IV SA/Wa 1037/21

IV SA/Wa 1037/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Sękowska /przewodniczący/
Grzegorz Rząsa
Marzena Milewska-Karczewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 382/22 - Wyrok NSA z 2025-06-24
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Marika Bibrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] kwietnia 2021r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "organ odwoławczy", "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "organ I instancji", "WIOŚ") z [...] lipca 2020r., znak: [...], oraz wymierzył J. Z. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo – Usługowe [...] administracyjną karę pieniężną w wysokości 100.000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów
Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Inspektorzy WIOŚ w okresie od 31 maja do 11 lipca 2019r. przeprowadzili kontrolę interwencyjną działalności prowadzonej przez J. Z. pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe [...] J. Z. (dalej: skarżąca, przedsiębiorca) na terenie zakładu w W. przy ul. [...], gdzie prowadzone jest zbieranie odpadów (Punkt Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych - dalej: PSZOK), na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...].
Jak ustalono w trakcie kontroli PSZOK pod wskazanym wyżej adresem funkcjonuje od 2 stycznia 2019r. Kontrolowany, zgodnie z opisem przedmiotu zamówienia oraz wiążącą go umową z [...] z 30 listopada 2018r. zobowiązany był do magazynowania odpadów komunalnych zebranych w PSZOK przez okres od dnia 1 stycznia 2019r. do 30 czerwca 2019r.
Podmiot posiadał decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] czerwca 2015r. zezwalającą na zbieranie odpadów w [...] przy ul. [...] na wskazanych wyżej działkach.
W trakcie kontroli organ ustalił, że przedsiębiorca prowadził gospodarkę odpadami niezgodnie z posiadaną decyzją zezwalającą na zbieranie odpadów. Powyższe ustalenie spowodowało wszczęcie postępowania administracyjnego w wyniku którego WIOŚ [...] lipca 2020r. wydał decyzję nakładającą na przedsiębiorcę karę w wysokości 100.000 zł za zbieranie odpadów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.
Odwołanie od tej decyzji złożył przedsiębiorca, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie lub orzeczenie, iż strona nie podlega ukaraniu, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 81 a § 1, art. 189e ewentualnie art. 189f § 1 pkt 1 lub 2, k.p.a. oraz art. 194 ust. 5 art. 194 ust. 7, art. 197 pkt 2 ustawy o odpadach.
GIOŚ po rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] kwietnia 2021r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji, uznając je za prawidłowe i odpowiadające prawu. W uzasadnieniu m. in. wskazano na obowiązujące w sprawie przepisy prawa oraz podkreślono, że WIOŚ słusznie stwierdził, że na terenie PSZOK przy ul. [...] w [...] przedsiębiorca prowadził magazynowanie odpadów niezgodnie z warunkami decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2015r. zezwalającej na zbieranie odpadów. Oględziny przeprowadzone w dniu 31 maja 2019 r. wykazały bowiem, iż naruszone zostały warunki tej decyzji m.in. poprzez magazynowanie części odpadów na terenie nieposiadającym wiaty, nieselektywnie, bez oznaczenia rodzajów odpadów, w sposób nieuporządkowany bez możliwości dostępu odrębnie do każdego rodzaju odpadu, w nieprawidłowych pojemnikach, bez przykrycia. Fakt ten potwierdzony został również w protokole z kontroli nr WA [...], znak: [...], do którego załącznik stanowią m.in. protokoły oględzin z dnia 31 maja 2019 r. oraz z dnia 8 lipca 2019 r. wraz z dokumentacją fotograficzną.
