IV SA/Po 898/21

IV SA/Po 898/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-02-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Józef Maleszewski
Katarzyna Witkowicz-Grochowska /sprawozdawca/
Monika Świerczak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 1163/22 - Wyrok NSA z 2024-02-01
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 283
art. 59 ust. 1 pkt 2, art 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 80 ust. 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
par. 3 ust. 1 pkt 6 lit b
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 03 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Z. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2021 r. (znak: [...]) Wójta Gminy K. B. wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 roku, poz. 283 ze zm., dalej: "u.i.o.ś."), odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2,0MW realizowanego na działkach o nr ew. [...] i [...], obręb J., gm. K." - po dokonaniu zmiany podziału geodezyjnego nieruchomości "realizowanego na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...] oraz [...], w obrębie geodezyjnym J. , gm. K." na rzecz Pana Z. S., prowadzącego działalność gospodarczą P. z siedzibą w K. , ze względu na niezgodność lokalizacji ww. przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Burmistrz Gminy i Miasta K. decyzją z dnia [...] września 2011 roku (Nr [...]), określił na rzecz Z. S. P. w K. , środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2,0 MW, realizowanego na działkach o nr ew. [...] i [...], obręb J., gm. K.. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2014 roku (Nr [...]). Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] września 2011 roku. W dniu [...] lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł o oddaleniu skargi na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (wyrok o sygn. akt IV SA/Po 631/14). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 stycznia 2017 roku (sygn. akt II OSK 1106/15) oddalił skargę kasacyjną Z. S. prowadzącego P. .
Następnie Wójt Gminy K. B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 roku (znak: [...]) w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację ww. przedsięwzięcia. W dniu [...] grudnia 2017 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Z. S. P. orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy (Nr [...]). Wyrokiem z dnia 9 września 2020 roku (sygn. akt IV SA/Po 232/18), WSA w Poznaniu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 roku, Nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. B. z dnia [...] sierpnia 2017 roku, znak: [...]
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt Gminy K. B. decyzją z dnia [...] czerwca 2021 roku (znak: [...]), działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 roku, poz. 735 ze zm.) w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 roku, poz. 247 ze zm.), odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2,0MW realizowanego na działkach o nr ew. [...] i [...], obręb J., gm. K." - po dokonaniu zmiany podziału geodezyjnego nieruchomości "realizowanego na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...] oraz [...], w obrębie geodezyjnym J. , gm. K." na rzecz Pana Z. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firma P. z siedzibą w K. , ze względu na niezgodność lokalizacji ww. przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z pismem Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2021 roku (znak [...]), działka oznaczona nr ew. [...] położona w obrębie ewidencyjnym J. , gmina K., objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w obrębach geodezyjnych: [...] na terenie Gminy i Miasta K., przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] lutego 2012 roku (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] roku, poz. [...]), z którego wynika, że położona jest w części na obszarze oznaczonym symbolem R1 i przeznaczona jest pod tereny rolnicze z dopuszczeniem zabudowy gospodarczej w gospodarstwie rolnym oraz w części na obszarze oznaczonym symbolem KDW i przeznaczona jest pod tereny dróg wewnętrznych.
Wynika to z tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 lutego 2019 roku, sygn. akt IV SA/Po 1188/18 stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] lutego 2012 roku, nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych terenów w obrębach geodezyjnych: [...] na terenie Gminy i Miasta K., w części obejmującej jej § 6 pkt 8 i § 28, a także § 33 w zakresie oznaczenia "R/Ew". Wyrok stał się prawomocny z dniem 6 kwietnia 2019 roku. Działka oznaczona nr ew. [...], [...] i [...] w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta K., przyjętej Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2001 roku (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] roku, nr [...], poz. [...]), położona jest na obszarze oznaczonym symbolem RP i przeznaczona jest pod tereny rolne z dopuszczeniem zabudowy rolniczej, urządzeń infrastruktury technicznej, terenów zieleni i zalesień.
Dalej wskazano, że na działkach o nr [...] (po podziale na dwie działki oznaczone nr ew. [...] oraz [...]) oraz [...], w obrębie geodezyjnym J. , gmina K., zrealizowana jest inwestycja polegająca na budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy 2MW. Następnie w oparciu o przepis art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. organ wskazał, że w niniejszej sprawie dla terenu, na którym zrealizowane jest przedsięwzięcie, w dacie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez Burmistrza Gminy i Miasta K. w dniu [...] września 2011 roku obowiązywała uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2001 roku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta K.. Z kolei w dniu orzekania przez Wójta Gminy K. B. w niniejszej sprawie dla wskazanych działek obowiązującym aktem prawa miejscowego jest uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2001 roku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta K. oraz Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] lutego 2012 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w obrębach geodezyjnych: [...] na terenie Gminy i Miasta K.. Przedmiotowa inwestycja została usytuowana na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem RP (tereny upraw polowych). Zgodnie z § 6 pkt 18.9 planu miejscowego "na terenie oznaczonym w załączniku nr 1 do uchwały symbolem RP ustala się lokalizację terenów rolnych z dopuszczeniem zabudowy rolniczej, urządzeń infrastruktury technicznej, terenów zieleni i zalesień. Jak wynika z § 4 pkt 4 i 5 wskazanej uchwały, ilekroć jest mowa o przeznaczeniu terenu należy przez to rozumieć przeznaczenie podstawowe, które powinno dominować na danym terenie. Natomiast ilekroć jest mowa o przeznaczeniu dopuszczalnym terenu, należy przez to rozumieć innej rodzaje przeznaczenia niż podstawowe, które uzupełniają funkcję podstawową lub jej towarzyszą i które mogą być dopuszczone pod warunkiem spełnienia wymagań wynikających z ustaleń planu, z odrębnych przepisów oraz pod warunkiem dostosowania charakteru obiektów do przeznaczenia podstawowego. Organ I instancji wskazał, że w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego funkcja uzupełniająca musi pozostać w ścisłym związku z funkcją podstawową i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej. Tym samym elektrownie wiatrowe, nawet gdyby uznać je za urządzenia natury technicznej, nie mieszczą się w zakresie "terenu o przeznaczeniu dopuszczalnym". Wójt wskazał, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy jest ono zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Wobec tego, jeżeli przedsięwzięcie naruszałoby przepisy zawarte w planie miejscowym, organ administracji publicznej jest zobligowany do odmowy wydania wnioskowanej przez inwestora decyzji. Końcowo organ I instancji wskazał na art. 2, 3 i art. 4 u.e.w. w oparciu o ustaloną całkowitą wysokość elektrowni wiatrowej od poziomu terenu, ustaloną na 91,74m, został ustalony obszar oddziaływania obiektu budowlanego, a obliczona minimalna odległość sytuowania elektrowni wiatrowej od istniejących budynków mieszkalnych lub budynków z funkcją mieszkalną powinna wynosić nie mniej niż 939,40m.
