IV SA/Wa 1037/23

IV SA/Wa 1037/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-08-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-05-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Borkowska /przewodniczący/
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec
Marzena Milewska-Karczewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III OSK 2971/23 - Wyrok NSA z 2025-05-22
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec,, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Protokolant st. spec. Iwona Kędzior, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 marca 2023 r. nr DI.420/598/2021.es w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 29 marca 2023r., nr DI.420/598/2021.es Główny Inspektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu odwołania Wójta Gminy B., uchylił w całości decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2021r. i wymierzył Wójtowi Gminy B. karę pieniężną w kwocie 20 000 zł za niedotrzymanie terminu realizacji zadań nałożonych na lata 2017 — 2019 w Programie ochrony powietrza dla województwa [...].
Stan sprawy przedstawiał się następująco:
[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ, organ I instancji), decyzją z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], wymierzył Wójtowi Gminy B. (dalej: strona, skarżący), karę pieniężną w kwocie 55 000 zł, za niedotrzymanie terminów realizacji działań, nałożonych na lata 2017 - 2019 w Programie ochrony powietrza dla województwa [...] - planie działań krótkoterminowych, uchwalonym przez Sejmik Województwa [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r.(dalej: POP), tj. działań określonych w pkt 3.1.1. podpunkty (2) i (3) - poprzez nieosiągnięcie wymaganego efektu ekologicznego (osiągnięto ok. 16,9% wymaganego efektu ekologicznego ograniczenia emisji dla pyłu PM10).
Od decyzji tej strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji. W odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego jak również przepisów postępowania: tj. art. 315a ust.1 pkt 3 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (jt. Dz.U. z 2022r. poz. 2556 z późn. zm. - dalej: Poś), art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. oraz art. 189c k.p.a.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania decyzją z 29 marca 2023r. (nr wskazany na wstępie) uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w całości i orzekł o wymierzeniu Wójtowi Gminy B. kary pieniężnej w kwocie 20 000 za niedotrzymanie terminu realizacji działań nałożonych za lata 2017-2019 w POP – działań określonych w pkt 3.1.1. podpunkty (2) i (3) - nieosiągnięcie efektu ekologicznego (osiągnięto ok. 16,9% wymaganego efektu ekologicznego ograniczenia emisji dla pyłu PM10).
W ocenie GIOŚ odwołanie strony zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej naruszenia przepisów postępowania tj. art. 189c k.p.a. Z akt sprawy a w szczególności z protokołu kontroli nr [...] (kontrola przeprowadzona w okresie od 12 sierpnia 2020r. do 14 października 2020r.) jednoznacznie wynika bowiem, że strona nie zrealizowała w terminie działań określonych w POP poprzez ograniczenie emisji pyłu PM10 – o 13 Mg/rok (w latach 2017 - 2019 wykonano 113 inwestycji polegających na likwidacji kotłów na paliwo stałe (2017 r. – 2 szt., 2018 r.- 50 szt. 2019 r.-61 szt.). Zgodnie bowiem z raportem z bazy inwentaryzacji źródeł ogrzewania budynków w [...], Gmina [...] w latach 2017-2019 osiągnęła efekt ekologiczny dla pyłu PM10 na poziomie 2,195 Mg, co stanowi ok. 16,9% wymaganego efektu ekologicznego.
Stwierdzenie zatem niedotrzymania terminów realizacji działań określonych w POP zgodnie z art. 315a Poś zagrożone jest karą pieniężną, co oznacza że WIOŚ w sytuacji stwierdzenia naruszenia w postaci niedotrzymania terminów realizacji działań określonych w programach ochrony powietrza oraz planach działań krótkoterminowych zobligowany jest do wymierzenia kary pieniężnej. GIOŚ zauważył jednak, że w dacie naruszenia (do dnia 31 grudnia 2018r. ), którego dopuściła się strona, wskazany wyżej przepis art. 315a Poś obowiązywał w brzmieniu odmiennym pod względem wysokości zagrożenia karą (tj. od 10 000 do 500 000 zł) niż w dacie orzekania przez WIOŚ (tj. od 50 000 do 500 000 zł). W ocenie GIOŚ organ I instancji winien był zatem zastosować przepis art. 189c k.p.a. stanowiący, że jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony.
