IV SA/PO 967/24

IV SA/Po 967/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Józef Maleszewski
Maciej Busz /przewodniczący/
Sebastian Michalski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 3 pkt 3, pkt 6-7, art. 28 ust. 1, art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 48b ust. 2 pkt 1-2, art. 49 ust. 1 pkt 1-2, art. 49e pkt 3-4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sąd. WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 18 października 2024 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., po ponownym rozpoznaniu sprawy w pierwszej instancji, decyzją z dnia 1 sierpnia 2024 roku (nr [...]), nakazał inwestorowi - P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. , rozbiórkę wolno stojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, usytuowanego na działkach nr [...] i [...] (arkusz 01, obręb [...]) w rejonie ulicy [...] w P., w sposób przedstawiony na załączniku do decyzji.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że postanowieniem z dnia 18 grudnia 2023 roku (nr [...]) skierowanym do P. Sp. z o.o. organ wstrzymał budowę wolno stojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego usytuowanego na działkach nr [...] i [...] (arkusz 01, obręb [...]).
Inwestor został poinformowany o możliwości złożenia wniosku o legalizację oraz o obowiązku wniesienia opłaty legalizacyjnej.
Spółka w ustawowym terminie wystąpiła z wnioskiem o legalizację w/w urządzenia reklamowego.
Postanowieniem z dnia 1 marca 2024 roku (nr [...]) PINB nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 90 dni od daty doręczenia postanowienia następujących dokumentów legalizacyjnych:
a) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;
b) trzech egzemplarzy projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów;
c) dwóch egzemplarzy projektu technicznego;
d) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w formie określonej w załączniki do rozporządzenia Ministra Rozwoju, pracy i technologii z dnia 25 czerwca 2021 roku w sprawie wzoru oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Postanowienie doręczono Spółce w dniu 7 marca 2024 roku. Pomimo upływu zakreślonego terminu inwestor nie przedłożył dokumentów legalizacyjnych.
P. Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, skorzystała z prawa do złożenia odwołania. Spółka zażądała uchylenia decyzji i umorzenia postępowania rozbiórkowego.
W ocenie inwestora decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 2, art. 80 w związku z art. 48a i art. 48b ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż w oparciu o niewykonanie wadliwego, niezaskarżalnego odrębnie, postanowienia z dnia 1 marca 2024 roku. Wydanie decyzji o rozbiórce jest przedwczesne, uniemożliwia stronie przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego.
Spółka nie miała możliwości przedstawić wymaganej dokumentacji legalizacyjnej, bo inwestor został zobowiązany do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, gdy działka nr [...] oraz działka nr [...] znajdują się na obszarze objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Do odwołania załączone zostały zaświadczenia Prezydenta Miasta P. z dnia 27 marca 2024 roku stwierdzające, że działki o numerach [...] i [...] znajdują się na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w P., który został zatwierdzony uchwałą Rady Miasta P. Nr [...] z dnia 9 lipca 2019 roku.
Po otrzymaniu odwołania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., postanowieniem z dnia 6 września 2024 roku (nr [...]), sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia 1 marca 2024 roku (nr [...]), w ten sposób, że:
- w pkt I a) sentencji postanowienia zamiast zapisu "decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" wprowadził zapis "zaświadczenia Prezydenta Miasta P. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego";
- w uzasadnieniu postanowienia (strona 5) zamiast zapisu "W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono ponadto, że działki, na których posadowiony jest obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania (nr [...] i [...], arkusza 01, obręb [...]) nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego" wprowadził zapis "W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono ponadto, że działki, na których posadowiony jest obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania (nr [...] i [...], arkusza 01, obręb [...]) objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego".
Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia 18 października 2024 roku (nr [...]), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji wobec zarzutów odwołania starał się konwalidować postanowienie z dnia 1 marca 2024 roku wydając postanowienie prostujące. Postanowienie prostujące zostało jednak uchylone przez WWINB postanowieniem z dnia 17 października 2024 roku.
Niewątpliwa wadliwość postanowienia PINB z dnia 1 marca 2024 roku (która mimo starań nie została skutecznie naprawiona) w żaden sposób nie tłumaczy jednak bierności inwestora, który w dniu 27 marca 2024 roku pozyskał zaświadczenie Prezydenta Miasta P. o objęciu działek [...] i [...] ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i oznaczenia ich symbolem 4 ZP – teren zieleni urządzonej.
Inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, posiadając wiedzę na temat objęcia działek miejscowym planem, jak i znając pełną treść art. 48b ust. 1 Prawa budowlanego, nie powinien wskazywać na wywołane działaniem PINB niemożliwe do przezwyciężenia trudności w przedłożeniu dokumentów legalizacyjnych.
Ponadto zapisy planu dla jednostki 4 ZP nie pozwalają na legalizację spornego urządzenia reklamowego (§ 9 pkt 5 planu wskazuje na dopuszczalną zabudowę wśród której nie wymieniono urządzeń reklamowych bądź obiektów podobnych).
