IV SA/Po 755/25

IV SA/Po 755/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jacek Rejman
Katarzyna Witkowicz-Grochowska /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Rowiński
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz- Grochowska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 czerwca 2024 r. spółka P. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako: skarżąca) wystąpiła do Burmistrza Gminy [...] z wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki rachunkowej w decyzji Burmistrza Gminy [...] z 7 listopada 2018 r., znak [...], o ustaleniu warunków zabudowy, poprzez "zmianę punktu 2, podpunktu 2.2 paret 11 Decyzji", poprzez zastąpienie niewłaściwej liczby "28,0 m" określeniem "22,0 m dla budynków jednorodzinnych wolnostojących oraz 14,0 m dla budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej".
Burmistrz Gminy [...] postanowieniem z 30 lipca 2024 r., znak [...] na podstawie art. 113 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572) odmówił sprostowania decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, iż ww. zapisy decyzji nie są błędem pisarskim ani nie umieszczono ich w decyzji w sposób omyłkowy. Cytowany zapis w takiej formie znalazł się w sporządzonym na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy projekcie decyzji. Tak sporządzony projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został następnie uzgodniony z właściwymi organami, w tym z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska, Starostą [...], Dyrektorem Zarządu Zlewni Wód Polskich, Referatu Inwestycji i Rozwoju Gminy.
Następnie organ I instancji argumentował, że w toku prowadzonego postępowania organ umożliwił zarówno wnioskodawcy, jak i pozostałym stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 k.p.a.). Wnioskodawca, w stosownym czasie, nie skorzystał, w tym zakresie z przytoczonego uprawnienia.
Organ I instancji skonstatował, że nie można uznać za oczywistą omyłkę rachunkową zapisów, które jednorodnie figurowały w toku całego postępowania administracyjnego i to na jego kilku etapach. Innymi słowy, sam fakt iż przedmiotowy zapis nie satysfakcjonuje inwestora, po upływie ponad 5 lat o wydania rozstrzygnięcia, nie kwalifikuje powyższego zapisu jako błędu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła skarżąca spółka P. sp. z o.o. z siedzibą w P. podnosząc, że wydana decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, w której minimalna szerokość frontu działki została określona na 28 m, przy jej podziale na planowane 4 działki, a więc nie jest fizycznie możliwa ich realizacja z uwagi na jej zbyt małą szerokość. Jednocześnie, jak dalej wskazano, ustalenie w treści decyzji, iż dotyczy ona 22 budynków mieszkalnych (nie zaś maksymalnie 22 budynków mieszkalnych) powoduje, że nie jest możliwa modyfikacja liczby budynków i jej zmniejszenie. Tym samym minimalna szerokość frontu działki, która technicznie umożliwia budowę 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na przedmiotowej inwestycji to 22 m.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 30 maja 2025 r., znak: [...], utrzymało postanowienie organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że z nadesłanych przez organ I instancji dokumentów zgromadzonych na potrzeby wydania decyzji o warunkach zabudowy (znak sprawy: [...]) wynika, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do zaistnienia oczywistej omyłki pisarskiej. Kolegium wyjaśniło, iż pod pojęciem tzw. oczywistych omyłek pisarskich należy rozumieć takie omyłki (błędy), które nie budzą wątpliwości, są jasne, klarowne. Z natury swojej rzeczy nie wymagają więc większego wyjaśnienia. Są one bowiem "oczywiste". Z tych też względów w ocenie organu II instancji zarzut podnoszony przez skarżącą nie zasługiwał na uwzględnienie.
W ocenie Kolegium słusznie wyjaśnił organ I instancji w treści uzasadnienia swojego postanowienia, że w trakcie prowadzonego postępowania zmierzającego do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy został sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy, który zawierał kwestionowany przez skarżącą zapis. Taki zapis został sformułowany przez osobę sporządzającą analizę urbanistyczną i taki też projekt decyzji został poddany procedurze uzgodnieniowej. Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, iż doszło do jakiejkolwiek omyłki ze strony organu I instancji. Dokonanie sprostowania w zakresie żądanym przez skarżącą jako oczywistej omyłki, prowadziłoby w istocie do zmiany rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy skonkludował, że ustalenie w decyzji innego niż wnioskowany przez inwestora wskaźnika szerokości elewacji frontowej nie stanowi oczywistej omyłki pisarskiej i nie może być przedmiotem sprostowania.
