IV SA/Po 88/16

IV SA/Po 88/16 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2016-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak /sprawozdawca/
Józef Maleszewski
Maciej Busz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1677/16 - Postanowienie NSA z 2017-01-31
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 290
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P.Spółdzielni Mieszkaniowej "W." w P. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] Wojewoda W.po rozpatrzeniu odwołania P."W." utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] października 2015r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z 14 października 2015r. Prezydent Miasta Poznania na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409) po rozpatrzeniu wniosku P."W." w P., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (w granicy z działką nr [...] obręb W.) i parkingami przy ul. U. w . (działka nr [...] ark. [...]obręb W.) ponieważ inwestor nie wywiązał się w całości z nałożonych postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. obowiązków wskazanych w pkt od 1 do 7.
Dalej Wojewoda podniósł, iż z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że inwestor nie zastosował się do pkt 4 postanowienia i nie doprowadził projektu budowlanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego do zgodności z ustaleniami ostatecznej decyzji nr [...] z [...] października 2011 r. znak: [...] o warunkach zabudowy, która w pkt I.2.d wskazuje, iż " Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki: ustala się na 4 kondygnacje nadziemne z 4 kondygnacją wycofaną od strony ul. U.". Organ I instancji uznał, iż zaproponowane w projekcie budowlanym wycofanie o 33 cm kondygnacji 4-tej z antresolą nie spełnia powyższego warunku. "Lico elewacji 4-tej kondygnacji w stosunku do elewacji niższych kondygnacji nie tworzy czytelnego wycofania kubatury obiektu i kształtuje jednolitą przestrzennie bryłę nie uwzględniającą wskazanego wycofania". Przywołując uzasadnienie decyzji o warunkach zabudowy organ stwierdził, iż znajdująca się w obszarze analizowanym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna ma 2 i 3 kondygnacje nadziemne. Ustalenie wysokości nowego budynku o 4 kondygnacje nadziemne ma na celu harmonijne wkomponowanie w istniejącą zabudowę. Natomiast wysokość planowanego budynku została podniesiona poprzez wykonanie antresoli stanowiącej również formę kondygnacji użytkowej. Stąd zdaniem organu w praktyce tak zaprojektowany budynek posiada 5 kondygnacji nadziemnych na co wskazuje także szyb windowy wychodzący ponad dach piątej kondygnacji.
Organ wyjaśnił, że we wniesionym odwołaniu P."W." w P. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i udzielenie pozwolenia na budowę lub ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Odwołująca wskazała, iż jeżeli w decyzji o warunkach zabudowy organ nie wskazał minimalnej odległości, o którą powinna być wycofana ostatnia kondygnacja to pozostawił tym samym projektantowi pewną dowolność. Przywołując definicję kondygnacji zawartą w § 3 pkt 16 i antresoli w § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 j.t.) odwołująca wskazała, iż wskazanie przez organ, że zaprojektowana antresola jest w rzeczywistości kondygnacją jest całkowicie bezpodstawne i nielogiczne. Skarżąca zaznacza, iż szyb windowy wychodzi ponad dach czwartej kondygnacji posiadającej antresolę, stanowiącej maszynownię dźwigu, ze względów technicznych albowiem dostęp do szybu windy konieczny jest właśnie od górnej jego części w celu naprawy lub konserwacji dźwigu.
W dalszej części uzasadnienia organ po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazał, że w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji wskazano, że: ,,planowana inwestycja nie kontynuuje średniej wysokości budynków z obszaru analizowanego, nawiązuje natomiast do wysokości budynków wielorodzinnych przy ul. U. nr [...]. Wysokość tej zabudowy wynosi 5 kondygnacji. Znajdująca się w obszarze analizowanym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna ma 2 i 3 kondygnacje nadziemne,, zabudowa wielorodzinna przy ul. U. [...] i [...] ma 5 kondygnacji nadziemnych. Ustalenie wysokości nowego budynku o 4 kondygnacje nadziemne ma na celu harmonijne wkomponowanie w istniejącą zabudową". Mając powyższe na uwadze wskazanie w decyzji o warunkach zabudowy na 4 kondygnacje nadziemne z 4 wycofaną od strony ulicy U. z pewnością należy odczytać jako zamiar niwelacji rzucającej się w oczy różnicy wysokościowej i gabarytowej między istniejącą w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej, a planowaną zabudową wielorodzinną. Faktem jest, iż nie określono w decyzji o warunkach zabudowy min. odległości wycofania, jednak znając uzasadnienie tej decyzji co wyżej także przytoczono cel tego jest jednoznaczny – "wkomponowanie w istniejącą zabudowę" co z pewnością stanowi o wycofaniu zauważalnym gołym okiem. Natomiast wycofanie ostatniej kondygnacji na długości 33 cm przy wysokości budynku ponad 15m z pewnością jest niezauważalne i nie daje poczucia, iż budynek jest niższy od frontu, czyli ulicy Ugory. Owszem można przyznać rację skarżącej, iż brak określenia min. odległości wycofania pozostawia tym samym pewną dowolność projektantowi i wnioskodawcy. Jednak na uwagę zasługuje fakt, iż projektant to osoba posiadająca uprawnienia w specjalności architektonicznej i tym samym dysponująca wiedzą i wyobraźnią przestrzenną w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego.
Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu I instancji, iż zaprojektowana antresola tworzy 5 kondygnację. Można domniemywać, iż wykorzystuje się fakt nie podania w decyzji o warunkach zabudowy max. wysokości obiektu, co nie powinno mieć miejsca w sytuacji istniejącej w najbliższym sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Decyzja o warunkach zabudowy winna być bardziej precyzyjna ponieważ brak określenia pewnych wielkości (jak ma to miejsce w badanej sprawie) prowadzi do dowolności i nie zachowania zasad dobrego sąsiedztwa.
Organ podniósł, iż w niniejszej sprawie trudno przyjąć, przedstawiony na rysunku nr [...] rzut poziomy jako spełniający warunki do uznania go jako antresola. Owszem wskazano na częściowe zmniejszenie powierzchni kondygnacji użytkowej mieszkania nr 7 w stosunku do kondygnacji niższej (rys. nr 5A - pomieszczenie 4/2/4) jednak na uwagę zasługuje fakt, iż zwiększono jej powierzchnię poprzez zaprojektowanie stropu nad klatką schodową, co wykracza poza strop mieszkania nr 7, a tym samym poza definicję antresoli. Ponadto na poziomie tym widoczne są zarówno na rzucie jak i przekroju B-B zaprojektowane balkony, co także trudno zaakceptować jako antresola. Powyższe wskazuje na zaprojektowanie mieszkania dwupoziomowego, w którym drugi poziom stanowi piątą kondygnację budynku. Potwierdzeniem na powyższe są rysunki elewacyjne (11 A) oraz zaprojektowany dźwig szybowy wychodzący ponad dach nadając planowanemu budynkowi charakter 5 kondygnacyjnego, czyli nie spełniającego ustaleń ww. decyzji o warunkach zabudowy wskazującej na 4 kondygnacje nadziemne.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła P."W." w P. podnosząc, iż skoro więc organ II instancji wskazuje, że w istocie skarżona decyzja jest nieprecyzyjna to nie jest zrozumiałe dlaczego odmawia jej uchylenia.
W ocenie skarżącego, wycofanie ostatniej kondygnacji o 33 cm wypełnia warunki wskazane w decyzji o warunkach zabudowy, skoro w decyzji nie wskazano minimalnej odległości o którą powinna być wycofana kondygnacja. Na uwagę zasługuje fakt, iż decyzja o warunkach zabudowy pochodzi od tego samego organu, który następnie odmówił wydania pozwolenia na budowę. Jeżeli zamiarem organu było określenie jakiejś minimalnej odległości, o którą powinna być wycofana ostatnia kondygnacja, to powinno to zostać określone w decyzji o warunkach zabudowy.
Odnosząc się do zarzutu, że projektowany budynek jest w istocie budynkiem 5-kondygnacyjnym, gdzie 5 kondygnację stanowi antresola, skarżący odwołał się do definicji kondygnacji, zawartej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W ocenie skarżącej, antresola zaprojektowana jako element 4 kondygnacji budynku, w żaden sposób nie wpisuje się w definicję kondygnacji, o której mowa powyżej, stąd nie sposób twierdzić że budynek jest 5-kondygnacyjny, tym bardziej że zgodnie z par. 3 pkt 19 przywołanego rozporządzenia poprzez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona.
Skoro więc w rozporządzeniu przewidziano osobną definicję kondygnacji i antresoli to twierdzenie organu, że zaprojektowana antresola jest w rzeczywistości kondygnacją jest całkowicie bezpodstawne i nielogiczne. Organ powinien bowiem albo posługiwać się pojęciem kondygnacji albo antresoli, a nadto precyzyjnie wskazać dlaczego jego zdaniem zaprojektowany element budynku nie spełnia warunków określonych w par. 3 pkt 19 rozporządzenia, a spełnia warunki określone w par. 3 pkt 16 rozporządzenia.
W ocenie skarżącej, skarżona decyzja narusza przepisy art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane oraz art. 3 pkt 16 i 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dodatkowo decyzja narusza przepisy art. 8 Kpa, art. 4 i art. 35 ust. 4 ustawy prawo budowlane albowiem skarżąca spełniła wszystkie warunki wynikające z wydanej uprzednio decyzji o warunkach zabudowy, a mimo to - nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody W. o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W tym miejscu wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy Prawa budowlanego, a wśród nich przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, w brzmieniu z dnia wydawania przez organ II instancji decyzji pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35).
