IV SA/WA 1010/21

IV SA/Wa 1010/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Wojciech Rowiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 814/22 - Wyrok NSA z 2025-06-17
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1219
art. 364
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Protokolant spec. Paweł Konopelski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "organ II instancji") decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. (dalej "decyzja z [...] kwietnia 2021r.") , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, z późn.zm.), zwanej dalej "k.p.a.'', w związku z art. 364 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: "p.o.ś."), po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] (dalej: "Stowarzyszenie", "Strona", "Skarżący") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ", "organ I instancji") z [...] listopada 2020 r. nr [...] (dalej "decyzja z [...] listopada 2020r.") , umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wstrzymania działalności P. M. prowadzonej pod firmą [...] z siedzibą w [...], w zakresie użytkowania i eksploatacji instalacji oraz urządzeń wchodzących w zakres odkrywkowego zakładu górniczego kruszywa naturalnego "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Stowarzyszenie pismem z 12 listopada 2019 r. wystąpiło do WIOŚ o wszczęcie postępowania w przedmiocie wstrzymania w trybie art. 364 p.o.ś. działalności P. M. w zakresie użytkowania i eksploatacji instalacji oraz urządzeń wchodzących w zakres odkrywkowego zakładu górniczego kruszywa naturalnego. W piśmie tym zarzucono P. M., że prowadzi działalność odkrywkową na działkach o nr [...], [...] oraz na działce nr [...] (droga gminna), co było niezgodne z Koncesja nr [...] z 12 lutego 2013 r. oraz Planem ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...]" na lata 2019-2025. Ponadto zarzucono, że prowadził prace na działce nr [...], polegające na zdejmowaniu nadkładu, co było niezgodne z decyzją Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również ww. Koncesją. WIOŚ postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania ww. działalności, postanowienie to jednak zostało uchylone rozstrzygnięciem GIOŚ z [...] czerwca 2020 r.
W związku z powyższym WIOŚ przeprowadził w dniach od 12 maja do 14 października 2020 r. kontrolę interwencyjną (bez zawiadamiania o zamiarze jej przeprowadzenia) na terenie zakładu prowadzonego przez P. M. Pismem z 20 sierpnia 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie w zakresie użytkowania i eksploatacji instalacji oraz urządzeń wchodzących w zakres odkrywkowego zakładu górniczego kruszywa naturalnego "[...]", dopuścił także Stowarzyszenie do udziału w nim.
W toku ww. kontroli przeprowadzonej WIOŚ ustalił, że P. M. prowadzi działalność polegającą na wydobyciu żwiru i piasku, na podstawie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego - pospółki ze złoża "[...]", udzielonej decyzją Marszalka Województwa [...] z [...] lutego 2013 r. Eksploatacja złoża odbywa się w oparciu o plan ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...]" na lata 2019-2025 zatwierdzonego decyzją Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...]. Dla przedmiotowego przedsięwzięcia Wójt Gminy [...] wydał decyzję z [...] listopada 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Działalność zgodnie z koncesją prowadzona jest na działkach o nr ew. [...] [...] [...] [...] oraz na części działki nr ew. 207. w obrębie [...], natomiast na dzień rozpoczęcia kontroli [...] WIOŚ. na działkach [...] zakończono działalność wydobywczą.
Ustalono także, że Pan P. M. zrealizował przedsięwzięcie i prowadzi działalność zgodnie z warunkami realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia określonymi w decyzji Wójta z [...] listopada 2011 r., co wynika z dokumentu stanowiącego załącznik nr 14 do protokołu kontroli nr [...]. W zakresie gospodarki odpadami WIOŚ ustalił, że na terenie prowadzonej działalności powstają odpady takie jak: zużyte oleje odpadowe, akumulatory, zużyte opony, które przekazywane są uprawnionym podmiotom. Również odpady komunalne zagospodarowywane są zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ustalono także, że P. M. w latach 2018 i 2019 nie prowadził ewidencji odpadów, za co został ukarany mandatem, ponadto w sposób nieprawidłowy prowadził ewidencję odpadów w 2020 r., jak również nie sporządził i nie przekazał zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi. oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów, za 2018 r. W przedmiocie ww. naruszeń WIOŚ pouczył Pana P. M.
