczowe nie wymagały dla przeniesienia prawa własności konieczności ujawnienia tego faktu w księdze wieczystej. Wpis w księdze wieczystej ma jedynie taki skutek, że powstaje domniemanie, iż wpisane w niej prawo jest zgodne
z rzeczywistym stanem prawnym. Jest to jednak domniemanie, które może zostać podważone. Jeśli właściciel nieruchomości sprzedał nieruchomość, to nie może jej sprzedać po raz drugi, tylko dlatego, że nowy nabywca nie został jeszcze ujawniony w księdze wieczystej.
Obalenie domniemania wynikającego z księgi wieczystej może nastąpić nie tylko w postępowaniu o uzgodnienie stanu ujawnionego w księdze wieczystej
z rzeczywistym stanem prawnym, ale w każdym innym postępowaniu, jako przesłanka rozstrzygnięcia.
W przedmiotowej sprawie domniemanie wynikające z faktu, iż F. S. figuruje w księdze wieczystej nie świadczy o tym, że pozostała ona właścicielką tych części nieruchomości, które wydzielone zostały z jej nieruchomości pod drogę. Domniemanie wynikające z księgi wieczystej zostało obalone w wyniku faktów przedstawionych przez samą skarżącą, która stwierdziła, że nieruchomości wydzielone pod drogę zostały zbyte na rzecz Państwa. Dodatkowo fakt ten potwierdza załączony przez skarżącą akt notarialny Nr [...] z dnia
[...] czerwca 1963 roku, gdzie zawarta jest informacja, że odstępuje na własność Państwa bezpłatnie dwie działki gruntu.
Okoliczność, iż skarżąca A. S. jest następcą prawnym F. S. nie daje podstaw do przyjęcia, iż uchwała o odrzuceniu zarzutu naruszyła jej interes prawny lub uprawnienie. F. S. utraciła bowiem własność nieruchomości wydzielonych pod drogę.
Uprawnienia A. S. do zaskarżenia uchwały o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie mogą być również wywodzone z faktu, iż domaga się ona odszkodowania za przejęte na własność Państwa nieruchomości należącej do jej poprzedniczki prawnej F. S. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania nie wpłynie w żaden sposób na możliwość uzyskania przez skarżącą ewentualnego odszkodowania. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania nie wpłynie ani na dopuszczalność dochodzenia roszczeń, ani
na ich zakres i wysokość.
Błędne potraktowanie przez Radę Miejską zastrzeżeń do projektu planu, jako zarzutów do projektu planu nie oznacza, że zastrzeżenia skarżącej przekształciły się
w zarzut.
Z powyższych względów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skargę A. S. należało oddalić.
Skargi E. R., L. R. i M. Z. zostały odrzucone (k – 114 i 119 akt sądowych).
Odnośnie do zarzutów podniesionych w skardze przez G. H., zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługiwały one
na uwzględnienie.
Przed przystąpieniem do odniesienia się do zarzutów podniesionych przez skarżącego należy zaznaczyć, iż G. H. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. We wniesionym zarzucie podniesione zostały konkretne zastrzeżenia. Rolą Sądu jest w tej sytuacji dokonanie oceny, czy Rada Miejska należycie odniosła się do argumentów zawartych w zarzucie. Nie jest natomiast rolą Sądu dokonywanie oceny całości uregulowań zawartych w projekcie planu jak również ocena zasadności argumentów, które w zarzucie nie były podnoszone.
Mając na względzie wskazany wyżej zakres kontroli, zdaniem Sądu, stwierdzić należy, iż zarzuty podniesione w skardze są niezasadne i nie mogą być podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.
