IV SA/Wa 1006/16

IV SA/Wa 1006/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Falkiewicz-Kluj
Kaja Angerman
Piotr Korzeniowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OZ 1053/16 - Postanowienie NSA z 2016-09-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art.138 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 388
art. 35
Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman,, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant sekr. sąd. Robert Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi D. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody [...] (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] lutego 2016 r., znak: [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: k.p.a.) w związku z art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 388, dalej: ustawa o ewidencji ludności), po rozpatrzeniu odwołania D. N. (dalej: strona, skarżąca) od decyzji Prezydenta W. (dalej: organ I instancji) z [...] grudnia 2015 r., znak: [...] orzekającej o wymeldowaniu wymienionej z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.
W decyzji z [...] lutego 2016 r. organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Stan sprawy przestawiał się następująco:
Na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej [...] organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie wymeldowania D. N. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ I instancji w decyzji z [...] grudnia 2015 r., znak: [...] orzekł o wymeldowaniu wymienionej spod wyżej wskazanego adresu.
Zgodnie z wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego W. [...] w W. [...] Wydział Cywilny z [...] października 2014 r., sygn. [...] (k. 2) Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym W. [...] w W. dokonał w dniu [...] października 2015 r. opróżnienia przedmiotowego lokalu (protokół z przeprowadzonej eksmisji w aktach sprawy, k. 1). Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] zabezpieczyła dla D. N. pomieszczenie tymczasowe nr [...] przy ul. [...] w W. Klucze do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. są w posiadaniu Spółdzielni.
D. N. oświadczyła przed organem I instancji, że nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. od czasu czynności komornika. Przychodziła tam tylko z administratorką, w celu zabrania swoich rzeczy. Nie wymelduje się z miejsca zameldowania na pobyt stały, ponieważ nie ma się gdzie zameldować. Obecnie zamieszkuje w różnych miejscach u znajomych (k. 14).
W ocenie organu I instancji, D. N. opuściła miejsce pobytu stałego, czym wypełniła przesłanki wymeldowania, określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji zakwestionowała D. N. W piśmie z 21 stycznia 2016 r. które wpłynęło do organu I instancji 22 stycznia 2016 r. D. N. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta W. z [...] grudnia 2015 r. i wskazała, że z uwagi na swój stan zdrowia oraz nieświadomość w czasie toczącego się postępowania o eksmisję, została rozpoczęta procedura wyjaśniająca w sprawie toczącego się postępowania tj. w dniu [...] grudnia 2015 r. złożyła skargę na czynności komornika, a w dniu [...] grudnia 2015 r. została złożona apelacja od wyroku Sądu Rejonowego W. w W. Wniosła przy tym o wstrzymanie decyzji w sprawie jej wymeldowania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego. Strona jednocześnie zobowiązała się do przesłania informacji o etapie w sprawie toczącego się postępowania.
W postanowieniu z [...] lutego 2016 r., znak: [...] Wojewoda [...] odmówił zawieszenia na wniosek D. N. postępowania odwoławczego w sprawie wymeldowania z pobytu stałego z lokalu [...] przy ul. [...] w W. do czasu rozstrzygnięcia przez sąd uprawnienia D. N. do otrzymania lokalu socjalnego.
Organ odwoławczy wydając decyzję z [...] lutego 2016 r. po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji organu I instancji nie stwierdził przesłanek, które uzasadniałyby zmianę lub uchylenie decyzji Prezydenta W. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołał się na treść art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Według organu odwoławczego, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Spełnienie wskazanych warunków wymeldowania ma miejsce w sytuacji, gdy osoba przejawia zamiar opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania wprost - poprzez złożenie stosownego oświadczenia - jak też w sposób domniemany, tj. na podstawie zachowania wyrażającego wolę skoncentrowania ośrodka aktywności życiowej w innym miejscu oraz dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczas zajmowanego lokalu.
Według organu II instancji, okolicznościami, w oparciu o które weryfikowany jest zamiar osoby podlegającej wymeldowaniu, są m. in.: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, zabranie rzeczy osobistych, obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Organ odwoławczy powołując się na poglądy wyrażone w orzecznictwie wskazał, że opuszczenie lokalu mieszkalnego wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, uzasadniającym wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej. Prawomocny wyrok eksmisyjny sądu powszechnego potwierdza zaistnienie przesłanki z art. 35 powoływanej ustawy. Zdaniem Wojewody [...], w sprawach, w których przeprowadzona została egzekucja komornicza, wykonanie eksmisji jest równoznaczne z ustaniem pobytu osoby w spornym lokalu. W ocenie organu II instancji, w sytuacji gdy w dniu [...] października 2015 r. została wykonana eksmisja D. N. (na podstawie tytułu wykonawczego, tj.: wyroku zaocznego Sądu Rejonowego W. [...] w W. [...] Wydział Cywilny z [...] października 2014 r., sygn. [...], nadającemu rygor natychmiastowej wykonalności nakazowi opuszczenia i opróżnienia lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. D. N. i wydania go na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W., bez prawa do lokalu socjalnego), należało uznać, że z tym dniem wymieniona opuściła miejsce zameldowania na pobyt stały w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Organ odwoławczy wskazuje jednocześnie, że fakt złożenia przez D. N. apelacji z [...] listopada 2015 r. od wyroku Sądu Rejonowego W. [...] w W. [...] Wydział Cywilny z [...] października 2014 r., sygn. [...] oraz skargi na postanowienie komornika w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego nie może mieć wpływu na zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. Zdaniem organu II instancji, eksmisji strony dokonano na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego (k. 2), które organ administracji publicznej jako organ praworządnego państwa zobowiązany jest respektować w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wymeldowania.