GIOŚ podzielił również stanowisko i argumentację organu I instancji co do wysokości wymiaru kary uznając, że kara w wysokości 100.000 zł. jest adekwatna do naruszenia . W ocenie organu odwoławczego WIOŚ ustalając wysokość kary wziął pod uwagę kryteria określone w art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach, uwzględniając:
a) okoliczności naruszenia przepisów ustawy, ilość i właściwości odpadów - prowadzenie na terenie PSZOK przy ul. [...] w [...] magazynowania odpadów innych niż niebezpieczne o łącznej masie 380,383 Mg oraz odpadów niebezpiecznych w ilości 4,132 Mg z naruszeniem warunków posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów. Uwzględnił również, że kolejne oględziny przeprowadzone w dniu 8 lipca 2019r. wykazały magazynowanie odpadów w sposób selektywny i uporządkowany, jednakże w dalszym ciągu z naruszeniem warunków zezwolenia w zakresie sposobu magazynowania odpadów;
b) możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska - działalność prowadzona przez stronę, z uwagi na magazynowanie odpadów częściowo bez przykrycia, a także bez wiaty, a ponadto w sposób nieselektywny, w postaci dużej pryzmy wymieszanych odpadów różnego rodzaju, stanowiła zagrożenia dla środowiska oraz zdrowia i życia ludzi w przypadku wystąpienia pożaru, prawdopodobieństwo powstania którego zwiększał nieuporządkowany sposób magazynowania odpadów oraz palny charakter części z nich. tj. papieru i tektury, opon, odpadów wielkogabarytowych, drewna i tworzyw sztucznych, których ilość wynosiła według ustaleń organu I instancji 188.683 Mg. W przypadku wystąpienia zaś pożaru, znaczny negatywny jego wpływ na środowisko spowodowany byłby niebezpiecznym charakterem pozostałych magazynowanych odpadów; a tym samym niekontrolowaną emisję szkodliwych związków chemicznych, uwalnianych z tych odpadów w wyniku reakcji termicznych do atmosfery;
c) a także uwzględniając dotychczasową działalność strony (Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydał dotychczas 3 decyzje ostateczne dotyczące wymierzenia stronie kary pieniężnej za gospodarowanie odpadami bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków, a także wydawał decyzje dotyczące wstrzymania działalności strony z uwagi na prowadzenie działalności bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego.
Organ zauważył również, odnosząc się do zarzutów i argumentów przedsiębiorcy zawartych w odwołaniu, że :
- podnoszone przez stronę przepełnienie PSZOK z uwagi na brak możliwości wywozu odpadów, nie mogło być podstawą do nieprzestrzegania warunków zezwolenia na zbieranie odpadów. W ocenie organu odwoławczego naruszenia stwierdzone w dniu 31 maja 2019 r., dotyczyło nie tylko rodzaju zastosowanych pojemników, ale także magazynowania odpadów bez wiaty (co było konieczne w przypadku odpadów o kodzie 15 01 10*. 15 01 11*. 20 01 10, 20 01 11, 20 01 13*,20 Ol 26*, 20 01 27*, 20 01 28. 20 01 29*, 20 01 30, 20 01 32, 20 01 80, zgodnie z załącznikiem do zezwolenia na zbieranie odpadów, a co także zostało potwierdzone przez Dyrektora Biura Ochrony Środowiska Urzędu m.st. [...] w piśmie z dnia 6 września 2019 r., znak: [...]). Organ zaznaczył przy tym, że pkt II ppkt 3 zezwolenia
zawiera ogólnie sformułowane warunki magazynowania odpadów, zaś szczegółowo określono je w załączniku, odrębnie dla poszczególnych rodzajów odpadów, co było dla strony wiążące;
- przepełnienie PSZOK nie mogło być także przesłanką do magazynowania przez stronę odpadów na terenie magazynowym w sposób nieuporządkowany. Z dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu z oględzin z dnia 31 maja 2019 r., zdaniem organu wynika bowiem, fakt wymieszania odpadów, brak ich selektywnego zbierania oraz utrudniony do nich dostęp co wskazuje na naruszenie warunków zezwolenia: pkt II ppkt: 4.5,4.6,4.10,4.11). Organ zauważył przy tym, że strona, nawet w sytuacji przyjęcia większej ilości odpadów; niż planowana, obowiązana była do prowadzenia gospodarki odpadami zgodnie z warunkami posiadanego zezwolenia.
