IV SA/Po 697/21

IV SA/Po 697/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-11-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-08-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak /przewodniczący/
Maria Grzymisławska-Cybulska
Monika Świerczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 925/22 - Wyrok NSA z 2025-01-14
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 § 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35 ust. 1 pkt 1, ust. 3, 4 i 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15 zzs(4) ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2019 poz 2410
art. 46 ust. 1, 1a i 2, art. 75
Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Monika Świerczak (spr.) WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2021r. Wojewoda zwany dalej "Wojewodą" lub "Organem II instancji" uchylił, w części dyspozytywnej decyzję Prezydenta Miasta K. dalej " Prezydent" , " Organ I instancji" nr [...] z dnia [...] marca 2021r. ( znak. [...]) odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci T. nr [...] na istniejącym obiekcie budowlanym położonym w K. przy [...], na działce o nr.ewid.[...] obr. [...] S. , jedn. [...] miasto K., w ten sposób, że w miejsce przywołanej podstawy prawnej art. 35 ust 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U z 2020r. poz 1333 dalej: "Prawo budowlane" ) przywołał podstawę prawną tj. art. 35 ust.1 pkt. 1 Prawa budowlanego. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzję tę wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniu [...] kwietnia 2020 r. do Urzędu Miasta w K. wpłynął wniosek T. S.A. ( dalej: "Skarżąca" ) o pozwolenie na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę stniejącego obiektu budowlanego nr [...] zlokalizowanego w K. przy [...], na działce o nr. ewid.[...] obr. [...] S. , jedn. ewid. [...] miasto K., w zakresie instalacji urządzeń technicznych, w tym instalacji radiokomunikacyjnych i konstrukcji wsporczych, do którego dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 4 egzemplarze projektu budowlanego, pozwolenie W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. (znak: [...]) na umieszczenie na zabytku wpisanym do rejestru zabytków urządzeń technicznych oraz stosowne pełnomocnictwa do reprezentowania spółki przed organami administracji państwowej i samorządowej wraz z potwierdzeniem dokonania opłaty skarbowej.
Prezydent Miasta K., decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. (znak: [...]). na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wobec niezgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z obowiązującym na terenie inwestycyjnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł adwokat M. P. zarzucając naruszenie art. 46 ust 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ( Dz.U.z 2021r. poz.777 z późń. zm)- dalej "specustawa telekomunikacyjna" wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Decyzją Wojewody z dnia [...] lipca 2020r. (znak:[...]) uchylono zaskarżoną decyzję w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2021r. ( znak. [...]) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał na nieuzupełnienie przez inwestora wszystkich nieprawidłowości miedzy innymi w zakresie uwzględnienia w kwalifikacji przedsięwzięcia i analizie środowiskowej zapisów § 17 ust. 36 planu miejscowego dotyczących zabudowy jaka może być wznoszona, podania prawidłowych parametrów anteny sektorowej S2A1 względem azymutu 266°, załączenia poprawnie wypełnionego oświadczenia o jakim mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego, wykonania opisu technicznego zgodnie z § 11 zakresu i formy projektu budowlanego, podania w analizie środowiskowej prawidłowego miejsca zainstalowania antenowych konstrukcji wsporczych i urządzeń nadawczo-odbiorczych, jak również podania typu zabudowy w zasięgu 200 m od obiektu sieciowego i prawidłowego określenia obszarów występowania pól elektromagnetycznych przekraczających poziomy dopuszczalne dla miejsc dostępnych dla ludności.
Ponadto Prezydent stwierdził, że uwzględniając aktualne, jak również dopuszczalne na podstawie przepisów planistycznych, możliwe zagospodarowanie terenów analizowanych, na tym terenie występują miejsca dostępne dla ludności - rozumiane jako miejsca, do których człowiek w ramach zwykłego, codziennego korzystania z terenu ma faktyczny dostęp lub może mieć taki dostęp w przyszłości bez użycia sprzętu technicznego, co zgodnie z art. 46 ust. 2 specustawy telekomunikacyjnej stanowiłoby naruszenie zakazów lub ograniczeń ustanowionych w planie.
Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniósł pismem z dnia [...] kwietnia 2021r. reprezentujący Spółkę adwokat M. P.. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że plan miejscowy w § 6 pkt 6 lit. b) ustalił ochronę przed promieniowaniem elektromagnetycznym poprzez zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, stacji radiokomunikacyjnych, stacji radionawigacyjnych i radiolokacyjnych oraz innych tożsamych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne na budynkach mieszkalnych i budynkach przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Zapis ten jak wskazuje skarżący jest niezgodny z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym z zapisami art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 specustawy telekomunikacyjnej. Ponadto skarżący wyjaśnił w odniesieniu do zarzutów odmowy pozwolenia na budowę, że uzupełnił on wniosek zgodnie z nałożonym na niego obowiązkiem wynikającym z postanowienia z dnia 19 sierpnia 2020 r.
Wojewoda uchylił w części dyspozytywnej decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] marca 2021r. ( znak. [...]) odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci T. nr [...] na istniejącym obiekcie budowlanym położonym w K. przy [...], na działce o nr.ewid.[...] obr. [...] S. , jedn. [...] miasto K. w ten sposób, że w miejsce przywołanej podstawy prawnej art. 35 ust 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U z 2020r. poz 1333) przywołał art. 35 ust.1 pkt. 1 Prawa budowlanego. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu w/w decyzji wskazał, że planowana przebudowa stacji bazowej na dachu i poddaszu budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego w K. przy ul. [...] nr [...] na dz. o nr. ewid.[...] obr. S. , który przeznaczony jest na pobyt ludzi, jest niezgodna z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym, przy czym zakaz ten nie koliduje z przepisami art. 46 specustawy telekomunikacyjnej. To właśnie ta kwestia stanowić powinna główną przyczynę odmowy wydania pozwolenia na budowę, a nie - jak wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji, brak wywiązania się w całości z nałożonego na inwestora obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności m.in. z § 17 ust. 36 planu miejscowego w zakresie uwzględnienia w kwalifikacji przedsięwzięcia i analizie środowiskowej możliwości zabudowy działek w obszarze oddziaływania inwestycji, czy też podania właściwego typu zabudowy w zasięgu 200 m od obiektu sieciowego. Jak wskazał Wojewoda odmawiając udzielenia pozwolenia na budowę organ I instancji powołał się na art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego w obecnym jego brzmieniu, gdzie przedmiotową sprawę na podstawie art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471) należało prowadzić z uwzględnieniem przepisów dotychczasowych. Mając na względzie fakt, iż inwestycja jest niezgodna z zapisami planu miejscowego, który to nie narusza przepisów specustawy telekomunikacyjnej, zasadnym było utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, przy jednoczesnej zmianie jej części dyspozytywnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. S.A, reprezentowana przez adwokata M. P., zarzuciła przedmiotowej decyzji Wojewody, naruszenie szeregu przepisów, zarówno z zakresu prawa materialnego jak i procedury administracyjnej t.j.:
1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 46 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy z 07 maja 2010r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych i w konsekwencji uznaniu, iż zapisy planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z [...] września 2009r. nie stoją w sprzeczności z przywołanymi przepisami;
2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynika postępowania, polegające na nieprawidłowej wykładni przepisów art. 46 ust. 1 ustawy przywołanej w punkcie 1.;
3. naruszenie art. 35 ust. 1 punkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że planowane przedsięwzięcie niezgodne jest z przepisami miejscowymi;
4. naruszenie art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że inwestor nie wykonał postanowienia z 19 sierpnia 2020r.;
5. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji dokonanie błędnej jego oceny.