Odnosząc się do odwołania strony od decyzji organu I instancji, Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że argumenty podniesione przez odwołującą, dotyczące jej stanu zdrowia, jakkolwiek istotne dla strony nie mogę mieć wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że zameldowanie, jak i wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych o miejscu pobytu osoby (urzędowym stwierdzeniem, że określona osoba w danym miejscu przebywa lub nie). Decyzja ta ma bowiem jedynie na celu doprowadzenie przez organ prowadzący ewidencję do zgodności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym. Odmowa wymeldowania D. N. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. spowodowałaby fikcję prawną, tj. że osoba eksmitowana z lokalu pozostawałaby tam zameldowana, podczas gdy faktycznie w tym lokalu nie może przebywać.
W piśmie z 30 marca 2016 r. D. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu II instancji z [...] lutego 2016 r., znak: [...]. W skardze skarżąca w związku z zawiadomieniem o decyzji w sprawie [...] wniosła o: wstrzymanie wydania decyzji w sprawie wymeldowania D. N. i D. N. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że z uwagi na stan jej zdrowia oraz nieświadomość w czasie toczącego się postępowania o eksmisję, została rozpoczęta procedura wyjaśniająca w sprawie toczącego się postępowania tj. w dniu [...] grudnia 2015 r. została złożona skarga na czynności komornika oraz w dniu [...] grudnia 2015 r. została złożona apelacja od Wyroku Sądu Rejonowego W. [...] w W., potwierdzenie złożenia dokumentacji zostało dołączone w piśmie przesłanym do Wojewody [...]. Ponadto do apelacji od Wyroku Sądu Rejonowego W. [...] zostało dołączone oświadczenie wydane w dniu [...] lutego 2016 r. od lekarza prowadzącego dla D. N. w którym widnieje informacja, że w czasie prowadzenia postępowania sądowego była niesprawna ruchowo – kręgosłup - niedowład nóg, wiec nie mogła stawić się na posiedzenie. Skarżąca zwraca uwagę, że jeszcze istotne w tej sprawie to zażywanie dużej ilości leków, które w czasie postępowania sądowego jak i egzekucyjnego "otumaniły" skarżącą. W listopadzie 2015 r. poczuła się lepiej i rozpoczęła procedurę sprzeciwu od decyzji Sądu, który wydał wyrok bez wysłuchania jej jako strony, co więcej choroba pozbawiła ją praw do obrony. Ponadto wskazuje również, że jest osobą niepełnosprawną, zgodne z przepisami prawa i już to kwalifikuje ją do lokalu socjalnego. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wydania decyzji w sprawie wymeldowania: D. N. i D. N. do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego. Skarżąca w skardze zobowiązała się do przesłania informacji o etapie w sprawie toczącego się postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w skardze z 30 marca 2016 r. jako skarżący został wymieniony również D. N. Skarga podpisana została wyłącznie przez D. N., a skarżąca powołała się wyłącznie na numer decyzji dotyczącej jej wymeldowania. Należało zatem uznać, że skarga została wniesiona przez D. N. i dotyczy decyzji z [...] lutego 2016 r., znak: [...].
W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz ustawy o ewidencji ludności. Działania organów obu instancji nie naruszały zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Z art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 8 k.p.a.
W niniejszej sprawie stosownie do regulacji art. 11 k.p.a. organy administracji wyjaśniły także stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a.
W ocenie Sądu, uzasadnienia decyzji organu I i II instancji są skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniają tok myślenia prowadzący do zastosowania powołanych w decyzjach organu I i II instancji przepisów, które doprowadziły do wydania orzeczenia utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji, w której orzeczono o wymeldowaniu D. N. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Według Sądu, organy obu instancji dokonały niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu, jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego wysnute były logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności. Materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są także zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a także oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie danych okoliczności. Według Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć związanych z wymeldowaniem skarżącej z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniach tych decyzji znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, który działając na podstawie na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności oraz na podstawie art. 104 k.p.a. orzekł o wymeldowaniu D. N. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W.
W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] w decyzji z [...] lutego 2016 r. ustosunkował się także do twierdzeń skarżącej zawartych w odwołaniu, a także przeprowadził kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji wydając decyzję z [...] grudnia 2015 r. o wymeldowaniu D. N. Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w decyzji odwoławczej Wojewody [...] z [...] lutego 2016 r.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi wskazać należy w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. art. 35 ustawy o ewidencji ludności, właściwy organ administracji na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu podejmuje decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego lub miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełniła obowiązku wymeldowania.
