IV SA/PO 766/25

IV SA/Po 766/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Józef Maleszewski /przewodniczący/
Sebastian Michalski
Tomasz Grossmann /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 105 par. 1 i 2, art. 110 par. 1, art. 127 par. 1a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Sebastian Michalski Protokolant specjalista Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia 24 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. S. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 24 czerwca 2025 r. ([...]), wydaną na podstawie art. 105 § 2 k.p.a., Wojewoda (dalej jako "Wojewoda" lub "Organ") umorzył "na wniosek strony postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy Panu M. S., ob. [...]". W uzasadnieniu – sporządzonym następczo w trybie art. 54 ust. 2a p.p.s.a. – Organ wyjaśnił, że dnia 18 listopada 2024 r. M. S. (zwany też dalej "Wnioskodawcą" lub "Skarżącym") wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Zgodnie z drukiem pełnomocnictwa przedłożonym do akt sprawy, w dniu 14 listopada 2024 r. Wnioskodawca udzielił A. Ś. pełnomocnictwa do reprezentowania go przed urzędami wojewódzkimi, w tym do wypowiadania się w jego imieniu i składania oświadczeń. Pismem z 6 czerwca 2025 r. Wnioskodawca, za pośrednictwem skutecznie ustanowionego pełnomocnika, wniósł o umorzenie prowadzonego postępowania. Zdaniem Organu wniosek pełnomocnika o umorzenie sprawy jego mocodawcy został wniesiony prawidłowo, a żądanie to nie było sprzeczne z interesem społecznym. Wobec tego – jak skonstatował Wojewoda – w sprawie znajdował zastosowanie art. 105 § 2 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Wojewody, Wnioskodawca, reprezentowany przez r. K., zarzucił naruszenie przepisów prawa przez umorzenie postępowania w sprawie o udzielenie jemu zezwolenia na pobyt czasowy, a w konsekwencji naruszenie:
1) art. 105 § 1 k.p.a. – przez bezpodstawne umorzenie postępowania, pomimo że nie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości – Skarżący nigdy nie składał wniosku o umorzenie postępowania. Co więcej, niezwłocznie po powzięciu przez niego informacji jakoby Organ miał otrzymać niewiadomego pochodzenia pismo potraktowane jako wniosek o umorzenie, Skarżący jeszcze w dniu 24 czerwca 2025 r. złożył oświadczenie, w którym jednoznacznie i wprost wyraził wolę dalszego prowadzenia sprawy oraz wyraźnie wskazał, że postępowanie w przedmiocie jego wniosku ma być kontynuowane. W tych okolicznościach Organ nie miał podstaw do przyjęcia, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., ani do wydania tego dnia decyzji o jego umorzeniu;
2) art. 8 § 1 k.p.a. – przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Organ, mimo posiadania informacji o piśmie Skarżącego z 24.6.2025 r., w którym wyraźnie wnosił on o kontynuowanie postępowania, całkowicie pominął ten dokument przy wydawaniu decyzji. Rzetelne wyjaśnienie wszelkich wątpliwości co do rzeczywistej woli strony, pozwoliłoby na wydanie decyzji zgodnej z rzeczywistą wolą strony i prawidłowo ustalonym stanem faktycznym. Natomiast działanie Organu, polegające na pominięciu aktualnego i jednoznacznego oświadczenia woli strony oraz przyjęciu za podstawę decyzji wcześniejszego dokument niepochodzącego od strony, w sposób oczywisty podważa zaufanie strony do rzetelności i bezstronności organu administracji publicznej;
3) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. – przez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Organ przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia rzekomy wniosek o umorzenie postępowania, nie ustalając, czy był on wynikiem działania Skarżącego. Organ pominął fakt, że adres nadawcy mieszczący się przy ul. [...] w Z. , z którego miał być nadany wniosek o umorzenie, nie jest i nie był adresem strony postępowania. Ponadto Organ pominął pismo Skarżącego z 24.6.2025 r., w który jednoznacznie wyraził on wolę kontynuowania postępowania oraz poinformował o zmianie pracodawcy i nowym adresie zamieszkania. Tym samym Organ odstąpił od podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także zaniechał wyczerpującego, a więc całościowego, rozpatrzenia materiału dowodowego.
