IV SA/Po 814/22

IV SA/Po 814/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-02-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Józef Maleszewski
Katarzyna Witkowicz-Grochowska /sprawozdawca/
Monika Świerczak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1, 3, art. 3 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 14 lit
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2023 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody z dnia 17 października 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 14 lipca 2022r., nr [...], znak [...]; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej V. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 października 2022 r. nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania V. Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z 14 lipca 2022r., nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wiaty rowerowej przy ul. [...] w P. działka nr [...] i [...] ark. [...] i dz. [...] i [...] ark. [...] obr. G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Pismem z 15 kwietnia 2022 r. pełnomocnik V. Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożył do Prezydenta Miasta P. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie wiaty rowerowej przy ul. [...] w P. działka nr [...] i [...] ark. [...] i dz. [...] i [...] ark. [...] obr. G. .
Postanowieniem z 11 maja 2022 r. Prezydent Miasta P. działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlanego (Dz. U z 2021, poz. 2351 ze zm.), nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i przedłożenia brakujących dokumentów. W odpowiedzi na powyższe postanowienie spółka V. Sp. z o.o. złożyła wyjaśnienia przedkładając poprawiony wniosek o pozwolenie na budowę oraz 3 egzemplarze projektu budowlanego.
Decyzją nr [...] z 14 lipca 2022 r., znak: [...] Prezydent Miasta P. na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a, pkt 2 oraz ust. 5 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane odmówił inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji.
W uzasadnieniu wskazano, że w ocenie organu wnioskowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Strefa przemysłowa przy ul. [...]" w P. uchwalonego przez Radę Miasta P. uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 204 r. oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ podał, że ze względu na brzmienie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 Prawa budowlanego był zobligowany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z tymi elementami.
Organ wskazał, że wnioskowana inwestycja jest niezgodna z § 6 pkt 6 lit. a ww. planu miejscowego w zakresie powierzchni działki budowlanej rozumianej zgodnie z § 3 pkt 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z części opisowej i rysunkowej przedłożonego projektu zagospodarowania terenu, powierzchnia terenu inwestycji, czyli działki budowlanej, wynosi 76,5 m2, a nie minimum 10.000 m2 jak wymaga tego plan miejscowy.
Nadto organ I instancji wskazał, że część terenu inwestycji położona jest na terenie drogi publicznej klasy głównej ruchu przyśpieszonego, oznaczonej w planie miejscowym symbolem KD-GP.
Dalej organ argumentował, że wnioskowana inwestycja jest niezgodna z § 6 pkt 4 planu miejscowego w zakresie powierzchni biologicznie czynnej nie mniejszej niż 10% powierzchni działki budowlanej.
Zdaniem Prezydenta wnioskowana inwestycja jest również niezgodna z § 6 pkt 13 i § 12 pkt 7 planu miejscowego, nakazującymi lokalizowanie stanowisk postojowych dla rowerów w granicach działki budowlanej na terenie przeznaczonym do zabudowy, albowiem jak wynika z opisu przedłożonego projektu zagospodarowania terenu, wnioskowana wiata z stanowiskami postojowymi dla rowerów ma być przeznaczona dla pracowników zatrudnionych w zakładzie inwestora. Tym samym, w ocenie tut. organu wnioskowana wiata z stanowiskami dla rowerów winna być usytuowana wyłącznie w granicach terenu oznaczonego w ww. planie miejscowym symbolem 1P.
Dalej podano także, że wnioskowana wiata rowerowa nie jest elementem układu komunikacyjnego drogi klasy głównej ruchu przyspieszonego, tj. drogi krajowej – ul. [...]. Dopuszczona w § 12 pkt 2 ww. planu miejscowego lokalizacja innych elementów układu komunikacyjnego na terenach KD-GP nie oznacza, że na terenie dróg publicznych można sytuować dowolne obiekty.