W dniu [...] czerwca 2021 roku do Urzędu Gminy K. B. wpłynęło odwołanie Pana Z. S., w którym zaskarżonej decyzji zarzucono 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na wadliwej subsumpcji przywołanego przepisu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i błędnym przyjęciu, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta K. na obszarze przedmiotowej inwestycji nie przewidują możliwości budowy zespołu dwóch elektrowni wiatrowych, w sytuacji w której to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej, które to urządzenia były dopuszczalne na tym obszarze, a nadto na obszarze realizacji inwestycji nie wyłączono w żaden sposób działalności produkcyjnej, która tym samym dozwolona jest w ramach przewidzianej w planie dla tego obszaru zabudowy i w związku z określonym przeznaczeniem tego terenu. Ponadto wybudowane elektrownie wiatrowe nie wiążą się z trwałym przeznaczeniem gruntów rolnych na cele nierolnicze, zaś materiał dowodowy nie potwierdził, aby na terenie planowanej inwestycji obowiązywał zakaz lokalizacji tego rodzaju zamierzenia.
Nadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji, na mocy art. 77 § 1 k.p.a., obowiązkowi w tym zakresie oraz na jego dowolnej ocenie i w konsekwencji niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; naruszenie art. 8 i art. 107 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; naruszenie art. 89 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej; oraz naruszenie art. 65 § 1 k.p.a., albowiem z chwilą uchylenia przez WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 września 2020 roku decyzji Wójta Gminy K. B. z dnia [...] sierpnia 2017 roku i zwrotu akt do organu I instancji, organ ten winien ponownie zbadać swoją właściwość do prowadzenia przedmiotowej sprawy, a co za tym idzie stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę do prowadzenia do Burmistrza Gminy i Miasta K. , albowiem ustały już przesłanki będące podstawą wyznaczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do prowadzenia przedmiotowej sprawy Wójta Gminy K. B..
W związku z powyższym, odwołujący się wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie przez organ I instancji przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do prowadzenia do Burmistrza Gminy i Miasta K. w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a.
Nie znajdując postaw do uwzględnienia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. (nr [...]) orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wójta Gminy K. B. z dnia [...] czerwca 2021 roku.
W motywach rozstrzygnięcia swojej decyzji organ II instancji wskazał, że w sprawie znajdą zastosowanie przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 roku, poz. 283 ze zm.; w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 roku o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2019 roku). Dalej przywołano treść art. 59 ust. 1 pkt 2 i art. 80 ust. 1 u.i.o.ś. Organ II instancji wskazał, że wnioskowane przedsięwzięcie, tj. zamierzony zespół elektrowni wiatrowych, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 roku, poz. 1397) zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Następnie SKO wskazało na treść i chronologię decyzji wydawanych w niniejszym postępowaniu, a także tych dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie przedmiotowej inwestycji. Organ II instancji doszedł do wniosku, że ocena zrealizowanego zamierzenia w kontekście zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego prowadzi zasadniczo do zapisów planu miejscowego z dnia [...] listopada 2001 roku. Należy zatem zauważyć, że to wokół zagadnienia interpretacji zapisów tegoż planu miejscowego koncentruje się główny spór powstały w niniejszym postępowaniu. W ocenie organu I instancji jest oczywistym, że usytuowanie elektrowni wiatrowej zlokalizowanej na działkach o nr ew. [...], [...] oraz [...], obręb J., gmina K., godzi w postanowienia obowiązującego dla nich miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się do zarzutu Z. S., że budowa zespołu elektrowni wiatrowych nie wiąże się z trwałym przeznaczeniem gruntów rolnych na cele nierolnicze organ odwoławczy odniósł się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, a którego wynika, że "funkcja uzupełniająca jaką jest budowa urządzeń elektroenergetycznych musi pozostawać w ścisłym związku z funkcją wiodącą (podstawową) i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej. Zdaniem organu, funkcje rolniczą oraz produkcyjną należy ocenić jako wzajemnie się wykluczające i sprzeczne w swoim przeznaczeniu, a co więcej, jeżeli gmina projektuje przeznaczenie danego terenu rolnego na cele nierolnicze (na przykład elektrownie wiatrowe), winna baczyć na obowiązek uzyskania zgody na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, który dotyczy nie pojedynczych enklaw gruntu, ale całego terenu, w granicach obszaru objętego planem zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą, w ramach którego cele nierolnicze mogą być realizowane.
