IV SA/Po 747/22

IV SA/Po 747/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-12-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Witkowicz-Grochowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151 a par. 2, art. 64a-e,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 138 par. 2, art. 136 par. 1, art. 15, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3 Dz.U. Nr 0 z 2021 r. poz. 2351, Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo  art. 138 par. 2, art. 136 par. 1, art. 15, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1-4, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 34,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 09 grudnia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu P. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. w J. na decyzję Wojewody z dnia 26 października 2022 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 października 2022 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Starosty J. z 5 sierpnia 2022 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. P. pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku usługowo-handlowego na działce nr [...], jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w J. (z dostępem do drogi publicznej - ul. [...], przez działkę nr [...] na podstawie ustanowionej służebności przechodu i przejazdu) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z dnia 17 września 2021 r. P. P. wystąpił o pozwolenie na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku usługowo-handlowego położonego na działce nr [...] w J..
Starosta J. postanowieniem z 3 grudnia 2021 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zgodnego z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225).
Starosta J. postanowieniem z 8 czerwca 2022 r., znak: [...] udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 powyższego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., polegające na wykonaniu w projektowej rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku handlowo-usługowego, zlokalizowanego na działce nr [...], ściany bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy tej działki budowlanej (od strony działki nr [...]) i ściany z oknami i drzwiami bezpośrednio przy granicy tej działki budowlanej (od strony działki nr [...]) oraz zastrzegł, że niniejszą zgodę na odstępstwo udziela się pod warunkiem wykonania w projektowanej rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku ściany oddzielenia przeciwpożarowego bezpośrednio przy granicy tej działki budowlanej (od strony działki nr [...]), a także przestrzegania wszystkich pozostałych wymagań i przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego działki, bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz bezpieczeństwa przeciwpożarowego.
Pismem z 29 czerwca 2022 r. inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany.
Decyzją z 5 sierpnia 2022 r., znak: [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351) Starosta J. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. P. pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku usługowo-handlowego na działce nr [...], przy ul. [...] w J. (z dostępem do drogi publicznej - ul. [...], przez działkę nr [...] na podstawie ustanowionej służebności przechodu i przejazdu).
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja została usytuowana zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy oraz ścianami w granicy z działkami nr [...] i [...], w tym ze ścianą z oknami i drzwiami bezpośrednio przy granicy działki budowlanej (od strony działki nr [...]). Z uwagi na niezgodność z przepisami techniczno-budowlanymi, inwestor dołączył upoważnienie Ministra Rozwoju i Technologii oraz postanowienie Starosty J. z 8 czerwca 2022 r. udzielające zgodę na odstępstwo od przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Dodatkowo stwierdzono, iż ww. przedsięwzięcie nie narusza przepisów § 13, 60, 271 - 273 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz innych przepisów i nie powoduje ograniczeń w zabudowie działek sąsiednich.
Od ww. decyzji odwołanie złożył T. B. reprezentowany przez radcę prawnego T. Z., wskazując: naruszenie art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez wydanie postanowienia Starosty J. z 8 czerwca 2022 r., znak: [...] udzielającego zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., bez szczegółowego określenia parametrów okien, w tym odnoszących się do wymogów przeciwpożarowych oraz procentowej ilości okien, które miałyby się na tej ścianie znajdować, a także bez uzasadnienia, jaki w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, który uzasadniał udzielenie odstępstwa w odniesieniu do projektowanej inwestycji; naruszenie § 232 ust. 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, w którym zaprojektowano okna znajdujące się w granicy działki, niemalże na całej ścianie budynku, podczas gdy przepis ten pozwala na umieszczenie okien jedynie na powierzchni odpowiadającej 10 % ściany, a zatem bez poszanowania interesów osób trzecich; naruszenie § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez niezapewnienie miejsc postojowych zarówno dla obsługi stałej realizowanej inwestycji, jak też dla klientów i kontrahentów; naruszenie § 22 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez niezapewnienie na miejscu realizacji inwestycji miejsca na pojemniki do czasowego gromadzenia odpadów; naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ustalenie możliwości zabudowy na poziomie 100 % w sytuacji, gdy w obszarze analizowanym średnia intensywność zabudowy kształtuje się na poziomie ok. 51%, a jedyna działka mająca 100% zabudowy jest zupełnie inaczej położona od działki, na której planowana jest inwestycja, a zatem nie powinna stanowić samoistnego wyznacznika do ustalenia procentu zabudowy działki; naruszenie § 239 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez zaprojektowanie drzwi ewakuacyjnych, stanowiących jednocześnie drzwi wejściowe do budynku w taki sposób, że otwierają się one na terenie działki należącej do Odwołującego, a także poprzez nie zapewnienie wjazdu osobom niepełnosprawnym.
