IV SA/Po 895/25

IV SA/Po 895/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-12-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jacek Rejman /sprawozdawca/
Sebastian Michalski /przewodniczący/
Tomasz Grossmann
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sebastian Michalski Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Jacek Rejman (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. P., R. Ł., J. Ł., T. M. i A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz każdego ze skarżących tytułem zwrotu kosztów postępowania – po 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych).
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 lipca 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy), w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania E. i B. P. (dalej również: inwestorzy; zainteresowani; wnioskodawcy), na podstawie art. 71 ust. 1 i art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.) - dalej: u.u.i.ś oraz art. 138 § 1 pkt 2 i art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) - dalej: k.p.a., w pkt 1 uchyliło decyzję Burmistrza [...] (dalej również: Burmistrz, organ I instancji) z dnia 12 czerwca 2025 r. nr [...], w której to decyzji organ I instancji odmówił zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza [...] z dnia 2 czerwca 2020 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy drobiu w obrębie W. oraz w pkt 2 zmieniło ostateczną decyzję Burmistrza [...] z dnia 2 czerwca 2020 r. nr [...], zastępując: a) punkt 4. osnowy decyzji, na stronie 4. tej decyzji sformułowaniem: "Wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych - Łączna pojemność zainstalowanych na terenie fermy zbiorników do magazynowania płynnego gazu nie może przekroczyć 57 m3; tj. maksymalna ilość magazynowanego LPG nie może przekroczyć 32 Mg."; b) fragment uzasadnienia na stronie 8., od wiersza 16., licząc od stopki, do wiersza 9. od stopki - tj. od słów "Inwestycja ze względu..." do słów "..., dalej ustawy Poś.") sformułowaniem: "Inwestycja, ze wzglądu na planowaną do magazynowania ilość płynnego gazu nie większą niż 32 Mg, a więc ilość nieprzekraczającą progowej wartości 50 Mg, nie zalicza się do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju z 29 stycznia 2016 r. D.U. z 2 lutego 2016 r. Poz. 138. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Mając na względzie ochronę środowiska w wypadku awarii, wprowadzono ograniczenie łącznej pojemności zbiorników na płynny gaz, które można zainstalować na terenie fermy do 57 m3 (co daje możliwość zmagazynowania maksymalnie 32 ton LPG). Dotrzymanie wymogów określonych w decyzji środowiskowej nie zwalnia prowadzącego fermę od stosowania się do aktualnych przepisów szczególnych w zakresie warunków technicznych instalowania zbiorników, ich eksploatacji oraz zapobiegania awariom i ograniczania ich skutków dla ludzi oraz środowiska.".
Decyzja Kolegium została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
W dniu 20 września 2024 r. inwestorzy E. i B. P. wystąpili do Burmistrza [...] z wnioskiem o zmianę decyzji nr [...] z dnia 2 czerwca 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia rozbudowy fermy drobiu na działkach o nr ewid.[...] i [...] w obrębie W., w gminie [...], która miałaby polegać na zmianie treści punktu 1.4 tej decyzji, stwierdzającego, że planowana inwestycja zalicza się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, poprzez określenie, że przedsięwzięcie to nie zalicza się do tego rodzaju zakładów. We wniosku przedstawiono także wyliczenie docelowej ilości gazu 6 naziemnych zbiorników o pojemności 6400 l każdy, co daje łączną pojemność 38 400 l, 1 litr gazu waży 0,52 kg, co przy maksymalnym napełnieniu wszystkich zbiorników daje wielkość 19 968 kg, tj. 19,968 Mg.
Burmistrz [...] wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie po dokonaniu obwieszczenia z dnia 17 października 2024 r. nr [...] wystąpił do Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] (dalej: Dyrektor ZZ WP w [...]), Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ w [...]), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (PPIS w [...]), w sprawie wyrażenia opinii w sprawie wyrażenia zgody na zmianę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z dnia 2 czerwca 2020 r.
PPIS w [...] w postanowieniu z dnia 4 listopada 2024 r. znak [...], odwołując się do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 138), wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż powyższe przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów o zwiększonym ryzyku, ponieważ na jego terenie nie będzie znajdować się więcej niż 50 Mg gazów łatwopalnych.
Dyrektor ZZ WP w [...] w dniu 25 września 2024 r. przekazał wniosek Burmistrza Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] (dalej: Dyrektor RZGW w [...]). Dyrektor RZGW w [...] postanowieniem z dnia 15 listopada 2024 r. znak [...] zgodził się na przedmiotową zmianę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak też nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny przedsięwzięcia na środowisko. W opinii tej stwierdził brak możliwości znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na pozostające w zasięgu oddziaływania jednolite części wód i nie stwierdził negatywnego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia stwarzającego zagrożenie dla realizacji celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1087). W treści opinii nie odniesiono się do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o których mowa w art. 248 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
RDOŚ w [...] w piśmie z dnia 21 listopada 2024 r. znak [...], mając na względzie zakres zmiany decyzji i uwzględniając treść art. 87 u.u.i.ś. oraz wymóg z art. 77 ust. 4 u.u.i.ś., stwierdził, że nie widzi konieczności zajęcia stanowiska w przedmiotowym postępowaniu.