Prawidłowe stosowanie art. 35 ustawy z 2010 r. o ewidencji ludności wymaga, by, przed podjęciem decyzji o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego w określonym lokalu, zostało ustalone w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, że osoba ta przedmiotowy lokal opuściła dobrowolnie w sposób trwały. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanek do wymeldowania D. N. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., w ocenie Sądu, nie rodzi wątpliwość w zakresie prawidłowości ustaleń dotyczących trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu przez skarżącą, albowiem materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala przyjąć, że ww. opuściła definitywnie przedmiotowy lokal w sposób dobrowolny i trwały w rozumieniu art. 35 cyt. ustawy. W niniejszej sprawie, opuszczenie lokalu mieszkalnego wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, uzasadniającym wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej. Wykonanie eksmisji jest bowiem równoznaczne z ustaniem pobytu osoby w spornym lokalu. W dniu [...] października 2015 r. została wykonana eksmisja D. N. (na podstawie tytułu wykonawczego, tj. wyroku zaocznego Sądu Rejonowego W. [...] w W. [...] Wydział Cywilny z [...] października 2014 r., sygn. [...], nadającemu rygor natychmiastowej wykonalności nakazowi D. N. opuszczenia i opróżnienia lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i wydania go na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W., bez prawa do lokalu socjalnego). Z tym dniem wymieniona opuściła miejsce zameldowania na pobyt stały w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej informującej, że złożyła apelację z [...] listopada 2015 r. od wyroku Sądu Rejonowego W. [...] w W. [...] Wydział Cywilny z [...] października 2014 r., sygn. [...] oraz skargę na postanowienie komornika w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego wskazać należy, że ww. okoliczności nie mogły mieć wpływu na wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. Eksmisji D. N. dokonano na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego (k. 2), które organ administracji publicznej, jako organ praworządnego państwa, zobowiązany jest respektować w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wymeldowania.
W przypadku istnienia wyroku eksmisyjnego nie jest zasadne badanie przesłanki dobrowolności. Wyrok eksmisyjny, nakazujący skarżącemu opróżnienie, opuszczenie i wydanie lokalu mieszkalnego pozostaje w oczywistej sprzeczności z zaistnieniem obu warunków, jakie muszą być spełnione dla zdefiniowania pojęcia "pobyt stały". Wyrok eksmisyjny ma w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie. Jak wskazał NSA w wyroku z 8 marca 2012 r., sygn. II OSK 1515/10, prawomocny wyrok sądu powszechnego orzekający eksmisję potwierdza zaistnienie przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podobne stanowisko zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z 15 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2143/10, gdzie ponadto wyjaśniono, że z uwagi na prawomocny wyrok nakazujący eksmisję ewentualne powództwo o przywrócenie posiadania nie mogłoby doprowadzić do uwzględnienia tego powództwa, bowiem skarżąca nie dysponuje żadnymi środkami prawnymi, które mogłyby doprowadzić do przywrócenia jej posiadania przedmiotowego lokalu.
Powyższe wyroki zapadły co prawda w okresie obowiązywania ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), jednakże są one nadal aktualne na gruncie obecnie obowiązującej ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, w tym art. 35 stanowiącego odpowiednik art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Argumenty podniesione przez skarżącą w odwołaniu, a następnie powtórzone w skardze, dotyczące jej stanu zdrowia, nie mogły mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul [...] w W.
Należy podkreślić, że instytucje zameldowania oraz wymeldowania z lokalu mają charakter wyłącznie ewidencyjny i jako takie - nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o ich utracie. Są to zatem akty, których istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu oznaczonej osoby, aczkolwiek z faktu zameldowania wypływa domniemanie prawa do pobytu w danym lokalu (tzw. domniemanie faktyczne).
Oceniając zatem legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2016 r. Sąd obowiązany był do zbadania, czy zasadnie organ orzekł o wymeldowania skarżącej ze spornego lokalu. Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd podzielił stanowisko organów, bowiem niewymeldowanie skarżącej powodowałoby utrzymanie w ewidencji ludności wpisu niezgodnego ze stanem faktycznym, zatem fikcję. Nie ma w tym momencie obiektywnych możliwości powrotu przez skarżącą do spornego lokalu z uwagi na brak po jej stronie tytułu prawnego do lokalu.
Ewidencja ludności służy bowiem jedynie do odzwierciedlenia stanu faktycznego i dostarcza wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywateli. Wynika to wprost z art. 28 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Mechanizm wymeldowania polega natomiast na usuwaniu informacji o wymeldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan rzeczy. Do takiej sytuacji w niniejszej sprawie doszło. Sąd podzielił zatem ustalenia dokonane podczas postępowania administracyjnego, że skarżąca opuściła sporny lokal w sposób trwały i nie ma co do tego wątpliwości, w związku z czym zaskarżona decyzja jest decyzją prawidłową i nie ma podstaw do jej uchylenia.
Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.