W uzasadnieniu zarzutów skargi pełnomocnik spółki wskazał, że plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miasta K. z [...] września 2009 r. (uchwała nr [...]) zawiera zapisy, które w rzeczywistości uniemożliwiają lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej, bowiem ograniczają je tylko do działek niezabudowanych i takich, gdzie nie występują miejsca dostępne dla ludności. Teren objęty przedmiotowym planem takich terenów, na których realizacja tego typu inwestycji była racjonalna i użyteczna nie zawiera. To czyni budowę stacji bazowych w rzeczywistości niemożliwą (zabronioną). Plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miasta K. z [...] września 2009r. (uchwała nr [...]) zawiera zapisy, które w rzeczywistości uniemożliwiają lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej, bowiem ograniczają je tylko do działek niezabudowanych i takich, gdzie nie występują miejsca dostępne dla ludności. Teren objęty przedmiotowym planem takich terenów, na których realizacja tego typu inwestycji była racjonalna i użyteczna nie zawiera. To czyni budowę stacji bazowych w rzeczywistości niemożliwą (zabronioną). W świetle powyższego, w ocenie inwestora organy administracji budowlanej mają obowiązek uznania, że zapisy planu przyjętego uchwałą Rady Miasta K. z [...] września 2009 r. (uchwała nr [...]) w zakresie, w jakim są niezgodne z ustawą nie obowiązują. Wobec powyższego w ocenie pełnomocnika spółki przyjęcie niezgodności przedmiotowej stacji bazowej z przepisami planistycznymi, w kontekście ustawy, jest jednoznaczne z naruszeniem przepisów ustawy oraz naruszeniem interesu prawnego odwołującej spółki, polegającego na bezprawnym uniemożliwieniu realizacji jej statutowej działalności (wyrok WSA w Szczecinie o sygn. akt II SA/Sz 355/14).
Stąd pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. oraz o zasadzenie na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.
Wskazał, że wydał zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o rzetelną analizę stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa. Wobec powyższego podtrzymuje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2325 ) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz.2325), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontroli legalności poddano decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 r. uchylającą w części dyspozytywnej decyzję Prezydenta Miasta K. dnia [...] marca 2021 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci T. nr [...] na istniejącym obiekcie budowlanym położonym w K. przy [...], na działce o nr.ewid. [...] obr. [...] S. , jedn. [...] miasto K., w ten sposób, że w miejsce przywołanej podstawy prawnej art. 35 ust 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U z 2020 r. poz. 1333 dalej: "Prawo budowlane" ) przywołał podstawę prawną tj. art. 35 ust.1 pkt. 1 Prawa budowlanego. W pozostałej części utrzymującą decyzję Prezydenta w mocy.
Organ w zaskarżonej decyzji wskazał na sprzeczność przedmiotowej decyzji z planem miejscowym, natomiast Skarżąca podniosła przede wszystkim, że w sprawie powyższe regulacje planu nie mogą mieć w sprawie zastosowania, z uwagi na treść art. 46 ust 1 i 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 777 z późn. zm. ).
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ust.1.pkt.1 Prawo budowlane w brzmieniu
Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W razie spełnienia powyższego, a także innych wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Natomiast w przypadku stwierdzenia naruszeń w wyżej określonym zakresie, organ ten nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3).
Jak wynika z treści przytoczonego przepisu zgodność z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Według sądu, oczywistym jest, że sprzeczność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może budzić najmniejszych wątpliwości.