Przed wydaniem decyzji w sprawie zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, Burmistrz w dniu 6 grudnia 2024 r. podstawie art. 33 ust. 1 i w związku z art. 79 ust. 1 u.u.i.ś. zawiadomił o rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu.
W dniu 17 grudnia 2024 r. inwestorzy w wykonaniu wezwania z dnia 13 grudnia 2024 r. poinformowali organ, że na terenie inwestycji zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] jest obecnie zamontowany 1 naziemny zbiornik gazu o pojemności 9150 litrów, co stanowi "9.150 [litr] . 0,5435 [kg/litr] = 4.973,0 kg = 4,9730 Mg". Wyjaśnili też, że projektowane i istniejące zbiorniki gazu stanowią magazyny gazu do zasilania instalacji gazu, przeznczonej do ogrzewania budynków inwentarskich.
Decyzją z dnia 10 lutego 2025 r. Burmistrz [...] odmówił zmiany decyzji z dnia 2 czerwca 2020 r., wskazując nas to, że w postępowaniu zakończonym decyzją pierwotną strony postępowania nie są identyczne, jak strony postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek B. i E. P. z dnia 20 września 2024 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji inwestorzy podnieśli, że to na organie spoczywa ciężar ustalenia stron postępowania administracyjnego. Jednocześnie zainteresowani argumentowali, że przekonanie organu I instancji dotyczące tożsamości podmiotowej sprawy i stron jest całkowicie błędne. Powołując się na art. 87 u.u.i.ś., wskazali, że do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagana jest zgoda tylko strony, która złożyła wniosek o wydanie decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 lutego 2025 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej Kolegium stwierdziło, że nie podziela stanowiska Burmistrza, iż zmiana stron, które uczestniczyły w postępowaniu w sprawie wydania decyzji w 2020 r., uniemożliwia rozpatrzenia wniosku z 2024 r. Powołując się na zagadnienie tożsamości podmiotowej, która w poniższej sprawie dotyczyła tylko strony, która nabyła prawa w związku z wydaniem decyzji, organ II instancji zgodził się ze stanowiskiem zainteresowanych, prawidłowo wskazującym na art. 87 u.u.i.ś., że przy wniosku o zmianę decyzji środowiskowej wymagana jest tylko zgoda strony, która składała wniosek. Organ odwoławczy zarazem wskazał organowi I instancji na konieczność ponownego ustalenia w sposób prawidłowy aktualnego kręgu stron postępowania, celem dokonania prawidłowych doręczeń i zapewnienia możliwości zainicjowania postępowania odwoławczego oraz ewentualnej kontroli sądowej decyzji administracyjnych, jakie zostaną wydane w przedmiotowym postępowaniu.
Prowadząc ponownie postępowanie w tej sprawie, Burmistrz [...] powtórnie wystąpił do Dyrektora RZGW w [...], RDOŚ w [...] i PPIS w [...] o wydanie opinii w sprawie wyrażenia zgody na zmianę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach [...] z dnia 2 czerwca 2020 r., które to organy wyraziły stanowiska tożsame z pierwotnie wydanymi w toku postępowania: PPIS w [...] w postanowieniu z dnia 31 marca 2025 r. znak [...], Dyrektor RZGW w [...] w postanowieniu z dnia 28 marca 2025 r. znak [...], RDOŚ w [...] w piśmie z dnia 18 kwietnia 2025 r. znak [...]
Następnie, po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 września 2024 r., uzupełnionego w dniu 17 grudnia 2024 r., Burmistrz [...] w dniu 12 czerwca 2026 r. wydał decyzję nr [...], w której odmówił zmiany decyzji nr [...] z dnia 2 czerwca 2020 r.
W uzasadnieniu Burmistrz wskazał na treść stanowisk organów współdziałających w wydaniu decyzji - Dyrektora RZGW w [...], RDOŚ w [...] i PPIS w [...]. Następnie wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, w dniu 24 kwietnia 2025 r. na podstawie art. 33 ust. 1 i w związku z art. 79 ust. 1 u.u.i.ś. zawiadomił o rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu w terminie 30 dni od dnia podania do publicznej wiadomości treści obwieszczenia.
Organ I instancji stwierdził, że po przeprowadzonej analizie tabel w załączniku do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz.U. z 2026 r., poz. 138) stwierdził, że zakład zalicza się do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, na podstawie załączonej do rozporządzenia tabeli numer 1, kolumna 2. Organ wskazał na to, że na terenie inwestycji, zgodnie z informacją inwestora, znajduje się jeden naziemny zbiornik gazu o pojemności 4,9730 Mg, a planowanych jest wybudowanie kolejnych 6 o pojemności 20,8704 Mg. W sumie naziemne zbiorniki gazu na zainwestowanej działce będą mieć pojemność 25,8434 Mg, a do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (zakład o zwiększonym ryzyku) zalicza się zakład, w którym występuje jedna lub więcej substancji niebezpiecznych w ilości równej lub większej niż określona w tabeli 1 w kolumnie 2. Według organu I instancji zsumowane wartości gazu łatwopalnego w zakładzie wpisuje się w kolumnę 2, ponieważ nie przewyższają one wartości 50 Mg, a są równe lub większe od wartości 10 Mg.
W dniu 26 września 2025 r. E. i B. P. wnieśli odwołanie od decyzji Burmistrza, domagając się uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji lub jej rozpatrzenia co do istoty przez Kolegium.
Inwestorzy wskazali na aktualny stan faktyczny sprawy, zgodnie z którym obecnie na terenie inwestycji zlokalizowane są: 1 naziemny zbiornik gazu o pojemności 9200 litrów i 1 podziemny zbiornik gazu o pojemności 9200 litrów, a w ramach rozbudowy fermy zostanie dodatkowo zlokalizowane 6 naziemnych zbiorników gazu o pojemności 6400 litrów każdy. Dodali, że liczba zbiorników istniejących i planowanych jest zgodna z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zaś po rozbudowie łącznie w ramach przedsięwzięcia na terenie inwestycji maksymalnie może być magazynowane 56 800 litrów gazu płynnego. Podnieśli, że zgodnie z przedmiotowym raportem dotyczącym oddziaływania planowanej rozbudowy na środowisko przyjęto, że 1 litr gazu płynnego waży 0.5435 kg, w związku z czym maksymalna waga gazu płynnego, jaka może wystąpić na terenie przedsięwzięcia, to 30,8708 Mg. Wyjaśnili, że "wyliczona wartość to iloczyn pojemności i ciężaru objętościowego gaz: 56 800 [litr] . 0,5435 [kg/litr] = 30.870,8 kg = 30,8708 Mg".
Zainteresowani podnieśli, że wyliczona ilość gazu płynnego w ramach planowanego przedsięwzięcia, wynosząca 30,8708 Mg, nie przekracza żadnej wartości progowej określonej w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Dodali, że tożsame wnioski zostały podane w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdzie na str. 39 podano, że przedmiotowa instalacja nie będzie zakładem stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a przyjęty profil technologiczny ogranicza wystąpienie awarii do minimum.
Inwestorzy zwrócili także uwagę na negatywne skutki błędu zawartego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak wydanie przez Burmistrza [...] decyzji z dnia 20 lipca 2020 r. nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia ze względu na niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Motywując swoje rozstrzygnięcie, Kolegium w uzasadnieniu decyzji z dnia 24 lipca 2025 r. stwierdziło, że organ I instancji w sposób nieprawidłowy uznał próg kwalifikacyjny dla ilości substancji niebezpiecznej, który przy właściwym zastosowaniu tabel z rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. wynosi dla gazu płynnego 50 Mg - według tabeli 2., wiersz 18., kolumna 2.
Zdaniem Kolegium, ze względu na planowaną do magazynowania na terenie przedsięwzięcia ilość płynnego gazu wynoszącą 32 Mg, która będzie znacznie niższa od progu kwalifikacyjnego, zakład nie zalicza się do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W związku z tym uzasadnione jest uchylenie decyzji odmownej i dokonanie korekty w postanowieniach pierwotnej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia rozbudowy fermy.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w osnowie decyzji środowiskowej powinny być formułowane wymagania odnośnie obiektów, o których kwalifikacji decydują powszechnie obowiązujące przepisy, dlatego zadecydował o zastąpieniu ustalenia punktu 4. na stronie 4. pierwotnej decyzji wymogiem nieprzekraczania zadeklarowanej przez inwestora łącznej pojemności instalowanych na fermie zbiorników na gaz płynny: 2 x 9,2 m3 + 6 x 6,4 m3 =
57 m3, co daje maksymalnie 32 Mg LPG". Według organu odwoławczego "taki zapis zapewnia, że ferma po rozbudowie nie będzie zaliczona do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii w związku z ilością magazynowanej substancji niebezpiecznej". Ponadto stwierdził, że "dokonana zmiana w ostatecznej decyzji [1] o środowiskowych uwarunkowaniach rozbudowy fermy drobiu: - nie wprowadza żadnych zmian w charakterystyce planowanego przedsięwzięcia, - nie wpływa na środowiskowe skutki realizacji przedsięwzięcia, - nie dotyczy ani nie zmienia pozostałych ustaleń i wymogów decyzji [1], - jest zgodna z przepisami szczególnymi i z interesem stron (wnioskujących)".
Skargę na decyzję Kolegium z dnia 24 lipca 2025 r. wnieśli K. P., R. Ł., J. Ł., T. M. i A. M. (dalej również: skarżący), reprezentowani przez tego samego pełnomocnika procesowego (adwokata), którzy zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
1) art. 7, art. 5 § 1, art. 77 § 1 oraz 136 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie kwestii, dlaczego pierwotnie zakład wnioskodawców zaliczany był do zakładów o zwiększonym ryzyku, zaś aktualnie, mimo braku zmiany przepisów i niezakwestionowania decyzji z dnia 2 czerwca 2020 r. przez wnioskodawców, inwestorzy powołują się na nowe okoliczności, które wskazywać mają na to, że ich zakład nie może zaliczać się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji sprzecznej z prawem;
2) art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 u.u.i.ś. poprzez dokonanie zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza [...] w sytuacji, gdy brak było ku temu podstaw.
Przy tak sformułowanych zarzutach, rozwiniętych i umotywowanych w uzasadnieniu skargi, skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia 24 lipca 2025 r., jak też o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi, a także o "przeprowadzenie postępowania sądowego w trybie uproszczonym".
Kolegium w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o oddalenie skargi. Organ II instancji stwierdził, że stan faktyczny nie budzi wątpliwości, tak jak kwestia przyjęcia odpowiedniej kwalifikacji z rozporządzenia i niestanowienie przez przedmiotową fermę zakładu o zwiększonym ryzyku, co wynika z bezpośrednio z przepisów prawa. Organ odwoławczy argumentował, że w przypadku złożenia wniosku o zmianę decyzji w okresie, o którym mowa w art. 72 ust. 3 i st. 4 u.u.i.ś., na podstawie art. 87 tej ustawy, nie jest wymagana zgoda stron na zmianę decyzji, a ponadto postępowanie przeprowadzono zgodnie z przepisami ustawy, w szczególności uzyskano stanowiska organów współdziałających.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. O rozpoznanie sprawy tym trybie wystąpili skarżący (reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika), zaś organ jako strona przeciwna nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu), nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydana na podstawie art. 71 ust. 1 i art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 i art. 155 k.pa. (aktualnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691), którą organ odwoławczy uchylił decyzję Burmistrza [...] z dnia 12 czerwca 2025 r., w której organ I instancji odmówił zmiany swojej ostatecznej decyzji z dnia 2 czerwca 2020 r. [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia rozbudowy fermy drobiu w obrębie W. – a jednocześnie zmienił ostateczną decyzję Burmistrza [...] z dnia 2 czerwca 2020 r., zastępując: a) doczasowy punkt 4. osnowy na stronie 4. tej decyzji następującą treścią: "Wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych - Łączna pojemność zainstalowanych na terenie fermy zbiorników do magazynowania płynnego gazu nie może przekroczyć 57 m3; tj. maksymalna ilość magazynowanego LPG nie może przekroczyć 32 Mg."; b) fragment uzasadnienia na stronie 8., od wiersza 16. licząc od stopki, do wiersza 9. od stopki - tj. od słów "Inwestycja ze względu..." do słów "..., dalej ustawy Poś.") treścią: "Inwestycja, ze wzglądu na planowaną do magazynowania ilość płynnego gazu nie większą niż 32 Mg, a więc ilość nieprzekraczającą progowej wartości 50 Mg, nie zalicza się do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju z 29 stycznia 2016 r. D.U. z 2 lutego 2016 r. Poz. 138. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Mając na względzie ochronę środowiska w wypadku awarii, wprowadzono ograniczenie łącznej pojemności zbiorników na płynny gaz, które można zainstalować na terenie fermy do 57 m3 (co daje możliwość zmagazynowania maksymalnie 32 ton LPG). Dotrzymanie wymogów określonych w decyzji środowiskowej nie zwalnia prowadzącego fermę od stosowania się do aktualnych przepisów szczególnych w zakresie warunków technicznych instalowania zbiorników, ich eksploatacji oraz zapobiegania awariom i ograniczania ich skutków dla ludzi oraz środowiska.".
W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga co do zasady zasługiwała na uwzględnienie.
W związku z powyższym należy podkreślić, że z uwagi na wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest co do zasady takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (patrz np. wyrok NSA z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3040/17, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - i powołane tam orzecznictwo). Decyzji organu odwoławczego należy zatem stawiać wszystkie wymagania wynikające z powyżej przywołanych przepisów, jak konieczność respektowania zasady prawdy obiektywnej (art. 7), zasady prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1), zasad należytego informowania stron i przekonywania, tj. wyjaśniania przesłanek podjętych rozstrzygnięć (art. 9 i art. 11), z którymi wiążą się wymogi w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego, rozstrzygnięcia i motywowania stanowiska organu (art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.).
Zdaniem Sądu, analiza rozstrzygnięcia (osnowy) i uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium i akt administracyjnych wskazuje na to, że decyzja organu II instancji – mimo podjęcia przez organ odwoławczy zasadnych działań nakierowanych usunięcie dostrzeżonych błędów organu I instancji (przede wszystkim w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego) oraz merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w drugiej instancji – nie sprostała wszystkim niezbędnym wymaganiom stawianym decyzji odwoławczej, tym bardziej o charakterze kasacyjno-reformacyjnym. Kolegium nie uwzględniło i nie omówiło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i aspektów prawnych sprawy. W gruncie rzeczy, znaczną część wymaganych rozważań organ II instancji przedstawił dopiero w odpowiedzi na skargę, ustosunkowując się do zarzutów skargi. Działanie to było jednak spóźnione i niewystarczające dla uznania, że sprawa została w jej całokształcie ponownie rozpatrzona i rozstrzygnięta przez Kolegium w drugiej instancji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza zatem dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odpowiedź na skargę ze swej istoty nie może bowiem służyć zastępowaniu czy uzupełnianiu treści uzasadnienia decyzji odwoławczej i konwalidować istotnych wad oraz innych braków decyzji.
Sąd podkreśla, że uzasadnienie decyzji powinno wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie (por. np. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2024 r. sygn. akt I GSK 285/23, dostępny jw.). Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część tego aktu. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Zadaniem uzasadnienia faktycznego jest wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw wydania decyzji. W rezultacie, powinno ono zawierać ustosunkowanie się do tych faktów i okoliczności, które przemawiają za podjętym rozstrzygnięciem, jak też do tej części okoliczności, które ewentualnie wskazywałyby na inny kierunek rozstrzygnięcia sprawy, względnie również faktów i dowodów, którym organ administracji nie przyznał mocy dowodowej przy podejmowaniu decyzji. Konsekwentnie też przyjmuje się, że zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia stron lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, powinny być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (patrz np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 listopada 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 767/24, dostępny jw. - i powołane tam orzecznictwo).
Organ II instancji, jako organ odwoławczy, pomimo przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w znacznej mierze trafnych poglądów prawnych, ostatecznie nie rozpatrzył prawidłowo sprawy w jej całokształcie, gdyż nie ustalił i nie ocenił odpowiednio wszystkich okoliczności sprawy, które mogły mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Materialną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 71 ust. 1 i art. 87 u.u.i.ś. oraz art. 155 k.p.a.
Przepis art. 87 u.u.i.ś. stanowi, że przepisy niniejszego działu oraz działu VI stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.
Wniosek o zmianę decyzji w powyższym trybie (jak i rozstrzygnięcie sprawy) może być skutecznie złożony przed upływem terminów określonych w art. 72 ust. 3 i 3 u.u.i.ś.
W tym wypadku termin 6 lat, o którym mowa w art. 72 ust. 3 tej ustawy, został zachowany, bowiem wniosek został złożony w dniu 20 września 2024 r., a decyzja pierwotna z dnia 2 czerwca 2020 r. stała się ostateczna z dniem 13 listopada 2020 r., kiedy to została wydana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, w której to decyzji organ II instancji umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do osób niebędących stronami postępowania, wskazanych w pkt 1 osnowy tej decyzji i jednocześnie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. D., J. M., T. M. i A. M. na decyzję z dnia 13 listopada 2020 r., prawomocnym wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Po 1/21 oddalił wniesioną skargę.
Pierwsze zastrzeżenia, jakie należy zgłosić względem Kolegium, dotyczą niezweryfikowania ustalenia kręgu stron postępowania prowadzanego w trybie art. 87 u.u.i.ś., mimo że organ II instancji sam zwrócił uwagę organowi I instancji na potrzebę odpowiednich ustaleń w tym zakresie jeszcze w decyzji kasacyjnej z dnia 28 lutego 2025 r. nr [...] Trudno zaś wywnioskować z rozdzielnika akt sprawy I instancji (k. 30), czy i jak Burmistrz [...] finalnie rozstrzygnął tę kwestię w kontekście znajdujących się w aktach sprawy wypisów z ewidencji gruntów – i jakie wziął pod uwagę zmiany stanu faktycznego w tym względzie, zeszłe po wydaniu decyzji Kolegium z dnia 13 listopada 2020 r. nr [...], w której to decyzji umorzono postępowanie odwoławcze w stosunku do części podmiotów wnoszących odwołanie od decyzji z dnia 2 czerwca 2020 r. Trzeba bowiem mieć na uwadze zasadę trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.) i powagę rzeczy osądzonej (res iudicata) wynikającą z art. 170 i art. 171 p.p.s.a.
Powyższa kwestia nie została odpowiednio przedstawiona w zaskarżonej decyzji, co świadczy o uchybieniach w zakresie art. 7, art. 28, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż ostatecznie nie wiadomo, do jakiego kręgu stron postępowania – poza inwestorami (wnioskodawcami) – została skierowana zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji.
Drugie, jeszcze poważniejsze zastrzeżenia dotyczą naruszenia przepisów postępowania w zakresie stwierdzenia podstaw do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 87 u.u.i.ś.
Organ II instancji słusznie dostrzegł błędy organu I instancji w wykładni i zastosowaniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 138). Rozporządzenie to w § 1 stanowi, że rodzaje i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o których mowa w art. 248 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, określa załącznik do rozporządzenia.
Przepis art. 248 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (aktualnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 647 ze zm.) - dalej: p.o.ś. stanowi, że zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zwanej dalej "awarią przemysłową", w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej "zakładem o zwiększonym ryzyku", albo za zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej "zakładem o dużym ryzyku".
W załączniku do tego rozporządzenia stwierdzono, że do zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (zakład o zwiększonym ryzyku) zalicza się zakład, w którym występuje jedna lub więcej substancji niebezpiecznych w ilości równej lub większej niż określone w tabeli 1 w kolumnie 2 lub w tabeli 2 w kolumnie 2, ale mniejszej niż ilości określone w tabeli 1 w kolumnie 3 lub w tabeli 2 w kolumnie 3, z uwzględnieniem zasady sumowania, o której mowa w objaśnieniu nr 4. Do zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (zakład o dużym ryzyku) zalicza się zakład, w którym występuje jedna lub więcej substancji niebezpiecznych w ilości równej lub większej niż określone w tabeli 1 w kolumnie 3 lub w tabeli 2 w kolumnie 3, z uwzględnieniem zasady sumowania, o której mowa w objaśnieniu nr 4. Do substancji niebezpiecznych objętych kategoriami zagrożeń wymienionych w tabeli 1 w kolumnie 1 mają zastosowanie ilości progowe określone w tabeli 1 w kolumnie 2 i 3. W przypadku gdy substancja niebezpieczna jest objęta tabelą 1 oraz jest wyszczególniona w tabeli 2, mają zastosowanie do niej ilości progowe określone w tabeli 2 w kolumnie 2 i 3.
Uzasadniając decyzję, Kolegium trafnie zatem dostrzegło zasadniczy błąd organu I instancji, który polegał na tym, że Burmistrz nie zastosował wartości progowych przedmiotowego rozporządzenia z uwzględnieniem tego, że gaz służący do zasalania instalacji grzewczej fermy jest stanowi substancję niebezpieczną objętą tabelą 1 - P2 gazy łatwopalne (Gazy łatwopalne, kategoria 1 lub 2), dla których w tej tabeli przewidziano ilości progowe 10 Mg dla zakładów o zwieszonym ryzyku (kolumna 2.) i 50 Mg dla zakładów o dużym ryzyku (kolumna 3.), oraz jednocześnie wyszczególnioną w tabeli 2 - kolumna 1., poz. 18. Łatwopalne gazy ciekłe, kategoria 1 lub 2 (w tym gaz płynny) i gaz ziemny (zob. objaśnienie nr 19), do której zatem mają zastosowanie ilości progowe (substancji niebezpiecznych) określone w tabeli 2 w kolumnie 2 i 3, a wynoszą one odpowiednio 50 Mg dla zakładów o zwiększonym ryzyku i 200 Mg dla zakładów o dużym ryzyku.
Powyższe wartości Kolegium zastosowało do okoliczności stanu faktycznego, który nie został należycie przedstawiony w uzasadnieniu tej decyzji.
Przede wszystkim organ odwoławczy, opierając się na danych wskazanych przez inwestorów w odwołaniu, nie odniósł się do odpowiednich wartości wynikających z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (z jego uzupełnieniami), jaki został sporządzony na potrzeby postępowania, w którym wydano decyzję z dnia 2 czerwca 2020 r., której dotyczy przedmiotowa zmiana. Skoro zaś w pierwotnej decyzji przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako zaliczające się w rozumieniu art. 248 p.o.ś. do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, co wynikało z uzupełnienia raportu z dnia 5 marca 2020 r. (k. 97 akt sprawy znak [...]) i 1 kwietnia 2020 r. (k. 100, 181 tych akt) na wniosek RDOŚ w [...], to należało przybliżyć wartości wskazane w tym raporcie, a w szczelności w jego uzupełnieniach dotyczącą liczby zbiorków na gaz i ich pojemności. Trzeba mieć przy tym na uwadze, w uzasadnieniu postanowienia uzgadniającego RDOŚ w [...] z dnia 20 marca 2020 r. znak [...] odnotowano, że na terenie inwestycji znajdują się 1 naziemny zbiornik o poj. 9,2 m3, 1 podziemny zbiornik o poj. 9,2 m3, a ramach inwestycji będą działań dodatkowe instalacje i obiekty, w tym 6 naziemnych zbiorników na gaz płynny o poj. do 6400 l każdy.
W ślad za WSA w Poznaniu zaważyć również należy, że przedmiotowe przedsięwzięcie wymienione zostało w § 2 ust.1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów 2 dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71), obejmującym "chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP)" i kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i dla tego typu przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obowiązkowe. Natomiast do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które mają być realizowane na terenie planowanej fermy, należy 6 zbiorników na gaz płynny o pojemności 6400 l, przewidywanych w ramach tej inwestycji (stosownie do § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia).
Jak to zostało opisane w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia, inwestorzy w odwołaniu wskazali na aktualny stan faktyczny sprawy, zgodnie z którym obecnie na terenie inwestycji zlokalizowane są: 1 naziemny zbiornik gazu o pojemności 9200 litrów i 1 podziemny zbiornik gazu o pojemności 9200 litrów, a w ramach rozbudowy fermy zostanie dodatkowo zlokalizowane 6 naziemnych zbiorników gazu o pojemności 6400 litrów każdy, a po rozbudowie łącznie w ramach przedsięwzięcia na terenie inwestycji maksymalnie może być magazynowane 56 800 litrów gazu płynnego. Wyjaśnili, że zgodnie z przedmiotowym raportem dotyczącym oddziaływania planowanej rozbudowy na środowisko przyjęto, że 1 litr gazu płynnego waży 0.5435 kg, w związku z czym maksymalna waga gazu płynnego, jaka może wystąpić na terenie przedsięwzięcia, to 30,8708 Mg i wskazali, że "wyliczona wartość to iloczyn pojemności i ciężaru objętościowego gaz: 56 800 [litr] . 0,5435 [kg/litr] = 30.870,8 kg = 30,8708 Mg".
Organ odwoławczy nie odniósł tych danych do treści raportu i nie przedstawił własnych ustaleń, które potwierdzałyby końcowe wnioski organu, które doprowadziły do zmiany pierwotnej decyzji w trybie art. 87 u.u.i.ś. poprzez określenie, że "łączna pojemność zainstalowanych na terenie fermy zbiorników do magazynowania płynnego gazu nie może przekroczyć 57 m3; tj. maksymalna ilość magazynowanego LPG nie może przekroczyć 32 Mg." i odpowiedniego zmodyfikowania uzasadnienia tej decyzji na stronie 8.
Po trzecie, organ II instancji nie wyjaśnił sprawy w zakresie uzyskania odpowiednich uzgodnień i opinii przez organy współdziałające w wydaniu decyzji, co w szczególności odnosi się do stanowiska RDOŚ w [...]. Przy tym, dopiero w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy stwierdził, że uzyskano stanowiska organów współdziałających. Tymczasem z treści pism RDOŚ w [...] z dnia 21 listopada 2024 r. znak [...] i 18 kwietnia 2025 r. znak [...] wynika, że organ ten uznał, iż ze względu na zakres zmiany decyzji i treść art. 87 u.u.i.ś. oraz wymóg z art. 77 ust. 4 u.u.i.ś., nie widzi konieczności zajęcia stanowiska w przedmiotowym postępowaniu. Taka wypowiedź RDOŚ w [...] – jak można domniemywać, bo nie zostało to wprost wyartykułowane przez ten organ – wynika z analizy kompetencji RDOŚ przy uzgadnianiu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, odniesionej do zakresu zmiany pierwotnej decyzji.
Tymczasem inwestorzy w swoim w wniosku z dnia 20 września 2024 r. przedstawili wyliczenie docelowej ilości gazu 6 naziemnych zbiorników o pojemności 6400 l każdy, co daje łączną pojemność 38 400 l, 1 litr gazu waży 0,52 kg, co przy maksymalnym napełnieniu wszystkich zbiorników daje wielkość 19 968 kg, tj. 19,968 Mg. Są to wartości zbieżne z podanymi w uzupełnieniu raportu z dnia 1 kwietnia 2020 r., jednakże wartości te zostały uzupełnione i zmienione w toku postępowania - w piśmie z dnia 17 grudnia 2024 r. i odwołaniu z dnia 26 września 2025 r. W konsekwencji RDOŚ w [...], przedstawiając w piśmie z dnia 21 listopada 2024 r. nie mógł odnieść się do tych okoliczności, a treść kolejnego pisma z dnia 18 kwietnia 2025 r. również nie wskazuje, aby odniósł się do pisma skarżących z dnia 17 grudnia 2024 r. Co też oczywiste, RDOŚ w [...] z istoty rzeczy nie ustosunkował się do uzupełnień zawartych w odwołaniu do decyzji z dnia 12 czerwca 2025 r.
Co więcej – i co jeszcze istotniejsze – faktyczny zakres zamiany pierwotnej decyzji z dnia 2 czerwca 2020 r., jakiego dokonało Kolegium w trybie art. 87 u.u.i.ś., jest znacznie szerszy niż tylko samo stwierdzenie, że zakład nie zalicza się do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Organ określił bowiem konkretną ilość płynnego gazu, planowaną do magazynowania na terenie przedsięwzięcia, wynoszącą 32 Mg, będącą wynikiem określonych wyliczeń na podstawie założonych wielkości. Stanowisko RDOŚ w [...] nie wskazuje, aby wyraził swoją ocenę w stosunku do tak określonej zmiany pierwotnej decyzji, z odniesieniem się do konkretnych wielkości, wartości i wyliczeń przestawionych w decyzji odwoławczej.
Zdaniem Sądu, RDOŚ w [...] powinien zostać wezwany przez organ prowadzący postępowanie główne do zajęcia jednoznacznego stanowiska w wymaganej prawem formie (art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.u.i.ś.) względem całości zmiany, jaką miałaby zostać objęta pierwotna decyzja w trybie art. 87 u.u.i.ś. Stanowisko RDOŚ powinno zaś uwzględniać aktualny stan faktyczny, tj. zawierać odniesienie tak do wniosku i jego uzupełnień, jak też rzeczywistego zakresu zmiany decyzji, jakiej zamierza dokonać organ w przedmiotowej sprawie.