Z tych przyczyn Skarżący wniósł o: (i) uchylenie zaskarżonej decyzji; (ii) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego [zwrotu] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione zarzuty, w pierwszej kolejności "stanowczo podkreślając", że Skarżący nigdy nie składał do [[...]] Urzędu Wojewódzkiego (w skrócie "UW") wniosku o umorzenie postępowania. Był on dalece zaskoczony wynikiem sprawy, a o jej zakończeniu dowiedział się przypadkowo, w wyniku udzielonej mu w UW informacji. Oto bowiem 24 czerwca 2025 r. Skarżący złożył w UW pismo z informacją o zmianie pracodawcy, w którym wyjaśnił, że rozpoczyna pracę w nowej organizacji. Do pisma dołączono załącznik nr 1 oraz oświadczenie właściciela mieszkania o zgodzie na zamieszkiwanie w nim przez Skarżącego. Tego samego dnia Skarżący dowiedział się, że jego sprawa została umorzona. W konsekwencji jeszcze w tym samym dniu złożył w Organie pismo zawierające jednoznaczny wniosek o kontynuowanie postępowania. Pełnomocnik Skarżącego, w toku telefonicznego kontaktu z pracownikami Organu, ustalił, że do akt sprawy wpłynął wniosek o umorzenie, datowany na 6 czerwca 2025 r. Jednak pismo to nie zostało złożone przez stronę postępowania. Co więcej, adres widniejący na kopercie, w której doręczono ten wniosek, nie jest adresem Skarżącego (nigdy nie zamieszkiwał on przy ul. [...] w Z. ). Oznacza to, że Organ w sposób całkowicie nieuzasadniony pominął pismo Skarżącego z 24.6.2025 r., w którym wyraził on wolę kontynuowania postępowania. Pismo to zostało złożone w tym samym dniu, w którym następnie wydana została decyzja o umorzeniu, a zatem Organ miał obowiązek wziąć je pod uwagę przy ocenie, czy zachodzą przesłanki bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Organ nie zweryfikował źródła dokumentu, na którym oparł swoje rozstrzygnięcie. Całkowicie odstąpił od ustalenia, czy faktycznie został on złożony przez stronę. W konsekwencji ustalenia faktyczne przyjęte w decyzji są wadliwe, a sama decyzja została oparta na dowodzie wątpliwego pochodzenia, przy całkowitym pominięciu dowodu mającego kluczowe znaczenie dla sprawy – pisma Skarżącego z 24.6.2025 r. o kontynuowanie postępowania. Organ, działając zgodnie z przepisami postępowania, powinien był powziąć wątpliwości co do rzeczywistej woli strony, i w tym stanie rzeczy, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., podjąć wszelkie niezbędne czynności w celu ich wyeliminowania. W wypadku uznania pisma z 24.6.2025 r. jako niewystarczającego do stwierdzenia woli dalszej kontynuacji sprawy, Organ winien był wezwać Skarżącego do złożenia wyjaśnień. Tymczasem Organ całkowicie zignorował treść i znaczenie pisma złożonego przez stronę, opierając się wyłącznie na dokumencie datowanym na 6.6..2025 r., który nie pochodzi od strony postępowania, a nadto został nadany z adresu, który nie jest adresem Skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja została pierwotnie doręczona prawidłowo ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 26.6.2025 r. Ponieważ jednak Skarżący pismem z 24.6.2025 r. odwołał wszelkie udzielone dotychczas pełnomocnictwa, to Organ wysłał bezpośrednio do Skarżącego, potwierdzony za zgodność z oryginałem, egzemplarz decyzji, który został skutecznie doręczony w dniu 9.7.2025 r. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że w dniu 18.11.2024 r. Skarżący złożył do Wojewody wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz przedłożył oryginał pełnomocnictwa do reprezentowania go przed urzędami wojewódzkimi, w tym do wypowiadania się w jego imieniu i składania oświadczeń, dla A. Ś.. Dnia 30.1.2025 r. wniosek został pozytywnie zweryfikowany formalnie i w tym samym dniu zostało wszczęte postępowanie administracyjne dotyczące udzielenia zezwolenia na pobyt. Dnia 6.6.2025 r. A. Ś., w imieniu swojego mocodawcy, złożył do Wojewody wniosek o umorzenie postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zdaniem Organu wniosek ten został wniesiony prawidłowo, a żądanie (umorzenia postępowania) nie było sprzeczne z