Dalej SKO w K. wskazało, że odczytanie znaczenia "urządzeń infrastruktury technicznej" nie może nastąpić w oderwaniu od całokształtu zapisu § 6 pkt 8.19 planu miejscowego z dnia 8 listopada 2001 roku, jak bowiem jasno wynika z jego treści, urządzenia infrastruktury technicznej zostały wymienione wespół z zabudową rolniczą oraz terenami zieleni i zalesień. Oceniając ów zapis, zdaniem organu II instancji, można dostrzec, że tworzy on spójną całość. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że "obiekty pomocnicze i infrastruktura techniczna przewidziane w ramach określonego celu podstawowego winny pozostawać z nim w związku i nie mogą powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej". Poza tym SKO stwierdziło, że uwagi wymaga także okoliczność, że gdyby w istocie plan miejscowy z dnia [...] listopada 2001 roku dopuszczał możliwość lokalizowania elektrowni wiatrowych na terenie upraw rolnych, to nie zaistniałaby potrzeba wyraźnego wyartykułowania tego faktu w kolejnym planie miejscowym z dnia [...] lutego 2012 roku. W ocenie Kolegium przy interpretowaniu zapisu "urządzenia infrastruktury technicznej" na potrzeby niniejszego postępowania należy odnieść do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., poz. 717, daje "u.p.z.p."), gdyż sprawa ta wiąże się z analizą zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji godzi się zauważyć, że w istocie w ustawie tej nie zostało zdefiniowane pojęcie "infrastruktura techniczna". Organ zauważył, że do dnia 29 sierpnia 2019 roku art. 61 ust. 3 u.p.z.p. stanowił, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Taka redakcja przywołanego przepisu rodziła sporo wątpliwości interpretacyjnych, związanych z pytaniem, czy elektrownie wiatrowe bądź fotowoltaiczne można traktować jako urządzenia infrastruktury technicznej, co zwalniałoby inwestorów od konieczności spełnienia wymagań wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Organ wskazał, że o ile zatem w sposób oczywisty zmiana przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie dotyczy przedmiotu omawianego postępowania, nadto weszła w życie w 2019 roku, więc nie obowiązywała w dacie złożenia wniosku Inwestora o wydanie decyzji środowiskowej, to jednak warto podnieść, że na podstawie przepisów u.p.z.p. termin "urządzenia infrastruktury technicznej" nie był jednoznacznie utożsamiany z inwestycją typu elektrownia wiatrowa. Ostatecznie ustawodawca dokonał zmiany ww. przepisu w ten sposób, że wprowadził do jego dyspozycji odrębny zapis o instalacjach odnawialnego źródła energii, skutkiem czego zaprzestano prób kategoryzowania ich jako "urządzeń infrastruktury technicznej". Ostatecznie Kolegium wyraziło pogląd, że sporne elektrownie wiatrowe, usytuowane na działkach o nr ew. [...], [...] oraz [...], obręb J., gmina K., umiejscowione zostały na terenach, które w myśl zapisów obowiązującego je planu miejscowego z dnia [...] listopada 2001 roku nie dopuszczały możliwości realizacji tego rodzaju inwestycji. Dalej organ wskazał, że w sytuacji, gdy plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek wobec braku zgodności z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko
Dalej SKO wskazało, że uchylając decyzję Wójta Gminy K. B. z dnia [...] sierpnia 2017 roku (znak: [...]) oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 roku (Nr [...]) WSA w Poznaniu odnotował potrzebę dokonania merytorycznej oceny spornej inwestycji pod kątem ochrony jednego z celów UE, jakim jest ochrona środowiska i jakości życia (wyrok z dnia 9 września 2020 roku, sygn. akt IV SA/Po 232/18). W ocenie Kolegium okoliczności faktyczne przedstawione powyżej ujawniły, że w omawianej sprawie doszło do zmiany przepisów prawa, albowiem na mocy wyroku WSA w Poznaniu z dnia 7 lutego 2019 roku (sygn. akt IV SA/Po 1188/18), przestały obowiązywać zapisy planu miejscowego z dnia [...] lutego 2012 roku, które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych oraz prawnych w wówczas prowadzonym postępowaniu. Stąd też ponownie zaistniała konieczność poczynienia ustaleń w kierunku stwierdzenia, czy przedmiotowa inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującym planem miejscowym (art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.). Organ wskazał, że o ile zatem treść zmienionych przepisów art. 10 ust. 2a, art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. faktycznie nie ma bezpośredniego przełożenia na grunt omawianej sprawy, albowiem wymaga ona posiłkowania się obowiązującymi zapisami planu miejscowego z dnia [...] listopada 2001 roku (które nie zostały wzruszone w toku stosownej procedury), to nowelizacja ta potwierdza, że dla realizacji obiektów wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii w planie miejscowym winno projektować się oddzielne tereny.
Dalej organ II instancji wskazał, że nie zgadza się również z argumentem jakoby organ I instancji winien ponownie zbadać swoją właściwość do prowadzenia przedmiotowej sprawy i orzec o niewłaściwości, albowiem ustały już przesłanki będące podstawą wyznaczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do prowadzenia przedmiotowej sprawy Wójta Gminy Kazimierz Biskupi, a także uznał za nietrafiony zarzut odnośnie nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej przez organ I instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję organu II instancji wniósł Z. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. z siedzibą w K. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.
Podobnie jak w odwołaniu skarżący zarzucił:
1. naruszenie przepisów, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy ti.
a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędną interpretację, w sytuacji gdy w sprawie uzasadnionym pozostawało wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej,
b. naruszenie § 6 pkt 18.9 planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...].11.2001 r. poprzez jego błędną interpretację i wskazanie, iż farma wiatrowa nie stanowi "urządzeń infrastruktury technicznej" w rozumieniu przywołanego przepisu.
c. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na rozbieżnościach w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].08.2021 r. albowiem na stronie 23 decyzji, SKO w K. powołuje się na przepis § 6 pkt 18.9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego który w swojej treści wymienia m.in. urządzenia infrastruktury technicznej a następnie na stronie 27 wskazuje, iż elektrownie wiatrowe nie są taką infrastrukturą mimo, że na stronie 28 SKO w K. wskazuje, że elektrownia wiatrowa jest urządzeniem infrastruktury technicznej.
d. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji, na mocy art. 77 § 1 k.p.a., obowiązkowi w tym zakresie oraz na jego dowolnej ocenie i w konsekwencji niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;
e. art. 8 i 107 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji,
f. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na zaskarżoną decyzję, tj. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i w zw. z art. 9 k.p.a. oraz art. 16 k.p.a. poprzez działanie organów w sposób sprzeczny z interesem społecznym i niezgodny z zasadą zaufania wobec obywateli, jak również nie uwzględnienie zasady poszanowania interesów w toku postępowania, odnoszącej się do przedsięwzięć gospodarczych i finansowych.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r., Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. B. z dnia [...] czerwca 2021 r., Nr [...] oraz orzeczenie co do istoty sprawy, a ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r., Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. B. z dnia [...] czerwca 2021 r., Nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak również stanowisko Wójta Gminy K. B. jest błędne i obarczone naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w żadnej części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ujawniono zakazu obejmującego realizację inwestycji w postaci farmy wiatrowej. Dalej Skarżący przywołał stanowisko sądów administracyjnych odnośnie kwalifikacji elektrowni wiatrowych jako urządzeń infrastruktury technicznej oraz podobnych poglądów prezentowanych w doktrynie. Tym samym Skarżący stwierdził, że dywagacje organu zawarte w zaskarżonej decyzji są swobodną interpretacją organu, która nie jest zgodna z dominującą linią orzeczniczą, a błędna interpretacja przepisów przyjęta przez organ wiąże się z daleko idącym skutkiem w postaci utrzymania w mocy decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, z czym skarżący nie może się zgodzić.
