IV SA/Po 888/24

IV SA/Po 888/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-04-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Józef Maleszewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia 14 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 23 września 2024 r. nr [...].
Uzasadnienie
Starosta P. decyzją z dnia 23.09.2024 r., nr [...] orzekł o uznaniu M. S. z dniem 4.09.2024 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 4.09.2024 r. M. S. (dalej jako: skarżący) złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. (dalej jako: PUP) wniosek o rejestrację jako osoba bezrobotna, dołączając do akt sprawy m.in.:
- świadectwo pracy wystawione przez F. w P. potwierdzające zatrudnienie skarżącego w okresie od dnia 15.09.1980 r. do dnia 28.02.1989 r. i od dnia 1.03.1989 r. do dnia 31.12.2017 r. w wymiarze pełnego etatu na stanowiskach piekarza i kierownika magazynu wyrobów gotowych;
- decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 18.07.2024 r., nr: [...] orzekającą o uchyleniu decyzji z dnia 27.11.2021 r. nr: [...] przyznającej świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad Z. S.,
- zaświadczenie z dnia 30.09.2024 r., znak: [...] potwierdzające, że skarżący w okresie od dnia 1.11.2021 r. do dnia 30.06.2024 r. pobrał z [...] Centrum Świadczeń świadczenie pielęgnacyjne.
Następnie organ I instancji wyjaśnił, że ustalono telefonicznie z pracownikiem [...] Centrum Świadczeń (dalej jako: [...]CŚ), że świadczenie pielęgnacyjne za okres od dnia 16.01.2024 r. do dnia 30.06.2024 r. jest świadczeniem nienależnie pobranym. W konsekwencji organ uznał, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających bezpośrednio dzień zarejestrowania zaliczono skarżącemu 319 dni, a nie wymagane 365.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący. Skarżący argumentował, że w dniu 16.01.2024 r. złożył wniosek do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia córki Z. S.. Skarżący wyjaśnił, że z powodu dużej liczby wniosków i niewydolności systemu orzekającego nie dotrzymano 3-miesięcznego terminu badania. Badanie wyznaczone dopiero na dzień 10.06.2024 r. Dalej skarżący wskazał, że niezwłocznie po otrzymaniu decyzji ustalającej poziom wsparcia, złożył w ZUS wniosek o świadczenie wspierające, zgłaszając ten fakt [...]CŚ i rezygnując ze świadczenia pielęgnacyjnego. ZUS wypłacił świadczenie od 16.01.2024 r., co skarżący zgłosił do [...]CŚ celem dokonania zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 16.01.2024 r. do 30.06.2024 r. Skarżący oświadczył, że dokonał zwrotu pobranego świadczenia pielęgnacyjnego po otrzymaniu z [...]CŚ informacji o wysokości zwrotu. Następnie skarżący podniósł, że dotrzymał wszystkich terminów i obowiązków, działania były bezzwłoczne a zatem nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji niewydolności systemu. Do odwołania dołączono kopię decyzji Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 10.06.2024 r. nr: [...] o ustaleniu poziomu wsparcia Z. S. od dnia złożenia wniosku.
Wojewoda decyzją z dnia 14.10.2024 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i ust. 2 pkt. 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 475 z późn. zm., dalej jako: ustawa o promocji zatrudnienia) wskazując, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (...) Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: 9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana, albo przyznaniem osobie, nad którą opieka była sprawowana, prawa do świadczenia wspierającego, o którym mowa ustawie z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 i 2760). Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 63 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym: świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, nie przysługują jeżeli osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego.
Kolejno organ II instancji wskazał, że na podstawie dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania ustalono, że skarżący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 4.09.2024 r., tj. od dnia 3.03.2023 r. do dnia 3.09.2024 r. nie wykazał odpowiedniego okresu uprawniającego do przyznania zasiłku dla bezrobotnych wynoszącego co najmniej 365 dni. Wyjaśniono, że do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono okres pobierania przez skarżącego świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad córką od dnia 3.03.2023 r. do dnia 15.01.2024 r. tj. 319 dni. Zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta P. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje skarżącemu od dnia 16.01.2024 r. w związku z przyznaniem Z. S. prawa do świadczenia wspierającego od dnia 16.01.2024 r. do dnia 31.01.2031 r. Dokonanie zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego wypłaconego za okres od dnia 16.01.2024 r. do dnia 30.06.2024 r. zostało potwierdzone również w treści odwołania przez skarżącego.
Organ II instancji wyjaśnił, że obiektywną przyczyną odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych było niespełnienie warunku ustawowego w postaci odpowiedniego okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku w okresie poprzedzającym rejestrację jako osoba bezrobotna, tj. warunków opisanych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia.
Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w kwestii przyznania zasiłku dla bezrobotnych brak jest podstaw do wydawania w jakikolwiek sposób decyzji uznaniowych. Do stażu pozwalającego na otrzymanie zasiłku dla bezrobotnych wliczane są tylko okresy wskazane przez ustawodawcę w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Argumentacja przedstawiona w odwołaniu nie daje zatem podstaw do zmiany decyzji organu I instancji, ponieważ uprawnienia do świadczeń z Funduszu Pracy ustalane są na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i nie mają charakteru uznaniowego.
Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący. Uzasadniając skargę, skarżący wskazał na przebieg postępowania w sprawie podkreślając, że nie miał możliwości złożenia wniosku o zasiłek dla osoby bezrobotnej od dnia 16.01.2024 r., ponieważ jeszcze w tym czasie był uprawniony do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną córką. Czynności związane z uzyskaniem nowego świadczenia wspierającego przedłużyły się aż do czerwca 2024 r. W ocenie skarżącego nie jest dopuszczalnym, ażeby obywatel nie mógł skorzystać z przysługującego mu prawa z uwagi na opieszałość organów państwa. Skarżący podkreślił, że Powiatowy Urząd Pracy powołuje się na okoliczność, na którą skarżący nie miał wypływu, a wynikała ona wyłącznie z powodu opieszałości innych organów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swą argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 27.03.2025 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w skardze podkreślając, że sytuacja w jakiej się znalazł jest nowa, bo świadczenie wspierające zostało wprowadzone dopiero w 2024 roku, a ze względu na opóźnienia w przyznawaniu tego świadczenia, na pewno większa liczba osób znalazła się w takiej sytuacji, jak on sam. Ponadto wskazał, że decyzję o ustaleniu poziomu potrzeby wsparcia otrzymał w czerwcu 2024 r. i z nią udał się do [...] Centrum Świadczeń, czyniąc to świadomie, gdyż wiedział, że świadczenie wspierające wyłącza możliwość pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Krótko po decyzji o ustaleniu poziomu wsparcia, ZUS na wniosek skarżącego przyznał świadczenie wspierające. Skarżący wskazał, że ze złożeniem wniosku do Urzędu Pracy wstrzymywał się do czasu rozstrzygnięcia przez Centrum Świadczeń kwestii kwoty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego, które od stycznia 2024 r. było wypłacane za okres, za który następnie ZUS przyznał świadczenie wspierające. Dalej skarżący oświadczył, że gdy otrzymał decyzję ustalającą, że kwota [...]zł pobrana tytułem świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 16.01.2024 r. do 30.06.2024 r. była świadczeniem nienależnie pobranym, zwrócił nienależnie pobrane świadczenie i złożył w wniosek do Urzędu Pracy w sprawie rejestracji jako osoba bezrobotna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody z dnia 14.10.2024 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 23.09.2024 r., nr [...], w przedmiocie uznania skarżącego z dniem 4.09.2024 r. za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 475 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:
1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz
2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:
a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,
b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,
c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,
d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,
e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,
f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,
g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,
h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,
i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
Stosownie zaś do art. 71 ust. 2 pkt. 9 ustawy o promocji zatrudnienia do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana, albo przyznaniem osobie, nad którą opieka była sprawowana, prawa do świadczenia wspierającego, o którym mowa w ustawie z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 i 2760).
Zdaniem Sądu, w szczególnych okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy nieprawidłowo zignorowały okres, w którym skarżący pobierał świadczenie pielęgnacyjne, które następnie okazało się nienależne, wobec ustalenia prawa do świadczenia wspierającego.
Wskazać należy, że decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia 27.11.2021 r. nr: [...] przyznano skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad niepełnosprawną córką Z. S.. Nie jest w sprawie sporne, że skarżący pobierał ww. świadczenie w okresie od 1.11.2021 r. do 30.06.2024 r. Nie podlega również sporowi, że osoba, nad którą skarżący sprawował opiekę uzyskała z dniem 16.01.2024 r. prawo do świadczenia wspierającego. Jak wynika z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 z późn. zm., dalej jako: u.ś.w.) ustalenie prawa do świadczenia wspierającego oraz jego wypłata następują na wniosek osoby, o której mowa w art. 3 ust. 2, lub osoby upoważnionej do jej reprezentowania. Wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego, składa się nie wcześniej niż w miesiącu, w którym decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia stała się ostateczna. (art. 9 ust. 1 i 2 u.ś.w.). Stosownie zaś do art. 26 ust 1 i 2 u.ś.w. prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Jeżeli w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, zostanie złożony wniosek, prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia.