W zakresie emisji hałasu WIOŚ ustalił podczas kontroli, że źródłem hałasu na terenie zakładu górniczego są maszyny, takie jak: przesiewacz, 2 ładowarki oraz wozidło. Praca na terenie zakładu odbywa się w godzinach od 6.30 do 16.30. W dniu 11 września 2020 r. Centralne Laboratorium Badawcze Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska Oddział w [...] wykonało na zlecenie [...] WIOŚ pomiary emisji hałasu w jednym punkcie pomiarowym, zlokalizowanym na terenie zabudowy mieszkaniowej [...] (działka nr [...]). Średni poziom hałasu dla pracy zakładu w punkcie PI wyniósł 36.1 dB, natomiast średni poziom tła akustycznego wyniósł 35.1 dB. W ocenie organu I instancji, poziom emisji hałasu emitowanego przez zakład w punkcie PI był nierozróżnialny od tła akustycznego. Różnica zmierzonego poziomu hałasu podczas pracy źródeł hałasu i zmierzonego poziomu tła akustycznego była mniejsza niż 3.0 dB. Zatem w tej sytuacji, zgodnie z metodyką referencyjną zawartą w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2019 r. poz. 2286 z późn. zm.) nie było możliwości wyznaczenia poziomu emisji hałasu metodami pomiarowymi. Średni poziom hałasu pochodzący od źródeł w zakładzie łącznie z poziomem tła akustycznego okazał się znacznie poniżej dopuszczalnego poziomu, który zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2914 r. poz. 112), dla terenu zabudowy zagrodowej w porze dziennej wynosi 55 dB.
WIOŚ dokonał także w trakcie ww kontroli weryfikacji zarzutów podniesionych we wniosku Stowarzyszenia z 12 listopada 2019 r.. Z protokołu kontroli nr [...] wynikło, że żadne ze wskazanych w tym piśmie naruszeń nie znalazło potwierdzenia w stanie faktycznym. Odnośnie kwestii prowadzenia przez P. M. działalności na obszarze drogi gminnej nr [...] WIOŚ ustalił, że droga utrzymywana jest w należytym stanie, co potwierdzono dokumentacją fotograficzną. Nie stwierdzono, aby ww. działalność prowadziła do zanieczyszczenia drogi bądź ograniczała możliwość korzystania z niej, a przede wszystkim nie potwierdziło się podczas kontroli, aby na drodze nr [...] prowadzona była działalność wydobywcza. Również w kwestii prowadzenia wydobycia na działkach oznaczonych nr [...] oraz [...] kontrola nie potwierdziła, aby taka działalność na wskazanych działkach była prowadzona. Organ I instancji ustalił w toku czynności kontrolnych, że na działce nr [...] deponowany był urobek pochodzący z koncesjonowanej działalności odkrywkowej, jak również kopalina po przeróbce. Zarzuty Stowarzyszenia dotyczące wykonywania w lipcu 2019 r. prac. polegających na zdjęciu nadkładu na działce nr [...] również nie znalazły potwierdzenia. W oparciu o wyżej wymienione ustalenia kontroli WIOŚ wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] listopada 2020 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wstrzymania działalności P. M.
Stowarzyszenie odwołało się od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie i realizację postępowania zgodnie z wnioskiem z 12 listopada 2019 r., wskazując, że jest ona wadliwa. Natomiast w toku postępowania odwoławczego Stowarzyszenie wniosło do GIOŚ o wystąpienie do Prokuratury Rejonowej w [...] celem uzyskania i dołączenia do akt postępowania protokołów oględzin przeprowadzonych przez Policję z 27 września 2019 r. (sygn. akt [...]) oraz z 27 marca 2020 r. (sygn. akt [...]), a także do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] celem dołączenia do akt postępowania zatwierdzonego dokumentu jakim jest Plan ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...]" na lata 2019-2025.