Odwołujący się jednocześnie w odwołaniu zaskarżył postanowienie Starosty J. z 8 czerwca 2022 r., znak: [...] udzielające zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.
Wojewoda wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 26 października 2022 r. uchylił zaskarżoną decyzję decyzji Starosty J. z 5 sierpnia 2022 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. P. pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku usługowo- handlowego na działce nr [...], jedn. ewid. [...], w J. (z dostępem do drogi publicznej - ul. [...], przez działkę nr [...] na podstawie ustanowionej służebności przechodu i przejazdu) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda wskazał na treść art. 35 Prawa budowlanego i wskazał, że działka nr [...] objęta jest ostateczną decyzją Burmistrza J. z 11 stycznia 2021 r., znak: [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku usługowo-handlowego na działce nr [...], przy ul. [...] w J..
Dalej Wojewoda argumentował, że z pkt 2 ppkt k) decyzji o warunkach zabudowy przy realizacji inwestycji należy zachować wymogi wynikające z przepisów prawa, w szczególności ustawy Prawo budowlanego oraz rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Podał także, że w § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. ustawodawca wprowadził wielkości standardowe w zakresie odległości od granic. W przepisie § 12 ust. 2 przewidział odstępstwo od ustalonych odległości, w tym możliwość sytuowania w granicy, jeśli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wskazał, że dalsze regulacje szczególne zostały przewidziane w § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w odniesieniu do istniejącej ściany budynku w granicy nieruchomości oraz do zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej.
Dalej organ II instancji podał, że z art. 9 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego - ograniczenia dostępności dla potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, oraz nie może powodować pogorszenia warunków zdrowotno- sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Dalej wskazał, że zgody na odstępstwo, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, udziela albo odmawia udzielenia, w drodze postanowienia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę albo decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.
Wojewoda argumentował, że organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien brać pod uwagę charakter przepisu, od którego ma być udzielone odstępstwo, jak również ukształtowanie nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt budowlany i stan jej zagospodarowania, ale również stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, oraz ocenę proponowanych rozwiązań w świetle zasad wiedzy techniczne.
Wojewoda wskazał, że z postanowienia Starosty J. z 8 czerwca 2022 r., udzielającego zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. wynika, że Minister Rozwoju i Technologii pismem z 25 maja 2022 r., znak: [...] upoważnił Starostę J. do wyrażenia zgody na wnioskowane odstępstwo pod warunkiem wykonania w projektowanej rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku ściany oddzielenia przeciwpożarowego bezpośrednio przy granicy tej działki budowlanej (od strony działki nr [...]). Zdaniem organu odwoławczego postanowienie J. z 8 czerwca 2022 r., udzielające inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie zawiera szczególnego uzasadnienia, prócz tego, że Minister Rozwoju i Technologii udzielił Staroście J. upoważnienia na wnioskowane odstępstwo. Organ I instancji, w żaden sposób nie uzasadnił, jakie jego zdaniem, szczególne czynniki wpłynęły na tą okoliczność i dlaczego uważa, że jest to przypadek szczególnie uzasadniony, przez co naruszył art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 11 k.p.a.
Dalej organ odwoławczy argumentował, że z § 272 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Wymaganą klasę odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich otworów określa tabela określona w § 232 ust. 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.