W ocenie Prezydenta Miasta P. przy uwzględnieniu wielkości i usytuowania wnioskowanej wiaty w odległości około 0,5-2 m od granic terenu inwestycji wskazanych w projekcie zagospodarowania terenu oraz poglądu wyrażonego w części orzecznictwa sądowo-administracyjnego wskazującego, że zgodnie § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wiaty należy uznawać za budynki i winny mieć do nich zastosowanie przepisy niniejszego rozporządzenia.
Tym samym, w ocenie tut. organu, wnioskowana inwestycja winna spełniać m.in.: § 12 ust. 6 pkt 1 ww. rozporządzenia, dotyczący usytuowania okapu od granicy działki budowlanej oraz przepisy § 232 ust. 4-5, § 271, § 272 ust. 3 ww. rozporządzenia, tj. wymagań dot. bezpieczeństwa pożarowego, a w przedłożonych elementach projektu budowlanego nie wykazano spełnienia ww. przepisów.
Organ wskazał, że okapy usytuowane są w odległości około 0,5 - 1 m od granic terenu inwestycji. Nie przedstawiono także rozwiązań w zakresie spełnienia wymagań dot. bezpieczeństwa pożarowego w tym wymogu, by budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki miał ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o odpowiedniej klasie odporności ogniowej. Nadto, organ podał, że nie wykazano spełnienia by dojście i dojazd do ternu inwestycji (działki budowlanej) spełniał wymagania § 14 - 15 ww. rozporządzenia. Dodatkowo zdaniem organu układu komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej nie przedstawiono na rysunku projektu zagospodarowania terenu. W opisie projektu zagospodarowania terenu wskazano, że komunikacja (dojście i dojazd) będzie obywała się za pomocą istniejącego układu dróg wewnętrznych zakładu. Ponadto, w przedłożonych elementach projektu budowlanego nie wskazano spełnienia części nieprawidłowości wskazanych w pkt 6 lit. d, f, g, h ww. postanowieniu z 11 maja 2022 r. odnoszących się do zakresu inwestycji.
Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 14 lipca 2022 r. złożyła spółka V. Sp. z o.o. zarzucając jej naruszenie:
I. art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez błędne zakwalifikowanie projektowanej wiaty rowerowej jako budynku, podczas gdy zarówno z przepisów jak i z załączonej do wniosku dokumentacji projektowej wynika, że wiata rowerowa nie jest budynkiem;
II. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, poprzez błędne stwierdzenie, że planowana inwestycja jest niezgodna z postanowieniami uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Strefa przemysłowa przy ul. [...]" w P., podczas gdy budowa wiaty rowerowej nie narusza postanowień Planu miejscowego i nie ma przeszkód, by powstała we wskazanym we wniosku miejscu;
III. § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że przepisy ww. rozporządzenia mają zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, podczas gdy w przypadku planowanej inwestycji obejmującej budowę wiaty rowerowej niebędącej budynkiem, nie stosuje się Rozporządzenia ws. warunków technicznych.
W uzasadnieniu wskazano, że projektowana wiata rowerowa nie spełnia przesłanek ku temu, by uznać, że jest budynkiem, ponieważ w świetle art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego wiata posiadająca fundamenty oraz dach posadowiony na słupach, ale nieposiadająca ścian, nie jest budynkiem. Przepisy nie definiują pojęcia wiaty, niemniej istnieje w tym zakresie ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych. Co do zasady przyjmuje się, że za podstawowe cechy obiektu (budowli) pozwalające na uznanie go za wiatę należy uznać posiadanie fundamentów, dach nieposiadanie ścian oraz posadowienie budowli na słupach, a taka sytuacja ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy. Z załączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dokumentacji projektowej jednoznacznie wynika zdaniem Odwołującej się spółki, że projektowana wiata nie jest budynkiem.
Odnośnie naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego spółka podała, że w § 12 pkt 2 Planu miejscowego wskazano, że "W zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji ustala się: na terenach dróg publicznych dopuszczenie lokalizacji dodatkowych, innych niż ustalone planem elementów układu komunikacyjnego;". Planowana wiata rowerowa zdaniem V. Sp. z o.o. niewątpliwie stanowi element układu komunikacyjnego i jako taki może stanowić dodatkowy element drogi publicznej dopuszczony ww. postanowieniem planu miejscowego.