W ocenie sądu w niniejszej sprawie Organ II instancji w sposób prawidłowy wywiązał się z tego obowiązku, wnikliwie analizując zgodność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego, uwzględniając dodatkowo dyspozycję przepisu art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ( t.j. Dz. U. z 20201 r. poz. 777, dalej : u.w.r.u.s.t. )
W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że działka, na której zamierzono zrealizować zgłoszoną inwestycję budowy stacji bazowej telefonii komórkowej objęta jest obowiązującymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. – S. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. ( Dz.Urz. Woj. Wlkp. Z [...] r. Nr [...], poz. [...] dalej : " plan miejscowy" ). Planowane przedsięwzięcie znajduje się w obrębie jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem " MU 16" . - teren zabudowy mieszkaniowej i usługowej dla którego szczegółowe zapisy warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego przedstawiono w § 17 ust. 36 planu miejscowego. Zgodnie z § 17 ust.36 pkt 3 lit. a) dopuszcza się lokalizowanie urządzeń i sieci infrastruktury technicznej (...). Natomiast z § 6 pkt 6 lit. b ) planu miejscowego wynika zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, stacji radiokomunikacyjnych, stacji radiolokacyjnych i radionawigacyjnych oraz innych tożsamych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne na budynkach mieszkalnych i budynkach przeznaczonych na pobyt stały ludzi. Dokumentacja planowanego przedsięwzięcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej potwierdza, że dotyczy ona przebudowy stacji bazowej na dachu i poddaszu budynku mieszkalno usługowego zlokalizowanego w K. ul. [...] na dz. ewid. [...] obręb S., który przeznaczony jest na pobyt ludzi. W związku z tym do tego przedsięwzięcia odnosi się powołany powyżej zapis planu miejscowego. W tej sytuacji, w ocenie Sądu w sprawie zaistniała oczywista i niebudząca wątpliwości sprzeczności planowanej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym, a Organy, rozstrzygające w przedmiocie wniosku Skarżącej uwzględniły dyspozycję przepisów art. 46 ust. 1, ust.1a i ust. 2 u.w.r.u.s.t., które stanowią:
1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
1a. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
2. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
Poprzez przepis art. 75 u.w.r.u.s.t. powyższe uregulowania należało stosować również do planów miejscowych obowiązujących w dacie wejścia w życie u.w.r.u.s.t. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdyż w dacie wejścia w życie u.w.r.u.s.t. obowiązywał plan miejscowy przyjęty opisaną uchwałą Rady Miasta K. z dnia [...] września 2009 r., który w swoich postanowieniach przewidywał lokalizację inwestycji z zakresu łączności, ale przewidywał też ograniczenia w zakresie jej lokalizacji.
Zatem, dla takiej sytuacji, w sprawie miał zastosowanie przepis art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., który dopuszcza lokalizowanie tego rodzaju inwestycji wówczas, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.
Organ zatem, dokonując prawidłowej wykładni przywołanych przepisów, zasadnie uznał, że projektowana inwestycja narusza ustanowiony w planie zakaz i w tym zakresie jest z planem sprzeczna.
Konieczności uwzględnienia przewidzianego przez plan ograniczenia, w strefie "MU 16", nie można było również ominąć przy zastosowaniu art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. Obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej treści przepisu art. 46 u.w.r.u.s.t. przy ocenie zgodności inwestycji z zakresu łączności publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może prowadzić bowiem, do pominięcia przez organy administracji tych zapisów planu, których treść jest jasna i precyzyjna. Organ administracji jest bowiem obowiązany do stosowania przepisów aktu prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy, co wprost wynika z art. 6 k.p.a. ustalającego zasadę, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że z treści art. 46 u.w.r.u.s.t. wynika, że plan nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 stycznia 2017 r., II SA/Łd 752/16, dostępny na https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie oznacza to jednak, że plan nie może wprowadzać ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji (czyli do określonego terenu) czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 lutego 2016 r., II SA/Bd 1470/15, dostępny j.w.). Celem przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usługi sieci telekomunikacyjnych jest bowiem z jednej strony zapewnienie równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie budowy i dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej, a z drugiej stworzenie warunków dla rozwoju i wykorzystania nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej.
Sąd w pełni podziela stanowisko, zgodnie z którym, z treści art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. nie można wyprowadzać normy pozbawiającej organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a skarżąca Spółka na podstawie art. 46 ust. 1 i 2 nie może żądać, aby wybrany przez nią obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na jej inwestycje, gdyż przepis ten nie przyznaje przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 5/16 dostępny j.w.). Przysługujące na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organom gminy władztwo planistyczne zostało, przytoczoną regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jedynie ograniczone, a nie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach ( patrz m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1621/15 dostępny j.w.).