Organ II instancji wskazał, że z przedłożonej dokumentacji technicznej (str. 13 opis techniczny) wynika, że przedmiotowy budynek handlowo-usługowy zakwalifikowano do kategorii zagrożenia ludzi "ZL III". Wymagana klasa odporności pożarowej dla budynku, zaliczonego do kategorii ""ZL III" na podstawie § 212 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., określona została symbolem "C". W związku z powyższym wszystkie cztery ściany projektowanej inwestycji w granicy działki nr [...] i [...] muszą być ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, o klasie odporności ogniowej nie mniejszej niż określonej symbolem "REI 120", a jeżeli ściany te zawierać będą drzwi oraz otwory wypełnione materiałem przepuszczającym światło takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie to muszą one być przeciwpożarowe o klasie odporności ogniowej nie mniejszej niż określonej symbolem "El 60". Przy czym na podstawie § 232 ust. 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10 % powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż określona symbolem "El 60" dla ściany o klasie odporności ogniowej określonej symbolem "REI 120".
Niemniej jednak Wojewoda zauważył, że z materiału dowodowego w sprawie wynika, iż ściany projektowanej inwestycji zlokalizowane w granicy działki nr [...] (elewacja tylna niewidoczna - rys. nr [...]), w granicy działki nr [...] (elewacja boczna niewidoczna - rys. nr [...]), stanowić będą ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60 (zob. opis techniczny str. 11), a zatem o niewystarczającej klasie odporności ogniowej, określonej w tabeli zamieszczonej w § 232 ust. 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z kolei, pozostałe dwie ściany w granicy działki nr [...] (elewacja boczna widoczna i elewacja frontowa) nie zostały w ogóle zakwalifikowane przez projektanta jako ściany przeciwpożarowe o odpowiedniej klasie odporności ogniowej. Ponadto z rzutu przyziemia oraz rzutu piętra przedmiotowej inwestycji wynika, że w elewacji frontowej w granicy działki nr [...] umieszczone będą otwory drzwiowe oraz przeszklenia (rys. nr [...]), których klasa odporności ogniowej nie została określona, a powierzchnia tych otworów przekracza 10% powierzchni ściany, w której się znajdują. Powyższe oznacza zdaniem Wojewody, że niniejsze przedsięwzięcie zaprojektowane zostało z naruszeniem § 272 ust. 3 w związku z § 232 ust. 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.
Następnie organ II instancji wskazał, że zgodnie z 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W pkt 5 lit b) tiret 1, 2, 3 decyzji o warunkach zabudowy określono, iż dla planowanej inwestycji minimalna liczba miejsc postojowych to 1 miejsce przypadające na każde rozpoczęte 25 m˛ powierzchni usługowej.
Wojewoda wskazał, że z dokumentacji technicznej (rys. [...],) wynika, iż łączna powierzchnia użytkowa pomieszczeń handlowo usługowych ww. budynku (po przebudowie, rozbudowie i nadbudowie) wyniesie ok. [...] m˛, co oznacza, że przedmiotowa inwestycja winna mieć zaprojektowane 4 miejsca postojowe zlokalizowane na terenie wnioskowanej nieruchomości, bądź na terenie funkcjonalnie i przestrzennie powiązanym z nieruchomością objętą inwestycją oraz dodatkowo miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych.
Wojewoda podał natomiast, że z str. 5 opisu technicznego wynika, że dla planowanej inwestycji zaprojektowano 4 miejsca postojowe dla samochodów osobowych, które zlokalizowane są na działce funkcjonalnie i przestrzennie powiązanej z działką objęta inwestycją. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, badana inwestycja nie posiada wystarczającej ilości miejsc postojowych, gdyż nie uwzględnia żadnego miejsca dla osób niepełnosprawnych. Ponadto w projekcie zagospodarowania terenu, w ogóle nie została wskazana lokalizacja, ani wymiary ww. miejsc postojowych. Organ I instancji, w żaden sposób nie wyjaśnił również, czy lokalizacja miejsc postojowych przy ul [...] w J. (odległość ok. [...] m od przedmiotowej inwestycji), stanowić będzie teren funkcjonalnie i przestrzennie powiązany z nieruchomością objętą inwestycją, na którym lokalizacja miejsc postojowych zapewni faktyczne zaspokojenie potrzeb parkingowych, o czym wyraźnie mowa w decyzji o warunkach zabudowy. Zaznaczyć należy również zdaniem Wojewody, że jeżeli miejsca postojowe zlokalizowane mają zostać poza terenem, do którego inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to w wniosku o pozwolenie na budowę oraz w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, inwestor winien podać nr działki, na której ma zamiar lokalizować miejsca postojowe przeznaczone dla ww. inwestycji oraz umowę dzierżawy nieruchomości podpisaną z odpowiednim zarządcą tej nieruchomości, do czego organ I instancji nie wzywał.