Końcowo spółka wskazała, że nie ma wątpliwości, że projektowana wiata jest obiektem budowlanym (budowlą), lecz nie jest budynkiem, zatem przepisy rozporządzenia ws. warunków technicznych mogą mieć także zastosowanie do innych obiektów niż budynki. Jednakże przepisy rozporządzenia w zakresie budowli tylko wtedy umożliwiają ich zastosowanie, gdy przepis szczególny omawianego rozporządzenia nie zawęża swego zakresu przedmiotowego do budynków, z tym zastrzeżeniem, że budowla musi spełniać funkcje użytkowe budynku. W związku z powyższym o tym, czy wiata będzie pełnić funkcję użytkową budynku, decydować będzie jej przeznaczenie.
Dalej wskazano, że przepisy nie definiują samego pojęcia funkcji użytkowej budynku, jednakże posiłkowo posłużyć się można przepisami Rozporządzenia ws. warunków technicznych. Nie sposób uznać zdaniem spółki, że na gruncie niniejszej sprawy wiata rowerowa pełni jakąkolwiek funkcję budynku. Po pierwsze, nie wynika to z przepisów, a po drugie - trudno byłoby uznać, że wiata rowerowa, będąca elementem układu komunikacyjnego spełniać będzie funkcję budynku. W związku z tym podano, w przypadku planowanej inwestycji, nie będą miały zastosowania przepisy Rozporządzenia ws. warunków technicznych.
Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 17 października 2022 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z 14 lipca 2022r., nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wiaty rowerowej przy ul. [...] w P. działka nr [...] i [...] ark. [...] i dz. [...] i [...] ark. [...] obr. G. .
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na przebieg postępowania w sprawie. Następnie przywołał art. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dalej Wojewoda przytoczył treść art. 35 ust. 1-4 Prawa budowlanego i wskazał, że jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej, rozpatrujący wniosek w przedmiocie pozwolenia na budowę stwierdzi występowanie nieprawidłowości w którymś wymienionych w tym przepisie aspektów, to w drodze postanowienia nakłada na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, wyznaczając jednocześnie termin na dokonanie tej czynności. Natomiast w przypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ zobowiązany jest do pozytywnego rozpatrzenia sprawy.
Organ odwoławczy opisał parametry planowanej wiaty i wskazał, że należy przyznać rację inwestorowi, że uznanie przez organ I instancji, że do planowanej inwestycji zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usynowianie jest błędne, albowiem planowana wiata nie jest budynkiem.
Dalej jednak Wojewoda podał, że uzasadnienie decyzji odmownej Prezydenta Miasta P. dotyczące niezgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu dot. ustalenia, że jego przepisy w tym § 10 pkt 1 i 5 oraz § 12 pkt 2 nie dopuszczają usytuowania wnioskowanej inwestycji na terenie oznaczonym KD-GP jest jak najbardziej prawidłowe. Słusznie zauważył zdaniem Wojewody organ I instancji, że wnioskowana wiata rowerowa nie jest elementem układu komunikacyjnego drogi klasy głównej ruchu przyśpieszonego tj. drogi krajowej - ul. [...]. Dopuszczona w § 12 pkt 2 miejscowego planu lokalizacja innych elementów układu komunikacyjnego nie oznacza, że na terenie dróg publicznych można sytuować dowolne obiekty. Organ przywołał brzmienie § 10 ust. 1, § 12 ust. 1, 2, 3 miejscowego planu i podał, że analiza wskazanych zapisów prowadzi do wniosku, że na terenie KD-GP nie możliwości budowy wiaty rowerowej, która miałaby dodatkowo zwiększać ilość miejsc parkingowych dla zakładu V. , ani również jakiejkolwiek innej wiaty.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia 17 października 2022 r. wniosła spółka V. Sp. z o.o. zaskarżając ją w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), poprzez błędne stwierdzenie, że planowana inwestycja jest niezgodna z postanowieniami uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Strefa przemysłowa przy ul. [...]" w P., podczas gdy budowa wiaty rowerowej nie narusza postanowień Planu miejscowego i nie ma przeszkód, by powstała we wskazanym we wniosku miejscu;
2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2185 ze zm.) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób pobieżny i niewyczerpujący, poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, a także wydanie decyzji z nienależytym uzasadnieniem faktycznym i prawnym.