W ocenie organu odwoławczego argumenty inwestora zmierzają jedynie do przedłużenia postępowania, podczas gdy przesłanka z art. 49e pkt 3 Prawa budowlanego niewątpliwie wystąpiła. Inwestor w wyznaczonym terminie nie przedłożył żadnego z dokumentów koniecznych do legalizacji urządzenia reklamowego. Wadliwość postanowienia nie wpłynęła zatem na prawidłowość wydanej przez PINB decyzji.
P. Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.
Strona zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego oraz rozpoznania sprawy na rozprawie.
W ocenie Spółki zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem:
1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1-2 art. 80 K.p.a. w związku z art. 48a i 48b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny i niewnikliwy, skutkujący wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję o nakazie rozbiórki w oparciu o niewykonanie wadliwego, niezaskarżalnego postanowienia PINB nr [...] z dnia 1 marca 2024 roku, a więc uniemożliwienie stronie przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego;
2) art. 107 K.p.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1-2 oraz art. 80 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny i niewnikliwy, skutkujący wydaniem decyzji utrzymującej w mocy nakaz rozbiórki, który jest wewnętrzne sprzeczny poprzez jednoczesne twierdzenie, iż sprostowanie postanowienia z dnia 1 marca 2024 roku jest niedopuszczalne, a jednocześnie uznając iż pełnomocnik skarżącej nie podjął żadnych działań w celu dostarczenia wymaganych do legalizacji dokumentów, które nie zostały wskazane w postanowieniu z dnia 1 marca 2024 roku;
3) art. 20 K.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o fakt niezgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co pozostaje poza kognicją Inspektor Nadzoru Budowlanego, gdyż stwierdzenie zgodności lub niezgodności spornej inwestycji z planem nie stanowi wymogu wynikającego z postanowienia z dnia 1 marca 2024 roku, a więc branie tego faktu pod uwagę przy rozpoznaniu sprawy stanowi przekroczenie kompetencji organu wydającego zaskarżoną decyzji, czyli naruszenie właściwości rzeczowej.
Inspektor Nadzoru Budowlanego zażądał oddalenia skargi oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; w skrócie "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).
Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a przewidziane ustawą środki stosuje w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 §1 oraz art. 135 P.p.s.a.)
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Sąd nie ujawnił podstaw dla przyjęcia stanowiska, że zaskarżona decyzja, została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Analiza dokumentów złożonych do akt administracyjnych ujawnia następujące, bezsporne pomiędzy stronami, okoliczności kontrolowanej sprawy, które Sąd przyjmuje jako własne ustalenia w sprawie.
Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P., pismem z dnia 29 marca 2023 roku, zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o podjęcie czynności w związku z wybudowaniem urządzenia reklamowego na działce nr [...] (arkusz 01, obręb [...]), w rejonie ulicy [...] w P.. W piśmie wyjaśniono, że przeprowadzona kwerenda spraw nie ujawniła decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia na wybudowanie urządzenia reklamowego, które jak wskazują zdjęcia lotnicze zostało pobudowane w latach 2018-2020.
W dniu 26 lipca 2023 roku urządzenie reklamowe zostało przeniesione na działki nr [...] oraz [...] (dokumentacja fotograficzna przedstawiona przez Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P.).
W dniu 28 sierpnia 2023 roku zostały przeprowadzone czynności kontrolne, w których uczestniczył właściciele nieruchomości obejmującej działki o numerach [...] oraz [...], tj. Ś. Sp. z o.o. z siedzibą w P..
W trakcie kontroli stwierdzono, że urządzenie reklamowe będące przedmiotem postępowania składa się z betonowej stopy fundamentowej o wymiarach 1,23m x 2,50m i wysokości co najmniej 50cm, słupa stalowego połączonego ze stopą fundamentową za pomocą stalowych kotew, stalowej konstrukcji wsporczej dla dwóch tablic reklamowych o wymiarach 12m x 3m oraz dwóch pomostów stalowych i instalacji elektrycznej. Obok stopy fundamentowej ułożone zostały dwa bloki betonowe o wymiarach 1,90m x 2,55m. Przybliżona wysokość urządzenia wynosi około 12m. Opisane urządzenie posadowione zostało na nasypie wykonanym na planie okręgu o średnicy około 10m, średnicy korony około 5m i wysokości około 2,2m (dokumentacja fotograficzna załączona do protokołu kontroli).
Usytuowanie urządzenia reklamowego na działkach o numerach [...] oraz [...] (arkusz 01, obręb [...]) potwierdzone zostało podczas kontroli oraz udokumentowane załącznikami graficznymi do protokołu kontroli.
Przedstawiciel właściciela nieruchomości przedłożył w toku kontroli umowę dzierżawy z dnia 1 lutego 2022 roku zawartą z P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. , której przedmiotem jest grunt o powierzchni 18m˛ z przeznaczeniem na "ustawienie tablicy reklamowej". Oświadczył on ponadto, że urządzenie reklamowe znajduje się w nowej lokalizacji od kilku miesięcy, a inwestorem jest dzierżawca gruntu.
Sąd nie znalazł podstaw dla sformułowania oceny, że kwestionowane decyzje zostały wydane w oparciu o błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie, prawa materialnego.
