IV SA/Po 686/25

IV SA/Po 686/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-11-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody z dnia 27 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją z 5 lutego 2025 r. znak: [...] Prezydent Miasta [...] stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z 22 kwietnia 2022 r. nr [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej E. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę obiektu handlowo-usługowego wraz z parkingiem i dwoma wiatami na wózki, dwoma pylonami reklamowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą na terenie położonym w [...] przy ul. [...] (dz. nr [...], [...] - obręb [...]), przeniesionej na nowego inwestora K. Sp. z o.o. Sp.j. oraz orzekł o nieuchyleniu ww. decyzji z uwagi na fakt, że na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Decyzją z dnia 27 maja 2025 r. nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania K. S. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 5 lutego 2025 r.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie wszczęto na skutek wniosku K. S. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę, wydaną przez Prezydenta Miasta [...] z 22 kwietnia 2022 r. nr [...]. We wniosku powołano się na przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Decyzją Prezydenta Miasta [...] z 22 kwietnia 2022 r. zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono E. Sp. z o.o.. pozwolenia na budowę obiektu handlowo-usługowego wraz z parkingiem i dwoma wiatami na wózki, dwoma pylonami reklamowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą. Stronami postępowania, zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, byli: inwestor tj. E. Sp. z o.o. oraz H. S. i H. S. (właściciele działek inwestycyjnych).
Decyzją z 30 sierpnia 2022 r., znak: [...], sprostowaną postanowieniem z 22 listopada 2023 r., znak: [...], Prezydent Miasta [...] przeniósł decyzję o pozwoleniu na budowę na nowego inwestora tj. K. Sp. z o.o. Sp.j.
W dniu 26 kwietnia 2023 r. Prezydent Miasta [...] wydał na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania.
W sprawie wydano kilka decyzji, które były uchylane przez Wojewodę.
W ocenie organu odwoławczego Prezydent Miasta [...] w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie po decyzji kasacyjnej Wojewody z 16 września 2024 r.
Organ II instancji wskazał, że już w decyzji z 8 września 2023 r, Wojewoda przesądził, że wnioskodawcy przysługuje przymiot strony. Zwrócono uwagę, na treść § 7 planu miejscowego, zawierającego ustalenia dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 2UC, z przeznaczeniem podstawowym pod działalność usługową z możliwością budowy obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży tylko i wyłącznie poniżej 2 000 m˛. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że działki inwestycyjne nr [...] i [...] oraz działki wskazane we wniosku o wznowienie postępowania - nr [...], [...] i [...], których właścicielem i współwłaścicielem jest wnioskodawca, stanowią ww. teren oznaczony symbolem 2UC (obejmuje on jeszcze działkę nr [...]). W § 7 ust. 7 planu miejscowego ustalono obowiązek sporządzenia projektu zagospodarowania terenu dla całego terenu oznaczonego symbolem 2UC przy wystąpieniu o pozwolenie na budowę dla pierwszego obiektu lub zespołu obiektów przewidzianych do realizacji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dokumentacji projektowej, zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę, znajduje się projekt zagospodarowania dla terenu 2UC. Uwidoczniono na nim budynek zlokalizowany na działce nr [...], który istniał już w momencie opracowania planu miejscowego (co potwierdza część rysunkowa tego planu). Na ww. projekcie zamieszczono zestawienie powierzchni dla całego terenu 2UC (powierzchnię zabudowy, powierzchnię biologicznie czynną, powierzchnię utwardzoną, liczbę miejsc postojowych). Skoro dla oceny zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego konieczne było opracowanie projektu zagospodarowania dla całego terenu 2UC, to należało uznać, że właściciele pozostałych działek, znajdujących się na tym terenie, winni zostać powiadomieni o zamierzeniu budowlanym mogącym mieć wpływ na ich prawa w zakresie możliwości zabudowy (zagospodarowania) własnych nieruchomości. Interes prawny wnioskodawcy (jako właściciela działek nr [...], [...], [...]) należy zatem wywieźć z cytowanych ustaleń planu miejscowego.
Wobec powyższego nieuzasadniony jest zdaniem Wojewody zarzut odwołania dotyczący nieprzedłożenia projektu zagospodarowania dla całego terenu oznaczonego symbolem 2UC przy wystąpieniu o pozwolenie na budowę dla pierwszego obiektu lub zespołu obiektów przewidzianych do realizacji.