Ponadto Kolegium argumentowało, że procedura uzgodnieniowa odnosi się do konkretnego projektu decyzji, nie zaś do "całości sprawy", jak twierdzi skarżąca. Organ uzgadniający każdorazowo bada, czy zaproponowane w projekcie decyzji rozwiązania są możliwe do akceptacji z punktu widzenia zakresu działania podmiotu uzgadniającego. Brak jest więc możliwości dokonania sprostowania zapisu, którego żąda skarżącą. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z zaistnieniem jakiejkolwiek omyłki, a tym bardziej omyłki oczywistej.
Skargę na powyższe postanowienie SKO w [...] z 30 maja 2025 r. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca Spółka, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz decyzji o warunkach zabudowy i orzeczenie co do istoty sprawy przez wydanie decyzji z uwzględnieniem wniosku o sprostowanie, alternatywnie zobowiązanie organu do wydania postanowienia w przedmiocie sprostowania decyzji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania administracyjnego.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a. art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: k.p.a.) poprzez nienależyte uzasadnienie postanowienia, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego Postanowienia, co w szczególności przejawia się w braku szczegółowego odniesienia się do głównego zarzutu odwołania dotyczącego istoty oczywistej omyłki rachunkowej w treści decyzji o warunkach zabudowy oraz całkowitym pominięciu argumentacji skarżącej, dotyczącej niemożliwości realizacyjnej inwestycji przy przyjętej szerokości frontu działki "28,0 m", również z uwagi na specyfikę budynków bliźniaczych;
b. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 113 § 1 k.p.a., przez utrzymanie w mocy postanowienia, pomimo, że istniały przesłanki do sprostowania oczywistej omyłki rachunkowej, która w sposób niebudzący wątpliwości wynikała z dokumentacji postępowania, a polegająca na błędnym wskazaniu minimalnej szerokości frontu działki jako "28,0 m", podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - w tym z treści wniosku skarżącej, załącznika graficznego, analizy urbanistycznej oraz pierwotnego projektu decyzji - jednoznacznie wynika, że wartość ta powinna być niższa, co skutkuje wydaniem decyzji o warunkach zabudowy rażąco niewykonalnej w praktyce i sprzecznej z zasadą racjonalnego działania organów administracji publicznej;
c. art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło organ do poczynienia w skarżonej decyzji całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych poprzez przyjęcie, że nieprawidłowe określenie szerokości frontu nie jest omyłkę rachunkową, podczas gdy prawidłowa szerokość frontu wynika z wniosku skarżącej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, załącznika graficznego do wniosku, wyników analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzonych przez Gminę, jak również z pierwotnego projektu decyzji,
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: u.p.z.p.), przez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie tożsamym do treści wniosku, w przypadku gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem, a jedyne do czego był zobowiązany organ było zbadanie, czy dana lokalizacja spełnia wymogi określone w ww. normie prawnej, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy ma charakter decyzji związanej, a organ nie ma kompetencji do modyfikowania parametrów inwestycji wskazanych we wniosku, o ile planowana inwestycja spełnia wszystkie przesłanki z art. 61 u.p.z.p.
W uzasadnieniu skargi skarżąca motywowała, że zaskarżone postanowienie nie spełnia wymogów, jakie stawia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie ogranicza się do ogólnikowych, lakonicznych twierdzeń, które w żadnym razie nie wyjaśniają przesłanek oddalenia wniosku skarżącej. Co więcej, organ nie odniósł się w jakikolwiek sposób do zasadniczego zarzutu skarżącej, tj. wystąpienia oczywistej omyłki rachunkowej w treści decyzji o warunkach zabudowy, pomimo że zarzut ten miał charakter centralny dla treści wniosku i istoty sprawy. Pominięto również argumentację strony dotyczącą faktycznej niemożliwości realizacji inwestycji przy przyjętej szerokości frontu działki wynoszącej "28,0 m", co było konsekwencją błędnych obliczeń wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy.