GIOŚ zwrócił się pismem z 17 marca 2021 r. do Prokuratury Rejonowej w [...] o udostępnienie ww. protokołów oględzin, co nastąpiło przy piśmie z 24 marca 2021 r., przekazano także płytę CD zawierającą dokumentację fotograficzną. Organ II instancji nie przychylił się natomiast do wniosku o zwrócenie się do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego stwierdzając, że przestrzeganie warunków określonych w planie ruchu odkrywkowego zakładu górniczego podlega kontroli organów nadzoru górniczego, a nie Inspekcji Ochrony Środowiska.
Po zakończeniu postępowania GIOŚ wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] kwietnia 2021 r., utrzymując w mocy umorzenie postępowania w sprawie wstrzymania działalności wydobywczej. Na wstępie zaznaczył, że zgodnie z art. 364 p.o.ś. jeżeli działalność prowadzona przez podmiot korzystający ze środowiska albo osobę fizyczną powoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wyda decyzję o wstrzymaniu tej działalności w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zapobieżenia pogarszaniu stanu środowiska. Do wydania takiej decyzji wystarczy zatem wystąpienie jednej z wymienionych przesłanek. Jednocześnie brak jest ustawowej definicji, czym jest pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach. Przyjmuje się. że negatywny wpływ na środowisko obejmuje wszystkie rodzaje oddziaływania danego podmiotu na środowisko, zatem prowadzący postępowanie organ ma obowiązek badania rozmiarów wszystkich oddziaływań i ustalenia na podstawie wyników badań stopnia ich wpływu na środowisko. Natomiast pojęcie "znaczne rozmiary" może być rozumiane jako pogorszenie stanu środowiska na dużej przestrzeni lub jako pogorszenie, które ma być głębokie i dotkliwe.
W ocenie GIOŚ ocena dokonana przez organ I instancji jest kompleksowa i wyczerpująca, a jedyne naruszenia, które stwierdzono, dotyczyły ewidencjonowania wytwarzanych odpadów. Z ustalonego stanu faktycznego nie wynikało, aby prowadzona działalność wydobywcza miała powodować pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach czy też zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi. Ponadto przeprowadzona kontrola nie potwierdziła żadnego z podnoszonych przez Stowarzyszenie wobec P. M. zarzutów. GIOŚ sprawdził także materiały nadesłane przez Prokuraturę. Również z tychże nie wynikało, aby na działkach [...] P. M. prowadził działalność odkrywkową lub że na działce nr [...] prowadził działania niezgodne z prawem czy posiadanymi decyzjami, o czym świadczy również umorzone przez Prokuraturę Rejonową w [...] dochodzenie. Nie wskazywały one także na zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 364 p.o.ś.