W dalszej kolejności Wojewoda wskazywał, że na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1679) - dalej "rozporządzenie z dnia 11 września 2020 r." część rysunkową projektu budowlanego zaopatruje się w niezbędne oznaczenia graficzne i literowe określone w Polskich Normach wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia lub inne objaśnione w legendzie oraz wyjaśnienia opisowe umożliwiające jednoznaczne odczytanie projektu. Z kolei część rysunkową projektu architektoniczno-budowlanego oraz technicznego zaopatruje się w oznaczenia klas odporności ogniowej lub dymoszczelności elementów oddzielenia przeciwpożarowego i innych elementów obiektu budowlanego, w których przejścia instalacyjne muszą być zabezpieczone pod względem przeciwpożarowym, a także drzwi, bram lub innych zamknięć przeciwpożarowych (§ 9 ust. 2 rozporządzenia).
Zdaniem Prokuratora opis niniejszego przedsięwzięcia zamieszczony na planie zagospodarowania terenu, nie pokrywa się z zamierzeniem budowlanym określonym w wniosku o pozwolenie na budowę, a na projekcie zagospodarowania terenu nie oznaczono w ogóle, w którym miejscu planuje się rozbudowę, przebudowę oraz nadbudowę ww. obiektu. Klasy odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego nie zostały określone na rysunkach technicznych. Na projekcie zagospodarowania terenu nie wskazano lokalizacji miejsca na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych. Nie określono również wysokości sąsiednich istniejących budynków znajdujących się w granicy nieruchomości objętej ww. inwestycją, a zatem organ I instancji nie mógł prawidłowo ocenić, czy przedmiotowa inwestycja spełnia przepisy, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a i b i ust. 2 oraz § 15 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia z dnia 11 września 2020 r. oraz § 23 i § 218 ust. 1 rozporządzenia.
Organ odwoławczy wskazał, że podziela również zarzuty skarżącego wskazujące, iż drzwi wejściowe w elewacji frontowej, zaprojektowane zostały w taki sposób, że otwierają się na zewnątrz budynku na działkę sąsiednią nr [...] (rys. nr [...]), do której niewątpliwie inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co niewątpliwie godzi w zasadę poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, określoną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.
Dodatkowo Wojewoda podał, że zgodnie z § 55 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w niskim budynku zamieszkania zbiorowego i budynku użyteczności publicznej, niewymagającym wyposażenia w dźwigi, o których mowa w § 54 ust. 1, należy zainstalować urządzenia techniczne zapewniające osobom niepełnosprawnym dostęp na kondygnacje z pomieszczeniami użytkowymi, z których mogą korzystać. Nie dotyczy to budynków zamieszkania zbiorowego na terenach zamkniętych. Natomiast z projektu budowlanego (rys. nr [...]), wynika że na piętrze budynku znajdować się będzie pomieszczenie handlowo-usługowe nr [...], a zatem z projektu budowlanego, powinno wynikać jakie urządzenie techniczne zainstalowane zostanie dla osób niepełnosprawnych, które umożliwi im dostęp na kondygnacje z pomieszczeniem użytkowym, co nie zostało przez organ I instancji, w żaden sposób wyjaśnione.
Wojewoda nie podzielił zarzutów Odwołującego się, odnoszących się do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503), ponieważ zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza zgodność projektu budowlanego zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno- budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to zdaniem Wojewody, że organ architektoniczno-budowlany nie ma podstaw do podważania określonych w decyzji o warunkach zabudowy wskaźników intensywności zabudowy. Zadaniem organu jest jedynie ocena, czy przedmiotowa inwestycja mieści się w wyznaczonych wskaźnikach określonych w decyzji o warunkach zabudowy.