Z uwagi na powyższe V. Sp. z o.o. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P..
W uzasadnieniu wskazano, że planowana wiata rowerowa niewątpliwie stanowi element układu komunikacyjnego i jako taki może stanowić dodatkowy element drogi publicznej dopuszczony ww. postanowieniem planu miejscowego. Tymczasem Skarżąca spółka podała, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji w sposób lakoniczny powtórzył za Prezydentem, iż postanowienia planu miejscowego nie dopuszczają usytuowania planowanej inwestycji na tym terenie, ponieważ wiata rowerowa nie jest elementem układu komunikacyjnego. Wojewoda zdaniem V. Sp. z o.o. nie ustosunkował się w sposób merytoryczny do przedstawionych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji Prezydenta argumentów wskazujących na szerokie rozumienie pojęcia "układ komunikacyjny".
Z powyższym nie sposób się zdaniem spółki zgodzić. Organ w żaden sposób nie uzasadnił dlaczego zajął takie, a nie inne stanowisko w sprawie, nie wskazał na podstawie jakich dokumentów czy dowodów ocenił, iż plan miejscowy zakazuje zrealizowania na tym terenie wiaty rowerowej - pomimo tego, że jak sam przyznał, umożliwia na tym obszarze lokalizację innych niż ustalone planem elementów układu komunikacyjnego.
Na marginesie Skarżąca podała, że w odwołaniu podnosiła, iż choć przepisy nie zawierają definicji legalnej układu komunikacyjnego, niemniej nie ma podstaw ku temu by utożsamiać to pojęcie np. z elementami dróg jak to uczynił Prezydent. Pojęcie elementu drogi jest jej zdaniem pojęciem węższym, gdyż sama droga stanowi jedynie część układu komunikacyjnego, mającego szersze znaczenie. Fakt, że wiata rowerowa nie stanowi elementu drogi, nie wyklucza uznania jej za element układu komunikacyjnego.
Dalej Skarżąca spółka argumentowała, że w mediach społecznościowych pojawiały się informacje odnośnie do budowy nowej drogi na N. w P., gdzie wskazywano w artykułach ważnym elementem całego układu komunikacyjnego są m. in. wiaty, stojaki czy systemy liczące rowerzystów, które powstają wzdłuż torowiska tramwajowego:
Zdaniem V. Sp. z o.o. nie sposób zgodzić się z tym, że argumentacja przedstawiona przez Skarżącą stanowi interpretowanie planu miejscowego rozszerzająco, skoro w planie tym wskazano wprost, iż w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji ustala się na terenach dróg publicznych dopuszczenie lokalizacji dodatkowych, innych niż ustalone planem elementów układu komunikacyjnego. Dopuszczenie dodatkowych, innych niż wskazane w planie miejscowym elementów układu komunikacyjnego, oznacza, iż możliwe jest zrealizowanie czegoś jeszcze - co oczywiście będzie zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie miejscowym - czegoś innego, nowego, dodanego do istniejących już wcześniej elementów. Dalej Skarżąca podała, że analiza słownikowych definicji słów "dodatkowy" oraz "inny" prowadzi to wniosku, że nie ma przeszkód, by uznać, iż budowa wiaty na tym terenie może stanowić "dodatkowy", "inny" element układu komunikacyjnego.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym niezgodności planowanej inwestycji z postanowieniami planu miejscowego jest zdaniem Skarżącej spółki lakoniczne i świadczy o niedokładnym zapoznaniu się przez organ z materiałami dowodowymi. Planowana budowa wiaty rowerowej jest bowiem zgodna z planem miejscowym i nie ma przeszkód by uznać, że stanowi ona jeden z elementów układu komunikacyjnego. W dodatku element istotny, stanowiący "zaplecze rowerowe", które przyczynia się do rozwoju ruchu rowerowego, który jest zasadniczym celem Programu Rowerowego Miasta P. 2017-2022 z perspektywą do roku 2025.