Ponadto skarżąca podniosła, że organ II instancji rozpoczął swoje wywody od stwierdzenia, iż w sprawie nie zachodzi oczywista omyłka pisarska, podczas gdy skarżąca nigdy takiej podstawy nie podnosiła. We wniosku jednoznacznie wskazano na wystąpienie omyłki rachunkowej, a zatem organ odniósł się do okoliczności niebędącej przedmiotem zarzutu, jednocześnie pomijając faktycznie podniesione twierdzenia.
Dalej skarżąca argumentowała, że w doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że "błąd rachunkowy odnosi się do oczywistego błędu w obliczeniach matematycznych, który może zostać zweryfikowany w oparciu o dane już znajdujące się w aktach sprawy" (por. np. wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r., II OSK 2530/16). Pomimo jednoznacznego wskazania przez skarżącą konkretnych wartości, z których wynikał błąd matematyczny, organ nie przeprowadził jakiejkolwiek analizy rachunkowej ani nie odniósł się do przedstawionych danych, czym naruszył nie tylko art. 113 § 1 k.p.a., ale również art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organ zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Skarżąca zarzuciła, że skoro sprawa była - jak twierdził organ - jednoznaczna i nie budziła wątpliwości, to brak jest jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia dla prowadzenia postępowania w sposób przewlekły, z naruszeniem zasady szybkości postępowania oraz prawa strony do załatwienia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Takie działanie organu stanowi również pogwałcenie konstytucyjnej zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, a ponadto - z uwagi na brak jakiejkolwiek analizy kluczowych zarzutów - godzi w prawo strony do obrony swoich interesów w toku postępowania administracyjnego.
W ocenie skarżącej organ wydający decyzję o warunkach obliczył szerokość frontu działki w sposób błędny i sprzeczny z dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy. Powyższy parametr wynikał z wadliwego podzielenia całkowitej szerokości działki przez liczbę planowanych budynków oraz pominięcia specyfiki zabudowy bliźniaczej. Powyższy błąd rachunkowy ma charakter ewidentny i możliwy do zidentyfikowania bez potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego - wynika wprost z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, w tym z wniosku skarżącej, załącznika graficznego oraz analizy urbanistycznej sporządzonej przez Gminę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października 2017 r., sygn. II OSK 2530/16: "błąd rachunkowy odnosi się do nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Sprostowanie takiego błędu nie może jednak prowadzić do zmiany istoty rozstrzygnięcia, ale ma jedynie charakter korygujący oczywistą nieścisłość."
Skarżąca argumentowała, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty, które nie tylko uzasadniają, ale wręcz jednoznacznie potwierdzają prawidłowy parametr szerokości frontu działki. Zatem brak dokonania sprostowania - mimo spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek - należy ocenić jako rażące naruszenie prawa. Ponadto skarżąca podkreśliła, że sprostowanie oczywistej omyłki rachunkowej w tym przypadku nie skutkowałoby zmianą istotnych elementów decyzji o warunkach zabudowy - zarówno planowana liczba budynków, jak i ich lokalizacja czy inne cechy urbanistyczne pozostałyby bez zmian. Oznacza to, że korekta błędnego parametru nie prowadziłaby do merytorycznej zmiany decyzji, a jedynie usunęłaby uchybienie natury technicznej, powstałe na etapie kalkulacji i sporządzania decyzji o warunkach zabudowy.
Zdaniem skarżącej, organ pominął istotne dowody przedstawione nią w sprawie, które zawierały jednoznaczne dane dotyczące szerokości frontu działki i sposobu lokalizacji inwestycji, wskazując, że wartość ta została nieprawidłowo określona wskutek oczywistej omyłki rachunkowej.
W ocenie skarżącej organ dopuścił się również naruszenia art. 61 u.p.z.p., ponieważ Gmina nie wydała decyzji o warunkach zabudowy w zakresie tożsamym z wnioskiem, pomimo że przedstawione parametry inwestycji spełniały wszystkie wymogi ustawowe. Wydana decyzja zawierała odmienne ustalenia dotyczące m.in. szerokości frontu działki, co doprowadziło do istotnego ograniczenia zamierzenia inwestycyjnego. Taka rozbieżność nie wynikała jednak z merytorycznej oceny wniosku, lecz była konsekwencją błędu rachunkowego, polegającego na nieuwzględnieniu rzeczywistego podziału działki i specyfiki projektowanej zabudowy bliźniaczej. Skoro organ był związany treścią wniosku, a nie wydał decyzji z nią zgodnej, jedynym możliwym wytłumaczeniem działania organu - zgodnie z zasadą legalizmu - jest to, że popełnił oczywistą omyłkę rachunkową, która nie została następnie sprostowana.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a"). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa została rozpoznana przez trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W tym miejscu Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w niniejszej sprawie, który Sąd podziela i czyni podstawą do swoich dalszych rozważań.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 maja 2025 r., utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza Gminy [...] z 30 lipca 2024 r., w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji Burmistrza Gminy [...] z 7 listopada 2018 r., znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z garażami w bryle budynku i 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami w bryle budynku, szczelnych zbiorników bezodpływowych i ujęć własnych wody, przewidzianej do realizacji w R. .