Powyższe, w ocenie organu odwoławczego, wskazuje również, że naruszenie nie nastąpiło wskutek działania siły wyższej lub osób trzecich, a tym samym brak było podstaw do zastosowania art. 189e k.p.a. oraz przesłanki art. 189d pkt 4 k.p.a.
- zarzut przedsiębiorcy odnoszący się do rzetelności pomiaru pryzmy odpadów uznać za niezasadny. Organ wyjaśnił, że fakt stwierdzenia, iż wysokość hałdy odpadów na terenie magazynowym wynosiła 3 m został zawarty w protokole z oględzin z dnia 31 maja 2019 r. oraz w protokole kontroli nr WA [...]. Zgodnie z art. 76 § 1 kpa ustalenie to zostało urzędowo potwierdzone i wskazuje ono na naruszenie pkt II ppkt 4.11 zezwolenia;
- art. 189f k.p.a. zawiera warunek łączny, tj. oprócz oceny, że waga stwierdzonego naruszenia prawa jest znikoma, konieczne jest również stwierdzenie przez organ faktu, że strona zaprzestała naruszania prawa. Dopiero wystąpienie obu przesłanek jednocześnie upoważnia organ do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Tymczasem w niniejszej sprawie nie zaistniały łącznie wyżej wymienione przesłanki, umożliwiające odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie GIOŚ waga naruszenia nie jest znikoma, bowiem strona, działając z naruszeniem posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów, magazynowała w sposób nieprawidłowy odpady w ilości 384,515 Mg (w tym odpady niebezpieczne). Powyższe mogło przyczynić się do negatywnego wpływu na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi z uwagi na zagrożenie pożarowe, a w następstwie tego emisję szkodliwych związków do środowiska. Ponadto w ocenie GIOŚ, nie jest możliwe zaprzestanie naruszania prawa (przywrócenie stanu zgodnego
z prawem), tj. magazynowanie odpadów na terenie PSZOK przy ul. [...] w [...], co najmniej przez okres kontroli organu I instancji, w sposób zgodny z warunkami decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., ponieważ fakt magazynowania odpadów w sposób niezgodny z w/w zezwoleniem dokonał się i jest nieodwracalny. Przedmiotowe naruszenie ma więc charakter nieusuwalny.
W ocenie organu odwoławczego, nie zaistniały również w sprawie przesłanki określone w art. 189f § 1 pkt 2 kpa. Strona nie została uprzednio ukarana za to samo naruszenie administracyjną karą pieniężną przez inny organ, ani też nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za wymienione w tym przepisie przestępstwa. W sprawie nie miał również zastosowania art. 189f § 2 kpa w zakresie wyznaczenia stronie terminu do usunięcia naruszeń. Naruszenie warunków magazynowania nie było bowiem związane bezpośrednio i całkowicie z faktem przepełnienia PSZOK. Ponadto wyznaczenie stronie terminu na usunięcie byłoby "zalegalizowaniem" jej działalności, w tym nieprawidłowego prowadzenia magazynowania odpadów; W związku z powyższym przepisy art. 189f § 2 i 3 kpa, w ocenie organu odwoławczego, nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie.
Nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem GIOŚ skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. Z. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe [...] J. Z., zarzucając mu naruszenie:
- art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie uwzględnienie słusznego interesu strony.
- art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.
- art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie mające postać braku własnego i samodzielnego rozpoznania sprawy przez organ II instancji i oparcie się wyłącznie na ustaleniach poczynionych przez organ I instancji.
- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego dostępnego dla organu a mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
- art. 81 a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.
- art. 136 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie;
- art. 189e k.p.a. ewentualnie art. 189f § 1 pkt. 1 lub 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie.
- art. 189d k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.
- art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach poprzez jego zastosowanie oraz art. 194 ust. 7 poprzez jego niezastosowanie.