Z tego też względu uznając, iż przepis art. 315a Poś był względniejszy dla strony (niższa dolna granica wysokości kary.) w ocenie organu odwoławczego należało zastosować art. 315a Poś w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2018 r. Mając zatem na względzie, że organ I instancji nie zastosował ww. przepisu w sprawie, GIOŚ uchylił orzeczenie tego organu i orzekł w sprawie poprzez wymierzenie kary w nowym wymiarze z uwzględnieniem art. 189c k.p.a. tj. w wys. 20 000 zł. Organ wskazał przy tym, że kara ta stanowi zaledwie 4% górnego limitu (tj. 500 000 zł). W ocenie GIOŚ, mimo iż jest ona bardzo niska to jednak winna spełnić podstawową jej funkcję, którą nie jest represja, ale zmobilizowanie Wójta Gminy B. do intensyfikacji działań w celu poprawy stanu powietrza. Wymierzając karę we wskazanej wyżej wysokości organ odwoławczy wziął również pod uwagę, iż pozostałe działania określone w POP zostały przez gminę zrealizowane.
Organ wyjaśnił również, że uzyskany przez Gminę B. efekt ekologiczny został określony na podstawie danych (bazy inwentaryzacji źródeł ogrzewania), do wprowadzania których zobowiązany jest Wójt Gminy B.. Ponadto szczegółowy raport emisji efektu ekologicznego dla pyłu PM10 za lata 2017-2019 będący załącznikiem do protokołu kontroli został podpisany przez stronę, czyli strona zgodziła się z jego zapisami. Tym samym podnoszone przez stronę zarzuty naruszenia przepisów postępowania w ocenie GIOŚ były chybione.
Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie zachodziły również wskazane w art. 189f § 1, 2 i 3 k.p.a. przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem GIOŚ z 29 marca 2023r. Wójt Gminy B., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył decyzję GIOŚ w całości i zarzucił jej naruszenie prawa materialnego oraz prawa procesowego , tj. :
- art. 315a ust. 1 pkt 3 Poś poprzez:
a) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że administracyjna kara pieniężna określona w ww. przepisie nałożona może być za brak wystąpienia pożądanych efektów ekologicznych ograniczenia emisji wskazanych w programie ochrony powietrza, w sytuacji gdy przepis ten umożliwia jedynie karanie za niedotrzymania terminów realizacji działań określonych w programie ochrony powietrza, obowiązek wykonania których nałożony został na ukarany podmiot,
b) a w konsekwencji błędnej wykładni "błędne zastosowanie tego przepisu i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej nie za nie osiągnięcie wskazanych w programie ochrony powietrza efektów ekologicznych",
- art. 7,77 § 1 oraz 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez:
a) wadliwe ustalenie, że Gmina B. nie zrealizowała w terminie działań określonych w punkcie 3.1.1. podpunkty (2) i (3) Programu Ochrony Powietrza dla Województwa [...],
b) nie wskazanie jakich działań nie wykonała Gmina B.,
c) ustalenie w sposób uznaniowy i dowolny, że Gmina B. osiągnęła "ok. 16,9% wymaganego efektu ekologicznego ograniczenia emisji dla pyłu PM10" oraz nie wyjaśnienie w jaki sposób wartość taka została ustalona.
Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżący wniósł o : uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skarżący szczegółowo uargumentował stawiane w niej zarzuty podkreślając, że jak wynika z zaskarżonej decyzji odwołujący nie został ukarany za niezrealizowanie jakichś określonych, możliwych do jednoznacznego wskazania, policzalnych i mierzalnych działań, obowiązek wykonania których, w określonym czasie, nałożony został na niego przez POP, ale za nieosiągnięcie założonego w POP efektu ekologicznego. Podniesiono, że przepis art. 315a ust. 1 pkt 3 Poś, umożliwia nakładanie administracyjnych kar pieniężnych jedynie za niedotrzymanie terminów realizacji działań określonych w programach ochrony powietrza, nie zaś za to, że nie został osiągnięty założony przez autora programu efekt ekologiczny tychże działań. Jest to oczywiste, biorąc pod uwagę, że w demokratycznym państwie prawa niewyobrażalne jest karanie podmiotu za skutek, czy jak w tym przypadku brak skutku, niezależny od karanego podmiotu szczególnie, że jakość powietrza, w tym w zakresie ilości w nim pyłu PM10, zależy od szeregu czynników, nie tylko od działań gminy, na terenie której wykonywane są pomiary jakości powietrza. Tym samym w ocenie skarżącej nie jest prawnie dopuszczalne nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 315a ust. 1 pkt 3 Poś, tylko za to że realizacja programu ochrony powietrza nie doprowadziła na terenie danej gminy do poprawy jakości powietrza w założonym w programie stopniu.