Zdaniem Sądu stwierdzone uchybienia procesowe, wskazujące na naruszenie przepisów postępowania w zakresie art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji także art. 138 § 1 k.p.a., finalnie prowadziły również do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 1 i art. 87 u.u.i.ś., jak również art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 u.u.i.ś. Stanowiło to wystarczającą podstawę do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji Kolegium i jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Ze względu na tak kształtujące się okoliczności sprawy – niezależnie od faktu, że zbyteczne było szczegółowe odniesienie się przez Sąd do wszystkich zarzutów skargi – Sąd zasygnalizował organowi II instancji wszystkie istotne "obszary problemowe", na które powinien zwrócić uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Wtedy to Kolegium jeszcze raz oceni całokształt okoliczności sprawy oraz podstawowe dowody zgromadzone w postępowaniu, wystąpi o odpowiednie stanowiska organów współdziałających, jak też odniesie się do twierdzeń zgłaszanych w postępowaniu administracyjnym i sądowym przez strony (po zweryfikowaniu kręgu stron postępowania administracyjnego). Wszystko to uczyni, bacząc, by decyzja zmieniająca decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniała wszystkie wymogi ogólne, jak też szczególne wynikające z przepisów przywołanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.
Reasumując, wobec braku wyczerpującego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz wykazania – pozbawionego jakichkolwiek wątpliwości – zasadności oparcia się przez organy prowadzące postępowanie na stanowisku RDOŚ w [...] wyrażonym w toku postępowania w sprawie zmiany decyzji, konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji, jako wydanej przede wszystkim z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów postępowania. Sąd uznał, że stwierdzone po stronie organu II instancji uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro wskazują na brak wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich doniosłych prawnie okoliczności sprawy, czego sąd administracyjny w zastępstwie organów administracji czynić nie może. To wszystko z kolei przełożyło się na naruszenie przywołanych przepisów prawa materialnego.
Kolegium powinno zatem ponownie przeprowadzić postępowanie odwoławcze, uwzględniając poglądy prawne i wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia. Następnie wyda rozstrzygnięcie, które powinno zostać wyczerpująco uzasadnione, świadcząc tym samym o pełnym, kompleksowym rozpatrzeniu sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a., uwzględniając wynik sprawy i wysokość uiszczonych kosztów sądowych przez poszczególnych skarżących (po 200 zł wpisu od skargi), jak też fakt korzystania z zastępstwa procesowego.
Sąd wyjaśnia, że zasądził na rzecz każdego ze skarżących po 457 zł, a w tej łącznej kwocie kosztów postępowania poza wyżej wskazaną kwotą 200 zł wpisu od skargi zawarta jest również kotwa 257 zł z tytułu zastępstwa procesowego (240 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika i 17 zł z tytułu opłaty od pełnomocnictwa).
W tym wypadku zaszły podstawy do zastosowania przepisu art. 206 p.p.s.a. i miarkowania wynagrodzenia jednego pełnomocnika reprezentującego wszystkich skarżących. W konsekwencji Sąd uznał za zasadne odstąpienie od zastosowania stawki wynagrodzenia pełnomocnika, o której mowa w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.), wynoszącej 480 zł, a w to miejsce uznał za zasadne zasądzenie 240 zł z tytułu tych kosztów (połowę stawki).
Należy w tym względzie wyjaśnić, że przepis art. 206 p.p.s.a. dotyczy kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o których mowa w art. 205 p.p.s.a. Obejmuje on swoim zakresem także miarkowanie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Lu 30/17, dostępny jw.). Uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., nie ogranicza się tylko do sytuacji częściowego uwzględnienia skargi. Możliwe jest zastosowanie tego przepisu nawet w sytuacji uwzględnienia skargi w całości (por. np. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II SAB/Go 73/17, dostępny jw.). Brzmienie art. 206 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, że intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia jej skargi (patrz: wyrok NSA z dnia 14 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 1183/22, dostępny jw.).
Sąd uznał, że w okolicznościach tej konkretnej sprawy tak właśnie, tj. z perspektywy przepisu art. 206 p.p.s.a., należy oceniać stopień przyczynienia się pełnomocnika do wyjaśnienia sprawy i ocenę jego nakładu pracy. Za zastosowaniem w tej sprawie instytucji miarkowania wynagrodzenia przemawia kontekst aktywności pełnomocnika w postępowaniu sądowym reprezentującego łącznie 5 skarżących. W skardze tej nie zostały przedstawione żadne zindywidualizowane względem poszczególnych skarżących okoliczności i rozważania. Skarga zawiera jedną, tożsamą co do wszystkich skarżących argumentację.
W tychże warunkach Sąd uznał, że nakład pracy i wkład pełnomocnika w wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy uzasadniały miarkowanie kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika i przyznanie połowy wynagrodzenia według stawki podstawowej (minimalnej).