Niezasadny jest zarzut, iż radnym narzucono treść rozstrzygnięcia poprzez określenie, iż przedmiotem obrad będzie odrzucenie protestów i zarzutów do projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Sposób sformułowania przedmiotu obrad nie skutkuje automatycznie rodzajem rozstrzygnięcia podejmowanego przez radnych. Jak wynika z załączonego do skargi protokołu nr [...] z obrad Rady Miejskiej, głosując nad projektami uchwał w sprawie odrzucenia zarzutów do projektu planu, były głosy za, głosy wstrzymujące się jak też i głosy przeciwko odrzuceniu zarzutów. Przykładowo w sprawie projektu uchwały o odrzuceniu zarzutu zgłoszonego przez E. N. za projektem uchwały o odrzuceniu zarzutu głosowało 11 radnych,
5 wstrzymało się od głosu, a 3 było przeciw podjęciu uchwały o odrzuceniu zarzutu.
Z kolei w sprawie projektu uchwały o odrzuceniu zarzutu zgłoszonego przez D. M. 11 radnych głosowało za, 5 przeciw, a 4 wstrzymało się od głosu. Jak wskazują przytoczone przykłady głosowań sposób określenia przedmiotu obrad nie spowodował ograniczenia możliwości oceny przez radnych podnoszonych
w zarzutach argumentów i nie spowodował narzucenia radnym sposobu głosowania. Przytoczne przykłady głosowań wskazują też, że niezgodne z rzeczywistością jest twierdzenie skarżącego, że: "wszystkie zarzuty i protesty zostały na sesji Rady odrzucone prawie jednogłośnie, bo tylko sporadycznie przy 1 głosie sprzeciwu". Jest to twierdzenie sprzeczne z treścią dowodu, który sam skarżący załączył do skargi.
Za niezasadny uznać należy podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym poprzez
to, że radni dopiero na sesji głosowali nad zmianą porządku obrad i wprowadzeniem do porządku obrad punku kwestii odrzucenia zarzutu wniesionego przez skarżącego. Wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 20 ust. 1a wymienionej wyżej ustawy rada gminy może wprowadzić zmiany w porządku bezwzględną większością głosów ustawowego składu rady. Zmiana porządku obrad jest uprawnieniem rady i skorzystanie przez radę gminy z tego uprawnienia nie może być uznane
za uchybienie. Wprowadzenie do porządku obrad kwestii odrzucenia zarzutu wniesionego przez skarżącego dopiero na sesji rady nie miało wpływu na sposób rozstrzygnięcia tego zarzutu. Argumenty skarżącego przemawiające
za uwzględnieniem zarzutu zawarte zostały w piśmie z dnia 15 sierpnia 2007 roku (data wpływu do Urzędu Gminy K. – 21 sierpnia 2007 r.). Nie obecność wszystkich osób wnoszących zarzut na posiedzeniu Rady Miejskiej
i zabranie przez nich głosu na sesji rady mogłoby jedynie skutkować powtórzeniem już przedstawionych argumentów.
Odnośnie do zarzutu skargi przeprawienia daty na projekcie planu, który był wyłożony po raz drugi 2007 roku stwierdzić należy, iż zarzut ten nie został podniesiony w zarzucie do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut ten podniesiony został dopiero w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie może być podstawą do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej uchwały.
Niewątpliwie nie powinno mieć miejsca przeprawianie daty, tylko skreślenie pierwotnej daty i wpisanie nowej. Jeśli w podczas wyłożenia projektu planu w 2002 roku był inny przebieg drogi, niż podczas wyłożenia w projektu planu w 2003 roku,
to okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący wniósł zarzuty do projektu planu, który został wyłożony w 2007 roku i dla rozstrzygnięcia sprawy istotna jest okoliczność, jaki jest przebieg drogi w tym projekcie.
Podniesiony w skardze zarzut niemożności zapoznania się z prognozą wpływu planu na środowisko nie był przedmiotem zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Podniesiony w skardze zarzut, iż projekt planu został sporządzony
na niekatulanej mapie sytuacyjno – wysokościowej, co spowodowało wyznaczenie osi drogi niezgodnie z mapami przyjętymi do zasobów geodezyjnych składnicy map
w P., nie był podniesiony w zarzucie do projektu planu zawartym w piśmie
z dnia [...] sierpnia 2007 roku, które wpłynęło do Urzędu Gminy K. w dniu 21 sierpnia 2007 roku. Sądowi z urzędu natomiast wiadomo, że zastrzeżenie tego rodzaju podnoszone było w innym zarzucie. Skarga na uchwałę odrzucającą między innymi ten zarzut, była rozpoznawana w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1024/08.