- naruszenie art. 197 pkt 2 ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie.
Podnosząc wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości lub części zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i ewentualnie o umorzenie postępowania administracyjnego. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła argumentację dotyczącą podniesionych zarzutów, przede wszystkim wskazując, że organ nie rozpoznał wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, jak też nie przeprowadził dowodów o które strona wnioskowała oraz dokonał błędnej interpretacji art. 189e, art. 189f k.p.a. i nie dokonał prawidłowego zastosowania przepisu art. 189d k.p.a. Wskazano także, że sposób magazynowania odpadów i sposób ich przechowywania na terenie PSZOK był zgodny z posiadanym zezwoleniem, w tym w szczególności z pkt II.3 tego zezwolenia a zatem – w ocenie skarżącej – nie dokonała ona deliktu administracyjnego o którym mowa w art. 195 ust. 5 ustawy o odpadach a tym samym organ niezasadnie zastosował art. 194 ust. 5 ww. ustawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu podnoszone w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcie.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że skarżąca nie przestrzegała warunków posiadanej decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2015r., znak: [...], zezwalającej na zbieranie odpadów. Z porównania bowiem zapisów protokołu oględzin z dnia 31 maja 2019r. i wykonania pomiarów objętości zgromadzonych odpadów oraz z protokołu
kontroli nr WA [...] i załączonych doń dokumentów, w tym w szczególności materiału zdjęciowego, z warunkami określonymi w ww. decyzji jednoznacznie wynika, że skarżąca nie przestrzegała warunków tej decyzji, gdyż:
- zgodnie z pkt II.3 ww. decyzji odpady należało magazynować na placu magazynowym posiadającym szczelne utwardzone podłoże lub pod wiatą posiadającą wybetonowane podłoże. Tymczasem skarżąca odpady magazynowała zarówno na terenie wybetonowanym, na terenie utwardzonym płytami typu MON, na terenie utwardzonym betonowymi płytami ażurowymi, a także na terenie nieutwardzonym. Teren utwardzony płytami MON oraz płytami ażurowymi nie posiadał systemu odprowadzania wód deszczowych oraz ścieków przemysłowych. Nadto na przedmiotowym terenie zakładu brak jest wiaty.
- zgodnie z pkt II ppkt 4.5, 4.6, 4.9 i 4.10, 4.11 w/w decyzji odpady należy zbierać selektywnie, a miejsca odpadów należało oznakować, utrzymywać w należytej czystości i porządku oraz wyznaczyć w sposób niekolidujący z trasą przejazdu i manewrowania pojazdami samochodowymi oraz z urządzeniami stosowanymi do załadunku i rozładunku. Przy czym ilość magazynowanych jednocześnie odpadów winna być dostosowana do powierzchni magazynowej placu magazynowego (odpady zbierane luzem winny być magazynowane do wysokości nie przekraczającej 2-2,5m) Tymczasem na terenie magazynowania odpadów (części magazynowej PSZOK) odpady magazynowane były w sposób nieuporządkowany, tworząc rozległą hałdę odpadów o wymiarach 72 m x 49 m i wysokości 3 m. Miejsca magazynowania odpadów różnego rodzaju nie zostały od siebie oddzielone, brak było możliwości dojścia do miejsc magazynowania poszczególnych rodzajów odpadów. Miejsca magazynowania oraz kontenery nie zostały opisane kodami odpadów;
- naruszone zostały warunki decyzji w zakresie sposobu i miejsca magazynowania odpadów, gdyż :
• na terenie PSZOK znajdowały się zamykane pojemniki, oznakowane kodami odpadów: 15 01 10*, 15 01 11*, 20 01 10, 20 01 11, 20 01 13, 20 01 26*, 20 01 27*, 20 01 28, 20 01 29*, 20 01 30, 20 01 32, 20 01 80, w których znajdowały się odpady. Pojemniki te jednak mimo wyraźnego zapisu w załączniku do decyzji, który stanowi integralną część tej decyzji nie były umieszczone pod wiatą, bowiem jak sama skarżąca wskazała w skardze na tym terenie nie ma wiaty.