W ocenie skarżącego ukaranie go karą finansową możliwe byłoby jedynie w sytuacji gdyby nie wykonał, jakiegoś z zadań określonych w pkt. 3.1.1. podpunkt (2) lub (3) POP i to dodatkowo takiego zadania, które w sposób jednoznaczny byłoby mu przypisane, co jednak nie miało miejsca, bowiem skarżący wykonał wszystkie zadania, obowiązek realizacji których nałożony był na Gminę B..
Podniesiono także, że organ nie "wskazał konkretnych działań, brak realizacji których doprowadził do nie osiągnięcia założonego celu ekologicznego, nie wykazał też dlaczego w ocenie organu to działania właśnie skarżącego (a nie innych podmiotów z listy jednostek realizujących dane zadanie) były powodem nie osiągnięcia celu ekologicznego oraz nie wyjaśnił metodologii obliczeń, które prowadziły organ do ustalenia, że wynikiem działań (braku działań) skarżącego było osiągniecie wymaganego efektu ekologicznego ograniczenia emisji dla pyłu PM10 jedynie "w ok. 16,9%".
W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż w ocenie sądu, zaskarżona decyzja GIOŚ nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawę prawną wymierzania skarżącemu kwestionowanej kary stanowił art. 315a ust. 1 pkt 3 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony Środowiska (jt. Dz.U. z 2022r. poz. 2556 z późn. zm. – dalej: Poś). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku niedotrzymania terminów realizacji działań określonych w programach ochrony powietrza i ich aktualizacjach lub planach działań krótkoterminowych, organ za to odpowiedzialny podlega karze pieniężnej. W realiach niniejszej sprawy, z uwagi na art. 189c k.p.a., do ustalenia wysokości kary administracyjnej w odniesieniu do przedmiotowego deliktu należało – co prawidłowo uczynił organ odwoławczy - stosować stan prawny sprzed zmiany dokonanej ustawą z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1479). Podniesienia w tym miejscu wymaga, że przepis art. 315a ust. 1 Poś przed dniem 1 stycznia 2019 r. określał wysokości kary od 10 000 zł do 500 000 zł. Stosownie zaś do treści art. 96a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ww. ustawy, Wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sprawuje nadzór w zakresie wykonywania zadań określonych w programach ochrony powietrza i planach działań krótkoterminowych przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, starostę oraz inne podmioty. Do wykonywania zadań kontrolnych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska stosuje się przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, z uwzględnieniem ust. 3-6.