W rozpoznawanej sprawie odmowa udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji jest uzasadniona tym, że – jak wskazał organ II instancji – inwestycja ta jest niezgodna z ustaleniami przedłożonej przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, co narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
W tym miejscu wskazać należy, że negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy wyklucza możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie, oznacza to, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która określa przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (por. wyrok NSA z 11 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1094/11, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11). Jednocześnie wskazuje się na przepis art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy może być więc uznana za promesę pozwolenia na budowę, ale - tylko w ściśle ograniczonym - zakresie. Zakres ten wyznacza treść ustaleń, odnoszących się do przyszłej inwestycji. Materia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy nie może być bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Dane dotyczące inwestycji, niezbędne w procesie wydawania pozwolenia na budowę, powinny więc być czerpane, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z treści omawianej decyzji.
Ponadto należy mieć na uwadze, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, tj. bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy.
Mając powyższe na uwadze nie można zgodzić się z organem, że inwestycja ta jest niezgodna z ustaleniami przedłożonej przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy w zakresie "wycofania ostatniej kondygnacji". Jak słusznie wskazał skarżący i na co zwrócił również uwagę organ w decyzji o warunkach zabudowy nie określono minimalnej odległości wycofania ostatniej kondygnacji. Organ uzasadniając swoje stanowisko odwołał się do uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie składu orzekającego, ze sformułowania "ustalenie wysokości nowego budynku o 4 kondygnacje nadziemne ma na celu harmonijne wpompowanie w istniejącą zabudowę" nie wynika, że założone przez inwestora wycofanie o 33 cm 4 kondygnacji nie spełnia warunku określonego w decyzji o warunkach zabudowy. Stanowisko organu w niniejszej sprawie stanowi interpretacje rozszerzającą postanowień decyzji o warunkach zabudowy.
Organ odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego wskazał ponadto, iż planowana zabudowa jest niezgodna z warunkami zabudowy w zakresie jej wysokości. Organ uzasadniając powyższe wskazał, iż poziom budynku nazwany przez inwestora antresolą faktycznie stanowi 5 kondygnację budynku podczas gdy warunki zabudowy dopuszczały wyłącznie 4 kondygnacje.
Zatem spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy antresola zaprojektowana przez inwestora de facto ją stanowi czy też jest kolejną kondygnacją budynku.
W ocenie Sądu pomieszczenia oznaczone w projekcie budowlanym jako antresole nie wypełniają definicji antresoli, zawartej w § 3 pkt 19 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), zgodnie z którym przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Kondygnacje opisano zaś w § 3 pkt 16-19 rozporządzenia jako poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie, a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia.
Kondygnacja podziemna to kondygnacja zagłębiona ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokość w świetle, poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każda usytuowana pod nią kondygnacja.
Kondygnację nadziemną - stanowi każda kondygnacja niebędąca kondygnacją podziemną.
Zestawiając definicję kondygnacji z definicją antresoli należy zwrócić uwagę, że antresola to górna część kondygnacji lub pomieszczenia znajdująca się nad przedzielającym je stropem pośrednim, co oznacza, że antresola mieści się w przestrzeni wyznaczonej przez ograniczające kondygnację powierzchnie stropów górnego i dolnego. Jej podstawę stanowi strop pośredni.
W niniejszej sprawie niewielka różnica w wysokości "antresoli" (2,55 m) w porównaniu z wysokością pozostałych kondygnacji (2,60), jak również niewielka różnica grubości stropu pomiędzy kondygnacjami, a stropu pomiędzy 4 kondygnacją, a "antresolą" prowadzi do wniosku, iż poziom nazwany przez inwestora "antresolą" faktycznie stanowi kolejną 5 kondygnację, co z kolej stanowi naruszenie decyzji o warunkach zabudowy.
Ponadto na gruncie niniejszej sprawy wskazać należy, że stosownie do cytowanego wyżej § 3 pkt 16 rozporządzenia za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m.
W niniejszej sprawie jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego wysokość pomieszczenia "antresoli" wynosi 2,55 m.
Ponadto zgodzić należy się z organem, iż na uwagę zasługuje fakt, że nad klatką schodową zaprojektowano strop, co wykracza poza strop mieszkania nr 7, a tym samym poza definicję antresoli. Ponadto na poziomie tym widoczne są zarówno na rzucie jak i przekroju B-B zaprojektowane balkony, co także trudno zaakceptować jako antresola.
Z powyższych względu wobec niezgodności projektu budowlanego z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy organ zasadnie na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wezwał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z pkt I.2.d decyzji nr [...] o warunkach zabudowy (postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r.), a następnie wobec braku odpowiedzi na powyższe odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.