Materialnoprawny wzorzec kontroli legalności zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 2024, poz. 725 z późn. zm.).
Budowla to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe (art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane). Z kolei przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane). Roboty budowlane to budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane).
Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane).
Wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe stanowią budowlę, zaliczoną do obiektów budowlanych. Wykonanie takiego urządzenia w określonym miejscu stanowi budowę.
Dowody włączone do akt administracyjnych w sposób niebudzący żadnych wątpliwości potwierdzają prawidłowość dokonanej przez organ kwalifikacji prawnej, zgodnie z którą wykonanie przedmiotowego urządzenia reklamowego wymagało wykonywania obiektu budowlanego w określonym miejscu, a rezultatem takich robót budowlanych (budowy) jest wolno stojący trwale związany z gruntem obiekt budowlany.
Organy trafnie uznały, że wykonanie spornej budowli wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, bez którego sporne urządzenie reklamowe stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane.
W tym stanie rzeczy zaktualizowały się przesłanki do wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy (art. 48 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane).
Wobec złożenia wniosku o legalizację organ nadzoru budowlanego, zgodnie z art. 48b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, wydał postanowienie w przedmiocie obowiązku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia doręczenia tego postanowienia.
Zgodnie z treścią przepisów art. 48b ust. 2 pkt 1-2 Prawa budowlanego wymagane w sprawie dokumenty legalizacyjne to: zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a także dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4, oraz dwa egzemplarze projektu technicznego.
Pomiędzy stronami bezsporne pozostaje, że w postanowieniu z dnia 1 marca 2024 roku (nr [...]) PINB nieprawidłowo nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. Działki o numerach [...] i [...] znajdują się na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w P., który został zatwierdzony uchwałą Rady Miasta P. Nr [...] z dnia 9 lipca 2019 roku.
Kwestia sporna sprowadza się natomiast do tego czy ujawniona w odwołaniu częściowa wadliwości postanowienia dotyczącego obowiązku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych blokowała możność utrzymania w mocy nakazu rozbiórki spornego urządzenia reklamowego.
Zgodnie z art. 49e pkt 3 ustawy - Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku nieprzedłożenia, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych.
W przypadku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych organ nadzoru budowlanego sprawdza ich kompletność oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami ustawy, w tym zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi; jeżeli budowa została zakończona, sprawdza się zgodność z przepisami obowiązującymi w chwili zakończenia budowy (art. 49 ust. 1 pkt 1-2 ustawy - Prawo budowlane).
Przedłożenie niekompletnych lub nieprawidłowych dokumentów skutkuje obowiązkiem wydania postanowienia o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie (art. 49 ust. 1a Prawa budowlanego). Na postanowienie w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości przysługuje zażalenie (art. 49 ust. 1b Prawa budowlanego).
Niewykonanie, w wyznaczonym terminie, postanowienia o usunięciu nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych aktualizuje konieczność wydania decyzji o rozbiórce w oparciu o odrębną podstawę prawną, tj. art. 49e pkt 4 ustawy - Prawo budowlane.
Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że błędne zobowiązanie inwestora do dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy zamiast zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dowodzi zaistnienia niemożliwych do przezwyciężenia trudności w wykonaniu obowiązku przedłożenia pozostałych dokumentów legalizacyjnych, tj. tych wskazanych w pkt I lit. b, c, d sentencji postanowienia.
Brak jest podstaw do tego, aby kwestionować prawidłowość oceny, iż wada postanowienia z dnia 1 marca 2024 roku (nr [...]) mogła co najwyżej usprawiedliwiać niewykonanie tego postanowienia w zakresie obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy.
Z kolei błąd organu I instancji co do obowiązku przedłożenia tylko jednego z dokumentów legalizacyjnych nie mógł mieć istotnego znaczenia dla prawidłowości decyzji o rozbiórce, gdyż dla wydania takiej decyzji wystarczającą podstawę stanowił brak przedłożenia pozostałych dokumentów legalizacyjnych.
Skoro skarżąca Spółka nie przedłożyła żadnego z wymaganych dokumentów, to nie została zaktualizowana kompetencja organu w zakresie dokonania oceny kompletności i prawidłowości dokumentów legalizacyjnych. Taka postawa Spółki zaktualizowała obowiązek wydania decyzji o rozbiórce na podstawie art. 49e pkt 3 ustawy - Prawo budowlane.
Do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji nie przekonuje zarzut naruszenia właściwości rzeczowej przez organ odwoławczy. Wskazana przez organy podstawa prawna i faktyczna decyzji jednoznacznie potwierdza, że nakaz rozbiórki usprawiedliwiał brak przedłożenia dokumentów legalizacyjnych.
Argumentacja WWINB odwołująca się do treści zaświadczeń załączonych do odwołania oraz treści § 9 pkt 5 uchwały Rady Miasta P. Nr [...] z dnia 9 lipca 2019 roku (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 23 lipca 2019 roku poz. [...]) została powołana jedynie na potrzeby wzmocnienia stanowiska, iż ujawniona wada postanowienia z dnia 1 marca 2024 roku (nr [...]) nie miała istotnego znaczenia dla prawidłowości decyzji o rozbiórce.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.