Z powyższych przepisów wynika, że odpowiedzialność za realizację zadań określonych w programach ochrony powietrza, do podjęcia których zobowiązana została konkretna gmina, spoczywa na jej organie wykonawczym – tj. wójcie, burmistrzu lub prezydencie miasta, który w tym zakresie podlega kontroli właściwego organu i to ten podmiot podlega karze pieniężnej. Zatem w niniejszej sprawie podmiotem tym jest Wójt Gminy B., który według zapisów POP jest jednostką koordynującą działanie i to on jest zobowiązany do zapewnienia realizacji zadań w zakresie i terminach określonych w POP oraz to na nim spoczywa odpowiedzialność w przypadku ich niewykonania.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy w ocenie sądu organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wbrew zarzutom skargi wyjaśnił on, które elementy materiału dowodowego stanowiły podstawę oceny o niezrealizowaniu w terminie określonych w POP działań oraz jak ustalił, że gmina nie osiągnęła zakładanego w POP efektu ekologicznego. Odnosząc się do ustalonych przez organ okoliczności, które w ocenie Sądu ustalone zostały prawidłowo, podnieść należy, że WIOŚ przeprowadził w okresie od 12 sierpnia 2020r. do 14 października 2020r., kontrolę udokumentowaną protokołem kontroli nr [...], wykonania zadań określonych w POP na lata 2017-2019 przez Wójta Gminy B.. Z ustaleń kontroli wynika m. in. że skarżący nie opiniował projektu aktualizacji POP podczas konsultacji społecznych, uchwalonego Uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] stycznia 2017 w sprawie zmiany uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] grudnia 2009r. zmienionej uchwałą nr [...] z [...] lutego 2011r. oraz uchwałą nr [...] z [...] września 2013r., zgadzając się tym samym z przyjętymi w niej zapisami i rozwiązaniami zmierzającymi do osiągnięcia planowanego efektu ekologicznego, który dla gminy B. w latach 2017-2019 zakładał osiągnięcie efektu ekologicznego na poziomie 13 Mg/rok dla PM10; 13 Mg/rok dla PM2,5; 0,007 Mg/rok dla benzo(a)pirenu (BaP) oraz 223 Mg/rok dla dwutlenku węgla (CO2).
Z protokołu z kontroli nr [...] oraz sprawozdań z realizacji POP przekazywanych przez skarżącego do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], wynika że na terenie Gminy B. w ramach działania 3.1.1 podpunkt (2) "Wprowadzenie ograniczeń w użytkowaniu instalacji na paliwa stałe" i podpunkt (3) "Realizacja gminnych programów niskiej emisji (PONE) - eliminacja niskosprawnych urządzeń na paliwa stałe", w latach 2017 — 2019 wykonano 113 inwestycji polegających na likwidacji kotłów na paliwo stałe (2017 r. -2 szt., 2018 r. - 50 szt., 2019 r. - 61szt.). Osiągnięty poziom efektu ekologicznego jak wynika z treści rozstrzygnięcia oraz znajdującego się w aktach dokumentu został ustalony przez organy na podstawie danych zawartych w bazie inwentaryzacji źródeł ogrzewania (do wprowadzania tych danych z terenu gminy B. zobowiązany był wójt) oraz na podstawie szczegółowego raportu emisji efektu ekologicznego dla PM10 za lata 2017-2019, będącego załącznikiem do protokołu z kontroli, który został podpisany przez skarżącego. Tym samym skarżący zgadzał się z danymi tam zawartymi w tym wskazanym w tym raporcie osiągniętym przez gminę efektem ekologicznym w zakresie PM10 w wysokości 2,195 Mg.
Powyższe oznacza, że organy Inspekcji Ochrony Środowiska zasadnie nałożyły na organ odpowiedzialny za realizację wskazanych w POP zadań (skarżącego), karę pieniężną. Rację należy przy tym przyznać GIOŚ, który wskazał, że nałożenie kary jest obligatoryjne o czym świadczy użycie przez ustawodawcę we wskazanym przepisie sformułowania: "organ za to odpowiedzialny podlega karze". Tak więc kwestia nałożenia na organ odpowiedzialny za realizację POP kary nie została pozostawiona uznaniu administracyjnemu. Nie ulega wątpliwości, że pewien luz decyzyjny został pozostawiony organowi w zakresie wysokości kary, bowiem w przepisie została ona określona w przedziale od 10.000zł do 500.000zł. Należy w tym miejscu zauważyć, że w niniejszej sprawie wysokość kary została zmieniona (obnżona) przez organ II instancji, co wynikało z zastosowania przez organ I instancji przepisu art. 189c k.p.a. w zw. Z art. 315a ust. 1 Poś - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018r. (wysokość kary została wymierzona w dolnej granicy tej kary przewidzianej przez ustawodawcę).