interesem społecznym, wobec czego w sprawie znajdował zastosowanie art. 105 § 2 k.p.a. W związku z tym Wojewoda zaskarżoną decyzją z 24.6.2025 r. umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia Wnioskodawcy zezwolenia na pobyt czasowy, odstępując od uzasadnienia decyzji na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. Decyzja została doręczona zarówno ww. pełnomocnikowi, w dniu 26.6.2025 r., jak i Wnioskodawcy, w dniu 9.7.2025 r. Dnia 13.8.2025 r. do Organu wpłynęła skarga nowego pełnomocnika Wnioskodawcy, r. K., wraz z pełnomocnictwem udzielonym temu ostatniemu w dniu 27.6.2025 r. Odnosząc się do okoliczności podniesionych w skardze, Wojewoda podkreślił, że wydał decyzję o umorzeniu postępowania nie ze względu na jego bezprzedmiotowość, lecz w odpowiedzi na wniosek o umorzenie złożony przez stronę postępowania. Wnioskodawca nie odwołał pełnomocnictwa udzielonego A. Ś. w dniu 18.11.2024 r., zatem wniosek o umorzenie złożony za jego pośrednictwem w dniu 6.6.2025 r. był ważny i należało go uwzględnić. Oświadczenie Wnioskodawcy z 24.6.2025 r. o chęci kontynuacji postępowania zostało zarejestrowane przez Organ w dniu 7.7.2025 r., zatem po wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie, i z tego powodu nie zostało poddane weryfikacji.
Na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. nie stawił się nikt.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie ostateczna decyzja Wojewody z 24 czerwca 2025 r. ([...]) umarzająca "na wniosek strony postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy Panu M. S., ob. [...]", wydana na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. – a nie, jak błędnie przyjęto w skardze: art. 105 § 1 k.p.a. – która stała się ostateczna na mocy art. 127 § 1a k.p.a.
W ocenie Sądu decyzja ta została doręczona skutecznie Skarżącemu w dniu 9.7.2025 r. (k. 38 akt adm.), gdyż wcześniejsze jej doręczenie do rąk A.. Ś. (w dniu 26.6.2025 r.; k. 37 akt adm.) nie było skuteczne, jako że w dacie tego doręczenia osoba ta nie była już pełnomocnikiem Skarżącego, co od 24.6.2025 r. (tj. od dnia wpływu do UW oświadczenia Skarżącego o odwołaniu wszystkich pełnomocnictw; k. 35 akt adm.) było już Organowi wiadome.
Wydaniu zaskarżonej decyzji towarzyszyły następujące okoliczności faktyczne – istotne dla oceny legalności kontrolowanego rozstrzygnięcia – wynikające z akt sprawy oraz faktów przyznanych przez strony postępowania:
- składając w dniu 18.11.2024 r. w [...] Urzędzie Wojewódzkim w P. ("UW") wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, Skarżący przedłożył jednocześnie pełnomocnictwo udzielone przez niego A. Ś. do reprezentowania przed Urzędami Wojewódzkimi oraz Szefem Urzędu ds. Cudzoziemców "w celu załatwienia wszystkich formalności" dotyczących udzielenia Skarżącemu ww. zezwolenia (k. 12 akt adm.). Pełnomocnictwo to zostało odwołane przez Skarżącego w siedzibie UW w dniu 24.6.2025 r. (k. 35 akt adm.);
- wcześniej, pismem z 6.6.2025 r. (wpływ do Organu w tym samym dniu), ww. pełnomocnik złożył w imieniu Skarżącego wniosek o umorzenie postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy (k. 31 akt adm.);
- uwzględniając ów wniosek, Wojewoda, zaskarżoną decyzją z 24.6.2025 r., umorzył postępowanie w ww. sprawie (k. 36 akt adm.);
- w dniu 24.6.2025 r. Skarżący przybył do siedziby UW, gdzie złożył "Oświadczenie o zmianie pracodawcy w trakcie postępowania" (k. 46 akt adm.);
- podczas tego pobytu w UW, Skarżący dowiedział się – jak podano w skardze (s. 3) – że jego sprawa została umorzona. W reakcji, jeszcze w tym samym dniu (tj. 24.6.2025 r.) złożył w UW pismo z prośbą o "kontynuowanie" jego sprawy (k. 34 akt adm.);
- zaskarżona decyzja, sporządzona 24.6.2025 r., została następnie skierowana do wysyłki i wysłana przez Kancelarię Główną UW dnia 25.6.2025 r. (data prezentaty na k. 36 akt adm.);
- zaskarżona decyzja została doręczona (byłemu już wówczas) pełnomocnikowi Skarżącego, A.. Ś., w dniu 26.6.2025 r. (k. 37 akt adm.), a następnie samemu Skarżącemu – w dniu 9.7.2025 r. (k. 38 akt adm.).