Końcowo Skarżąca spółka wskazała, że nie można uznać, że uzasadnienie ograniczające się do przywołania postanowień planu miejscowego bez merytorycznej analizy istoty sprawy, czyli tego co stanowi "układ komunikacyjny", jest wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że inwestycja nie może zostać zrealizowana na tym terenie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w treści swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2499) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej – "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody z dnia 17 października 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 14 lipca 2022 r. o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wiaty rowerowej w P., na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] ark. [...] i działka nr [...] i [...] ark. [...] obr. G. .
Podstawę materialnoprawną decyzji wydanych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), dalej jako "Prawo budowlane".
Na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. ust. 1 pkt 1 b.
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3 Prawa budowlanego.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie konieczne było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Co prawda w art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c Prawa budowlanego wskazano, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących wiat – o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki. W niniejszej sprawie jednak teren zainwestowania wynosi 76,50 m2 (100%) przy czym powierzchnia utwardzona pod planowaną wiatę wyniesie 57,13 m2 (74,68%). Z opisu technicznego projektu budowlanego wynika, że wiata będzie posiadała następujące parametry: wysokość 2, 9 m, długość 5, 75 m, szerokość 7,40 m (k. 69), jej powierzchnia przekracza zatem 35 m˛. W związku z przekroczeniem powierzchni zabudowy wskazanej w art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c Prawa budowlanego konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę.
Następnie wskazać należy, że rację miał Wojewoda nie podzielając stanowiska Prezydenta Miasta P. w zakresie kwalifikacji przedmiotowej wiaty jako budynku.
Zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego ilekroć w ustawie mowa jest o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Określenie "wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych" zawiera dwa elementy: wydzielenie z przestrzeni i przegroda budowlana. Funkcją przegrody budowlanej jest oddzielenie obiektu budowlanego od przestrzeni zewnętrznej w taki sposób, że można wskazać, która część przestrzeni należy do przestrzeni obiektu, a która jest przestrzenią zewnętrzną.
Wskazać należy, iż przepisy prawa budowlanego nie definiują pojęcia "wiaty". W "Słowniku języka polskiego" (PWN) wiata to "lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, np. nad peronem kolejowym, parkingiem, magazynem, nad przystankiem tramwajowym". Podobne określenie wiaty zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz.U. Nr 112, poz. 1316). Rozporządzenie powyższe określając pojęcia podstawowe stwierdza, że "za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet ścian pozbawione".
W orzecznictwie podkreśla się, że brak ustawowej definicji wiaty oznacza, że kwalifikacja obiektu budowlanego do tego pojęcia wymaga uwzględnienia m.in. jego funkcji. Odnieść należy się do funkcji jaką ma ona pełnić, na jaki cel ma być ona wykorzystywana (por. wyrok WSA w Krakowie z 8 października 2009r., sygn. akt II SA/Kr 517/09, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl dalej "CBOSA"). Zawsze jednak wskazuje się, że jest to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (deszczem, śniegiem, wiatrem).
W tym zakresie Sąd podziela w pełni ustalenia organu odwoławczego, że przedmiotowa wiata nie stanowi budynku. W niniejszej sprawie wiata posadowiona będzie na wierconych fundamentach słupowych. Do fundamentów zamocowana będzie konstrukcja wsporcza dachu wiaty. Konstrukcja przykręcona zostanie do wystawionych z fundamentów kotew stalowych. Do słupów przymocowane zostaną krokwie i płatwie stalowe. Na płatwiach zamocowane zostanie pokrycie z płyt trapezowych. Do okapu dachu zamocowany zostanie profil okapowy z kątownika stalowego i rynna oraz rura spustowa. Pod wiatą rowerową zamontowane zostaną systemowe stojaki rowerowe mocowane do nawierzchni umożliwiające przypięcie rowerów. Wiata zostanie również wyposażona w systemową stację do naprawy rowerów. Wiata ma służyć jako miejsce do pozostawienia rowerów dla pracowników Zakładu Inwestora. Nie będzie wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (str. 69 i nast. projektu budowanego).
Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, takie parametry obiektu nie pozwalają uznać, że wiata stanowi budynek. Mając na uwadze jej funkcję stanowi w istocie zadaszenie stanowisk postojowych dla rowerów W związku z tym w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), jak uznał organ I instancji.
Osią sporu w niniejszej sprawie jest wymagana treścią przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego zgodność planowanej inwestycji w postaci wiaty rowerowej z obowiązującym na terenie inwestycyjnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Strefa przemysłowa przy ul. [...]" w P., przyjętym Uchwałą nr [...] Rady Miasta P. (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] sierpnia 2014 r., poz. [...], dalej: "plan miejscowy" lub "m.p.z.p.").
Planowana inwestycja planowana jest na działkach o nr [...] i [...] oznaczonych w miejscowym planie symbolem 1P – tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz na działkach nr [...] i [...] oznaczonym symbolem KD-GP – droga klasy głównej ruchu przyśpieszonego.
W niniejszej sprawie nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości, że usytuowanie przedmiotowej wiaty rowerowej jest bez wątpienia możliwe na terenach oznaczonych 1P.
Potwierdzają to również postanowienia planu. W jego § 6 pkt 2 lit. b ustanowiono, że w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania, dla terenów oznaczonych symbolami 1P i 2P ustala się dopuszczenie lokalizacji: obiektów budowlanych związanych z funkcjonowaniem terenów produkcyjnych, składów i magazynów, w tym: budynków biurowych, parkingów naziemnych, wielopoziomowych lub podziemnych, wiaduktów, estakad, łączników technologicznych oraz tymczasowych obiektów budowlanych. Natomiast zgodnie z pkt 13 tego przepisu na terenie 1P ustala się także zapewnienie stanowisk postojowych zgodnie z § 12 pkt 6-8.
W § 12 pkt 7 planu wskazano natomiast, że na terenach przeznaczonych do zabudowy zapewnienie stanowisk postojowych dla rowerów w granicach działki budowlanej, w łącznej liczbie nie mniejszej niż:
a) 15 stanowisk postojowych na każdych 100 zatrudnionych w zakładach produkcyjnych,
b) 15 stanowisk postojowych na każde 1000 m2 powierzchni użytkowej obiektów usługowych.
Kwestia ta nie była przedmiotem sporu w postępowaniu odwoławczym. Jedynie organ I instancji zarzucał planowanej inwestycji niezgodność z postanowieniem § 6 pkt 6 lit. a planu miejscowego w zakresie powierzchni działki budowlanej rozumianej zgodnie z § 3 pkt 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z części opisowej i rysunkowej przedłożonego projektu zagospodarowania terenu, powierzchnia terenu inwestycji wynosi 76,5 m2, a nie minimum 10000 m2. Zdaniem Sądu postanowienie § 6 pkt 6 lit. a planu miejscowego nie dotyczy terenu inwestycyjnego, a określa w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania, dla terenu oznaczonego symbolem 1P zasadę wydzielenia powierzchni działki budowlanej nie mniejszej niż 10.000 m˛. Regulacja ta nie odnosi się do wydzielenia terenu inwestycyjnego na działce budowlanej.
Organ wskazywał również na naruszenie § 6 pkt 4 planu miejscowego w zakresie zachowania powierzchni biologicznie czynnej nie mniejszej niż 10 % powierzchni działki budowlanej, jednakże z projektu budowlanego wynika, że przy projektowanej inwestycji zostanie ona zachowana na poziomie 25,32 % (k. 33 projektu budowlanego).