Organ I instancji zastosował się do uwag zawartych w decyzji kasacyjnej z 16 września 2024 r., dotyczących m.in. konieczności uwzględnienia art. 35 Prawa budowlanego przy ponownej ocenie możliwości realizacji inwestycji. Zauważono, że postanowieniem z 17 października 2024 r., organ I instancji nałożył na nowego inwestora obowiązek przedłożenia dodatkowej dokumentacji, w tym obrazującej metodę wyliczenia powierzchni sprzedaży w obiekcie (z zaznaczeniem, że opracowanie winno zostać sporządzone przez osobę posiadającą uprawnienia w specjalności architektonicznej) oraz analizy akustycznej uwzględniającej sumę wszystkich urządzeń emitujących hałas do środowiska z uwzględnieniem sąsiedniej zabudowy (sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia).
Przy piśmie z 21 listopada 2024 r. projektant inwestycji - mgr inż. M. Ś. (posiadający uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej) przedłożył dodatkową dokumentację w sprawie, w tym "Analizę akustyczną emisji hałasu dla środowiska z terenu projektowanego obiektu handlowo- usługowego przy ul. [...] w [...]" z marca 2022 r., sporządzoną przez A. Sp. z o.o. Wskazana "Analiza" znajduje się w dokumentacji projektowej, zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę. W "Analizie" odwołano się do szeregu aktów prawnych i w podsumowaniu stwierdzono, że "Przeprowadzone obliczenia pokazały, że inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla warunków akustycznych w porze dziennej i nocnej na przyległych terenach chronionych. Nie stwierdzono przekroczeń wartości dopuszczalnych zarówno w porze dnia jak i w porze nocy."
Ponadto, w wykonaniu postanowienia z 17 października 2024 r. zostały przedłożone "Sprawozdania z badań", sporządzone przez A. Sp. z o.o.:
- z 2 sierpnia 2024 r. "Pomiar hałasu pochodzącego od supermarketu [...] zlokalizowanego przy ul. [...] w [...]. Punkt pomiarowy PI zlokalizowany przy ul. [...]", w którym "W wyniku badań stwierdzono zgodność z wymaganiami w porze dziennej oraz niezgodność z wymaganiami w porze nocnej."
- dwa z 15 listopada 2024 r. "Pomiar hałasu pochodzącego od supermarketu [...] przy ul. [...] w [...]. Punkt pomiarowy PI zlokalizowany przy ul. [...]", w których "W wyniku badań stwierdzono zgodność z wymaganiami w porze nocnej."
Wnioskodawca przedłożył "Ekspertyzy" sporządzone przez G. Sp. z o.o. z 17 stycznia 2024 r. oraz z 9 grudnia 2024 r.; w których wskazano na przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu z terenu obiektu oraz podważono sposób przeprowadzenia badań hałasu w kontekście przedłożonej przez inwestora dokumentacji.
Wojewoda podkreślił, że skoro zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę dokumentacja projektowa zakładała konieczność spełnienia przez inwestycję norm określających dopuszczalny poziomu hałasu w środowisku, to inwestor był zobowiązany zrealizować zamierzenie zgodnie z udzielonym pozwoleniem. Kwestia przekroczenia tych norm, a tym samym odstąpienia od warunków udzielonego pozwolenia na budowę na etapie realizacji i użytkowania obiektu budowlanego może zostać poddana kontroli jedynie przez organ nadzoru budowlanego.
W "Ekspertyzie" z 9 grudnia 2024 r. wskazano, że "Analiza przedstawionych sprawozdań, a zwłaszcza zawartych w nich zapisów nasuwa wiele wątpliwości w zakresie wykonania tych pomiarów i przydatności uzyskanych wyników do oceny oddziaływania źródeł hałasu na terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (tereny chronione akustycznie)." Organ zauważył, że nieruchomości stanowiące własność wnioskodawcy nie zostały w planie miejscowym przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących powierzchni sprzedaży organ odwoławczy wyjaśnił, że w § 7 planu miejscowego ustalono przeznaczenie podstawowe terenu pod działalność usługową z możliwością budowy obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży tylko i wyłącznie poniżej 2000 m˛. Z zatwierdzonej dokumentacji projektowanej wynika, że powierzchnia sprzedaży w rozpatrywanym obiekcie miała wynosić 1969 m˛ (co wynika z rysunku - rzut parteru oraz informacji zawartej w projekcie zagospodarowania terenu, str. 18).