Na tle tych okoliczności faktycznych sprawy, Sąd wziął pod uwagę, co następuje:
- wbrew sugestiom skargi, nie ulega wątpliwości, że pismem z 6.6.2025 r. A.. Ś. skutecznie złożył do Organu, w imieniu Skarżącego, wniosek o umorzenie toczącego się postępowania w sprawie udzielenia Skarżącemu pozwolenia na pobyt czasowy. Wniosek ów mieścił się bowiem w zakresie udzielonego temu pełnomocnikowi umocowania (pełnomocnictwem datowanym na 14.11.2025 r.; wpływ do UW: 18.11.2025 r.; k. 12 akt adm.) i został złożony przed dniem odwołania tego pełnomocnictwa (co nastąpiło dopiero ponad dwa tygodnie później, bo 24.6.2025 r.; k. 35 akt adm.);
- czynność złożenia przez stronę wniosku o umorzenie postępowania (a więc, w istocie, czynność cofnięcia jej wniosku inicjującego to postępowanie), jak większość czynność procesowych, jest co do zasady czynnością odwołalną. Dlatego istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadza się do oceny, czy Skarżący swym późniejszym zachowaniem – tj. złożeniem w dniu 24.6.2025 r. "Oświadczenia o zmianie pracodawcy w trakcie postępowania" oraz pisma zawierającego expressis verbis prośbę o "kontynuowanie" tego postępowania – zdołał skutecznie "odwołać" (cofnąć) ww. wniosek o umorzenie postępowania, złożony przez jego ówczesnego pełnomocnika;
- jak to już wyżej wskazano, w postępowaniu administracyjnym regułą jest odwołalność czynności procesowych. Mianowicie przyjmuje się, że uprawnienie do dokonania konkretnej czynności implikuje, co do zasady, również uprawnienie do jej odwołania. Odwołanie oświadczenia procesowego jest w postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jedynie wtedy, gdy taką możliwość, bezpośrednio lub pośrednio, wyłączają lub ograniczają przepisy prawa. Z kolei odwołanie oświadczenia jest niemożliwe (niewykonalne), gdy wywołało ono już nieodwracalne skutki prawne, co zwykle jest równoznaczne z wydaniem (uzewnętrznieniem) w sposób nieodwoływalny przez organ rozstrzygnięcia podjętego w przedmiocie danego oświadczenia (por. Z.R. Kmiecik, Oświadczenia procesowe stron w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Lublin 2008, s. 53-59);
- rozstrzygnięcie (tu: decyzja) organu jest "nieodwoływalne" w powyższym rozumieniu nie już z chwilą jego wydania, lecz dopiero doręczenia (względnie ogłoszenia) stronie. Zgodnie bowiem z art. 110 § 1 k.p.a.: "Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej";
- z cytowanego przepisu wynika, że "dopiero decyzja doręczona lub ogłoszona wywołuje skutek związania organu administracji publicznej. Z tego względu decyzja sporządzona, ale niedoręczona, nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże organu administracji publicznej ani strony (wyr. WSA w Rzeszowie z 26.11.2008 r., II SA/Rz 622/08, Legalis). W przypadku zaś wydania i niedoręczenia decyzji administracyjnej przyjmuje się, co do zasady, że w takiej sytuacji organ może wyeliminować decyzję z obrotu albo dokonać jej zmiany, a co za tym idzie, niemożliwe jest wykreowanie nowej decyzji bez modyfikacji (ingerencji w określonym zakresie) decyzji administracyjnej wcześniej wydanej a niedoręczonej (wyr. WSA w Gdańsku z 14.3.2007 r., II SAB/Gd 4/07, Legalis; wyr. WSA w Krakowie z 20.11.2007 r., II SA/Kr 853/06, Legalis), ze względu na to, że taka decyzja, nie funkcjonując w obrocie prawnym, istnieje już w sensie procesowym. Natomiast sama modyfikacja podjętej, ale niedoręczonej decyzji administracyjnej może być dokonywana swobodnie (zob. wyr. NSA z 22.1.1999 r., I SA 117/99, Lex Nr 47962; wyr. WSA w Warszawie z 17.4.2007 r., II SA/Wa 2324/06, Legalis; E. Frankiewicz, Wydanie a doręczenie decyzji, s. 70)" [tak trafnie M. Dyl (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2023, art. 110, Nb 18];
- w doktrynie został wyrażony pogląd "przyspieszający" moment związania organu wydaną decyzją. Albowiem zgodnie z tym poglądem "[n]ależy sprecyzować, że określenie zawarte w art. 110 k.p.a., odnoszące się do momentu początkowego owego związania decyzją, to jest: «od chwili jej doręczenia», powinno być rozumiane jako: «od chwili jej przekazania do doręczenia» lub jako «od momentu jej wysłania» (W. Chróścielewski, Związanie organu administracji publicznej własną decyzją a możliwość dokonania jej autoweryfikacji, PiP 2017, nr 5, s. 56)" [zob. P.M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, uw. 2 do art. 110].
Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, Sąd stwierdził, co następuje:
- Skarżący był władny skutecznie odwołać (cofnąć), wystosowany przez jego ówczesnego pełnomocnika wniosek o umorzenie postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, przy czym mógł to uczynić do dnia doręczenia jemu decyzji Wojewody z 24.6.2025 r. podjętej w przedmiocie tego wniosku; a przynajmniej (na gruncie ww. poglądu doktryny) – do dnia wysłania tej decyzji przez Organ (co nastąpiło 25.6.2025 r.);
- uwzględniając już tylko to, że przepisy o doręczeniach (w ramach każdej z procedur: administracyjnej, cywilnej, karnej, etc.) mają charakter norm gwarancyjnych, służących ochronie praw strony-adresata orzeczenia lub innego pisma procesowego (por. postanowienie SN z 11.12.1991 r., V KRN 304/90, OSNKW 1992, nr 5–6, poz. 44; por. też wyrok NSA z 4.4.2017 r., II OSK 256/16; ten wyrok oraz, o ile inaczej nie zastrzeżono, inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"), nie sposób przyjąć, że – wzmiankowane w skardze – ustne poinformowanie Skarżącego w dniu 24.6.2025 r. o umorzeniu jego postępowania wywołało skutek "doręczenia" decyzji umarzającej, w rozumieniu art. 110 § 1 k.p.a.;
- składając w dniu 24.6.2025 r. w siedzibie UW "Oświadczenie o zmianie pracodawcy w trakcie postępowania" oraz pismo z prośbą o "kontynuowanie" przedmiotowego postępowania, Skarżący w dostatecznym stopniu zamanifestował swą wolę "odwołania" (cofnięcia) wniosku jego pełnomocnika o umorzenie tego postępowania;
- skoro zaś Skarżący "odwołał" (cofnął) ów wniosek jeszcze przed wysłaniem stronie przez Organ, załatwiającej ten wniosek decyzji o umorzeniu postępowania, to uczynił to skutecznie (fakt późniejszego dopiero – bo, jak wynika z odpowiedzi na skargę, dokonanego w dniu 7.7.2025 r. – "zarejestrowania" przez Organ oświadczenia Skarżącego o chęci kontynuacji postępowania, jest na tle art. 110 § 1 k.p.a. pozbawiony prawnej relewancji);
- w konsekwencji Organ, niezwłocznie po otrzymaniu ww. oświadczenia Skarżącego, powinien był uchylić decyzję umarzającą i kontynuować postępowanie w sprawie udzielenia Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę – czego błędnie nie uczynił.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody (pkt 1 sentencji wyroku).
O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając: poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu od skargi (300 zł) oraz należne ich pełnomocnikowi wynagrodzenie ustalone według stawek minimalnych zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.), w wysokości 480 zł, a także koszt opłaty skarbowej od złożonego do akt pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie 797 zł.
Ponownie rozpoznając sprawę po (ewentualnym) uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, Wojewoda uzna, iż Skarżący skutecznie cofnął wniosek jego (ówczesnego) pełnomocnika o umorzenie postępowania w sprawie udzielenia Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, i poprowadzi dalej to postępowanie.