Sporne jest natomiast umiejscowienie przedmiotowej wiaty na terenach oznaczonych symbolem KD-GP.
Zgodnie z postanowieniem § 10 pkt 1 m.p.z.p. dla terenu KD-GP ustala się:
a) lokalizację dwóch jezdni głównych po dwa pasy ruchu każda, z dodatkowymi pasami na wlotach skrzyżowań,
b) lokalizację jezdni dodatkowej w strefie wskazanej na rysunku planu, przy czym szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 5,0 m,
c) lokalizację zatok dla przystanków autobusowych, w tym w rejonie położonego poza planem przystanku kolejowego P. A.,
d) lokalizację ścieżki rowerowej i chodników po północnej stronie drogi oraz chodnika na dojściach do przystanków autobusowych, z zastrzeżeniem lit. h-i,
e) zakaz lokalizacji zjazdów z jezdni głównych, z uwzględnieniem lit. f,
f) dopuszczenie lokalizacji:
- jednego zjazdu z obu jezdni głównych, przy czym parametry zjazdu powinny
spełniać wymagania, jak dla skrzyżowania z drogą klasy L,
- nie więcej niż dwóch zjazdów z północnej jezdni głównej,
g) dopuszczenie, wzdłuż terenu 1P, lokalizacji jezdni lub pieszo-jezdni, albo ich fragmentów, dla celów przeciwpożarowych,
h) w miejscach ograniczeń terenowych dopuszczenie lokalizacji ciągu pieszo- rowerowego o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m, zamiast chodnika i ścieżki rowerowej,
i) dopuszczenie rezygnacji z lokalizacji ścieżki rowerowej, w przypadku przeprowadzenia ruchu rowerowego po jezdniach lub pieszo-jezdniach, o których mowa w lit. b oraz g,
j) zakaz lokalizacji stanowisk postojowych dla samochodów, z zastrzeżeniem lit. k,
k) dopuszczenie lokalizacji stanowisk postojowych dla samochodów wzdłuż jezdni dodatkowej, o której mowa w lit. b,
I) dopuszczenie zachowania magistrali wodociągowej, wskazanej na rysunku planu.
Natomiast w § 12 pkt 2 m.p.z.p. ustalono, że w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji ustala się na terenach dróg publicznych dopuszczenie lokalizacji dodatkowych, innych niż ustalone planem, elementów układu komunikacyjnego.
W ocenie organów obu instancji wiata rowerowa nie została wymieniona w § 10 pkt 1 m.p.z.p. jako obiekt dopuszczalny na terenie oznaczonym symbolem KD-GP, a także, że nie może zostać uznana jako element układu komunikacyjnego, o którym mowa w § 12 pkt 2 planu miejscowego. Skarżąca spółka stała natomiast na stanowisku, że nie ma przeszkód by uznać, że planowana wiata stanowi jeden z elementów układu komunikacyjnego. Zdaniem Sądu rację przyznać trzeba stanowisku Skarżącej spółki.
Analiza części tekstowej planu nie wskazuje definicji pojęcia jakim posłużono się w § 12 pkt 2 planu – "elementu układu komunikacyjnego". Definicji legalnej tego pojęcia nie zawierają także przepisy ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2022r., poz. 1693), czy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016r., poz. 124), ani inne regulacje prawne. Warunki techniczne posługują się pojęciem "układu funkcjonalnego", który stanowi węzeł drogowy, czy skrzyżowanie dróg, oraz układem geometrycznym w odniesieniu do rozwiązań technicznych sposobu organizacji i sterowania ruchem na skrzyżowaniu
(§ 5a, § 56, § 63, § 81 rozporządzenia z 1999r.). Przepis § 136 ust. 2 powyższego rozporządzenia odnosi się do tras komunikacyjnych w ciągu stałego objazdu awaryjnego, stanowiącego urządzenie techniczne drogi. Wyjaśnienia przedmiotowego pojęcia nie daje też dorobek doktryny tym przedmiocie. Wobec braku definicji "elementów układu komunikacyjnego" zasadnym jest posłużenie się pojęciami z języka powszechnego. Słownik języka polskiego oraz Encyklopedia PWN (dostępne na stronie https://sjp.pwn.pl) odnosi "układ komunikacyjny" do organizacji ruchu drogowego, sieci komunikacyjnej, wydzielenia pasów ruchu; układ komunikacyjny składa się z węzłów oraz linii.