Na kanwie rozpoznawanej sprawy skarżąca domagała się sprostowania oczywistej -jej zadaniem - omyłki rachunkowej w powyższej decyzji Burmistrza Gminy [...] z 7 listopada 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy, poprzez zastąpienie w pkt 2.2 "paret" 11 (chodzi o tiret 11) liczby 28,0 m zapisem 22,0 m dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz 14,0 m dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej.
Zgodnie z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej jako: k.p.a.) organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym wskazuje się, że sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone w art. 113 § 1 k.p.a., ponieważ przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać zaś powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (wyrok WSA w Gdańsku z 5.04.2018 r., II SA/Gd 791/17, LEX nr 2475828).
Nie można przy tym pomijać treści art. 16 § 1 k.p.a., który ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Zasada ta ma na celu zagwarantowanie pewności i bezpieczeństwa obrotu, ochrony praw nabytych i utrwalenie zaufania do działalności organów państwowych. Decyzja obowiązuje tak długo, dopóki nie zostanie uchylona lub zmieniona przez nową decyzję, przy czym uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zgodnie zaś z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Oznacza to, że organ ten nie może w szczególności zmienić takiej decyzji, chyba że zezwalają na to przepisy szczególne.
Z tych względów przyjąć należy, że wszelkie przepisy umożliwiające wprowadzanie zmian w treści decyzji ostatecznych winny być interpretowane ściśle.
W konsekwencji w orzecznictwie powszechnie przyjęto, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990, z. 11-12, poz. 398, wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 19 listopada 1991 r., sygn. akt SA/Wr 1084/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 93, wyrok NSA w Katowicach z dnia 22 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Ka 2714/95, PG 1998, Nr 3, poz. 33, wyrok NSA w Gdańsku z dnia 9 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 984/97, LEX nr 3872, wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 258/07, LEX nr 505247, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 782/12, LEX nr 1264937). Takiemu sprostowaniu nie podlegają zatem wady (błędy i omyłki) istotne, w tym przede wszystkim takie zmiany, które miałyby wpływ na zakres lub rodzaj przyznanych stronie uprawnień.
Wyjaśnienia wymaga, że merytoryczny błąd rozstrzygnięcia nie może być prostowany jako oczywista omyłka pisarska czy też rachunkowa. Sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne, które nie prowadzą do merytorycznej zmiany istoty rozstrzygnięcia. W tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze ewidentnym, niewpływającą na treść prostowanej decyzji (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 439/13 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 405/12, CBOSA). Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji, mylna kwalifikacja prawna, błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990, Nr 11-12, poz. 398 z glosą aprobującą W. Tarasa). Innymi słowy, sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego.
Dokonana przez Sąd merytoryczna kontrola wydanych w sprawie postanowień skutkowała oceną, że organy obu instancji prawidłowo odmówiły sprostowania decyzji Burmistrza Gminy [...] o warunkach zabudowy z 7 listopada 2018 r. w zakresie ustalonej tą decyzją minimalnej szerokości frontu działki, która powinna wynosić 28 m w przypadku dalszych podziałów. Podkreślenia wymaga, że organy prawidłowo przyjęły, że wnioskowana przez skarżącą zmiana decyzji dotyczy szerokości frontu działki, o której mowa w punkcie 2 ppkt 2 tiret 11 decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca domagała się sprostowania decyzji poprzez zastąpienie parametru szerokości frontowej działki przy dalszych podziałach - 28 m na 22 m dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących i na 14 m dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Zdaniem Sądu zasadnie przyjęły organy, że oczekiwana przez skarżącą we wniosku o sprostowanie zmiana nie mieści się w granicach pojęcia "oczywistej omyłki pisarskiej". W ocenie Sądu ustalona w decyzji o warunkach zabudowy szerokość frontowa działki nie może być także postrzegana – w okolicznościach niniejszej sprawy – jako błąd rachunkowy. Prowadzi bowiem do merytorycznej zmiany postanowień rozstrzygnięcia organu architektonicznego poprzez zmniejszenie szerokości nowopowstałych działek na skutek dalszych ich podziałów.