Skarżący podkreślił również fakt, iż na stronie internetowej [...] w zakładce "Aktualności" w dnia [...] maja 2021 r. wyświetlono ogłoszenie "o wyłożeniu do publicznego wglądu zmiany projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta K. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko" (wydruk ze strony internetowej w załączeniu). W Projekcie studium, wzięto pod uwagę należące do skarżącego i istniejące już elektrownie wiatrową, a będące przedmiotem niniejszego postępowania.
Nadto w ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie doszło także do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na zaskarżoną decyzję, tj. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i w zw. z art. 9 k.p.a. oraz 16 k.p.a. poprzez działanie organów w sposób sprzeczny z interesem społecznym i niezgodny z zasadą zaufania wobec obywateli. Przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy, należy mieć zdaniem Skarżącego w perspektywie przepisy prawa europejskiego, które wiążą Polskę jako kraj członkowski Unii Europejskiej, jak i treść orzeczeń TSUE i TS i w związku z powyższym przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy warto zwrócić uwagę na treść Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, której pkt. 14 stanowi, że "głównym celem wyznaczenia obowiązkowych krajowych celów jest zagwarantowanie pewności dla inwestorów i zachęcenie do ciągłego rozwijania technologii, które wytwarzają energię ze wszystkich rodzajów źródeł odnawialnych", a także Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/WE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, której to przepisy nakładają w odniesieniu do elektrowni wiatrowych obowiązek do oceny, względnie weryfikacji inwestycji pod kątem ochrony jednego z celów Unii Europejskiej jakim jest ochrona środowiska i jakości życia, natomiast jeżeli taka ocena została unieważniona, a inwestycja istnieje, to zasada lojalnej współpracy i efektywności prawa unijnego, wynikająca z traktatu, wymaga dokonania wykładni przepisów prawa polskiego w sposób zapewniający przeprowadzenia takiej oceny, co dotychczas zostało skarżącemu odmówione.
Skarżący zwrócił również uwagę na wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1106/15 dotyczący nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz na to, że zostało zawarte do niego zdanie odrębne sędziego NSA Pawła Miładowskiego, w którym wprost nie zgadza się on z zapadłym wyrokiem NSA. Skarżący wskazał, że wspomniany wyrok i zdanie odrębne dotyczyły oceny czy doszło do oczywistej sprzeczności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z Uchwałą numer [...] Rady Miejskiej w K. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta K., natomiast ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego była również głównym argumentem wpływającym na rozstrzygnięcie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie odmówienia Inwestorowi prawa do doprowadzenia stanu zgodności z prawem posadowionej elektrowni wiatrowej oraz nakazującego rozbiórki obiektów budowlanych - wobec czego warto podnieść argumentację wspomnianego sędziego NSA w przedmiotowej sprawie.
Dalej Skarżący wskazał, że na wszystkich etapach prowadzenia inwestycji działał w dobrej wierze, w zaufaniu, że organy prowadzące postępowania administracyjne wymagane przepisami prawa są odpowiednio kompetentne, że działają zgodnie z obowiązującymi przepisami, występował kolejno o wymagane decyzje i otrzymywał je zaopatrzone w przymiot ostateczności, dlatego też sfinalizował inwestycję polegająca na budowie dwóch elektrowni wiatrowych, którą uważał za pewną , bo gdyby było inaczej nie ryzykowałby utraty środków pieniężnych liczonych w milionach złotych, jakie dotychczas poniósł w związku z przedmiotową inwestycją.
Końcowo Skarżący wskazał, że w obrocie prawnym pozostaje nadal opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] maja 2011 r. opiniująca pozytywnie bez zastrzeżeń warunki do decyzji o środowiskowych uwarunkowań pod względem higienicznym i zdrowotnym dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. uzgadniające realizację ww. przedsięwzięcia i określające warunki jego realizacji, a to wszystko daje możliwość stwierdzenia, że wykonana inwestycja nie ma negatywnego oddziaływania na środowisko, a to powinno być traktowane jako istotny aspekt jej legalności choćby w świetle norm prawa europejskiego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że nie znalazło przesłanek do zmiany swojej decyzji, a stanowisko swoje organ szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę stan faktyczny i wskazując stosowne przepisy. Organ podkreślił, że zdanie "Innymi słowy: urządzenie elektryczne wybudowane pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią jest urządzeniem infrastruktury technicznej" na str. 28 uzasadnienia zaskarżonej decyzji odnosiło się do podsumowania zarzutu podniesionego przez Z. S. w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy K. B. z dnia [...] czerwca 2021 roku. Dalej SKO wskazało, że przed lipcem 2016 r., tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 roku, poz. 961, ze zm.), przedmiotem wielu sporów sądowych i kontrowersji było wydawanie decyzji o warunkach zabudowy dla elektrowni wiatrowych, kwalifikowanych jako urządzenie infrastruktury technicznej. Wątpliwości te ustawodawca rozstrzygnął poprzez wprowadzenie definicji "elementów technicznych" elektrowni wiatrowej (art. 2 pkt 2) ustawy z dnia 20 maja 2016 roku, która szczegółowo opisuje zakres tego pojęcia.
Pismo w sprawie złożyła również uczestniczka postepowania E. W. wskazując, że w sprawie wydano nową decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] lipca 2013 r., a także postanowienie wydane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w dniu [...] września 2013 r. Ponadto wskazała, że wiele organów administracyjnych oraz sądów stwierdziło jednoznacznie, że nie można wydawać decyzji środowiskowych lub pozwolenia na budowę na obiekty które już powstały i były użytkowane. Dodatkowo zdaniem E. W. powoływanie się na projekt studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego również jest bezcelowe ponieważ jak nazwa wskazuje jest to tylko projekt i może nigdy nie wejść w życie. Końcowo wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 14 grudnia 2021 r. sygn. akt: VII SA/Wa 1828/21 oraz VII SA/Wa 1829/21 utrzymał w mocy dwie decyzje nakazujące Panu Sobczakowi rozbiórkę elektrowni wiatrowych, o których jest mowa w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021r. poz. 329 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zarówno w zakresie norm prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej także jako "k.p.a."), dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., czy też prawo to narusza. W zależności od tej oceny sąd administracyjny orzeka w sposób przewidziany w art. 145 P.p.s.a. lub art. 151 P.p.s.a. Stosownie do zapisu art. 134 P.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd rozpoznający niniejszą sprawę do uznania, że akt ten odpowiada prawu. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie wydane zostały prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego.
1. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 stycznia 2017r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1106/15, oddalił skargę kasacyjną Z. S. prowadzącego P. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 05 lutego 2015r. (sygn. akt IV SA/Po 631/14) oddalającego skargę Z. S. prowadzącego P. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta K. z [...] września 2011r., nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2,0 MW realizowanego na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...] obręb J., gm. K..
W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z brzmienia art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. wynika, że właściwy organ może wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w przypadku zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan taki został uchwalony. W niniejszej sprawie dla terenu, na którym miało być zlokalizowane przedsięwzięcie polegające na budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, w dacie wydania decyzji Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] września 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, obowiązywała uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2001 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta K.. Przedmiotowa inwestycja została usytuowana na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem RP (tereny upraw polowych) z dopuszczeniem zabudowy rolniczej, urządzeń infrastruktury technicznej, terenów zieleni i zalesień. Podstawowe przeznaczenie terenów pod uprawy polowe, łąki i pastwiska. W ocenie NSA z brzmienia ustaleń planu miejscowego z 2001r. dopuszczalna była na przedmiotowym terenie lokalizacja urządzeń infrastruktury technicznej (na terenie oznaczonym symbolem RP) jednak pod warunkiem dostosowania ich do przeznaczenia podstawowego, zatem teren na którym miało być zlokalizowane przedsięwzięcie objęte kwestionowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] września 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, nie był przeznaczony pod tego typu inwestycje, biorąc pod uwagę przeznaczenie podstawowe terenu, jak i przeznaczenie dopuszczalne terenu. Ponadto w dacie wydania kwestionowanej decyzji z [...] września 2011 r., plan miejscowy zatwierdzony uchwałą z dnia [...] listopada 2001 r. był od roku już niezgodny z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która stanowi podstawę dla uchwalania planów miejscowych, chodzi o przepisy art. 10 ust. 2a u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym od [...] września 2010 r.) oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym od [...] września 2010 r.) z których wynika obowiązek ustalenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu oraz w planach miejscowych rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko, jeżeli gmina przewiduje wyznaczenie obszarów, na których rozmieszone będą takie urządzenia. W takiej sytuacji, kiedy sam plan miejscowy z [...] listopada 2001 r. nie jest zgodny z obowiązującymi przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, trudno uznać za skuteczne, próby interpretacji postanowień tego planu.
Nadto odnotować należy, że od wyroku NSA zostało złożone zdanie odrębne przez Sędziego NSA P. M., który wskazał, że w związku z występującymi problemami interpretacyjnymi treści samego planu miejscowego brak jest podstaw do stwierdzenia oczywistości naruszenia prawa. Jako "rażącego" nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy prawnej. Jeżeli przepis dopuszcza rozbieżną interpretację, nawet mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, jeżeli nawet później zostanie uznany za nieprawidłowy, nie może być oceniany jako "rażące" naruszenie prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy więc do czynienia wtedy, gdy uchybienie prawu ma charakter oczywisty, jasny i bezsporny, nie dopuszczający możliwości odmiennej wykładni. W tej zaś sprawie treść planu w zakresie § 4 pkt 4 i 5 oraz § 6 pkt 18.9 rodzi określone problemy interpretacyjne związane z treścią samego planu uniemożliwiają na jednoznaczne stwierdzenie istnienia w tej sprawie takiej oczywistej niezgodności w ww. zakresie. Zdaniem Sędziego zgłaszającego zdanie odrębne trudno także dopatrzeć się aby przedmiotowa lokalizacja elektrowni wiatrowych powodowała niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze. Zatem, jego zdaniem niezasadne było stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej z dnia [...] września 2011 r., nr [...]
W tym miejscu odnosząc się do argumentacji skargi podkreślić należy, że zdanie odrębne Sędziego NSA wyrażone zostało w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji, zatem w nadzwyczajnych i kwalifikowanych okolicznościach, których spełnienie dopiero skutkuje wzruszeniem ostatecznej decyzji. Nie można zatem przyjąć wprost, jak to wskazuje skarżący, że w zdaniu odrębnym wyrażono pogląd o zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami planu miejscowego z [...] listopada 2001r., a jedynie że jego interpretacja jest na tyle złożona, że nie pozwala na przyjęcie oczywistej i jednoznacznej niezgodności z prawem, która spełniałaby przesłanki "rażącej", a tylko taka rażąca niezgodność z prawem uzasadniałaby stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z [...] września 2011r. Argumenty skargi w tym zakresie nie mogą zatem odnieść zamierzonego skutku.
2. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 09 września 2020r. (sygn. akt IV SA/Po 232/18) uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. B. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy 2 MW realizowanego na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...] obręb geodezyjny J. gm. K. - po dokonaniu zmian podziału geodezyjnego nieruchomości "realizowanego na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...] oraz [...] w obrębie geodezyjnym J. gm. K." na rzecz Z. S. prowadzącego działalność pod firmą P. z siedzibą w K. .
W wyroku tym Sąd wskazał, że stwierdzenie nieważności jest instytucją umożliwiającą wycofywanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi, skutkiem czego sprawa wraca do organu administracji, który wydał decyzję, albowiem rozpoznać należy pierwotnie złożony wniosek w sprawie, tu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Nadto Sąd zauważył, że postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. zostało wszczęte w 2011 r., a więc jeszcze przed wejściem życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2020r., poz. 981), która w art. 4 przewidywała zachowanie wymogu odległości, w jakiej mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe od budynku mieszkalnego albo o funkcji mieszkalnej - równej lub większej od dziesięciokrotnej wysokości elektrowni wiatrowej, wliczając zwłaszcza wirnik. W ocenie Sądu, w badanej sprawie należało dokonać merytorycznej oceny spornej inwestycji pod katem ochrony jednego z celów jakim jest ochrona środowiska i jakości życia. Powinność przeprowadzenia tej oceny nie mogła zostać zniesiona przez sam fakt określenia przez ustawodawcę wymogów o których mowa w art. 4 ustawy o elektrowniach wiatrowych i to wiele lat po złożeniu wniosku inicjującego postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań oraz po wydaniu decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania, której nieważność została następnie stwierdzona. Wobec powyższego zasadnie Skarżący w tej sprawie zakwestionował legalność decyzji Kolegium oraz decyzji ją poprzedzającej, a w szczególności zastosowanie art. 4 ustawy o elektrowniach wiatrowych w odniesieniu do inwestycji zrealizowanej - na której użytkowanie inwestor uzyskał zezwolenie - jeszcze przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.