Zarzuty te podniesione zostały dopiero w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i nie mogą być podstawą do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej uchwały.
W wyroku z dnia 11 grudnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1606/09 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: (..) kontrola sądu administracyjnego polegająca na badaniu legalności zaskarżonej uchwały
w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może dotyczyć jedynie sposobu rozstrzygnięcia przez radę tych zarzutów, które zostały sformułowane w treści zarzutów przedstawionych radzie i podlegających rozpoznaniu przez radę".
Przytoczony wyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie.
Za niezasadny uznać należy, zdaniem Sądu, zarzut, iż zaskarżona uchwała nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Okoliczność,
iż skarżący odmiennie interpretuje przepisy prawa oraz nie zgadza się z ustaleniami faktycznymi, które legły u podstaw wydania zaskarżonej uchwały, nie uzasadnia stawianego przez skarżącego zarzutu braku należytego odniesienia się przez Radę Miejską do zarzutu.
Zdaniem Sądu, Rada Miejska należycie odniosła się do argumentów podniesionych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 roku. W piśmie tym jego autorzy stwierdzili, iż protestują przeciwko rozwiązaniom komunikacyjnym zmierzającym poprzez bezzasadne poszerzanie dróg, do zaspokojenia oczekiwań developerów. Zdaniem autorów pisma dążenie do zurbanizowania terenu [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu jest sprzeczne z zapisami zawartymi w studium, gdzie przewidziano, że naczelnym zadaniem władz gminy jest ochrona przed urbanizacją tego terenu. Dążenie do urbanizacji zgodnie z wnioskami developerów, czemu będą sprzyjały szerokie drogi dojazdowe i wycięcie drzew, przeczy założeniom studium, tym bardziej, że nie jest przewidziane w najbliższych latach odprowadzanie ścieków sanitarnych oraz włączenie w system zaopatrzenia w wodę oparty na układach wodociągowych. Zwarta zabudowa, zdaniem autorów pisma, spowoduje degradację środowiska gruntowo – wodnego. Bezzasadnie, zdaniem autorów pisma, na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu zaprojektowano drogi dojazdowe – ulice znacznie szersze niż ulice przewidziane w planie zagospodarowania przestrzennego S. W planie tym szerokość ulic dojazdowych ustalona została na 8 metrów pomimo mniejszej minimalnej powierzchni zabudowy działek.
Ustalenia planu, zdaniem autorów pisma, nie powinny pozostawać
w sprzeczności z oczekiwaniami, a nawet wolą mieszkańców terenu, dla którego plan jest uchwalany.
Zdaniem autorów pisma bezzasadne jest poszerzanie ulicy [...]
z zaakceptowanych przez radnych poprzedniej kadencji 8 metrów do 10 metrów. Spowoduje to, zdaniem autorów pisma, konieczność wyburzenia po stronie południowej tej ulicy 410 metrów ogrodzeń, przestawienia transformatora oraz konieczność wyburzenia części niedawno wzniesionych budynków. Konieczność wypłacenia odszkodowań będzie, zdaniem autorów pisma, świadczyć
o niegospodarności Burmistrza zwłaszcza, że nie podjęto żadnych kroków,
by zapobiec stawianiu następnych ogrodzeń.
Autorzy pisma stwierdzają, że złożyli wniosek o dokonanie aktualizacji ewidencji gruntów oraz, że proponowano alternatywne rozwiązanie komunikacyjne polegające na wprowadzeniu ruchu okrężnego jednokierunkowego.
Przyjęte normy komunikacyjne w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. z planem zagospodarowania [...] oraz z rozwiązaniami planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości sąsiedniej, to jest J.