Stowarzyszenie złożyło na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosło o jej uchylenie w całości. W skardze wniesiono także o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez:
– zwrócenie się do Dyrektora Okręgowego Urzędu Nadzoru Górniczego w [...] o nadesłanie Planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...] na lata 2013-2019, przedłużonego następnie do 2023 r.;
– przekazanie przez Starostę [...] będącej w jego posiadaniu dokumentacji dotyczącej odkrywkowego zakładu górniczego kruszywa naturalnego "[...]", w szczególności w zakresie kontroli czynności dotyczących obszaru działania w/w zakładu oraz zakresu przeprowadzonej rekultywacji działek;
– wezwanie Wójta Gminy [...] do przedłożenia do Sądu dokumentów na potwierdzenie zgody na zajęcia (od roku 2013 do 1 czerwca 2021r.) działki o numerze [...] na długości ok. minimum 400 metrów o szerokości pasa drogowego pod drogę wewnętrzna kopalni;
W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W toku rozprawy przeprowadzonej 27 października 2021 r. przedstawiciele Stowarzyszenia podtrzymali skargę. Podniesiono, że organy wydały decyzję bez zapoznania się z planem ruchu kopalni i nie wzięły pod uwagę dokumentacji dowodowej. Nie utrwalano wszystkich czynności postępowania. Wskazali także, że zakład prowadzi działalność znacznie bliżej zabudowań i w związku z tym hałas jest bardziej uciążliwy. Działalność jest prowadzona na działkach [...] i [...], czyli niezgodnie z obszarem wskazanym w koncesji. Działki nr [...] i [...] znajdują się na północ od dz. [...] objętej koncesją. Drogę gminną oznaczoną nr [...] zakład traktuje jako własną. Działalność uciążliwa, która jest prowadzona poza granicami określonymi w koncesji, to łupanie kamienia, naprawa sprzętu, parking dla samochodów, magazynowanie oleju i paliw. Działalność ta w ocenie Skarżących jest działalnością najbardziej uciążliwą, generującą wzmożony hałas. Na działce o nr [...] znajduje się też kontener biurowy. W dniu kontroli nie było produkcji i teren działek nr [...] i [...] został uprzątnięty. W odwołaniu skarżące Stowarzyszenie nie podniosło zarzutu wyżej podnoszonego, albowiem wspomnieli o tym fakcie we wniosku z 12 listopada 2019 r. Z przedstawicielami organów porozumiewali się głównie słownie. Według oceny Skarżącego postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone nierzetelnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020, poz. 190 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019, poz. 2325 t.j. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga była niezasadna.
W skardze nie znalazły się żadne zarzuty pod adresem zaskarżonego poza ogólnikowymi stwierdzeniami dotyczącymi nierzetelności przeprowadzonego postępowania dowodowego. Skarżący natomiast złożył szereg wniosków dowodowych, które zostały oddalone na rozprawie. Należy podkreślić, że sądy administracyjne nie prowadzą co do zasady postępowania dowodowego. Wyjątkiem jest uregulowana w art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwość przeprowadzenia dowodów z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgodnie z art. 106 § 4 p.p.s.a. fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. Z tego względu wnioski dowodowe zawarte w skardze winny być złożone w toku postępowania administracyjnego, a nie w skardze czy w toku postępowania sądowoadministracyjnego.
Należy podkreślić, ze w ocenie Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób rzetelny, organy zgromadziły cały niezbędny materiał dowodowy, oceniły go nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, ustaliły prawidłowo stan faktyczny, a w toku postępowania zbadano zarzuty podniesione Skarżącego. Wbrew zarzutom sformułowanym na rozprawie, do pisma Strony z 12 listopada 2019 r., które skłoniło organ I instancji do podjęcia postępowania z urzędu, nie zostały dołączone załączniki, co wynika z prezentaty na tym piśmie. Nadto skarżący mógł przy tym, w przypadku gdy brakowało jakiegokolwiek dokumentu w aktach sprawy administracyjnej, zwrócić na to uwagę w toku postępowania administracyjnego, zarówno przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji. Skarżący został bowiem pouczony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, a nadto sam korzystał z możliwości zgłaszania wniosków dowodowych w toku postępowania administracyjnego. Do momentu rozprawy jednak nie wskazywał na brak załączników do tego pisma. Nadto dokumenty , które zostały wskazane w piśmie z 12 listopada 2019 r . jako załączniki, to wydruk mapy z Geoportalu, mapa poglądowo – ewidencyjna i kopia decyzji – koncesji nr [...] z [...] lutego 2013r., a zatem dokumenty, które zgromadził organ prowadząc postępowanie z urzędu.