• na terenie zakładu magazynowane były odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w kontenerach na placu magazynowym oraz luzem na placu magazynowym (przy kontenerze). Zgodnie zaś z posiadaną decyzją odpady o kodach 20 01 35* i 20 01 36 należy magazynować w pojemnikach lub luzem pod wiatą,
• na w/w terenie magazynowane były odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w postaci lodówek w kontenerze oznakowanym kodem odpadu 20 01 23*, przykrytym plandeką na placu magazynowym. Zgodnie z posiadaną decyzją odpady o kodach 20 01 23* należy magazynować w szczelnych, zamykanych i wyłożonych materiałem izolującym pojemnikach na paletach pod wiatą,
• na przedmiotowym terenie magazynowane były odpady w postaci gałęzi i choinek w kontenerze oznakowanym kodem odpadu 20 01 38 (kontener otwarty od góry, nieprzykryty plandeką) oraz luzem na placu. Odpady te należy natomiast magazynować, zgodnie z posiadanym zezwoleniem, w kontenerach zamykanych lub przykrytych plandeką na placu magazynowym,
• na terenie placu magazynowane były odpady szkła w kontenerze oznakowanym kodem odpadu 20 01 02. Kontener był otwarty od góry, nieprzykryty plandeką. Zgodnie zaś z w/w decyzją odpady o kodzie 20 01 02 należy magazynować w kontenerach zamykanych lub przykrytych plandeką na placu magazynowym,
• na terenie placu magazynowane były odpady papieru i tektury w kontenerze oznakowanym kodem odpadu 15 01 01. Kontener był otwarty od góry, nieprzykryty plandeką. Zgodnie z posiadaną decyzją odpady o kodzie 15 01 01 należy magazynować w kontenerach zamykanych lub przykrytych plandeką pod wiatą.
Powyższe ustalenia organów w ocenie Sądu są prawidłowe i nie zostały przez skarżącą podważone. Skarżąca nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów, które by to czyniły.
A zatem mając na względzie brzmienie przepisu art. 194 ust. 5 stanowiącego, że administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, to organ zasadnie wymierzył skarżącej karę, stwierdzając nieprzestrzeganie przez nią warunków posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów.
Zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem kara wymierzana jest w wysokości nie mniejszej niż 1000 zł i nie wyższej niż 1 000 000 zł. Tak wiec niewątpliwie kara wymierzona w niniejszej sprawie mieści się we wskazanych widełkach.
Zgodnie z ust. 7 wskazanego wyżej art. 195 wysokość kary, o której mowa m. in. w ust. 5 ustalana winna być z uwzględnieniem ilości i właściwości odpadów, okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz przesłanki określone w art. 199 tj.: rodzaju naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz przy uwzględnieniu skutków tych naruszeń i wielkości zagrożeń.
Takie też przesłanki zostały wzięte przez organ przy ustalaniu wysokości nałożonej przez skarżącą kary. Organ uwzględnił bowiem ilość i właściwości odpadów w tym w szczególności wziął pod uwagę, że magazynowanie dotyczyło m. in. 7 rodzajów odpadów niebezpiecznych o kodach: 15 01 10*, 15 01 11, 20 01 13, 20 01 23, 20 0126, 20 02 27, 20 01 29 o łącznej masie 4,132 Mg oraz 14 rodzajów odpadów innych niż niebezpieczne o łącznej masie 380,383 Mg. Uwzględniono również, że spośród odpadów innych niż niebezpieczne, naruszenie dotyczyło głównie odpadów o właściwościach palnych tj. odpady wielogabarytowe, opony, papier i tektura, drewno, tworzywa sztuczne – łączna masa 188,683 Mg. Uwzględniono również, że naruszenie warunków posiadanego zezwolenia przez przedsiębiorcę zostało stwierdzone po raz kolejny. Miał także na uwadze, że zarówno ilość jak rodzaj oraz sposób magazynowania odpadów stwarza zagrożenie dla ludzi jak i środowiska.