Odnosząc się do stanowiska skarżącego zaprezentowanego w uzasadnieniu skargi, że strona podejmowała działania i nie zawiniła w niezrealizowaniu określonego w POP zakładanego efektu ekologicznego, należy wskazać, że powyższe okoliczności nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, w której decyzja została wydana na podstawie art. 315a ust. 1 pkt 3 Poś. Zdaniem Sądu niewątpliwie skarżącą podejmowała działania, celem realizacji POP, co wprost wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej od 12 sierpnia 2020 do 14 października 2020r. Jednakże podejmowane działania nie mogą być uznane za wystarczające skoro w efekcie nie doprowadziły do uzyskania wymaganego przez POP efektu ekologicznego, który np. w zakresie PM10 zakładany był na poziomie 13 Mg/rok, tymczasem skarżąca osiągnęła w tym zakresie efekt jedynie w wysokości 2,195 Mg (jest to ok. 16,9% zakładanego w POP efektu). Zauważyć w tym miejscu należy, iż trudności w wykonaniu wymogów POP nie zwalniają z obowiązku ich realizacji, a w rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że działania nałożone na gminę i ich wykonanie przez gminę nie zostały zrealizowane w sposób wystarczający, bowiem gmina nie osiągnęła zakładanego efektu ekologicznego. Wyjaśnić w tym miejscu również należy, mając na względzie treść złożonej skargi, że skarżący był zobligowany do podejmowania działań naprawczych określonych w POP m. in. w pkt 3.1.1 podpunkt (2) i (3), gdzie w tabelach na str. 43-44 oraz str.48-50 szczegółowo określono i opisano działania jakie winny być podejmowane przez skarżącą celem osiągnięcia zakładanego efektu ekologicznego (np. poprzez wymianę lub likwidację istniejących instalacji na paliwa stałe czy likwidacji źródeł spalania paliw stałych o mocy do 1 MW w sektorze komunalno-bytowym oraz w sektorze usług i handlu oraz w małych i średnich przedsiębiorstwach – zapisy POP tabele do podpunktu 2 i 3 ).
Kara zatem nie została, jak twierdzi skarżący, nałożona za brak efektu ekologicznego a za brak podjęcia wystarczających działań by ten efekt był osiągnięty. Tym samym, zarzut odnoszący się do błędnej wykładni a w konsekwencji również błędnego zastosowania art. 315a ust. 1 pkt 3 Poś, w ocenie Sądu nie jest zasadny. Kara została bowiem nałożona za brak podjęcia wystarczających działań określonych w POP, które doprowadziłyby do osiągnięcia określonego w POP efektu ekologicznego w okresie 2017-2019r.
Odnosząc się do drugiego z postawionych w skardze zarzutów tj. naruszenia art. 7,77 § 1 oraz 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w ocenie Sądu organy wyjaśniły w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia zarówno stan faktyczny jak i prawny sprawy, co znalazło odzwierciedlenie również w uzasadnieniu. Choć niewątpliwie rację ma strona skarżąca, że w uzasadnieniu brak jest szczegółowych wyliczeń wskazujących jak organ dokonał ustalenia, że zakładany efekt ekologiczny został osiągnięty przez gminę jedynie w wys. 2,195 Mg w odniesieniu do PM10 ( 16,9 % zakładanej wielkości). Podnieść w tym miejscu należy jednak, iż GIOŚ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że ustaleń dotyczących osiągniętego przez gminę efektu ekologicznego dokonał w oparciu o bazę inwentaryzacji źródeł ogrzewania do aktualizacji której jest zobligowana strona skarżąca. A nadto wyliczenia te znajdują się w załączniku nr 6 do protokołu kontroli, który został podpisany przez wójta gminy (wyliczenia odnoszące się do efektu dla PM10). Z kolei sam procent osiągniętego efektu ekologicznego przy posiadaniu danych o zakładanym efekcie ekologicznym oraz osiągniętym przez gminę efekcie daje się w prosty i łatwy sposób wyliczyć. Tym samym w ocenie Sądu wskazanego wyżej uchybienia nie można uznać za naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy a co za tym idzie brak jest podstaw by w sprawie został przez sąd zastosowany przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
W ocenie Sądu postępowanie dowodowe przeprowadzono w niezbędnym zakresie, przy uwzględnieniu przedłożonych przez stronę dokumentów i przy uwzględniając również stanowisko skarżącego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera w niezbędnym zakresie wymagane prawem elementy, które pozwalają skarżącemu na poznanie powodów podjęcia decyzji dla niego niekorzystnej.
Z tych wszystkich względów, Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie brak jest podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji skutkującego koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Dlatego też na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił