IV SA/Po 724/23

IV SA/Po 724/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-01-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jacek Rejman /sprawozdawca/
Józef Maleszewski
Tomasz Grossmann /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Jacek Rejman (spr.) Protokolant ref. staż. Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia 21 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 21 września 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) - dalej: k.p.a., w wyniku rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji na skutek wniesienia odwołania przez V. sp. z o.o. z siedzibą w P., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 29 marca 2023 r. nr [...], wydaną w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.
Rozstrzygnięcia te zostały wydane w następującym stanie sprawy.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (dalej: Inspektor powiatowy; PPIS w P.; organ I instancji) w decyzji z dnia 29 marca 2023 r. stwierdził u A. B. (dalej również: zainteresowany; uczestnik postępowania) chorobę zawodową w postaci przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, wymienionej pod poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1836) - dalej również: rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych; rozporządzenie.
Podstawą rozstrzygnięcia było orzeczenia lekarskie W. Centrum Medycyny Pracy w P. (dalej: WCMP w P.; WCMP) nr [...] z dnia 7 marca 2022 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. (dalej: IMP w Ł. ; IMP) nr [...] z dnia 22 lutego 2023 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej.
W trakcie postępowania Inspektor powiatowy ustalił przebieg pracy zawodowej A. B., zgodnie z którym w okresie od 1 kwietnia 1996 r. był zatrudniony w V. sp. z o.o. w P. (dalej: V. sp. z o.o.; skarżąca; strona) na stanowiskach: pomocnik lakiernika, oczyszczacz, blacharz nadwoziowy, specjalista blacharz nadwoziowy, mechanik samochodowy. Wykonywane czynności na stanowiskach pracy to m.in.: usuwanie drobnych wad procesowych, uzupełnianie drobnych elementów nadwozia, szlifowanie, nakładanie kleju, wykonywanie poprawek spawalniczych MIG/MAG, usuwanie wad blacharskich.
W ocenie PPIS w P., zainteresowany był w środowisku pracy narażony na wysiłek fizyczny wymagający utrzymania pozycji wymuszonej z kończynami górnymi uniesionymi do poziomu barków lub powyżej. A. B. został skierowany przez PPIS do WCMP w P. w związku z podejrzeniem choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia okołostawowego barku.
W wyniku postępowania diagnostyczno-orzeczniczego przeprowadzonego w 2022 r., WCMP w P. w orzeczeniu lekarskim z dnia 7 marca 2022 r. stwierdziło braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu ruchu. Przed wydaniem tego orzeczenia lekarska jednostka orzecznicza I stopnia wykonała badania zainteresowanego przez lekarza specjalistę medycyny pracy oraz lekarza specjalistę ortopedii oraz chirurgii urazowej. Ponadto przeanalizowała dokumentację medyczną z wynikami wykonanych badań oraz ocenę narażenia zawodowego sporządzoną przez PPIS w P.. Na podstawie badania podmiotowego i przedmiotowego ustalono, że pierwsze dolegliwości bólowe ze strony stawów barkowych pojawiły się u zainteresowanego w 2014 r. Rozpoznano obustronny zespół ciasnoty barkowej, częściowe uszkodzenie ścięgien mięśni nadgrzbietowych i obrąbka stawu ramiennego; początkowo leczony był zachowawczo, a następnie operacyjnie. W 2018 r. wykonano u badanego artroskopię prawego stawu barkowego z usunięciem kaletki maziowej, a w 2021 r. lewego stawu barkowego. Lekarz specjalista ortopedii i chirurgii urazowej, konsultant WCMP w P. rozpoznał u badanego obustronne uszkodzenie ścięgien mięśni nadgrzbietowych z ciasnotą podbarkową po leczeniu operacyjnym.
WCMP w P. wskazało na to, że z oceny narażenia zawodowego wynika, że zainteresowany "usuwał drobne wady procesowe, uzupełniał drobne elementy nadwozia, usuwał wady blacharskie, wykonywał poprawki spawalnicze, a także czynności szlifowania, nakładania kleju oraz licowania pojedynczych elementów". W ocenie WCMP schorzenie rozpoznane u zainteresowanego ma charakter ostry, w związku z czym nie spełnia kryteriów określonych w definicji zawartej w wykazie chorób zawodowych. Lekarska jednostka orzecznicza I stopnia wyjaśniła, że u badanego rozpoznano klinicznie przewlekłe zapalenie okołostawowego barku przebiegającego z uszkodzeniem ścięgien mięśni nadgrzbietowych i zespołem ciasnoty barkowej, jednak w ocenie narażenia zawodowego oraz nagraniach audiowizualnych nie potwierdzono sposobu wykonywania prac, które wiązałyby się z koniecznością długotrwałego unoszenia kończyn górnych powyżej poziomu stawów barkowych. W związku z powyższym, na podstawie przeprowadzonej kompleksowej diagnostyki, WCMP w P. nie rozpoznało u badanego choroby zawodowej.
A. B. odwołał się od orzeczenia lekarskiego do jednostki orzeczniczej II stopnia.
IMP w Ł. w dniu 22 lutego 2023 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej. Po uwzględnieniu danych dotyczących narażenia zawodowego, analizy dokumentacji medycznej oraz badań lekarskich, IMP w Ł. ustalił, że A. B. od 1 kwietnia 1996 r. do października 2021 r. pracował w V. sp. z o.o., w tym od 1 kwietnia 1996 r. do 30 września 1996 r. jako pomocnik lakiernika, od 1 października 1996 r. do 30 września 1997 r. jako oczyszczacz, od 1 października 1997 r. do 31 sierpnia 2007 r. jako blacharz nadwoziowy, zaś od 5 października 2020 r. do końca okresu zatrudnienia jako mechanik samochodowy. Od października 2021 r. do lipca 2022 r. wg oświadczenia zainteresowany pozostawał bez zatrudnienia, a od lipca 2022 r. pobierał świadczenia rentowe. Do jego czynności zawodowych należało "usuwanie drobnych wad procesowych, uzupełnianie drobnych elementów nadwozia, szlifowanie, nakładanie kleju, sporadycznie w ramach potrzeb pasowanie/licowanie pojedynczych elementów, wykonywanie poprawek spawalniczych, usuwanie wad blacharskich oraz »wgniotów« blacharskich w karoserii samochodów [...] za pomocą młotka o wadze 50 g oraz kołka teflonowego". Zainteresowany zgłaszał występujące od 2013 r. stopniowo narastające dolegliwości bólowe barku prawego, promieniujące do stawu łokciowego bez ograniczenia ruchomości, następnie dolegliwości bólowe barku lewego nasilające się z czasem. Wyniki badania ultrasonograficznego barku prawego z 3 listopada 2014 r. wykazały częściowe, niepełnej grubości uszkodzenie ścięgna mięśnia nadgrzbietowego stożka rotatorów, w części przedniej uszkodzenie ok. 1/4 przyczepu, w okolicy uszkodzenia nierówny zarys guzka większego kości ramiennej, w klatce podbarkowo-podnaramiennej obecność płynu ok. 3 mm oraz zmiany zwyrodnieniowe w stawie obojczykowo-barkowym. W badaniu ultrasonograficznym barku prawego z 2 lutego 2017 r. zaobserwowano częściowe, niepełnej grubości uszkodzenie stożka rotatorów w części przedniej uszkodzenie ok. 1/4 ścięgna. Ponadto, w wyniku badania USG z 12 marca 2018 r. ustalono przerwanie ciągłości guzka mniejszego kości ramiennej, płyn w klatce podbarkowo-podnaramiennej (warstwa 4 mm) oraz cechy konfliktu podbarkowego. Badanie rezonansem magnetycznym barku prawego wykonane 13 czerwca 2018 r. wykazało kaletkę podbarkowo-podnaramienną pogrubiałą o zwłókniałych pozapalnie ścianach, w kompleksie obrąbkowo-stawowym, stawu ramiennego uszkodzenie SLAP typu 2 obejmujące tylno-górną część obrąbka, w strukturach kostnych stawu ramiennego na pograniczu bruzdy między guzkowej i guzka mniejszego 12 mm nieregularną nadżerkę, najprawdopodobniej powstałą na skutek przewlekłego odczynu zapalnego LHBT związaną z uszkodzeniem SLAP. Od 2018 r. badany pozostaje pod stałą opieką poradni rehabilitacyjnej oraz poradni chirurgii urazowo-ortopedycznej. Zainteresowany był leczony zachowawczo. Do barku prawego trzykrotnie podawano iniekcję z glikokortykosteroidów (GKS) w zakresie barku lewego stosowano iniekcję osocza bogatopłytkowego w okolicę uszkodzenia, iniekcję z GKS, ponadto leczenie rehabilitacyjne. Od 13 sierpnia 2018 r. do 16 sierpnia 2018 r. hospitalizowany w Oddziale Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu Szpitala w P. w którym w dniu 14 sierpnia 2018 r. przeprowadzono leczenie operacyjne barku prawego, tj. artroskopię, debridment SLAP, bursektomię oraz akromioplastykę, następnie 31 maja 2021 r. przeprowadzono leczenie operacyjne barku lewego, tj. artroskopię, debridment SLAP, bursektomię, akromioplastykę, reinsercję SST z użyciem kotwicy tytanowej. W wyniku przeprowadzonej w 2022 r. konsultacji reumatologicznej wykluczono reumatyczne podłoże dolegliwości stawowych u badanego.
IMP w Ł. wskazał na to, że na podstawie konsultacji ortopedycznej z 23 listopada 2022 r. rozpoznano u badanego obustronną artroskopię stawów barkowych z powodu przewlekłego zapalenia kaletek podbarkowych, uszkodzenie obrąbka stawowego i uszkodzenie ścięgna lewego mięśnia nadgrzebieniowego z utrzymującym się nieznacznym upośledzeniem sprawności ruchowej.
W piśmie z dnia 25 listopada 2022 r. IMP w Ł. zwrócił się do PPIS w P. o wskazanie na jakiej wysokości od podłoża usytuowane były "wgnioty/wygnioty" w karoserii samochodu [...] usuwane przez A. B. i zakresu regulacji wysokości podestu roboczego celem wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy opisem sposobu wykonywania pracy przedstawionym w karcie oceny narażenia zawodowego, chronometrażem pracy a opisem sporządzonym przez badanego podczas wywiadu z dnia 23 listopada 2022 r.
W odpowiedzi PPIS w P. wyjaśnił lekarskiej jednostce orzeczniczej II stopnia, że "wysokość, na jakiej znajdowały się usterki wynosiła około 170 cm (+/- 5 cm), podest roboczy miał wysokość 10 cm, poprawki wykonywane były przy około 15 samochodach/zmianę roboczą, a czas dokonywania napraw przy jednym samochodzie wynosił około 19 minut".
W ocenie IMP w Ł. , analiza dokumentacji narażenia zawodowego, aktualne wyniki badań wykazały, że zainteresowany większą cześć pracy wykonywał w pozycji wymagającej uniesionych kończyn górnych do pozycji barku lub powyżej. Zdaniem IMP "wgnioty", jakie usuwał badany w ramach napraw pojazdów, znajdowały się na takiej wysokości, w której praca z uniesionymi rękami do góry wydawała się być zasadna. Zdaniem jednostki orzeczniczej II stopnia, mając na uwadze analizę ryzyka narażenia zawodowego, dostępną dokumentację (w tym stopień zaawansowania zmian chorobowych w zakresie obydwu stawów barkowych), można mówić o wysokim prawdopodobieństwie zawodowej etiologii rozpoznania u A. B. choroby zawodowej.
Mając na względzie rozbieżne stanowiska lekarskich jednostek orzeczniczych, Inspektor powiatowy uznał za wiarygodne orzeczenie lekarskie IMP w Ł. z dnia 22 lutego 2023 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej, gdyż zostało ono wydane na podstawie uzupełnionego w sposób wszechstronny materiału dowodowego, na którym też organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie z dnia 29 marca 2023 r.
W odwołaniu od tej decyzji V. sp. z o.o. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w tym poprzez brak: 1) ustalenia w zakresie faktycznego czasu potrzebnego na wykonanie czynności usuwania "wgniotu/wygniotu" w powłoce blacharskiej i przyjęcie przez jednostkę orzeczniczą II stopnia czasu potrzebnego na usunięcie "wgniotu/wygniotu" [tzw. bojlowania] w wartości ok. 19 minut liczonej dla jednego samochodu, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, w szczególności karty oceny narażenia zawodowego, dokumentacji audiowizualnej obrazującej wykonywaną przez A. B. czynności, jak i chronometrażu wynika, że czas ok. 19 minut jest czasem, w którym pracownik dokonuje oceny powłoki blacharskiej samochodu, przygotowuje stanowisko pracy, nakłada klej, odczekuje na jego wyschnięcie i dopiero w końcowej fazie dokonuje usunięcia "wgniotu/wygniotu", przez co sama ta czynność nie trwała, jak to zostało przyjęte przez jednostkę orzeczniczą II stopnia - ok. 19 minut, tylko czas nieprzekraczający 2 minut; 2) ustalenia w zakresie rozbieżności pomiędzy kartą oceny narażenia zawodowego, dokumentacją audiowizualną, opisem wykonywanych czynności, chronometrażem, a przyjętym przez jednostkę orzeczniczą II stopnia sposobem wykonywania pracy, w szczególności w zakresie czasu wykonywanej przez pracownika czynności w przedmiocie "bojlowania", doraźnego usuwania "wgniotów/wygniotów" na powłoce blacharskiej samochodu i przyjęcie czasu wykonywanej przez pracownika czynności w wartości nieodpowiadającej wartości rzeczywistego czasu wykonywania przez pracownika powyższej czynności, podczas gdy, jak wynika z dokumentacji audiowizualnej (w aktach sprawy) - pracownik wykonywał czynność bojlowania, tj. usuwanie "wgniotów/wygniotów" w czasie nieprzekraczającym 2 minut przy jednym samochodzie, a nie jak zostało to przyjęte przez organ I instancji - ok. 19 minut, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, że pracownik wykonywał powyższą czynność przez większość zmiany roboczej tj. przez ok. 5 godzin w trakcie jednej zmiany roboczej, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że pracownik w ciągu jednej zmiany roboczej (karta narażenia zawodowego) usuwał "wgnioty/wygnioty" powierzchni blacharskiej przy 8 do 15 samochodów na zmianie roboczej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia w zakresie wymiaru czasu pracy pracownika przy wykonywaniu przedmiotowej czynności i przyjęcia, że pracownik wykonywał tę pracę w przedziale od 16 do 30 minut podczas jednej zmiany roboczej; 3) ustaleń w zakresie wyjaśnienia kwestii wpływu wcześniejszego stanu zdrowia pracownika na etiologię zgłoszonych przez pracownika dolegliwości, w tym jej związek ze środowiskiem wykonywania pracy; 4) brak dokonania ustaleń w zakresie wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy ustalonym przez jednostkę orzeczniczą I stopnia stanem faktycznym a przyjętym przez jednostkę orzeczniczą II stopnia stanem faktycznym w zakresie etiologii zgłoszonego przez pracownika schorzenia, przebiegu leczenia, zgłaszanych przez pracownika dolegliwości bólowych (lub ich braku) w trakcie trwania stosunku pracy.
Ponadto skarżąca wskazała również na naruszenie art. 235(1) Kodeksu pracy w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych przyjęcie z dużym prawdopodobieństwem, że etiologia rozpoznanego u pracownika schorzenia ma charakter zawodowy, podczas gdy wydane w toku postępowania orzeczenie jednostki orzeczniczej II stopnia w zakresie uzasadnienia zawodowego charakteru rozpoznania schorzenia ogranicza się jedynie do opartego na błędnie ustalonym stanie faktycznym lapidarnym (jednozadaniowym) wskazaniu, że pracownik przez większość czasu pracy wykonywał ją z rękami uniesionymi do góry i z oparciem się na tej jedynej przesłance orzekł z wysokim prawdopodobieństwie wystąpienia choroby zawodowej powstałej w związku z wykonywaną przez pracownika pracą. W toku postępowania odwoławczego skarżąca wniosła pismo w sprawie z dnia 27 czerwca 2023 r. (z wnioskiem dowodowym dotyczącym zwrócenia się do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkowe uzasadnienie wydanego orzeczenia).
Inspektor Sanitarny (dalej: Inspektor wojewódzki; organ II instancji; organ odwoławczy), motywując swoje rozstrzygnięcie, w uzasadnieniu decyzji z dnia 21 września 2023 r. wyjaśnił, że podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej stanowią przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r., poz. 1465) oraz rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.
Inspektor wojewódzki podniósł, że w sytuacji ustalenia narażenia zawodowego w sposób odmienny niż miało to miejsce w dacie wydawania orzeczenia lekarskiego przez WCMP w P. zwrócił się do właściwej jednostki orzeczniczej o uzupełnienie poprzedniego orzeczenia lub też wydanie nowego. Organ II instancji dodał, że w celu zapewnienia lekarskiej jednostce orzeczniczej I stopnia możliwość pełnego wglądu w całość zgromadzonej w sprawie dokumentacji (wraz z uzupełnioną oceną narażenia zawodowego, którą jednostka ta nie dysponowała, wydając orzeczenie z dnia 7 marca 2022 r.) pismem z dnia 6 czerwca 2023 r. znak [...] zwrócił się do WCMP w P. o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy orzeczeniami lekarskimi. Ponadto w dniu 19 lipca 2023 r. przesłał do WCMP pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 27 czerwca 2023 r. oraz pismo pełnomocnika zainteresowanego z dnia 14 lipca 2023 r.
Dalej organ odwoławczy wskazał na to, że w odpowiedzi lekarska jednostka orzecznicza I stopnia (w opinii uzupełniającej z dnia 24 lipca 2023 r.) wyjaśniła, że rozbieżności między treścią orzeczeń lekarskich wydanych przez WCMP w P. a IMP w Ł. wynikają z oceny narażenia zawodowego, sporządzonej przez PPIS w P. po weryfikacji przeprowadzonej na wniosek lekarskiej jednostki orzeczniczej II stopnia. WCMP wyjaśniło, że zarówno przebieg schorzenia, jak i rodzaj narażenia zawodowego nie dawały wówczas podstawy do rozpoznania choroby zawodowej u A. B.. Podkreśliło, że całość dokumentacji, którą dysponowała jednostka orzecznicza I stopnia, w tym orzeczenie lekarskie wydane po wniesieniu odwołania przez pełnomocnika spółki V. pozwalało na wydanie aktualnej decyzji bez kolejnej dodatkowej konsultacji z IMP w Ł. , zwłaszcza że A. B. był badany przez lekarską jednostkę orzeczniczą II stopnia. Inspektor wojewódzki stwierdził, że tym samym WCMP w P. jasno wskazało, że orzeczenie lekarskie wydane w wyniku ponownego badania przez IMP w Ł. jest ostateczne.
Odnosząc się do końcowego stanowiska skarżącej, wyrażonego w piśmie z dnia 12 września 2023 r., organ stwierdził, że wnioski zawarte w tym piśmie, dotyczące związku przyczynowego między warunkami pracy zainteresowanego a stwierdzoną chorobą zawodową, w szczególności wadliwej oceny narażenia zawodowego, są bezpodstawne.
Organ II instancji nie uznał zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania i podniósł, że przeprowadzona w toku postępowania ocena narażenia zawodowego zainteresowanego potwierdziła konieczność wykonywania czynności obciążających stawy barkowe oraz unoszenia i utrzymania kończyn górnych powyżej linii barków. Zwrócił uwagę na to, że organ I instancji zarówno w karcie oceny narażenia zawodowego, jak i w wyjaśnieniach nadesłanych do IMP w Ł. wskazał, jakie czynności wykonywał A. B. na stanowisku pracy. Podkreślił, że chronometraż czynności (sporządzony przez spółkę V. ), jaki został załączony do karty oceny narażenia zawodowego, jasno wskazuje sposób wykonywania pracy przez zainteresowanego wraz z czasem trwania czynności. Wskazał też na to, że chronometraż został sporządzony i podpisany zarówno specjalistę koordynatora ds. BHP, jak również zatwierdzony przez Kierownika BHP w zakładzie skarżącej). W ocenie organu odwoławczego, nie można zatem mówić o błędnym przyjęciu przez organ czynności, jakie wykonywał A. B., jeśli sama skarżąca potwierdza ten fakt. Z chronometrażu jasno wynika, że wskazane 19 minut dotyczy pkt 4, tj.: "[...] wgniotu/wygniotu, niwelacja naprężeń blach na karoserii, wyrównanie powierzchni blacharskiej wzrokowa ocena powierzchni". Organ dodał, że pozostałe czynności, jakie wykonywał zainteresowany, tj. przygotowanie stanowiska pracy, nakładanie kleju, odczekanie na jego wyschnięcie, zostały także wskazane w piśmie z 21 grudnia 2022 r. podpisanym przez Kierownika i Specjalistę ds. BHP V. sp. z o.o.
Następnie Inspektor wojewódzki zauważył, że w opinii uzupełniającej WCMP w P. z dnia 24 lipca 2023 r. i w orzeczeniu lekarskim IMP w Ł. z dnia 22 lutego 2023 r. jednoznacznie stwierdzono wysokie prawdopodobieństwo zawodowej etiologii choroby u A. B.. Tym samym uznał za chybiony zarzut powielony w piśmie z dnia 12 września 2023 r., dotyczący braku wypowiedzenia się co do meritum sprawy przez lekarską jednostkę orzeczniczą I stopnia.
Organ odwoławczy podniósł również, że ocena orzeczeń lekarskich dokonywana przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej sprowadza się do badania ich pod względem formalnym, czyli oceny, czy wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy są rzeczowo i przekonująco uzasadnione. Zakwestionowania orzeczenia lekarskiego można dokonać tylko pod względem formalnym (np. wydanie przez nieuprawnionego lekarza czy w nieprawidłowej formie), nie może to jednak dotyczyć treści merytorycznej tych orzeczeń. Poza tym zakwestionować orzeczenie lekarskie można także w przypadku, gdy w materiale dowodowym sprawy znajdują się inne orzeczenia lekarskie o odmiennej treści, lecz nawet wówczas organy i sąd nie są uprawnione do zakwestionowania merytorycznie treści orzeczenia, a jedynie mogą domagać się wydania dalszych orzeczeń przez inne uprawnione podmioty w celu ujednolicenia stanowiska, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej występuje nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem.
W tym też względzie Inspektor wojewódzki stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, że występujące w środowisku pracy A. B. narażenie zawodowe stanowiło podstawę do stwierdzenia z wysokim prawdopodobieństwem, że doprowadziło ono do powstania u pracownika choroby zawodowej. Stwierdzenie to zostało oparte na orzeczeniu lekarskim z dnia 22 lutego 2023 r. IMP w Ł. oraz opinii uzupełniającej WCMP Pracy w P. z dnia 24 lipca 2023 r. Wyjaśnił, że w toku postępowania pisma i wnioski strony skarżącej dotyczące gromadzenia materiału dowodowego były uwzględniane i przedstawiane jednostkom orzeczniczym, co odzwierciedlają akta sprawy. Zwrócił również uwagę na to, że ustawodawca ukształtował proces rozpoznania choroby zawodowej w ten sposób, że może odbywać się on w dwóch instancjach orzeczniczych i każda z nich ma prawo do wydania własnej oceny tego, czy dany przypadek kwalifikuje jako chorobę zawodową. Ponadto podniósł, że wbrew twierdzeniom skarżącej zarówno WCMP w P., jak i IMP w Ł. dysponowały pełnym materiałem dowodowym, a w szczególności oceną narażenia zawodowego pracownika.
Organ II instancji podkreślił, że WCMP w P. jednoznacznie stwierdziło, że orzeczenie lekarskie wydane przez IMP w Ł. należy traktować jako ostateczne, a dokumenty, którymi dysponuje tutejszy organ, pozwalają na wydanie decyzji bez konieczności konsultacji z lekarską jednostką orzeczniczą II stopnia. W opinii uzupełniającej WCMP w P. z dnia 24 lipca 2023 r. oraz orzeczeniu lekarskim IMP w Ł. z dnia 22 lutego 2023 r. w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości sformułowano jednoznaczne wnioski o rozpoznaniu u A. B. choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, wymienionej pod poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych. W konsekwencji stwierdził, że w wyniku poczynionych ustaleń i wyjaśnień, przyjąć należy, że analiza narażenia zawodowego przeprowadzona pod kątem obciążenia stawów barkowych skutkowała rozwojem przewlekłego zapalenia okołostawowego barku o etiologii zawodowej.
Organ odwoławczy podniósł również, że rozpoznanie choroby odpowiadającej właściwej pozycji wykazu chorób zawodowych i występowania czynnika szkodliwego dla zdrowia w środowisku pracy jest wystarczające dla odwołania się do przesłanki wysokiego prawdopodobieństwa, o której mowa w art. 235(1) Kodeksu pracy. Wskazał na to, że orzekanie w sprawie chorób zawodowych nie nakłada obowiązku postawienia rozpoznania ze stuprocentową pewnością, ale wspomnianą zasadą wysokiego prawdopodobieństwa uznania zawodowej etiologii rozpoznawanego schorzenia.
W ocenie Inspektora wojewódzkiego spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące stwierdzenie choroby zawodowej, tj.: rozpoznane schorzenie jest objęte wykazem chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, choroba zawodowa jest rozpoznana przez zakład służby zdrowia upoważniony do ich rozpoznawania (§ 5 rozporządzenia), udokumentowano narażenie zawodowe oraz uznano na zasadzie wysokiego prawdopodobieństwa istnienie związku przyczynowego pomiędzy wykonywaną pracą zawodową a rozpoznanym schorzeniem.
W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie wydanych opinii lekarskich jednostek orzeczniczych biorących udział w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym, a także całości uzupełnionego i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem treści rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, należało uznać za zasadne stwierdzenie u zainteresowanego choroby zawodowej.
Skargę na decyzję organu II instancji wniosła spółka V. sp. z o.o. z siedzibą w P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz rozpoznania sprawy na rozprawie.
Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:
1) art. 7 k.p.a. w zw. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu ustawowego obowiązku organu administracji publicznej tj. dokładnego, rzetelnego i skrupulatnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a nadto braku wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającego się w uznaniu za udowodnione okoliczności i faktów, które nie mają pokrycia w zebranym w sprawie materialne dowodowym (czasu wykonywania "czynności bojlowania, tj. usuwania wgniotów/wygniotów" w ciągu jednej zmiany roboczej), nadto przeprowadzenie postępowania dowodowego z pominięciem zasady bezpośredniości, a tym samym danie wiary okolicznością, które nie zostały w toku postępowania potwierdzone, w szczególności poprzez:
a) nieprzeprowadzenie przez organ administracji postępowania dowodowego w zakresie zwrócenia się do lekarskiej jednostki orzeczniczej II stopnia i nieumożliwienie zajęcia przez nią stanowiska co do podniesionych w odwołaniu zarzutów - i w konsekwencji niewyjaśnienie wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności w zakresie etiologii rozpoznanego u pracownika schorzenia;
b) nieprzeprowadzenie przez organ administracji postępowania dowodowego w zakresie zwrócenia się do lekarskiej jednostki orzeczniczej II stopnia, w przedmiocie wyjaśnienia przez nią, czy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym - przy uwzględnieniu rzeczywistego czasu, w jakim pracownik wykonał czynność "bojlowania, tj. usuwania wgniotów/wygniotów" - w czasie ok. 2 minut przy jednym samochodzie, a nie jak zostało to przyjęte ok. 19 minut przy jednym samochodzie - mogłoby dojść do powstania i rozwoju u pracownika choroby zawodowej;
c) nieprzeprowadzenie przez organ administracji postępowania dowodowego w zakresie wyjaśnienia okoliczności związanej z przyjęciem byłego pracownika do szpitala oraz wyjaśnienia w zakresie przyczynienia się pracownika do powstania u niego rozpoznanego schorzenia, pomimo iż z historii choroby wynika, że pracownik doznał urazu prawego barku, który to uraz miał charakter ostry, a nieprzewlekły - tak jak wynika to chociażby ze znajdującej się w aktach sprawy epikryzy leczenia szpitalnego 16 sierpnia 2018 r.;
d) nieprzeprowadzenie przez organ administracji postępowania w zakresie wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy orzeczeniem lekarskiej jednostki orzeczniczej I stopnia, a orzeczeniem lekarskiej jednostki orzeczniczej II stopnia odmiennej oceny co do spełnienia w świetle analizowanego przypadku kryteriów choroby zawodowej - tj. w szczególności odmienności co do czasu wykonywanej czynności, jej wpływu na etiologię rozpoznanego u pracownika schorzenia oraz przyczynienia się pracownika do powstania i rozwoju rozpoznanego u pracownika schorzenia i ograniczenie się jedynie do lapidarnego wskazania, że po weryfikacji dokumentacji zgromadzonej w sprawie - rozbieżności pomiędzy wydanymi orzeczeniami (orzeczeniem lekarskiej jednostki orzeczniczej I stopnia, a orzeczeniem lekarskiej jednostki orzeczniczej II stopnia) wynikają z innej oceny narażenia zawodowego, przy czym, organ odwoławczy zaniechał przeprowadzenia postępowania w zakresie wyjaśnienie przyczyn innej oceny narażenia zawodowego dokonanego przez poszczególne jednostki orzecznicze;
e) nieprzeprowadzenie przez organ administracji postępowania dowodowego, w zakresie wyjaśnienia przyczyn zdiagnozowanych u pracownika konkretnych urazów, do których powstania doszło odpowiednio: w listopadzie 2014, marcu 2018 oraz sierpniu 2018 r.;
f) nieprzeprowadzenie przez organ administracji postępowania dowodowego w zakresie wyjaśnienia, że czas wskazany w chronometrażu jest czasem wykonywania jedynie czynności "bojlowania, tj. usuwania wgniotu/wgniotu";
g) uznanie, że w sprawie można bezspornie lub z dużym prawdopodobieństwem przyjąć, że rozpoznana u pracownika choroba ma charakter choroby zawodowej;
2) art. 136 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na nieuzupełnieniu postępowania o dowody i materiały wskazane w odwołaniu od decyzji PPIS w P., piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia 27 czerwca 2023 r oraz piśmie z dnia 12 września 2023 r ustosunkowujące się do zebranych przez organ odwoławczy dowodów w sprawie, w szczególności poprzez brak zwrócenia się przez organ odwoławczy do lekarskiej jednostki orzeczniczej II stopnia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. , celem wyjaśnienia zaistniałych w sprawie wątpliwości, co doprowadziło do wydania przez organ administracji, zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz błędnie ustalony stan faktyczny,
3) art. 235(1) Kodeksu Pracy w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez jego niezastosowanie i niezwrócenie się do lekarskiej jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz nieprzeprowadzenie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego, w postaci:
a) dodatkowego uzasadnienia wydanego w sprawie orzeczenia wyjaśniającego dlaczego i na jakiej podstawie lekarska jednostka orzecznicza II stopnia przyjęła wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu tj. w szczególności dokumentacji audiowizualnej, czasu trwania samej czynność "usuwania wgniotu/wygniotu" i dokonała dowolnego ustalenia, że pracownik czynność tę wykonywał przez ok. 19 minut przy jednym samochodzie, a nie jak to wynika z dokumentacji w aktach sprawy czas nieprzenoszący ok. 2 minut przy jednym samochodzie, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że pracownik wykonywał te pracę przez ok. 5 godzin na jednej zmianie roboczej, a nie jak wynika to ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego czas ok. 30 minut na jednej zmiany roboczej;
b) dodatkowego uzasadnienia wydanego w sprawie orzeczenia wyjaśniającego czy wykonywanie przez pracownika pracy, nawet przy założeniu wykonywania jej w pozycji wymuszonej, przez czas nie przekraczający ok. 2 min przy jednym samochodzie tj. ok 30 min na jednej zmianie roboczej przy od 8 do 15 samochodach (tj. nie wykonywania czynności ciągle czy na akord) może prowadzić do powstania choroby zawodowej wymienionej w poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., w sprawie chorób zawodowych;
c) dodatkowego uzasadnienia wydanego w sprawie orzeczenia wyjaśniającego wpływ kwestii wcześniejszego stanu zdrowia pracownika na etiologię zgłoszonych przez pracownika dolegliwości, w tym:
- wyjaśnienia jego związku ze środowiskiem wykonywania pracy przez pracownika w szczególności - stopnia przyczynienia się pracownika do powstałego u niego schorzenia,
- ustalenia w drodze dodatkowej konsultacji z jednostką orzecznicza II stopnia, czy pracownik poza pracą wykonywał czynności mogące mieć wpływ na rozwinięcie się u niego rozpoznanego schorzenia, jak i czy pracownik poza praca wykonywał czynności obciążające staw barkowy tj. przykładowo poprzez świadczenie dodatkowej pracy u innego pracodawcy, prowadzenie warsztatu czy świadczenie usług polegających na wykonywaniu dodatkowych (wykonywanych poza zatrudnieniem i niezwiązanych z zatrudnieniem) samodzielnych napraw blacharskich oraz ustalenia czy pracownik przy ich wykonywaniu, przestrzegał przepisów BHP oraz wymagań ergonomii,
- wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w szczególności kartą oceny narażenia zawodowego zgodnie, z którą w 2018 r. pracownik, po przebytym zabiegu, był na 4-miesięcznej rehabilitacji, a po jej zakończeniu zgodnie z przeprowadzonym przez lekarza medycyny pracy badaniem został uznany za osobę w pełni zdolną do wykonywania dotychczasowej pracy na dotychczas zajmowanym stanowisku (tak orzeczenie lekarskie, w aktach sprawy zgodnie z którym pracownik zdolny był do świadczenia pracy do 31 stycznia 2021 r.),
- wyjaśnienia wpływu wcześniejszych urazów pracownika, na etiologię zdiagnozowanego u pracownika schorzenia.
4) art. 15 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania, przejawiające się jedynie w pozornej, a nie merytorycznej i rzeczywistej kontroli wydanej przez organ I stopnia decyzji administracyjnej;
5) art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich faktycznych i istotnych okoliczności sprawy, mających jednoznaczny wpływ na jej rozstrzygnięcie, jednocześnie prowadząc postępowanie w sposób niebudzący zaufania i naruszający zaufanie strony do władzy publicznej, którego to naruszania skarżąca dopatruje się w uchybieniu przez organ administracji, w postaci:
a) braku dokonania jakiegokolwiek ustalenia w zakresie wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy wydanym przez lekarską jednostkę orzeczniczą I stopnia orzeczeniem z dnia 7 marca 2022 r. a wydanym przez lekarską jednostkę orzeczniczą II stopnia orzeczeniem z dnia 22 lutego 2023 r. - w zakresie przyczyn etologii powstałego u pracownika schorzenia będącego podstawą przyjęcia i późniejszej hospitalizacji pracownika, w tym co istotne brak jakiegokolwiek merytorycznej kontroli organu II instancji, co do wyjaśnienia, czy hospitalizacja w dniu 20 grudnia 2019 r. miała wpływ na powstałe u pracownika schorzenie, w szczególności samoistność jego wystąpienia (brak zawodowego charakteru rozpoznanego schorzenia);
b) braku dokonania jakiegokolwiek ustalenia w zakresie przyczyn przyjęcia odmiennego czasu wykonywania "czynności bojlowania, tj. usuwania wgniotów/wygniotów" przez pracownika, w tym dokonania weryfikacji prawidłowości przyjętego przez lekarską jednostkę orzeczniczą II stopnia czasu wykonywania przez pracownika czynności bojlowania, pomimo że w aktach, którymi dysponował organ administracji w momencie wydawania opinii, w szczególności zapisu audio-wideo, wynika, że wykonywanie samej czynności bojlowania nie trwało – jak zostało to przyjęte – ok. 19 minut;
c) brak dokonania jakiegokolwiek ustalenia w zakresie faktycznego czasu wykonywania przez pracownika "czynności bojlowania tj. usuwania wgniotu/wygniotu", poprzez całkowicie dowolne ustalenie, że czynność ta wynosiła ok. 19 min., podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że czynność wskazana w chronometrażu dotyczyła szeregu czynności towarzyszących (tj. przygotowanie stanowiska, ocena wzrokowa powłoki lakierniczej, pobór narzędzi, nałożenie kleju, odczekanie na wyschnięcie kleju) i nie stanowiła jedynie czynności samego "bojlowania, tj. usuwania wgniotu/wygniotu", co z kolei doprowadziło do niewyjaśnienia przez organ odwoławczy, czy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, tj. przy uwzględnieniu rzeczywistego czasu, w jakim pracownik wykonywał czynność bojlowania, tj. czasu ok. 2 minut przy jednym samochodzie, doszłoby do powstania zdiagnozowanego u pracownika schorzenia oraz można byłoby mówić o jego zawodowym charakterze;
6) art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ II instancji błędnej decyzji organu I instancji, mimo że istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Tak sformułowane zarzuty zostały obszernie rozwinięte i umotywowane w uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę Inspektor wojewódzki, podtrzymując w całości stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z dnia 6 grudnia 2023 r. uczestnik postępowania, reprezentowany przez pełnomocnika procesowego – w całości zgadzając się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi organu na skargę –wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania.
Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2024 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wnioski i argumentację skargi. W szczególności podkreślił wadliwość ustaleń faktycznych polegających na przeszacowaniu wymiaru czasowego czynności bojlowania wykonywanej przez pracownika, a także pominięcie faktu przyczynienia się pracownika do powstania schorzenia poprzez doznane urazy o nieustalonej przez organy etiologii oraz niezwrócenie się przez organ odwoławczy do jednostki orzeczniczej II stopnia.
Pełnomocnik organu, podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, w szczególności podkreślił zupełny zakres ustaleń faktycznych. Zwrócił uwagę na okoliczności przeprowadzenia przez jednostkę orzeczniczą II stopnia postępowania uzupełniającego, a także podkreślił ostateczny charakter orzeczenia tej jednostki oraz brak kompetencji organu do kwestionowania wynikających z niego stwierdzeń. Na pytanie Sądu pełnomocnik wyjaśnił, że odpowiedź jednostki orzeczniczej I stopnia na wystąpienie organu została przez organ odczytana jako odstąpienie od pierwotnego stanowiska o nierozpoznaniu choroby zawodowej, dlatego organ uznał niecelowość przekazywania akt sprawy jednostce orzeczniczej II stopnia.
Pełnomocnik uczestnika postępowania (zainteresowanego) podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie procesowym z dnia 6 grudnia 2023 r., a ponadto oświadczył, że w całej rozciągłości popiera stanowisko organu. W ocenie uczestnika postępowania poczynione w sprawie ustalenia faktyczne są prawidłowe i zupełne, a zarzuty strony skarżącej, w tym co do przeszacowania czasu czynności bojlowania oraz przyczynienia się uczestnika do powstania schorzenia, niezasadne.
Pełnomocnik skarżącej, odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika organu stwierdził, że w jego ocenie treść odpowiedzi jednostki orzeczniczej I stopnia nie daje dostatecznych podstaw do przyjęcia, że jednostka ta odstąpiła od pierwotnego stanowiska o nierozpoznaniu choroby zawodowej i zaaprobowało stanowiska jednostki orzeczniczej II stopnia. Podniósł, że WCMP jedynie skonstatowało, że orzeczenie IMP jest ostateczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola legalności oparta jest na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżony akt. Sąd wyrokuje zaś na podstawie akt sprawy, tj. materiału procesowego znajdującego się w aktach administracyjnych i sądowych (art. 133 § 1 p.p.s.a.).
W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W szczególności skarżąca nie podważyła kompletności zgromadzenia materiału dowodowego w zakresie narażenia zawodowego i stanu zdrowia zainteresowanego, a tym samym skutecznie nie zakwestionowała przedstawionej przez Inspektora wojewódzkiego oceny okoliczności sprawy i ustalenia co do wykonywania przez A. B. pracy w narażeniu zawodowym i zaistnienia podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej.
Zgodnie z art. 235(1) ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r., poz. 1465) za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy [inaczej - z narażeniem zawodowym]. Przepis art. 235(2) stanowi zaś, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.
Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest łączne wystąpienie takich czynników, jak praca w warunkach szkodliwych i rozpoznanie schorzenia jako choroby zawodowej przez uprawnioną placówkę lekarską oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy pracą w takich warunkach a chorobą. Brak rozpoznania schorzenia będącego chorobą zawodową (ujętą w wykazie chorób zawodowych) wyklucza jej stwierdzenie przez organ sanitarny, nawet mimo istnienia pozostałych przesłanek.
Warto także zauważyć, że przepisy rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych wyraźnie rozdzielają kompetencje organów inspekcji sanitarnej i placówek medycznych w zakresie dotyczącym rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. Według § 5 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający określone ustawowo wymagania kwalifikacyjne, który zatrudniony jest w jednostce orzeczniczej. Jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych są jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy. Z kolei zgodnie z przepisem § 6 ust. 1 i 5 rozporządzenia lekarz wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Jeżeli zakres informacji zawartej w wymienionej dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, to lekarz występuje do określonych podmiotów o ich uzupełnienie. Niewątpliwie powyższa regulacja uzasadniona jest tym, że to lekarz uprawniony do orzekania w zakresie chorób zawodowych ma wiedzę specjalistyczną, która pozwala mu ocenić, czy zebrany został materiał niezbędny do wydania orzeczenia lekarskiego (patrz np. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 147/11, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stwierdzenie istnienia choroby zawodowej przez właściwego inspektora sanitarnego musi zostać poprzedzone orzeczeniem lekarskim o rozpoznaniu choroby zawodowej wydanym przez upoważnioną jednostkę organizacyjną służby zdrowia. Orzeczenie takie ma zasadnicze znaczenie w postępowaniu w przedmiocie choroby zawodowej. Wynika to z faktu, że ustawodawca w art. 237 § 1 pkt 5 i 6 Kodeksu pracy wskazał, iż Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych. Wydane na podstawie wskazanej wyżej delegacji ustawowej przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ustanawiają zatem w postępowaniach dotyczących stwierdzania chorób zawodowych regulacje szczególne modyfikujące w zakresie w nich wskazanym ogólne przepisy postępowania administracyjnego. Z § 4 ust. 1 rozporządzenia wynika, że w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej obowiązkowe jest skierowanie pracownika (byłego pracownika), którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej I stopnia. Orzeczenia lekarskie mają w sprawie choroby zawodowej charakter funkcjonalny opinii biegłego (art. 84 § 1 k.p.a.).
Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych to właściwy państwowy inspektor sanitarny, przeprowadza ocenę narażenia zawodowego oraz sporządza kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania przekazuje do jednostki orzeczniczej I stopnia. Według § 4 ust. 1a tego rozporządzenia, ocenę narażenia zawodowego sporządza się przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 298(1) ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Z kolei jednostka orzecznicza wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania co do zasady na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia).
Przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych stanowi, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W świetle § 8 ust. 1 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia nie jest dopuszczalne zastąpienie takiego orzeczenia innymi dowodami, w tym opinią innego biegłego – na przykład lekarza będącego wprawdzie biegłym sądowym, lecz niezatrudnionym w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia, czy też niespełniającym wymagań kwalifikacyjnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. z 2022 r., poz. 437).
Należy również podkreślić, że organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (zob. np. wyroki NSA z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. II OSK 2056/10 i 10 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 398/18, dostępne jw.). Stwierdzenia wynikające z orzeczeń lekarskich, dotyczące rozpoznania choroby zawodowej lub jej braku są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, pod warunkiem wydania opinii z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Natomiast organy inspekcji sanitarnej w ramach sprawowanej kontroli formalnej oceniają, z uwzględnieniem art. 80 k.p.a., czy wywody i wnioski sformułowane w orzeczeniach lekarskich są należycie uzasadnione i zgodne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie (niesprzeczne). Organ sanitarny nie ma prawa samodzielnie oceniać dokumentacji lekarskiej i orzec w sposób odmienny niż lekarz medycyny pracy, natomiast z § 8 ust. 2 rozporządzenia wynika jego uprawnienie do żądania od lekarza, który wydał orzeczenie, dodatkowego uzasadnienia bądź dalszej konsultacji. Organ może także podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego sprawy, a pogląd ten uchodzi za ugruntowany w orzecznictwie sądowym (patrz np. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 663/22, dostępny jw.).
Podsumowując tę część rozważań ogólnych, należy stwierdzić, że organ inspekcji sanitarnej nie może zatem sam we własnym zakresie rozstrzygnąć, czy rozpoznane u pracownika schorzenie stanowi chorobę zawodową. Podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej są bowiem zawsze orzeczenia lekarskie jednostek organizacyjnych medycyny pracy, które są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (zob. wyrok NSA z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1220/16, dostępny jw.). Bez takiej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1964/17, dostępny jw.). Istnienie wszystkich elementów definicji choroby zawodowej ustalane jest bowiem w orzeczeniach właściwych jednostek medycznych (zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1835/15, dostępny jw.). Natomiast rodzaj podjętych działań weryfikacyjno-uzupełniających przez organ warunkowany jest zakresem istniejących w danej sprawie rozbieżności i wątpliwości. W zależności od nich organ może bowiem zażądać dodatkowego uzasadnienia orzeczenia czy też dodatkowej konsultacji, jak i podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 914/18, dostępny jw.).
W następnej kolejności Sąd zwraca uwagę na to, że kwestionowana decyzja organu II instancji została wydana w tej sprawie w wyniku przeprowadzenia obszernego postępowania wyjaśniającego przez organy inspekcji sanitarnej. W szczególności istotne jest to, że w toku postępowania diagnostyczno-orzeczniczego na żądanie lekarskiej jednostki orzeczniczej II stopnia (IMP w Ł. ) miało miejsce uzupełnienie przez organ I instancji informacji dotyczących narażenia zawodowego. Poza tym Inspektor wojewódzki, dysponując dwoma rozbieżnymi orzeczeniami lekarskimi, jak również wobec zarzutów strony skarżącej, zwrócił się do lekarskiej jednostki orzeczniczej I stopnia (WCMP w P.) o wydanie opinii uzupełniającej.
Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło po stronie Inspektora wojewódzkiego do naruszenia powołanych w skardze przepisów art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a także art. 15, art. 138 i art. 136 w zw. z art. 7 k.p.a. - w sposób opisany w zarzutach skargi.
W kontrolowanej sprawie nie zabrakło w żadnej części istotnych ustaleń niezbędnych dla końcowego jej rozstrzygnięcia. Organy służby sanitarnej rozstrzygnęły sprawę, orzekając na podstawie odpowiednio zgromadzonego materiału dowodowego, co w szczególności odnosi się do organu odwoławczego. Wbrew zarzutom skargi, stan sprawy, jaki zachodził na dzień rozstrzygania sprawy przez organ II instancji, nie wymagał dalszego gromadzenia poszerzonego zasobu dowodów, jak i wyjaśniania tych kwestii, na które wskazano w skardze (a wcześniej w odwołaniu i innych pismach procesowych).
Odpowiadając na ujmowane en bloc poszczególne grupy zarzutów skargi, po pierwsze należy podkreślić, że ustalenia poczynione przez lekarską jednostkę orzeczniczą II stopnia w zakresie czasu potrzebnego na wykonanie czynności usuwania "wgniotu/wygniotu" w powłoce blacharskiej (tzw. bojlowania) w wartości ok. 19 minut dla jednego samochodu, zostało oparte na uzupełnionej na żądanie tej jednostki orzeczniczej ocenie narażenia zawodowego występującego na stanowisku pracy zainteresowanego w zakładzie skarżącej. Ze skierowanego do Inspektora powiatowego pisma z dnia 8 grudnia 2022 r. specjalistów BHP V. jednoznacznie wynikają dane dotyczące wysokości, na jakiej znajdowały się odkształcenia karoserii pojazdów, usuwane w czasie czynności bojlowania. Informacje te zostały następnie przekazane do IMP w Ł. . W piśmie tym wyjaśniono, że sposób wykonywania czynności przez pracownika, określony w pkt 4 chronometrażu, został sporządzony na podstawie stanu faktycznego oraz oceny narażenia pracownika - przy współudziale przedstawicieli "PSSE Sekcja Chorób Zawodowych P." w dniu 15 czerwca 2021 r. na terenie V. . W wyjaśnieniu jednoznacznie potwierdzono, że "czas wykonywania samej czynności wybijania blachy wynosił około 19 minut przy jednym pojeździe", przy czym jeden pracownik wykonywał czynności poprawkowe przy maksymalnie 15 samochodach w ciągu jednej zmiany roboczej (liczba pojazdów do poprawki blacharskiej uzależniona była od błędów powstałych w całym procesie produkcyjnym).
Wobec powyższego zarzuty dotyczące wadliwego ustalenia czasu trwania czynności bojlowania przy jednym pojeździe i szacunkowego czasu wykonywania pracy w narażeniu zawodowym podczas jednej zmiany roboczej są w ocenie Sądu całkowicie chybione. Stanowią one próbę reinterpretacji informacji udzielonych przez samą skarżącą organom orzekającym w sprawie. IMP w Ł. miał zatem podstawy do przyjęcia takich wartości, jakie zostały określone w uzupełnianej ocenie narażenia zawodowego. Przyjęcie maksymalnych wartości przy ocenie narażenia zawodowego, tj. dla 15 samochodów na jednej zmianie (ok. 5 godzin), nie było sprzeczne z materiałami, którymi dysponowała lekarska jednostka orzecznicza II stopnia.
Dodać należy, że IMP w Ł. poza tak uzupełnionym materiałem dysponował także tą samą dokumentacją, którą wcześniej oceniał WCMP w P., w tym materiałami audio-video, jak również przeprowadził własne, aktualne ustalenia na podstawie wywiadu i badań pracownika przeprowadzonych w dniu 23 listopada 2022 r. To właśnie w wyniku zapoznania się z tymi materiałami oraz po przeprowadzeniu wywiadu i własnych badań skarżącego, IMP w Ł. wystąpił o uzupełnienie informacji w zakresie wykonywania pracy i narażenia zawodowego.
Po drugie, na podstawie takich uzupełnionych materiałów IMP w Ł. , w tym opierając się na uzupełnionej ocenie narażenia zawodowego, przyjął, że przez większą część zmiany zainteresowany wykonywał czynności w pozycji wymuszonej, z kończynami uniesionymi do poziomu barków lub powyżej. Uwzględnił przy tym wysokość, na jakiej znajdowały się usterki w samochodach (ok. 170 cm), podest roboczy o wysokości ok. 10 cm, jak i wzrost pracownika (172 cm). W takich warunkach IMP stwierdził, że "wydaje się zasadne przyjęcie, że pracował z rękami uniesionymi do góry". Nie było to stwierdzenie nieuprawnione, skoro odnosiło się do warunków wykonywana pracy wynikających z uzupełnionej oceny narażenia zawodowego. Odnosząc to z kolei do stopnia zaawansowania zmian chorobowych w zakresie obydwu stawów barkowych (czynności w pracy wykonywane były oburącz, "wgnioty" usytuowane były z lewej i prawej strony pojazdu), IMP stwierdził, że "można z wysokim prawdopodobieństwem wnioskować o zawodowej etiologii rozpoznanego u pracownika przewlekłego okołostawowego zapalenia barku" wymienianego pod poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych. Jednostka orzecznicza wnioski takie wyciągnęła na podstawie analizy narażenia zawodowego oraz dostępnej dokumentacji medycznej.
Po trzecie, zdaniem Sądu treść orzeczenia lekarskiego z dnia 22 lutego 2023 r. wskazuje na to, że IMP w Ł. rozważył wszechstronnie wszystkie istotne kwestie. W świetle tego orzeczenia brak jest podstaw do przyjęcia, że lekarska jednostka orzecznicza II stopnia nie wzięła pod uwagę wcześniejszego stanu zdrowia pracownika, począwszy od 2014 r. Wręcz przeciwnie, w orzeczeniu tym wskazano na to, kiedy i jakie schorzenia zdiagnozowano u zainteresowanego oraz na podstawie jakich badań to nastąpiło, w tym również wymieniono kartę leczenia szpitalnego w dniach 13-16 sierpnia 2018 r. Brak jakichkolwiek przesłanek do uznania, że IMP nie uwzględnił epikryzy leczenia szpitalnego 16 sierpnia 2018 r., jak i charakteru stwierdzonych u pracownika urazów i związku zgłaszanych przez niego dolegliwości ze środowiskiem wykonywania pracy. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania ustaleń poczynionych przez organy inspekcji sanitarnej co do niewyjaśnienia wpływu wcześniejszych urazów na ocenę etiologii rozpoznanego u pracownika schorzenia.
Po czwarte, stwierdzone rozbieżności pomiędzy ustalonym przez lekarską jednostkę orzeczniczą I stopnia stanem faktycznym a przyjętym przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, jak i pomiędzy wnioskami końcowymi tych jednostek orzeczniczych co do etiologii stwierdzonych u pracownika schorzeń zostały należycie wyjaśnione w toku postępowania administracyjnego. Świadczą o tym pisma z dnia 6 czerwca i 19 lipca 2023 r. skierowane przez organ II instancji do WCMP w P. oraz odpowiedź tej jednostki orzeczniczej z dnia 24 lipca 2023 r.
Sąd zgadza się z organem odwoławczym, że stanowisko wyrażone w piśmie WCMP z dnia 24 lipca 2023 r. ma charakter opinii uzupełniającej. Lekarska jednostka orzecznicza I stopnia wyjaśniała, że rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez WCMP w P. oraz IMP w Ł. wynikają z innej oceny narażenia zawodowego, sporządzonej przez PPIS w P. po weryfikacji przeprowadzonej na wniosek IMP w Ł. . Orzeczenie WCMP w P. zasadzało się na odmiennej ocenie przebiegu schorzenia stwierdzonego u pracownika i rodzaju narażenia zawodowego. Finalnie WCMP stwierdziło, że całość dokumentacji, jaką dysponuje Inspektor wojewódzki, w tym orzeczenie lekarskie wydane po wniesieniu odwołania przez A. B., pozwala na wydanie decyzji bez kolejnej, dodatkowej konsultacji IMP, zwłaszcza że zainteresowany był już badany w IMP w trybie odwoławczym.
WCMP w P. jednoznacznie stwierdziło, że orzeczenie lekarskie wydane przez IMP w Ł. w wyniku ponownego badania jest ostateczne – na co też zasadnie zwrócił uwagę organ II instancji – a dokumenty, którymi dysponuje organ sanitarny, pozwalają na wydanie decyzji bez konieczności konsultacji z lekarską jednostką orzeczniczą II stopnia. Co istotne, WCMP w P. w podsumowaniu stwierdziło, że nie znajduje po ponownej konsultacji w IMP w Ł. przesłanek do wydawania kolejnych opinii.
Zdaniem Sądu, takie stanowisko WCMP w P. zamykało kwestię oceny zawodowej etiologii schorzeń zdiagnozowanych u pracownika. W tak kształtującej się sytuacji nie było potrzeby ponownego zwrócenia się przez organ II instancji do IMP w Ł. , czy też przesłania dokumentacji bezpośrednio przez WCMP do IMP.
Zarzut pominięcia faktu przyczynienia się pracownika do powstania schorzenia poprzez doznane urazy o nieustalonej przez organy etiologii oraz niezwrócenia się przez organ odwoławczy do lekarskiej jednostki orzeczniczej II stopnia był niesłuszny. Jak już to zostało omówione, po stronie organu sanitarnego brak jest kompetencji do kwestionowania w zakresie medycznym stwierdzeń wynikających z orzeczenia lekarskiego. Lekarska jednostka orzecznicza II stopnia, dysponując odpowiednią dokumentacją medyczną z okresu 2014-2022 r., uznała wysokie prawdopodobieństwo zawodowej etiologii, tj. wywołanej sposobem wykonywania pracy, rozpoznanej choroby układu ruchu pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, wymienionej pod poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych. W konsekwencji, w wyniku poczynionych ustaleń i wyjaśnień, uznać należy stanowisko organu II instancji, że analiza narażenia zawodowego przeprowadzona pod kątem obciążenia stawów barkowych skutkowała rozwojem przewlekłego zapalenia okołostawowego barku o etiologii zawodowej. W takich warunkach późniejsza odpowiedź lekarskiej jednostki orzeczniczej I stopnia na wystąpienie organu sanitarnego (odwoławczego) zasadnie została przez ten organ odczytana jako odstąpienie od pierwotnego stanowiska o nierozpoznaniu choroby zawodowej, wobec czego organ sanitarny uznał niecelowość przekazywania akt sprawy lekarskiej jednostce orzeczniczej II stopnia (jakkolwiek istotnie - prośbę taką wyraził w skierowanych do WCMP pismach z dnia 6 czerwca i 19 lipca 2023 r.).
Ponadto należy jeszcze raz podkreślić, że z art. 235(1) Kodeksu pracy wynika, że dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi a warunkami, w jakich pracownik lub były pracownik świadczył pracę, ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem.
Przedmiotem ustaleń w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym nie jest określanie ewentualnego stopnia przyczynienia się przez pracownika do wystąpienia stwierdzonych u niego schorzeń ani tym bardziej weryfikowanie wcześniej wydanych pracownikowi zaświadczeń o zdolności do pracy. Istotne natomiast jest ustalenie zachodzenia związku (na zasadzie wysokiego prawdopodobieństwa) pomiędzy warunkami wykonywanej pracy (w narażeniu zawodowym) a stwierdzonym schorzeniem, które ujęte jest w wykazie chorób zawodowych – co też finalnie miało miejsce w niniejszej sprawie. Takie bowiem ustalenie, oparte na prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym, miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie i uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełniają wszystkie wymogi, o których stanowi art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organ II instancji w wystarczający sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, a w szczególności odniósł się do istoty sprawy, jak również do zarzutów i wniosków prezentowanych przez skarżącą w toku postępowania (w tym w postępowaniu odwoławczym).
Brak było podstaw do zanegowania oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonanej przez organ odwoławczy. Wszystkie istotne okoliczności sprawy, mające znaczenie prawne dla jej końcowego załatwienia, zostały bowiem należycie ustalone, ocenione i rozważone przez organ II instancji. Nie sposób też obciążać organów prowadzących postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej obowiązkiem tak długotrwałego prowadzenia postępowania i dopuszczania coraz nowych argumentów i okoliczności strony niezadowolonej z rozstrzygnięcia, aż uzyskane zostałyby wyniki zgodne z przeświadczeniem takiej strony co do istnienia określonego stanu rzeczy.
Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia) – po ewentualnym uzupełnieniu materiału dowodowego (§ 8 ust. 2). W sprawie zostały poczynione odpowiednie, kompletne ustalenia faktyczne w zakresie wykonywania pracy w warunkach narażenia zawodowego oraz podstawy do stwierdzenia u zainteresowanego choroby zawodowej. W takich warunkach organy inspekcji sanitarnej były związane uzyskanym orzeczeniem (orzeczeniem jednostki II stopnia i opinią uzupełniającą jednostki I stopnia) jednostki medycyny pracy. Przedmiotowe opinie jednostek orzeczniczych medycyny pracy stanowiły dostateczną podstawę do wydania przez organ inspekcji sanitarnej decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.
W przekonaniu Sądu, w takich warunkach niesłusznie autor skargi zarzuca organom inspekcji sanitarnej uchybienia proceduralne, skoro w ramach przyznanych im uprawnień podjęły wymagane działania i przeprowadziły czynności dowodowe niezbędne do dokonania ustaleń w sprawie.
Warto przy tym jeszcze raz zaznaczyć, że z finalnych stanowisk uprawnionych jednostek diagnostyczno-orzeczniczych I i II stopnia należało wyprowadzić wniosek o rozpoznaniu u skarżącego schorzenia, które stanowiło chorobę zawodową. Takiej oceny nie mogły podważyć zarzuty i wnioski formułowane przez skarżącą w czasie postępowania administracyjnego i sądowego. W sytuacji, w której organ inspekcji sanitarnej zasadnie uznał wiarygodność i moc dowodową orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej, orzeczenie to było wiążące dla organu inspekcji sanitarnej i musiało prowadzić do stwierdzenia choroby zawodowej.
Nawet dopuszczając wniosek, że początkowo jednoznaczna ocena materiału dowodowego mogła była utrudniona ze względu na wydanie przez lekarskie jednostki orzecznicze obydwu instancji różnych orzeczeń co do rozpoznania u zainteresowanego choroby zawodowej, to z całą pewnością dodatkowe czynności wyjaśniające, przeprowadzone przez organ II instancji, sprawiły, że na końcowym etapie procedowania organ odwoławczy dysponował w niezbędnym zakresie kompletnym materiałem dowodowym, pozwalającym na wydanie ostatecznej decyzji w sprawie. Te same okoliczności najpierw stanowiły podstawę orzeczenia jednostek medycyny pracy co do rozpoznania u pracownika choroby zawodowej, a następnie rozstrzygnięcia przez organ sanitarny w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Natomiast to, że organ II instancji przy rozstrzyganiu sprawy doszedł do odmiennych wniosków niż oczekiwała strona skarżąca nie oznacza jeszcze, że przeprowadził wadliwie postępowanie i dokonał niewłaściwego załatwienia sprawy administracyjnej w toku instancyjnym.
W takiej sytuacji również zarzut naruszenia art. 235(1) Kodeksu pracy w zw. z art. 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych okazał się niesłuszny.
Podsumowując, Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i niewątpliwych ustaleniach faktycznych. Organ sanitarny mógł oprzeć się w swoich ustaleniach co do stwierdzenia choroby zawodowej na uzyskanych stanowiskach lekarskich jednostek orzeczniczych obydwu stopni. Skoro zaś materiał dowodowy został należycie zebrany i oceniony pod kątem wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, to zaskarżona decyzja nie mogła podlegać skutecznemu zakwestionowaniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego.
Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że rozstrzygnięcia organów inspekcji sanitarnej odpowiadają prawu.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Na koniec, odnosząc się do wyrażonego w piśmie pełnomocnika uczestnika postępowania z dnia 6 grudnia 2023 r. wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, Sąd wyjaśnia, że wniosek ten jest bezzasadny.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania. Nie jest możliwe zasądzenie kosztów postępowania na rzecz innych poza skarżącym stron tego postępowania, w tym jego uczestników. Uczestnikom postępowania nie przysługuje zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego bez względu na jego wynik (patrz np. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 1402/09 i powołane tam stanowisko doktryny - orzeczenie dostępne jw.).