Zgodnie z przepisem art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, uw. 3 i 5 do art. 153). W świetle cytowanego art. 153 P.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są co do zasady związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań, co do dalszego postępowania, wyrażoną w orzeczeniu sądowym, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w drodze skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl dalej "CBOSA"). W świetle powyższych twierdzeń odnoszących się do zmiany stanu prawnego, czy istotnej zmiany stanu faktycznego znaczenie w niniejszej sprawie ma, że Rada Miejska w K. podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych terenów w obrębach geodezyjnych: [...] na terenie Gminy i Miasta K. obejmującej działki na których usytuowano przedmiotową inwestycję. W tym miejscu przywołać należy trzeci z prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 07 lutego 2019r., sygn. akt IV SA/Po 1188/18, odnoszący się do niniejszej sprawy, stwierdzający nieważność § 6 pkt 8 i § 28, a także § 33 w zakresie oznaczenia "R/Ew" powyższej uchwały. Zgodnie z § 28 ust. 1 zaskarżonej uchwały ustala się dla terenów oznaczonych symbolem przeznaczenia R/Ew: przeznaczenie podstawowe: teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi; przeznaczenie uzupełniające: infrastruktura techniczna celu publicznego. W myśl § 28 ust. 2 zaskarżonej uchwały na terenach oznaczonych symbolem R/Ew należy prowadzić gospodarkę rolną, zgodnie z przepisami odrębnymi. Natomiast w § 28 ust. 4 zaskarżonej uchwały ustalono szczegółowe warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dla elektrowni wiatrowych realizowanych na terenie oznaczonym symbolem R/Ew. W powyższej uchwale przewidziano tereny R/Ew stanowiące jeden z szesnastu rodzajów terenów wskazanych w § 6, przeznaczone pod wieże elektrowni wiatrowych, drogi dojazdowe do nich i place manewrowe oraz tereny rolne stanowią tereny o różnym przeznaczeniu. Niezbędne było jednak ich rozgraniczenie liniami rozgraniczającymi. Takich linii nie przewidziano w zaskarżonej uchwale dla terenów oznaczonych symbolem R/Ew, istotnie naruszając tym samym wymóg z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W tym zakresie WSA związany był wydanym w sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2018r. (sygn. akt II OSK 1436/17), w którym Sąd II instancji wskazał na zasadność uchybienia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie konieczności rozdzielenia liniami rozgraniczającymi obszarów o wzajemnie wykluczającym się i sprzecznym przeznaczeniu na terenach oznaczonych symbolem R/Ew. NSA wyraził pogląd, że elektrownie wiatrowe nie są związane z rolnictwem i jego wytwórstwem, są przedsięwzięciami produkcyjnymi i służą do wytwarzania energii elektrycznej. Okoliczność, że inwestycja tego rodzaju ma ekologiczny charakter nie zmienia faktu, że pozostaje w kolizji z rolniczym przeznaczeniem terenu, wiąże się bowiem z wyłączeniem tego obszaru z produkcji rolnej.
Przechodząc do zasadniczej części uzasadnienia wskazać należy, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego w sprawie odmowy wydania kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowej inwestycji, okazały się niezasadne. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który Sąd podziela i czyni podstawą do swoich dalszych rozważań.
W niniejszej sprawie kontrolą sądową objęta została decyzja utrzymująca w mocy decyzję o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2,0 MW, realizowanego na działkach o nr ew. [...], [...] i [...], obręb J., gm. K.".
Zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 roku, poz. 283 ze zm.) w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 roku o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2019 roku, poz. 1712; dalej: "u.i.o.ś."). Stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Nie budziło wątpliwości, że przedsięwzięcie w związku z jego rozmiarem i charakterem kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 roku, poz. 1397, obowiązującego w dacie złożenia wniosku). Zgodnie zatem z art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 u.o.i.ś. wymagane jest dla planowanej inwestycji uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.
Spór w niniejszej sprawie zgodnie z wytycznymi wyroku z 9 września 2020r. (sygn. akt IV SA/Po 232/18) ogniskuje się wobec oceny o niezgodności przedmiotowej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym. Zgodnie bowiem z treścią art. 80 ust. 2 u.o.i.ś właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan został uchwalony. Oznacza to, jak wskazał NSA w wyroku z 20 stycznia 2017r., że podstawowym warunkiem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest istnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu na którym planowane jest usytuowanie przedsięwzięcia w rozumieniu ustalonym w art. 3 pkt 13 u.o.i.ś. Drugim warunkiem wydania pozytywnej decyzji środowiskowej jest zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Aktualnie, po podziale, wniosek Inwestora obejmuje działki o nr ewidencyjnych [...], [...] oraz [...], obręb J. objęte w dniu orzekania w niniejszej sprawie, w związku ze stwierdzeniem nieważności w części uchwały z dnia [...] lutego 2012 roku, wyrokiem IV SA/Po 1188/18, obowiązującymi postanowieniami tej uchwały oraz postanowieniami uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2001 roku. Stwierdzenie nieważności uchwały z [...] lutego 2012r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wywołuje taki skutek jakby miejscowy plan w tej części nigdy nie funkcjonował w obrocie prawnym, zatem w zakresie ustaleń miejscowego planu dla przedmiotowych działek są także postanowienia uchwały z dnia [...] listopada 2001 roku. Z treści tej uchwały wynika, że sporna inwestycja umiejscowiona jest na terenie oznaczonym symbolem RP - tereny upraw rolnych. W oparciu o § 6 pkt 18.9 planu "na terenie oznaczonym w załączniku nr 1 do uchwały symbolem RP ustala się lokalizację terenów rolnych z dopuszczeniem zabudowy rolniczej, urządzeń infrastruktury technicznej, terenów zieleni i zalesień". Zważywszy na brzmienie § 4 pkt 4 i 5 tejże uchwały, ilekroć jest mowa o przeznaczeniu terenu należy przez to rozumieć przeznaczenie podstawowe, które powinno dominować na danym terenie. Natomiast, ilekroć jest mowa o przeznaczeniu dopuszczalnym terenu, należy przez to rozumieć inne rodzaje przeznaczenia niż podstawowe, które uzupełniają funkcję podstawową lub jej towarzyszą i które mogą być dopuszczone pod warunkiem spełnienia wymagań wynikających z ustaleń planu, z odrębnych przepisów oraz pod warunkiem dostosowania charakteru obiektów do przeznaczenia podstawowego.