Końcowo Wojewoda podał, że zakres wymaganego dodatkowego postępowania dowodowego i wyjaśniającego przekracza ramy postępowania odwoławczego i z tego powodu niemożliwym było skorzystanie przez organ odwoławczy z dyspozycji art. 136 k.p.a. Wyręczenie organu I instancji przez organ odwoławczy w przeprowadzeniu, w zasadzie w całości postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, prowadziłoby zdaniem Wojewody do naruszenia zarówno przepisu art. 136 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a., jak i art. 15 k.p.a. Z tych powodów organ odwoławczy uznał odwołanie za uzasadnione i stwierdził w sprawie wystąpienie przesłanki art. 138 § 2 k.p.a. uzasadniającej uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Wojewoda wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji przeprowadzi postępowanie ze szczególnym uwzględnieniem ww. przepisów Prawa budowlanego, rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. i rozporządzenia z dnia 11 września 2020 r. oraz dokona oceny zgodności niniejszego przedsięwzięcia z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.
Sprzeciw od powyższej decyzji Wojewody wniósł P. P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu wskazano, że w przedmiotowej sprawie sposób działania Wojewody jest klasycznym przykładem "spychologii" prowadzącej do przewlekłości postępowania. Wnosząca sprzeciw spółka przywołała treść art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Następnie podała, że w orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Zdaniem spółki decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego, tj. tak jak w przedmiotowej sprawie, a w przypadku, gdy organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasatoryjnej, winien uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 kpa.
Następnie podano, że Wojewoda nie wziął pod uwagę tego, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy szczegółowe uzasadnienie konieczności wprowadzenia odstępstw powinien zawierać wniosek do ministra, a nie postanowienie Starosty, o którym mowa jest w art. 9 ust. 2 P. b. Zarzuty w tym zakresie są całkowicie nieuzasadnione.
Spółka wskazała, że do obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej należało jedynie sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, kompletności projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego, posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia o wpisie na listę członków izby samorządu zawodowego. A zatem wszelkie rozważania Wojewody w zakresie zgodności projektu architektonicznego - budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi są zwyczajnym nadużyciem uprawnień.
Dalej wskazano, że decyzja Starosty J. z dnia 5 sierpnia 2022 r., pomimo być może pewnych wadliwości odpowiada prawu. Nawet po usunięciu ewentualnych błędów, sentencja decyzji nie powinna ulec zmianie choćby dlatego, że zgoda ministra na odstępstwa ma moc wiążącą. Skarżący podkreślił, że wydana decyzja Starosty J. z dnia 5 sierpnia 2022 r. w tych okolicznościach była jedynym i zgodnym z prawem rozstrzygnięciem, a zatem nie ma żadnego powodu by organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę wydawał decyzję o identycznej sentencji.
W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w treści swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Sprzeciw okazał się niezasadny.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej w skrócie "P.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest sprzeciw od decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej "K.p.a."). W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że na podstawie art. 9 pkt 7 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, od dnia 1 czerwca 2017 r. wprowadzono do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi instytucję sprzeciwu, który przysługuje od rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.
Przepis art. 64a P.p.s.a. stanowi bowiem, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W rozstrzyganej sprawie istotne znacznie ma zatem art. 64e P.p.s.a., który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. To znaczy, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie rozpoznaje skargi na merytoryczną decyzję organu II instancji, którą rozstrzyga się sprawę co do jej istoty, tylko rozpoznaje inny środek – sprzeciw. Nadto, wskazać należy, że zgodnie z art. 64b § 3 P.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się, co oznacza że stroną postępowania sądowego jest tylko wnoszący sprzeciw oraz organ, który wydał zaskarżoną decyzję.
Stwierdzić należy, że kontrola sądowa decyzji wydanej, na podstawie powołanego wyżej przepisu, wymaga sięgnięcia do treści art. 15 K.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że w postępowaniu administracyjnym nie mamy do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty.