Przy piśmie z 21 listopada 2024 r. projektant mgr inż. M. Ś. ponownie przedłożył sporządzony przez siebie rysunek z rzutem parteru z zatwierdzonego projektu (z uszczegółowionymi danymi dotyczącymi pomieszczeń) oraz rysunek z rzutem parteru z dokumentacji podwykonawczej, gdzie powierzchnię sprzedaży zaktualizowano do wielkości 1922,37 m˛. Z dokumentów wynika, że ustalona w planie miejscowym powierzchnia sprzedaży została zachowana. W dokumentacji projektowej zaznaczono, że powierzchnia sprzedaży została wyliczona w oparciu o art. 2 pkt 19 u.p.z.p., gdzie wyjaśniono, że przez powierzchnię sprzedaży należy rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno- użytkową, przeznaczonego do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.).
Wojewoda zaznaczył, że również przekroczenie zatwierdzonych parametrów w zakresie powierzchni sprzedaży na etapie realizacji i użytkowania obiektu budowlanego nie podlega kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej. Dotyczy to także kwestii wykorzystywania ciągów komunikacyjnych, czy też strefy wejścia do obiektu dla celów sprzedaży. Zastrzeżenia w tej sprawie winny być kierowane do organu nadzoru budowlanego.
Podsumowując zdaniem Wojewody, wnioskodawca winien zostać uznany za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Jednocześnie ponowna, w ramach wznowionego postępowania, analiza materiału dowodowego, dokonana również w oparciu o art. 35 Prawa budowlanego, nie potwierdza, aby istniały przesłanki do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę i wydania nowej decyzji w zmienionym kształcie albo do odmownego załatwienia wniosku inwestora.
Zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W myśl art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Sądu K. S. wnosząc o jej uchylenie w całości. Wniesiono też o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów na okoliczność emisji hałasu przez sporny obiekt budowlany, w tym w szczególności: "Analizy akustycznej emisji hałasu do środowiska z terenu projektowanego obiektu handlowo-usługowego przy ul. [...] w [...]" z marca 2022 r. sporządzonej przez A. Sp. z o.o., "Sprawozdań z badań" sporządzonych przez A. Sp. z o.o., "Pomiaru hałasu pochodzącego od supermarketu [...] przy ul. [...] w [...]" z dnia 2 sierpnia 2024 r. oraz dwóch takich "Pomiarów (...) z dnia 15 listopada 2024 r.", "Ekspertyzy" G. Sp. z o.o. z dnia 17 stycznia 2024 r. i z dna 9 grudnia 2024 r. Organ II instancji - pomimo trafnego wywodu zawartego w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia 16 września 2024 r. - ostatecznie skarżoną decyzją zignorował istotne rozbieżności w zgromadzonym materiale dowodowym odnoszącym się do kwestii ustalenia emisji hałasu przez obiekt budowlany mający powstać na podstawie kwestionowanej przez Skarżącego decyzji, tymczasem wnioski zawarte w analizach A. Sp. z o.o. - stanowiące wg Organu II instancji wiarygodną podstawę rozstrzygnięcia - są oparte na niesprawdzonych i nierzetelnych założeniach, a przeprowadzone przez A. Sp. z o.o. badania zostały wykonane niezgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną;
2. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie skarżonej decyzji w sytuacji, gdy utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 5 lutego 2025 r. narusza uzasadniony interes Skarżącego przy udzielaniu pozwolenia na budowę, a to z uwagi na treść § 19 ust. 1 lit. C rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 140 i 144 k.c. w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w okolicznościach faktycznych przywołanych w uzasadnieniu zarzutu;
3. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 5 lutego 2025 r., podczas gdy w/w decyzją ponownie rozpoznając sprawę zaniechano wzięcia pod uwagę okoliczności i ocen prawnych organu odwoławczego w przedmiocie stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania zawartych w uzasadnieniu decyzji Organu II instancji z dnia 16 września 2024 r
4. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z § 7 Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 19 maja 2005 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedla [...]" w zakresie, w jakim plan miejscowy określa warunek dotyczący dopuszczalnej powierzchni sprzedaży w spornym obiekcie, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów na okoliczność powierzchni sprzedaży na terenie spornej inwestycji, gdyż powołana przez Organ II instancji w ślad za Organem I instancji plansza sporządzona przez uprawnionego geodetę E. D. nie sanuje tej niezgodności. W konsekwencji ocena Organu, że sporny obiekt budowlany spełnia wymagania planu miejscowego jest nieuprawniona i nie daje podstaw do zastosowania art. 35 ust. 4 PrBud przy wydawaniu skarżonej decyzji, więc nie ma więc również podstaw do zastosowania art. 146 § 2 k.p.a.