Zdaniem skarżącego plan z [...] listopada 2001r. nie wyklucza możliwości zlokalizowania na terenie działek elektrowni wiatrowych - nadto ich budowa nie wiązała się z trwałym przeznaczeniem gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz stanowią one urządzenia infrastruktury technicznej, którą dopuszcza § 6 pkt 18.9 planu miejscowego z dnia [...] listopada 2001 roku. W orzecznictwie przyjmuje się, że "funkcja uzupełniająca jaką jest budowa urządzeń elektroenergetycznych musi pozostawać w ścisłym związku z funkcją wiodącą (podstawową) i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej. Budowa farmy wiatrowej sprawiałaby faktyczną zmianę przeznaczenia jednostki urbanistycznej z przeważającej funkcji upraw rolnych na funkcję przemysłową. Nie można dokonać takiej wykładni zapisów wskazywanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którą, każde urządzenie które spełniałoby kryteria urządzenia elektroenergetycznego o jakim mowa w art. 3 ustawy prawo energetyczne mogłoby być usytuowane na terenie objętym planem, bez skonfrontowania jego usytuowania z funkcją podstawową danej jednostki urbanistycznej" (wyr. NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 238/10, LEX nr 1091544). Także we wspomnianym powyżej wyroku WSA w Poznaniu z dnia 7 lutego 2019 roku (sygn. akt IV SA/Po 1188/18), jak i wyroku NSA z 24 października 2018r. (sygn. akt II OSK 1436/17) oraz wydanym w sprawie wyroku NSA z 20 stycznia 2017r. (sygn. akt II OSK 1106/15) podkreślono, że charakter zrealizowanej inwestycji pozostaje w kolizji z rolniczym przeznaczeniem terenu, wiąże się bowiem z wyłączeniem tego obszaru z produkcji rolnej. Tym samym, funkcję rolniczą oraz produkcyjną należy ocenić jako wzajemnie się wykluczające i sprzeczne w swoim przeznaczeniu. Co więcej, jeżeli gmina projektuje przeznaczenie danego terenu rolnego na cele nierolnicze (na przykład elektrownie wiatrowe), winna baczyć na obowiązek uzyskania zgody na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych), który dotyczy nie pojedynczych enklaw gruntu, ale całego terenu, w granicach obszaru objętego planem zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą, w ramach którego cele nierolnicze mogą być realizowane (patrz: wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 197/13) - wyrok NSA z dnia 23 listopada 2018 roku, II OSK 2909/16, LEX nr 2611635. Zasadnie przyjęły zatem organy obu instancji, że argument Skarżącego jakoby posadowienie zespołu elektrowni wiatrowych nie implikowało trwałego przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze nie zasługuje na uwzględnienie. Nadto podkreślić należy, że w powyżej wskazanych wyrokach, wydanych uprzednio w niniejszej sprawie (NSA z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1106/15), Sąd II instancji zaaprobował pogląd, że działki położone są w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 18.9 - pod uprawy polowe, łąki i pastwiska, co wyłącza możliwość realizacji na przedmiotowym obszarze inwestycji o charakterze produkcyjnym (art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.). Literalna wykładnia tekstu planu prowadzi do wniosku, iż zapisy te nie dopuszczają możliwości realizacji inwestycji związanych z produkcją bezpośrednio związanym z przeznaczeniem terenu, na którym są budowane. Podkreślenia wymaga, że funkcja uzupełniająca, jaką jest budowa urządzeń infrastruktury technicznej musi pozostawać w ścisłym związku z funkcją wiodącą (podstawową) i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej. Nie można przy tym dokonać takiej wykładni zapisów wskazywanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którą, każde urządzenie infrastruktury technicznej mogłoby być usytuowane na terenie objętym planem, bez skonfrontowania jego usytuowania z funkcją podstawową danej jednostki urbanistycznej. Urządzenia infrastruktury technicznej służące do produkcji energii elektrycznej (w tym przypadku elektrownie wiatrowe wraz z infrastrukturą towarzyszącą), których celem jest następcze wprowadzenie tej energii do sieci energetycznej, nie zaś bezpośrednio wykorzystanie jej na potrzeby związane z podstawową funkcją terenu, na którym są budowane - nie są dopuszczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dla obszaru, na którym Skarżący przewidział inwestycję. Rada Miejska w K. uchwałą z dnia [...] listopada 2001 r. na terenie, na którym znajdują się działki nr ewid. [...] i [...], obręb J., gmina K., ustaliła podstawowe przeznaczenie pod uprawy polowe, łąki i pastwiska. Słusznie wskazały zatem organy, że jak wynika z ustaleń planu miejscowego, teren na którym miało być zlokalizowane przedmiotowe przedsięwzięcie nie był przeznaczony pod tego typu inwestycje, biorąc pod uwagę przeznaczenie podstawowe terenu, jak i przeznaczenie dopuszczalne terenu. Zgodzić należy się zatem z organami, że postanowienia planu miejscowego nie muszą zawierać zakazów lokalizacji tego typu inwestycji, jeżeli jasno i jednoznacznie wynika z postanowień planu, co na danym terenie można zlokalizować w ramach przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego, tym bardziej jeżeli chodzi o przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jest bowiem zasadnym, by uznać, że posadowione elektrownie wiatrowe umieszczone są na terenie o podstawowym przeznaczeniu pod uprawę rolną z dopuszczeniem wyłącznie zabudowy rolniczej, urządzeń infrastruktury technicznej, terenów zieleni i zalesień. Przy czym, Sąd podziela stanowisko organów, że w nawiązaniu do uznania spornych elektrowni wiatrowych za urządzenia infrastruktury technicznej, co miałoby legitymować rozwiązanie powstałego sporu interpretacyjnego na korzyść Inwestora, odczytanie znaczenia "urządzeń infrastruktury technicznej" nie może nastąpić w oderwaniu od całokształtu zapisu § 6 pkt 8.19 planu miejscowego z dnia 8 listopada 2001 roku - urządzenia infrastruktury technicznej zostały wymienione wespół z zabudową rolniczą oraz terenami zieleni i zalesień. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że "obiekty pomocnicze i infrastruktura techniczna przewidziane w ramach określonego celu podstawowego winny pozostawać z nim w związku i nie mogą powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej" (M. Nowicki, Glosa do wyroku NSA z dnia 9 lutego 2011 roku, 11 OSK 238/10, ZNSA 2011, nr 5, s. 179). Ponadto, przy zapisie o "urządzeniach infrastruktury technicznej" nie dodano, że miałyby one służyć celom publicznym, nadrzędnym wobec funkcji rolnej przedmiotowych działek. Słusznie przyjęły zatem organy obu instancji, że zrealizowane przedsięwzięcie, będące zespołem elektrowni wiatrowych, które wytwarzają i przesyłają prąd do sieci energetycznej niezwiązanej bezpośrednio z przeznaczeniem terenu, nie wpisuje się rozumienie pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej" o jakich mowa w przedmiotowym planie miejscowym z 8 listopada 2001r. W ocenie Sądu, istotne dla sprawy i odczytywane łącznie postanowienia planu miejscowego (§ 6 pkt 18.9, § 4 pkt 4 i 5) pozwalają przyjąć, że przedmiotowe elektronie wiatrowe nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej dopuszczonej postanowieniami tego planu. Nie było to bowiem intencją uchwałodawcy, skoro uznał, że zaistniała potrzeba wyraźnego wyartykułowania tego faktu w kolejnym planie miejscowym z dnia 14 lutego 2012 r., gdzie w § 6 pkt 8 wskazano wyraźnie na nowe przeznaczenie terenu "R/Ew - teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi". Ta nowa regulacja dopiero wskazywała na dopuszczalność sytuowania elektrowni wiatrowych na spornych terenach, nadto oddzielała je od pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej (zob. § 5 pkt 6 planu miejscowego z dnia 14 lutego 2012 roku). Nadto żadne z postanowień obowiązującego planu miejscowego z 8 listopada 2001r. nie dopuszcza do budowy na przedmiotowych działkach elektrowni wiatrowych również z tego względu, że nie precyzuje ich mocy, wysokości i innych parametrów technicznych.