Przytoczone wyżej zastrzeżenia, zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 roku, pozwalają stwierdzić, iż część z tych zastrzeżeń ma charakter protestu, a cześć z nich ma charakter zarzutu. O zarzucie można mówić wówczas, gdy zapisy zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego naruszają interes prawny lub uprawnienie danej osoby i osoba ta wnosi zastrzeżenia do tych właśnie zapisów planu. Zastrzeżenia do zapisów zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie naruszają interesów prawnych lub uprawnień danej osoby są wyłącznie protestem. Tego rodzaju zastrzeżenia dotyczą wyłącznie interesu faktycznego osoby wnoszącej zastrzeżenie.
Zgodnie z treścią art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku
o zagospodarowaniu przestrzennym zaskarżyć do sądu administracyjnego można tylko uchwałę o odrzuceniu zarzutu.
Spośród zastrzeżeń zawartych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 roku charakter protestu mają zastrzeżenia, iż rozwiązania komunikacyjne służą zaspakajaniu potrzeb developerów. Twierdzenie, iż rozwiązania zawarte w projekcie planu mają służyć developerom jest wyrazem subiektywnego przekonania skarżącego. Merytoryczne odniesienie się do tego rodzaju argumentu jest niemożliwe. Można jedynie stwierdzić, że planowana przez gminę sieć dróg służyć będzie wszystkim mieszkańcom gminy oraz innym osobom. Nieuwzględnienie żądania skarżącego, by zaprojektowana została taka sieć dróg, która nie służyła by developerom narusza wyłącznie interes faktyczny skarżącego. Nie narusza natomiast jego interesu prawnego. Skarżący nie wykazał, jaki interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Sąd, dokonując oceny zgłoszonego przez skarżącego zastrzeżenia z urzędu, również nie stwierdza, by naruszony został w tym przypadku interes prawny skarżącego lub przysługujące mu uprawnienie.
Narusza interes faktyczny skarżącego nieuwzględnienie zgłoszonego przez niego zastrzeżenia, by w projekcie planu zrezygnować z urbanizacji terenu [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Skarżący nie wykazał, jaki interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Sąd dokonując oceny zgłoszonego przez skarżącego zastrzeżenia z urzędu również nie stwierdza, by naruszony został w tym przypadku został naruszony interes prawny skarżącego lub przysługujące mu uprawnienie. Okoliczność, iż w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidziano urbanizację określonych terenów nie nakłada
na skarżącego obowiązku budowy budynku na jego działce jak również nie ogranicza w inny sposób możliwości zagospodarowania działki skarżącego.
Okoliczność, iż na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu zaprojektowano drogi dojazdowe – ulice znacznie szersze niż ulice przewidziane w planie zagospodarowania przestrzennego S. także narusza jedynie interes faktyczny skarżącego. Żaden przepis prawa nie daje bowiem skarżącemu uprawnienia do tego, by na terenie objętego projektem planu były drogi o żądanej przez skarżącego szerokości. Okoliczność, iż obszar objęty planem zagospodarowania [...] przylega do obszaru objętego planem zagospodarowania [...] nie oznacza, że rozwiązania przyjęte w planie zagospodarowania [...] muszą powielać rozwiązania zawarte w planie zagospodarowania [...].
Stwierdzenie, iż ustalenia planu nie powinny pozostawać w sprzeczności
z oczekiwaniami, a nawet wolą mieszkańców terenu, dla którego plan jest uchwalany także nie ma charakteru zarzutu. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku
o zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależniają dopuszczalności uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania od zgody mieszkańców terenu, którego plan dotyczy.
Nie ma charakteru zarzutu zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 roku stwierdzenie, iż złożony został przez mieszkańców wniosek o dokonanie aktualizacji ewidencji gruntów. Kwestie związane z aktualizacją ewidencji gruntów nie
są rozstrzygane w postępowaniu planistycznym.