Niezasadny jest również zarzut dotyczący uciążliwości hałasu. Przede wszystkim należy podnieść, że zarzut ten skarżący winni podnieść w toku postępowania administracyjnego. Organ dokonał pomiaru emisji hałasu i nie ustalił przekroczenia norm emisji hałasu. Skarżący nie kwestionował tego pomiaru. Należy zauważyć, że pomiar emisji hałasu był dokonywany z określonego punktu, którym były najbliższe względem kopalni zabudowania (zlokalizowane na terenie zabudowy mieszkaniowej [...] na działce nr [...]). Oznacza to, ze nawet gdyby było tak jak twierdzą obecnie na rozprawie przedstawiciele skarżącego stowarzyszenia, że zakład prowadzi działalność bliżej zabudowań (na działkach [...] i [...]), to pomiar emisji hałasu obejmował również hałas pochodzący z tych działek. Z dokumentacji dotyczącej pomiaru hałasu wynika natomiast, że poziom emisji hałasu emitowanego przez zakład w tym punkcie był nierozróżnialny od tła akustycznego.
Organy administracyjne dokonując kontroli nie znalazły takiego rodzaju naruszeń, które pozwałaby na zastosowanie sankcji z art. 364 p.o.ś. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 364 p.o.ś. jeżeli działalność prowadzona przez podmiot korzystający ze środowiska albo osobę fizyczną powoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wyda decyzję o wstrzymaniu tej działalności w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zapobieżenia pogarszaniu stanu środowiska. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że postępowanie prowadzone w oparciu o art. 364 p.o.ś. wszczynane jest z urzędu, a sposób wszczęcia tego postępowania determinuje rodzaje rozstrzygnięć, które mogą być w nim wydane. Tak wszczęte postępowanie może bowiem zakończyć się wyłącznie albo wstrzymaniem działalności podmiotu albo umorzeniem postępowania w tej sprawie wobec niepotwierdzenia w toku postępowania istnienia przesłanek do wstrzymania (por. wyrok NSA z 8.06.2011 r., II OSK 1012/10, LEX nr 1083483.). Zakres art. 364 p.o.ś. odnosi się zarówno do podmiotów wymagających pozwolenia na korzystanie ze środowiska, jak i innych, takiego pozwolenia niewymagających. Należy stwierdzić, iż przedmiotowo przepis ten odnosi się do każdej działalności, która powoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagraża życiu i zdrowiu ludzi (por. wyrok NSA z 15.07.2005 r., OSK 1764/04, LEX nr 190602).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się , że ustawodawca nie wskazał kryteriów "pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach" ani definicji "zagrożenia zdrowia i życia", dlatego w każdej sprawie ta ocena musi być indywidualnie przeprowadzona i logicznie uzasadniona ze wskazaniem, jakie powody złożyły się na zakwalifikowanie pogorszenia stanu środowiska do "znacznych" rozmiarów, w odróżnieniu od rozmiarów "nieznacznych" i co przesądziło o ocenie, że dany wpływ na środowisko zagraża życiu ludzi lub zdrowiu. W art. 364 ustawodawca użył określenia "znacznych" rozmiarów, co oznacza, że pogorszenie stanu środowiska rozmiarów "nieznacznych" lub występujące, ale nie zagrażające życiu lub zdrowiu ludzi, nie powoduje sankcji wstrzymania działalności danego podmiotu na podstawie tego przepisu. (por. wyrok NSA z 15.07.2005 r., OSK 1764/04, LEX nr 190602). W przedmiotowej sprawie, po przeprowadzeniu kontroli, organ doszedł do wniosku, że działalność przedmiotowej kopalni kruszywa nie powoduje pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach ani nie zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, stąd nie ma podstaw do wstrzymania jej działalności. Sąd podziela stanowisko organów administracyjnych, że stwierdzone nieprawidłowości – braki w dokumentacji dotyczącej odpadów czy też składowanie produktów pochodzących z kopalni na działkach nr [...] i [...] nieobjętych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i koncesją – nie mogą być zaklasyfikowane jako pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach. Jednocześnie z wyników kontroli wynika, że przedmiotowa kopalnia w żaden sposób nie zagraża życiu lub zdrowiu ludzi. Nie ma zatem podstaw do zastosowania instrumentu z art. 364 p.o.ś, a organ odwoławczy trafnie utrzymał w mocy decyzję WIOŚ o umorzeniu postępowania.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.