W związku z tym, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji tylko wyjątkowo, a więc wówczas, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 K.p.a.). W tym przypadku organ ma obowiązek wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Inaczej mówiąc, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wtedy, gdy organ pierwszej instancji, rozpoznając sprawę, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15, wszystkie orzeczenia dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").
Orzeczenie uchylające decyzję organu pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia może zapaść wyłącznie wtedy, gdy ponad wszelką wątpliwość uzupełnienie postępowania dowodowego nie jest możliwe w trybie art. 136 K.p.a. Na organie odwoławczym ciążą bowiem te same, co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Sąd rozpoznając sprzeciw ocenia jedynie prawidłowość uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z powodu wydania decyzji przez organ I instancji właśnie z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w zakresie niepodjęcia przez ten organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), wyczerpującego zabrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.), bo konieczny do wyjaśnienia zakres przedmiotowej sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jeżeli więc organ pierwszej instancji nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, albo nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, to organ odwoławczy winien uzupełnić to postępowanie we własnym zakresie. Ograniczeniem jest jedynie sytuacja opisana w art. 138 § 2 K.p.a., gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przepis art. 138 § 2 K.p.a. nie znajduje zatem zastosowania, gdy zasadniczo materiał wymagany do rozstrzygnięcia sprawy jest zgromadzony, a kwestią sporną jest tylko jego ocena.
W konsekwencji kontrola decyzji, podejmowana przez sąd rozpoznający sprzeciw od tej decyzji, wymaga ustalenia, czy organ drugiej instancji uzasadnił w sposób należyty wydanie decyzji kasacyjnej, czy też uchylił się od załatwienia sprawy co do istoty. Rolą Sądu jest więc ocena, czy zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. miało pełne uzasadnienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Z kolei w myśl art. 151a § 1 P.p.s.a. Sąd, tylko gdy uwzględnia sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję odwoławczą w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a., a gdy w ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie wskazuje na braki w postępowaniu dowodowym w tak znacznym zakresie, że organ ten nie może sam go uzupełnić - zatem uzna że decyzja odwoławcza była prawidłowa - to Sąd oddala sprzeciw. Skutkiem tego sprawa wraca do organu I instancji by ten wykonał wskazania organu odwoławczego i usunął dostrzeżone braki w prowadzonym postępowaniu i prawidłowo rozpoznał sprawę w jej całokształcie.
Przy czym w świetle art. 138 § 2 K.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane. W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie. Oznacza to, że art. 64e P.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Do takiego twierdzenia uprawnia m.in. dyspozycja cytowanego art. 138 § 2a K.p.a. W ocenie Sądu słusznie zauważa się, iż sąd administracyjny dokonując kontroli legalności decyzji kasacyjnej nie może sprowadzać tej kontroli do fikcji. A tak w istocie się dzieje, jeśli sąd administracyjny "ucieka" od przepisów prawa mających w danej sprawie zastosowanie. Takiego działania nie można uznać za sprawowanie kontroli legalności wydanej decyzji, lecz za uchylenie się od zbadania zgodności z prawem zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 7 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1626/21, CBOSA).
Podnieść także należy, że przepis art. 64e P.p.s.a. nie eliminuje stosowania art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji nie może oceniać, czy zostały spełnione przesłanki do wydania przez organ administracji decyzji pozytywnej czy też negatywnej, lecz musi ocenić, czy zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy (zob. wyroki NSA: z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 392/19; z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2785/20).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organ II instancji słusznie wydał decyzję o charakterze kasatoryjnym. Organ odwoławczy w treści swojej decyzji wykazał, zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowego jest kontrola w ramach instytucji sprzeciwu legalności decyzji kasatoryjnej Wojewody, wydanej w następstwie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty J. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku usługowo-handlowego na działce nr [...] w J. (z dostępem do drogi publicznej - ul. [...], przez działkę nr [...] na podstawie ustanowionej służebności przechodu i przejazdu).
Badanie zasadności wydania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 K.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy wymaga odniesienia się do materialnych przesłanek możliwości zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), dalej jako Prawo budowlane.
Na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. ust. 1 pkt 1 b.
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3 Prawa budowlanego.