Nie ma też charakteru zarzutu stwierdzenie, iż proponowane było alternatywne rozwiązanie komunikacyjne polegające na wprowadzeniu ruchu okrężnego jednokierunkowego. Nie jest rolą postępowania planistycznego opracowywanie organizacji ruchu ulicznego.
Nie ma charakteru zarzutu zastrzeżenie, iż poszerzenie ulicy spowoduje konieczność wyburzenia budynków. Z treści tego zastrzeżenia nie wynika,
by konieczność wyburzenia budynków dotyczyła działki należącej do skarżącego. Zarówno z załączonego przez skarżącego dokumentu z dnia [...] września 2004 roku noszącego tytuł "Raport o stanie prawnym nieruchomości pochodzących z dawnej działki Nr [...] stanowiącej część rozparcelowanego majątku "S." jak
i z innej dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie wynika, by należąca
do skarżącego działka o nr ew. [...] była zabudowana. W piśmie z dnia [...] sierpnia
2007 roku w ogóle nie zostały wskazane działki, na których znajdują się budynki, które musiałyby być wyburzone. Konieczność wyburzenie budynków nienależących
do skarżącego nie narusza interesu prawnego skarżącego jak również przysługujących mu uprawnień. Skarżący może mieć wyłącznie interes faktyczny
w tym, by budynki znajdujące się na działkach należących do innych osób nie zostały wyburzone.
Nie ma charakteru zarzutu zastrzeżenie, iż poszerzenie ulicy spowoduje konieczność przestawienia transformatora. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zajmuje się kwestią przeniesienia transformatora. W projekcie planu nie ma zapisu, że transformator zostanie przeniesiony na działkę skarżącego. Skarżący może mieć wyłącznie interes faktyczny w tym, by transformator został umiejscowiony w określonym miejscu, jeśli nie jest to miejsce znajdujące się na jego nieruchomości.
Stwierdzenie, iż wymienione wyżej zastrzeżenia, podniesione w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 roku mają charakter protestu, skutkuje niedopuszczalnością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Okoliczność, iż zastrzeżenie dotyczące rozwiązań komunikacyjnych zostało potraktowane przez Radę Miejską, jako zarzut, nie oznacza, iż nabrało ono przez to charakteru zarzutu.
Mają natomiast charakter zarzutu zastrzeżenia dotyczące poszerzenia ulicy [...] do szerokości 10 m oraz konieczności wyburzenia ogrodzeń. Poszerzenie ulicy naruszałoby interes prawny skarżącego, gdyż wiązałoby się
z przeznaczeniem na ten cel części jego nieruchomości. Wiązałoby się to również
z koniecznością rozbiórki ogrodzenia. Naruszenie interesu prawnego samo w sobie nie może być podstawą do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały, jeśli uchwała nie narusza przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała nie narusza wynikającego z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia
7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym tzw. władztwa planistycznego oraz wynikającej z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady równości. Zaskarżona uchwała nie narusza również art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W uzasadnieniu uchwały Rada Gminy należycie uzasadniła konieczność poszerzenia ulicy [...] (str. 3 i 4 uzasadnienia uchwały Rady Miejskiej K. z dnia [...] marca 2008 roku, Nr [...]). Ponowne przytaczanie argumentów wskazanych przez Radę Miejską jest niecelowe. Należy jedynie dodać, że prawo własności nie jest prawem absolutnym i może być ograniczone (art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, ograniczenie przysługującego prawa własności, poprzez przeznaczenie części jego nieruchomości w celu poszerzenia drogi jest uzasadnione i zostało to przez Radę Miejską należycie wykazane.
Twierdzenie, iż wypłata odszkodowania za przejęte nieruchomości będzie świadczyć o niegospodarności władz gminy jest, zdaniem Sądu, twierdzeniem dowolnym i niczym nieuzasadnionym. Oczywistym jest, że za przejęte pod poszerzenie drogi części nieruchomości ich właścicielom należy się odszkodowanie
i jego wypłata nie może być rozpatrywana w kategoriach niegospodarności.
Za bezzasadny uznać należy argument, iż nie podjęto żadnych kroków,
by zapobiec stawianiu następnych ogrodzeń. Autorzy tego argumentu nie wskazują, na jakiej podstawie prawnej władze gminy miałyby zakazać właścicielom nieruchomości budowy ogrodzeń. Sam projekt planu przewidujący poszerzenie drogi nie może być podstawą do wydania takiego zakazu.
Charakter zarzutu ma także podniesiona w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 roku kwestia odprowadzania ścieków z terenu objętego planem oraz włączenia terenu objętego planem do systemu zaopatrzenia w wodę opartego na układach wodociągowych. Odrzucenie tego zarzutu nie może być jednak powodem stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Rada Miejska należycie odniosła się do tego zarzutu w uzasadnieniu uchwały (str. 4 uzasadnienia uchwały Rady Miejskiej K. z dnia [...] marca 2008 roku, Nr [...]). Rozstrzygnięcie Rady Miejskiej w tym przedmiocie nie narusza prawa. Powtarzanie argumentów zawartych w uzasadnieniu uchwały jest niecelowe.
Powtórzone w skardze do sądu administracyjnego zastrzeżenie braku korelacji i zgodności między rozwiązaniami przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. z planem zagospodarowania [...] nie może być podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Jak to zostało wyżej wskazane zastrzeżenie to nie ma charakteru zarzutu. Zastrzeżenie to mogło być potraktowane wyłącznie, jako protest i jako takie nie może być podstawą wyeliminowania z obrotu prawego zaskarżonej uchwały.
Skarżący podniósł ponownie w skardze, że ustalenia planu nie powinny być
w sprzeczności z oczekiwaniami mieszkańców terenu, dla którego plan jest uchwalony. Odnosząc się do tego argumentu, ponownie stwierdzić należy,
iż przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależniają dopuszczalności uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania
od zgody mieszkańców terenu, którego plan dotyczy. Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania gmina musi rozstrzygać wiele różnych sprzecznych interesów. Oczywistym jest w tej sytuacji, nie zawsze jest możliwe uzyskanie akceptacji wszystkich mieszkańców gminy dla rozwiązań planistycznych. W szczególności bardzo często ma to miejsce w sytuacji, gdy zachodzi konieczność uwzględnienia potrzeb ogólnospołecznych kosztem interesów poszczególnych mieszkańców gminy. Tak sytuacja ma miejsce wówczas, gdy istnieje np. konieczność przeznaczenia pod drogę lub jej poszerzenie części nieruchomości będących prywatną własnością. Jeśli właściciel nieruchomości nie zgadza się na przeznaczenie części jego nieruchomości pod budowę lub poszerzenie drogi, to gmina nie może tylko z tego powodu zrezygnować z budowy drogi. Ustalenie w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, iż poszerzenie drogi nastąpi kosztem nieruchomości położonych po obu stronach drogi nie narusza w przedmiotowej sprawie tzw. władztwa planistycznego gminy.
W przedmiotowej sprawie, okoliczność, iż skarżący nie zgadza się
na poszerzenie drogi kosztem swojej działki nie oznacza, że gmina ma obowiązek zrezygnować z poszerzenia drogi. Poszerzenie ulicy [...] jest działaniem racjonalnym i koniecznym. Należy wskazać chociażby na treść pisma H. S., załączonego do akt sprawy przez skarżącego (k – 304 akt sądowych).
W piśmie tym kierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy K. pisze m.in., że obecnie, aby minęły się dwa samochody osobowe trzeba wjeżdżać
na zaorane pole, co stwarza wiele bardzo przykrych incydentów.