W ocenie Sądu, bez znaczenia dla sprawy były wywody skarżącego, że elektronie wiatrowe należy zaliczyć do obiektów z zakresu infrastruktury technicznej w świetle przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 143 § 2) i o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 61 ust. 3), bowiem jak wskazano powyżej w treści planu wynika, że dopuszczone są urządzenia infrastruktury technicznej, ale takie które związane są i służą podstawowemu przeznaczeniu terenu, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Jak wynika z postanowienia § 5 pkt 6 planu miejscowego z dnia 14 lutego 2012 roku zdefiniowano "obiekty obsługi technicznej" jako nadziemną i podziemną infrastrukturę techniczną, która służy odprowadzaniu ścieków, dostarczaniu wody, ciepła, energii elektrycznej, a także obiekty łączności, stacje transformatorowe, obiekty przepompowni ścieków, urządzenia melioracji, zorganizowane miejsca zbiórki segregowanych odpadów komunalnych - zatem z wyłączeniem urządzeń służących do produkcji i przesyłu energii elektrycznej.
W tym stanie rzeczy słusznie przyjęły organy obu instancji, że sporne elektrownie wiatrowe, usytuowane na działkach o nr ew. [...], [...] oraz [...], obręb J., gmina K., umiejscowione zostały na terenach, które w myśl postanowień obowiązującego je planu miejscowego z dnia [...] listopada 2001 r. i z [...] lutego 2012r. nie dopuszczały możliwości realizacji tego rodzaju inwestycji. Podkreślenia wymaga także okoliczność, że planowana inwestycja nie mieści się w katalogu wyjątków określonych w art. 80 ust. 2 in fine u.o.i.ś. Jak wskazano już powyżej, zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest, w świetle art. 80 ust. 2 u.o.i.ś., podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. wyroki NSA: z dnia 10 października 2017 roku, sygn. II OSK 2460/16, LEX nr 2409692; z dnia 19 marca 2019 roku, sygn. II OSK 1093/17, LEX nr 2646621, z dnia 23 sierpnia 2019 roku, sygn. II OSK 2354/17, LEX nr 2725245). W sytuacji, gdy plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek wobec braku zgodności z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 czerwca 2014 roku, sygn. akt II OSK 196/13; z dnia 1 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II OSK 829/11; z dnia 14 listopada 2012 roku, sygn. akt II OSK 1240/11, dostępne orzecznie.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). W konsekwencji, nie budziło wątpliwości Sądu, że po stwierdzeniu niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwolniony jest organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami.
W tym miejscu podkreślić należy, że w toku postępowania organ I instancji uwzględnił stanowisko zainteresowanych stron i składane wnioski zmierzające do jak najpełniejszego zebrania materiału dowodowego oraz wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w sprawie. Mając na uwadze powyższe, niezwykle szczegółowe i wnikliwe ustalenia organu I instancji nie sposób zasadnie zarzucić niepełne i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i braki w ustaleniach faktycznych w przedmiotowej sprawie, takie które nie pozwoliły na rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądy zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla rozpatrzenia sprawy i nie zawiera braków skutkujących uchyleniem decyzji wydanych w sprawie. Podnoszone zarzuty nie odniosły zamierzonego skutku.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd uznał, że rozpoznając niniejszą sprawę organy ustrzegły się naruszeń procedury – w szerokim zakresie gromadząc potrzebny materiał dowodowy oraz dokonując jego wyjątkowo wnikliwej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów prawa i podjęcia decyzji o odmowie wydania decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji przez organ I instancji, zasadnie następnie utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją SKO. Obszerne uzasadnienia obu tych decyzji w pełnym i wszechstronnym zakresie czynią zadość wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dostrzegł również takich uchybień w zakresie realizacji zasady budzenia zaufania (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), które miałyby wpływ na wynik sprawy. W szczególności lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Kolegium, jako organ ponownie merytorycznie rozpoznający sprawę w jej całokształcie, prawidłowo wyjaśniło przesłanki, którymi kierowało się przy załatwieniu sprawy. A sam fakt, że w istotnej mierze wyjaśnienia te nawiązywały do rozważań organu I instancji – zasadnie przez Kolegium zaakceptowanych – oraz że nie spotkały się one z aprobatą skarżącego, nie świadczy o zasadności zarzutów w tym zakresie.
Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień przepisów procesowych skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji, czy poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wszystkie te okoliczności ujmowane łącznie świadczą o niezasadności zarzutów skargi.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę w całości oddalił, jak orzekł w wyroku.
Wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), Przewodnicząca Wydziału zarządziła rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym, mając na uwadze zasadę szybkości postępowania sądowego (k. 85 akt sąd.). Przed rozpoznaniem sprawy na posiedzeniu niejawnym stronom zapewniono przy tym możliwość wypowiedzenia się na piśmie i zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych, które mogłyby być zgłoszone na rozprawie.