5. naruszenie art. 35 ust. pkt 1 lit. a PrBud w zw. z § 7 Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 19 maja 2005 r. poprzez zaniechanie przedłożenia planu zagospodarowania dla całej jednostki planistycznej 2UC, co miało wpływ na wynik postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Wojewody z 27 maja 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 5 lutego 2025 r. którą, stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z 22 kwietnia 2022 r. nr [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej E. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę obiektu handlowo-usługowego wraz z parkingiem i dwoma wiatami na wózki, dwoma pylonami reklamowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą na terenie położonym w [...] przy ul. [...] (dz. nr [...], [...] - obręb [...]), oraz orzeczono o nieuchyleniu ww. decyzji z uwagi na fakt, że na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 151 § 2 k.p.a. , zgodnie z którym w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Należy wskazać, że dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania ograniczona jest przesłanką pozytywną, tj. zaistnieniem podstawy wznowienia i dwiema przesłankami negatywnymi określonymi w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. Po wznowieniu postępowania organ musi nie tylko zbadać, czy istniała podstawa wznowienia, ale także, czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 k.p.a.
Z art. 146 § 2 k.p.a. wynika, że decyzji nie uchyla się w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Brak udziału strony w postępowaniu stanowi przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednakże wznowienie z tej przyczyny następuje niezależnie od tego, czy brak udziału strony wywarł wpływ na treść decyzji, czy też nie. W konsekwencji, stwierdzenie przez organ zaistnienia powyższej przesłanki wznowieniowej nie oznacza automatycznie, że decyzja wydana w wyniku wznowienia będzie uchylona.
Może to zatem nastąpić dopiero po przeprowadzeniu postępowania co do podstaw wznowienia – por. wyrok NSA z 25.09.2024 r., III OSK 4050/21, LEX nr 3761845: "Wydanie decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania co do podstaw wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tylko rozstrzygnięcie istoty sprawy pozwala na pełne stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, otwierając drogę do wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie.
Przedstawiona wykładnia systemowa przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że zadaniem organu administracji, który wznowił postępowanie administracyjne jest dokładne zbadanie kwestii materialnoprawnych, ponieważ niezbędne jest rozstrzygnięcie, jaka decyzja mogłaby zapaść w wyniku przeprowadzonego wznowionego postępowania.
Postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy w rozpoznawanej sprawie dotyczy pozwolenie na budowę. Wobec tego we wznowionym postępowaniu wprost znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane.
W ocenie Sądu organ we wznowionym postępowaniu prawidłowo uznał wnioskodawcę za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Jednocześnie w ramach wznowionego postępowania, dokonał analizy materiału dowodowego, również w oparciu o art. 35 Prawa budowlanego.
Organy prawidłowo uznały, iż opracowanie projektowe spełnia wymogi określone w art. 35 ustawy Prawo budowlane. Stwierdzono zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
- ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonymi uchwałą nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia 19 maja 2005 roku w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedla [...]",
- wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
- zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi,
Zbadano również kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, dołączenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
- oświadczenie, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 10,
- posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego.
Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z treścią w art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.
Organ I instancji zastosował się wbrew twierdzeniom skarżącego do uwag zawartych w decyzji kasacyjnej z 16 września 2024 r. Organ I instancji postanowieniem z 17 października 2024 r., nałożył na nowego inwestora obowiązek przedłożenia dodatkowej dokumentacji, w tym obrazującej metodę wyliczenia powierzchni sprzedaży w obiekcie (z zaznaczeniem, że opracowanie winno zostać sporządzone przez osobę posiadającą uprawnienia w specjalności architektonicznej) oraz analizy akustycznej uwzględniającej sumę wszystkich urządzeń emitujących hałas do środowiska z uwzględnieniem sąsiedniej zabudowy (sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia).