W ocenie Sądu przy uwzględnieniu wskazanych wyżej okoliczności a także faktu, iż przynajmniej częściowo skarżąca nie ponosiła odpowiedzialności za nagromadzenie dużej ilości odpadów, co jednak nie zwalniało jej od prawidłowego magazynowania tych odpadów zgodnie z posiadanym zezwoleniem, organy nakładając karę w wysokości 100.000 zł nie uchybiły wskazanym wyżej przepisom a nałożona kara nie jest dowolna i znajduje uzasadnienie szczególnie, że jej celem jest prewencja a zatem działanie na przyszłość.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, należy wskazać, że - w ocenie Sądu - niezasadne są zarzuty odnoszące się do naruszenia przez organy przepisów postępowania. Należy bowiem wskazać, iż organ zgromadził niezbędny w sprawie materiał dowodowy i wyjaśnił w sprawie wszystkie niezbędne do wydania decyzji okoliczności oraz wziął je pod uwagę rozpoznając sprawę. W szczególności wskazać należy, iż
- bez znaczenia dla prawidłowości ustaleń stanu faktycznego w zakresie zaistnienia przesłanek do nałożenia na skarżącą kary pozostawała kwestia łączącej skarżącą z W. umowy oraz faktu, iż miasto nie wywiązywało się z postanowień tej umowy m. in. w zakresie wskazywania odbiorcy odpadów czy wielkości magazynowanych odpadów w PSZOK.
- odpowiedzialność podmiotów wykonujących gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Przepis art. 189e k.p.a nie zmienia charakteru odpowiedzialności administracyjnej za delikt administracyjny na odpowiedzialność subiektywną determinowaną winą i przyczynami naruszenia. Przepis ten jedynie wyłącza możliwość ukarania strony w bardzo szczególnej sytuacji, jaką jest siła wyższa. Z kolei art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. obliguje organ do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Nie zmienia to jednak samej zasady zastosowania przez organ prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów gospodarujących odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, jako wyłącznie konsekwencji samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji, jako skutku zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, jednakże przy równoczesnym rozważeniu wystąpienia szczególnych sytuacji, o których mowa w ww. przepisach k.p.a. i ich wpływu na odpowiedzialność strony. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska obowiązane są, w toku postępowania administracyjnego, zbadać okoliczności, które takie sytuacje kreują i ocenić ich konsekwencje dla odpowiedzialności strony w kwestii ustalonego naruszenia. W tej sprawie obowiązek ten został wykonany. Sąd w tym miejscu, jedynie na marginesie wskazuje, nie ma to bowiem znaczenia dla prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, że nie ma racji organ analizując jedną z przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary (przesłanki muszą wystąpić łącznie) i wskazując, że w niniejszej sprawie przedsiębiorca nie zaprzestał naruszenia prawa. W ocenie bowiem Sądu jeżeli przedsiębiorca wywiózł nagromadzone odpady i zaczął przestrzegać wymogów posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów oraz przepisów powszechnie obowiązujących, to brak jest podstaw do uznania, że nie zaprzestał naruszeń.
W świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznoprawnego organ miał podstawy do konstatacji, że w sprawie nie zaistniała zarówno szczególna sytuacja z art. 189e, jak również z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu w sprawie nie zaistniała siła wyższa ani też waga stwierdzonego naruszenia nie może zostać uznana za znikomą, skoro przedsiębiorca będący profesjonalistą w zakresie magazynowania odpadów posiadając stosowne zezwolenie i znając jego treść nie stosował się do wymogów wskazanych w tej decyzji jawnie je lekceważąc..
Reasumując, Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi zastrzeżeń.
Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji organ uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne, skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. - w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji.
W takim stanie rzeczy, wydaną w sprawie decyzję należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.