Podkreślenia na kanwie niniejszej sprawy wymaga, że postępowanie w przedmiocie uzyskania świadczenia wspierającego jest de facto postępowaniem dwuetapowym. W pierwszym etapie należy uzyskać decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, a dopiero po uzyskaniu tej decyzji istnieje możliwość złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego. Jak wynika z przywołanego wyżej przepisu art. art. 26 ust 2 u.ś.w złożenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego w terminie 3 miesięcy od dnia wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia powoduje, że prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie tej pierwszej decyzji tj. decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy decyzja taka została wydana w stosunku do osoby, nad którą skarżący sprawował opiekę w dniu 10.06.2024 r. W skardze skarżący podniósł, że w dniu 22.06.2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję w przedmiocie przyznania Z. S. świadczenia wspierającego.
Słusznie skarżący podnosi, że w czasie, kiedy pobierał świadczenie pielęgnacyjne (które następnie okazało się nienależnie pobrane) nie mógł zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna i nie mógł wnioskować o przyznanie zasiłku dla osób bezrobotnych. W realiach niniejszej sprawy osobie, nad którą skarżący sprawował opiekę przyznano świadczenie wspierające z datą wsteczną tj. od dnia 16.01.2024 r., a konsekwencją tego były decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia 18.07.2024 r. w przedmiocie uchylenia skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego również z mocą wsteczną - od dnia 16.01.2024 r. oraz decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia 3.09.2024 r. stwierdzająca, że świadczenie pielęgnacyjne w okresie od 16.01.2024 r. do 30.06.2024 r. jest świadczeniem nienależenie pobranym. Oczywistym jest, że skarżący nie mógł złożyć wniosku o rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy z datą wsteczną. Składając przedmiotowy wniosek w dniu 4.09.2024 r. uczynił to – w ocenie Sądu – bez nadmiernej zwłoki.
Nie do przyjęcia jest jednak, zdaniem Sądu, taka interpretacja przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, która pomija okoliczność długości postępowania w przedmiocie przyznania świadczenia wspierającego, i to, że na skutek przedłużenia tegoż może dojść do sytuacji, w której spełnienie przesłanki pobierania świadczenia pielęgnacyjnego przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, może być w ogóle niemożliwe i to nie z przyczyn leżących po stronie bezrobotnego.
Na kanwie rozpoznawanej sprawy Sąd dostrzega istnienie luki w przepisach wynikającej z dodania w punkcie 9 ustępu 2 artykułu 71 ustawy o promocji zatrudnienia drugiej przesłanki utraty prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (obok dotychczas istniejącej, tj. śmierci osoby, nad którą opieka była sprawowana) bez uwzględnienia, że zaistnienie tej przesłanki (przyznanie prawa do świadczenia wspierającego) stwierdzane jest z datą wsteczną po przeprowadzeniu postępowań, które mogą trwać łącznie wiele miesięcy. Długość trwania postępowania w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia, a następnie przyznania świadczenia wspierającego ma oczywisty wpływ na możliwość wykazania okresu 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy. Przedłużające się postępowanie w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia i przyznania świadczenia wspierającego może w istocie prowadzić do pozbawienia bezrobotnego realnej możliwości spełnienia warunku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, a tym samym uzyskania prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Tym samym Sąd stwierdza istnienie luki w prawie polegającej na braku wprowadzenia stosownej regulacji odnośnie do sposobu liczenia okresów z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia skorelowanej ze zmianą brzmienia art. 71 ust. 2 pkt 9 tej ustawy wprowadzoną z dniem 1 stycznia 2024 r. przez ustawę z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym.
W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że okres od 16.01.2024 r. do 30.06.2024 r. nie może być uwzględniony jako okres pobierania przez skarżącego świadczenia pielęgnacyjnego w rozumieniu art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia. Nie oznacza to jednak, że jest winien być potraktowany jako irrelewantny przy ocenie legitymowania się przez niego okresem z art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W ocenie Sądu okres od 16.01.2024 r. do 30.06.2024 r. winien zostać w sprawie uwzględniony w ten sposób, że o ten właśnie czas (łącznie 167 dni) wydłużony zostanie okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania (art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia), w którym to okresie skarżący winien legitymować się co najmniej 365 dniami pobierania świadczenia pielęgnacyjnego.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu i ponownie ustali, czy skarżący spełnia przesłanki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.