W przekonaniu Sądu skarżąca w istocie domagała się merytorycznej zmiany jednego z zasadniczych elementów decyzji o warunkach zabudowy. Niewątpliwie bowiem określenie szerokości frontowej działki stanowi zasadniczy element decyzji wydawanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w oparciu o art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli zatem jeden ze parametrów planowanej zabudowy, konkretnie - szerokość frontowa działki – została nawet określona w decyzji nieprawidłowo na skutek błędu organu, brak jest podstaw, aby błąd ten został wyeliminowany w trybie sprostowania oczywistej omyłki na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., albowiem takie działanie prowadzi do merytorycznej zmiany treści rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy. W wyniku sprostowania decyzji w zakresie żądanym przez skarżącą, zmianie uległby bowiem jeden z parametrów wpływających na dopuszczony w decyzji zakres inwestycji.
Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie uznaje się za niedopuszczalne obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu okoliczności mogących wpłynąć na legalność decyzji kończącej postępowanie. Nie podlegają zatem sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/863/00, Lex nr 77522; z dnia 24 września 1988 r., sygn. akt I SA 152/97, niepubl., z dnia 24 września 1999 r., IV SA 1184/97, Lex nr 47897, z dnia 1 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1067/97, Lex 47889).
Ponadto – co należy podkreślić - błędy w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w treści decyzji administracyjnej nie podlegają sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. również wówczas, gdy błąd ten organ ocenia jako oczywisty. Także sama możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, nie stanowi uzasadnienia do zastosowania trybu sprostowania z art. 113 § 1 k.p.a. w celu dokonania merytorycznej zmiany istotnej i zasadniczej treści rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej (wyrok WSA w Gdańsku z 5.04.2018 r., II SA/Gd 791/17, LEX nr 2475828).
Oczywiście niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 61 u.p.z.p., gdyż organy w ogóle nie były uprawnione do stosowania tego przepisu – rolą organów była bowiem ocena możliwości i zasadności sprostowania decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś jej merytoryczna kontrola. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie także naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu organy obu instancji wywiązały się z ciążących na nich obowiązków w powyższym zakresie. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia odpowiada natomiast wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. i nie narusza zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.).
Ubocznie Sąd zauważa, że skarżąca Spółka podjęła próbę zmiany decyzji o warunkach zabudowy z 7 listopada 2028 r. w trybie art. 155 k.p.a. i to w tym samym zakresie, wnioskiem z 02 września 2020 r., który nie odniósł jednak zamierzonego skutku (k. 646 i nast. akt adm. I inst.). Burmistrz Gminy [...] decyzją z dnia 18 stycznia 2012 r. odmówił zmiany decyzji o warunkach zabudowy z 7 listopada 2018 r.
Choć słusznie skarżąca wskazała na naruszenie przez organ odwoławczy zasady szybkości postępowania, to jednak ostatecznie okoliczność ta nie miała wpływu na wynik niniejszej sprawy. Wskazać należy także, że Kolegium nie ograniczyło się do przywołania treści art. 113 § 1 k.p.a. i wykładni tego przepisu, lecz odniosło się do realiów rozpoznawanej sprawy, czego skutkiem była prawidłowa konkluzja, że kwestie podnoszone przez skarżącą wykraczają poza ramy zastosowania art. 113 § 1 k.p.a.
Opieszałe działanie organu mogło być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesionej przed zakończeniem postępowania administracyjnego.
Z powyższych względów niezasadne okazały się pozostałe zarzuty i argumenty podniesione w skardze.
Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają zarzucanych w skardze przepisów prawa. Sąd nie dostrzegł przy tym innych uchybień prawa skutkujących uchyleniem zaskarżonych postanowień. W konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości, jak orzekł w wyroku.