Z przywołanego już wcześniej § 10 pkt 1 lit. d m.p.z.p. wynika, że na terenie KD-GP przewidziano lokalizację ścieżki rowerowej. Natomiast projektowana budowla będzie składała się ze stojaków rowerowych mocowanych do nawierzchni, umożliwiających przypięcie rowerów. Wiata zostanie również wyposażona w systemową stację do naprawy rowerów. Z uwagi na to uznać należy, zdaniem Sądu, że w istocie planowana inwestycja będzie pełnić funkcję zadaszonych stanowisk postojowych dla rowerów. Funkcja wiaty wskazuje, że będzie to obiekt związany funkcjonalnie z przewidzianą planem ścieżką rowerową (lit d), a w miejscach ograniczeń terenowych - ciągiem pieszo-rowerowym (lit h), lub ruchem rowerowym po jezdniach lub pieszo-jezdniach (lit i). W tym miejscu wskazać należy, że podobną funkcję co projektowana wiata rowerowa przewidziano w planie dla lokalizacji stanowisk postojowych dla samochodów (lit k), które - co nie powinno budzić większych wątpliwości - stanowią element układu komunikacyjnego służący zapewnieniu bezkolizyjnego ruchu drogowego na terenie KD-GP. Wobec powyższego, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, w świetle postanowień analizowanego planu wiata rowerowa stanowi dopuszczalny, inny niż ustalony planem dla tego terenu, element układu komunikacyjnego - ścieżek rowerowych lub pieszo-jezdni - na terenie dróg publicznych oznaczonych symbolem KD-GP.
Nadto w postanowieniu § 12 pkt 1 planu wskazano, że w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji ustala się na terenach dróg publicznych zachowanie ciągłości powiązań elementów pasa drogowego, w szczególności jezdni, pieszo-jezdni, chodników i ścieżek rowerowych, w granicy obszaru objętego planem oraz z zewnętrznym układem komunikacyjnym. Tym samym uznać należy, że z uwagi na umiejscowienie na terenie KD-GP ścieżki rowerowej, planowana inwestycja w postaci zadaszonych stanowisk postojowych dla rowerów (wiaty rowerowej) służyć będzie także realizacji ciągłości powiązań elementów pasa drogowego w rozumieniu § 12 pkt 1 m.p.z.p., co w konsekwencji oznacza, że wiata rowerowa stanowi element układu komunikacyjnego, o którym mowa w pkt 2 tego postanowienia planu. Wobec powyższego Sąd przyjął, że organ odwoławczy oraz organ architektoniczno-budowlany I instancji naruszył prawo materialne, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowanego).
W tym stanie rzeczy, przyjmując, że projektowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym na terenie inwestycyjnym planem miejscowym (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowanego) organ administracji budowlanej dokona dalszego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, o jakim mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 i następne Prawa budowanego. Oceni także zgodność wniosku o zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowanego i udzielenia pozwolenia na budowę wiaty rowerowej wraz z załącznikami z pozostałymi przepisami Prawa budowanego i wyda prawidłową decyzję w sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P., jak Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku.
Ponownie rozpoznając sprawę organy będą miały na względzie przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu wykładnię postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta P. Nr [...] z [...] lipca 2014r., zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na mocy art. 200 § 1 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a., a składało się na nie wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018r., poz. 265), uiszczona opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wpis od skargi wynoszący 500 zł, jak Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku.
Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV (k. 16 akt sąd.) na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 6 października 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Strony zostały poinformowane o trybie rozpoznania sprawy i 7-dniowym terminie na złożenie ewentualnych twierdzeń i wniosków dowodowych w sprawie, które miałyby być złożone na rozprawie.