W ocenie Sądu, o naruszeniu art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. można by mówić wówczas jeżeli plan miejscowy pozbawiałby inwestora możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1598/15). W przedmiotowej sprawie plan miejscowy z 27 marca 2009 r., będący odniesieniem dla oceny dopuszczalności planowanej inwestycji, nie wprowadza zakazów, które uniemożliwiałyby lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wprowadza jedynie dopuszczalne prawem ograniczenia.
Powyższego w ocenie Sądu nie zmienia ust 1 a art. 46 dodany z dniem 25 października 2019 r. do art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych, który przewiduje, że nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Wprowadzenie tej regulacji było odpowiedzią na przeważającą praktykę sądów dotyczącą wykładni postanowień planów zagospodarowania przestrzennego w kontekście inwestycji telekomunikacyjnych, zgodnie z którą dyspozycja istniejącego art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych w związku z uchyleniem przepisu przejściowego w art. 75 ust. 2 ustawy nie ma zastosowania do planów miejscowych uchwalonych przed dniem wejścia w życie ustawy w 2010 r. Sądy, zdaniem ustawodawcy, zdawały się nie dostrzegać, że wciąż obowiązującym przepisem ustawy jest przepis przejściowy art. 75 ust. 1, zgodnie z którym art. 46 ust. 1 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Uzasadnionym było zatem dookreślenie poprzez art. 46 ust. 1a, że ewentualne istniejące zakazy telekomunikacyjne w planach zagospodarowania przestrzennego z mocy prawa są nieważne i nie podlegają stosowaniu. Regulacja ta ma więc zapewnić, iż ewentualnie istniejące jeszcze w niektórych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zakazy czy ograniczenia w zakresie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej z mocy prawa nie mają zastosowania (zob.s. 53 uzasadnienia projektu ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, druk sejmowy nr 3484, Sejm VIII kadencji).
Wobec powyższego, jako niezasadne uznać należało argumenty Skarżącej dotyczące naruszenia ustawy o wspieraniu i rozwoju usług sieci telekomunikacyjnych. Na marginesie tylko Sąd wskazuje, że przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią przesłankę do ograniczenia dowolności miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Skoro zaś Spółka może inwestować na terenie Gminy, a ustanowione zakazy, dotyczą lokalizacji stacji bazowych na budynkach mieszkalnych i przeznaczonych na stały pobyt ludzi to nie sposób mówić o pozbawieniu jej prawa do prowadzenia inwestycji z zakresu łączności publicznej na pozostałych budynkach, czy jako obiektów wolnostojących, na co słusznie zwrócił uwagę Wojewoda.
Tym samym, w świetle powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Wniesione przez Spółkę odwołanie od decyzji Prezydenta, spowodowało kontrole instancyjną całej sprawy i konieczność orzeczenia o całej decyzji, czemu Wojewoda dał wyraz w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu swojej decyzji. Organy zbadały zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji tej analizy stwierdziły, że zamierzenie to narusza prawo miejscowe w zakresie dopuszczalnej zabudowy. Ta zaś okoliczność powoduje, że organ nie mógł zatwierdzić przedłożonego projektu budowlanego i udzielić inwestorowi pozwolenia na budowę. W konsekwencji więc wydane decyzje nie naruszają prawa. Organy zebrały materiał dowodowy niezbędny do ustalenia stanu prawnego i faktycznego oraz poddały go wnikliwej ocenie, która nie nosi znamion dowolności. Zatem nie zostały naruszone art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Wojewoda dokonał też prawidłowej wykładni zarówno przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych, jak i postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższej oceny nie zdołały podważyć zarzuty skargi, w tym odnoszący się do naruszenia art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Przede wszystkim Wojewoda nie mógł naruszyć przepisu, którego nie stosował rozstrzygając niniejszą sprawę.
Mając to na uwadze Sąd ocenił, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału Sąd wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19.