Z systematyki i treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1-4 ustawy Prawo budowlane wynika, że o ile projekt budowlany ma być zatwierdzony w decyzji o pozwoleniu na budowę, jego braki powinny być usunięte przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, postępowanie mające na celu usunięcie nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1-4, powinno być przeprowadzone przed organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji, a więc przed wydaniem przezeń decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 16 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2083/19, LEX nr 3098204).
W niniejszej sprawie w treści uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy wyraźnie wskazał na szereg uchybień w decyzji organu pierwszej instancji, rozpoczynając od braku uzasadnienia postanowienia z dnia 8 czerwca 2022 r. o zgodzie na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, a kończąc na kwestii braku informacji co do tego jakie urządzenie techniczne zostanie w inwestycji zainstalowane dla osób niepełnosprawnych. Zdaniem Sądu zasadnie uznał organ II instancji, że wady projektu budowlanego uniemożliwiają jego sprawdzenie pod kątem spełnienia warunków z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z uwagi na błędy projektu w zakresie m.in. § 272 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) odnośnie niewystarczających klas odporności ogniowej ścian budynku, inwestor powinien zostać wezwany do jego uzupełnienia w tym zakresie. Nieprawidłowości dotyczą również projektu zagospodarowania w zakresie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Podano nadto, że opis inwestycji zamieszczony na planie zagospodarowania terenu nie pokrywa się z zamierzeniem budowlanym określonym we wniosku o pozwolenie na budowę. Kolejny brak projektu budowlanego to zaprojektowanie drzwi wejściowych do projektowanego budynku w taki sposób, że otwierają się na zewnątrz budynku na działkę sąsiednią nr [...], do której inwestor nie ma prawa do dysponowania na cele budowlane.
Mając zatem na uwadze powyższe braki projektu budowlanego zasadnie organ odwoławczy uznał, że orzeczenie merytoryczne naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania, albowiem należało usunąć nieprawidłowości w zakresie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części upoważniała organ odwoławczy do wydania jedynie decyzji kasującej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Uznaje się bowiem, że odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bez prawidłowego wezwania strony do usunięcia naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w trybie przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego daje organowi odwoławczemu podstawę do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. (zob. wyrok NSA z 16 marca 2022 r., sygn. II OSK 391/22, LEX nr 3341826). Także więc wydanie przez organ II instancji merytorycznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez prawidłowego wezwania do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi nie tylko naruszenie prawa materialnego, ale jednocześnie narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tę zasadę przepisy art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a.
Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, z powyższego powodu należało decyzję organu I instancji uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, bowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powyższe uchybienie nie może bowiem zostać usunięte w trybie art. 136 § 1 K.p.a. bez narażenia się na zarzut naruszenia art. 15 K.p.a., z którego wynika podstawowa zasada rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy administracji publicznej I oraz II instancji.
Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zasadnie wskazał organ odwoławczy, że naruszone zostały przez organ I instancji przepisy postępowania administracyjnego (art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a. i art. 77 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego), które uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W niniejszej sprawie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i przekracza możliwości uzupełniającego postępowania dowodowego jaki może przeprowadzić organ odwoławczy zgodnie z art. 136 § 1 K.p.a.
Zgodnie z dyspozycja art. 138 § 2 zd. 2 K.p.a. organ odwoławczy wskazał także, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji przeprowadzi postępowanie zgodnie z dokonaną przez niego wykładnią przepisów Prawa budowlanego, rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowanego (Dz.U. z 2022r., poz. 1679) oraz dokona oceny przedsięwzięcia z ustaleniami decyzji Burmistrza J. z [...] stycznia 2021r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja Wojewody odpowiada prawu w szczególności treści art. 138 § 2 K.p.a. W okolicznościach badanej sprawy organ II instancji wskazał w czym upatruje wadliwości decyzji organu I instancji oraz wskazał w jaki sposób uchybienia te należy usunąć poprzez wskazania co do dalszego postępowania. Niezasadne okazały się zatem zarzuty podniesione w sprzeciwie.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a., oddalił sprzeciw.
Na podstawie art. 64d § 1 P.p.s.a. Sąd rozpoznał sprzeciw na posiedzeniu niejawnym.