Przeznaczenie części nieruchomości pod poszerzenie drogi jest oczywiście pewną uciążliwością dla skarżącego. Nie będzie to jednak wywłaszczenie bez odszkodowania. Za przekazaną pod drogę nieruchomość jak również za ogrodzenia, których rozebrane będzie konieczne, zostanie wypłacone odszkodowanie. Przeznaczenie pod poszerzenie drogi części nieruchomości skarżącego nie pozbawi go możliwości korzystania z pozostałej części nieruchomości. Pełnomocnik skarżącego podniosła, iż z całej powierzchni działki należącej do skarżącego pod zabudowę nadaje się tylko 1600 m2. Nawet, jeśli pod drogę przeznaczone zostanie 10 % tej powierzchni, to jest 160 m2, to i tak pozostanie skarżącemu prawie 1500 m2 powierzchni nadającej się pod zabudowę. Podkreślić należy, iż nie jest
to powierzchnia całej działki o nr ew. [...], która wynosi 8616 m2. W stosunku całej powierzchni działki 160 m2, które zostałyby wykorzystane pod poszerzenie drogi,
to niecałe 2 % całej powierzchni działki.
Zarzut skargi, iż wydany został wyrok w sprawie karnej dotyczącej urzędniczki, która była odpowiedzialna za przygotowanie planu zagospodarowania przestrzennego nie może być podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Skarżący nawet nie uprawdopodobnił, że działania wskazywanej przez niego urzędniczki miały jakikolwiek wpływ na rozpoznanie zgłoszonego przez niego zarzutu.
Odnośnie do zarzutu, iż w protokole posiedzenia wpisano, że głos zabrał G. H., podczas gdy nie był on obecny na sesji Rady stwierdzić należy,
iż zapis ten jest zapisem omyłkowym. Przyznał to pełnomocnik Rady Miejskiej
w piśmie z dnia 31 marca 2010 roku wskazując, iż głos zabierał F. H. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska Rady Miejskiej
w tej kwestii.
Zarzut, iż ulica [...] nie jest drogą publiczną na całej swej długości nie może być podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Okoliczność ta nie wyłącza możliwości zawarcia w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jej poszerzenia na całej jej długości. Jeśli natomiast zaistnieje konieczność uzyskania nieruchomości niezbędnych pod poszerzenie ulicy w drodze wywłaszczenia, to Gmina będzie musiała nadać całej ulicy [...] status drogi publicznej. Nie jest bowiem możliwe wywłaszczenie w celu poszerzenia drogi niepublicznej.
Twierdzenie skarżącego, iż wzdłuż dawnej działki o nr ew. [...] ulica [...] jest drogą wewnętrzną, dla której nigdy nie wydano aktu jednoznacznie wywłaszczającego właścicieli jest, zdaniem Sądu, niezasadny. Nie zostało wydane
rozstrzygnięcie o wywłaszczeniu nieruchomości, jednakże przekazanie nieruchomości wydzielonych z tej działki nr [...] na własność Państwa, które aktualnie są drogą i rowem melioracyjnym, wynika - jak to zostało już wcześniej wskazane – z załączonego przez skarżącego aktu notarialnego Nr [...] z dnia [...] czerwca 1963 roku.
Za bezzasadny uznać należy zarzut, iż zaskarżona uchwała nie została skarżącemu doręczona.
Twierdzenia skarżącego, iż doręczono mu jedynie pismo przewodnie Burmistrza Gminy K. nie zostało przez skarżącego nawet uprawdopodobnione. Nadto wskazać należy, iż skarżący załączył do skargi tekst uchwały Rady Miejskiej K. z dnia [...] marca 2008 roku,
nr [...] oraz uzasadnienie tej uchwały (k – 53 do 58 akt sądowych),
co świadczy o tym, że był w posiadaniu tekstu uchwały oraz jej uzasadnienia.
Doręczenie uchwały odrzucającej zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma znaczenie dla ustalenia rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi został skarżącemu przywrócony. Postanowienie w przedmiocie przywrócenia terminu
do wniesienia skargi zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny
(k – 254, 255 akt sądowych). Kwestia kiedy skarżącemu lub jego pełnomocnikowi doręczono uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie ma w tej sytuacji znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, które Wojewódzki Sąd Administracyjny były zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.