W tym miejscu wyjaśnić należy że w § 7 planu miejscowego ustalono przeznaczenie podstawowe terenu pod działalność usługową z możliwością budowy obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży tylko i wyłącznie poniżej 2000 m˛. Z zatwierdzonej dokumentacji projektowanej wynika, że powierzchnia sprzedaży w rozpatrywanym obiekcie miała wynosić 1969 m˛ (co wynika z rysunku - rzut parteru oraz informacji zawartej w projekcie zagospodarowania terenu, str. 18). Przy piśmie z 21 listopada 2024 r. projektant ponownie przedłożył sporządzony przez siebie rysunek z rzutem parteru z zatwierdzonego projektu (z uszczegółowionymi danymi dotyczącymi pomieszczeń) oraz rysunek z rzutem parteru z dokumentacji podwykonawczej, gdzie powierzchnię sprzedaży zaktualizowano do wielkości 1922,37 m˛. Z dokumentów wynika, że ustalona w planie miejscowym powierzchnia sprzedaży została zachowana. W dokumentacji projektowej zaznaczono, że powierzchnia sprzedaży została wyliczona w oparciu o art. 2 pkt 19 u.p.z.p. zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie wyjaśniono, że przez powierzchnię sprzedaży należy rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno- użytkową, przeznaczonego do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.).
Ponadto przedłożono dodatkową dokumentację w sprawie, w tym Analizy akustyczne emisji hałasu dla środowiska z terenu projektowanego obiektu handlowo- usługowego przy ul. [...] w [...]".
Organy odniosły się też do Ekspertyzy z 17 stycznia 2024 r. oraz z 9 grudnia 2024 r. przedłożonych przez skarżącego. W ocenie organów analiza przedstawionych sprawozdań, a zwłaszcza zawartych w nich zapisów nasuwa wiele wątpliwości w zakresie wykonania tych pomiarów i przydatności uzyskanych wyników do oceny oddziaływania źródeł hałasu na terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (tereny chronione akustycznie).
Należy też zauważyć, że nieruchomości stanowiące własność wnioskodawcy nie zostały w planie miejscowym przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Ponadto skarżący nie wykazał, aby na skutek zrealizowanej inwestycji nie mógł realizować zabudowy na terenie nieruchomości, stanowiących jego własność, w sposób ustalony w planie miejscowym.
Podkreślenia wymaga, że skoro zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę dokumentacja projektowa zakładała konieczność spełnienia przez inwestycję norm określających dopuszczalny poziomu hałasu w środowisku, to inwestor był zobowiązany zrealizować zamierzenie zgodnie z udzielonym pozwoleniem.
Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 84 ust. 1 pkt 1 oraz art. 84a ust.1 pkt 1 do zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, w tym kontrola zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym lub warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę.
Kwestia przekroczenia jakichkolwiek norm, a tym samym odstąpienie od warunków udzielonego udzielenia pozwolenia na budowę na etapie realizacji i użytkowania obiektu budowlanego może zostać zatem poddana kontroli jedynie przez organ nadzoru budowlanego.
Również przekroczenie zatwierdzonych parametrów w zakresie powierzchni sprzedaży na etapie realizacji i użytkowania obiektu budowlanego nie podlega kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej. Dotyczy to także kwestii wykorzystywania ciągów komunikacyjnych, czy też strefy wejścia do obiektu dla celów sprzedaży. Zastrzeżenia w tej sprawie winny być kierowane do organu nadzoru budowlanego.
Podsumowując przedstawiona analiza przepisów techniczno-budowlanych, ale także przepisów ustawy Prawo budowlane stosowanych w związku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadniają wniosek przyjęty przez organy, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji, a także z decyzji organu odwoławczego wynika, że organ I instancji przeprowadził ponowne postępowanie, dokonał sprawdzenia istotnych dowodów i rozpatrzył sprawę w jej całokształcie zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W związku z tym organy administracji orzekające w sprawie zasadnie stwierdziły, że po przeprowadzeniu wznowionego postępowania w sprawie mogłaby zapaść jedynie decyzja dotychczasowa. Oznacza to więc, że zasadnie został zastosowany przez organy administracji art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a.
Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 k.p.a. zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia.
Tym samym, wobec nie dostrzeżenia przez sąd wskazywanych przez skarżącego naruszeń, zaskarżona decyzja okazała się prawidłowa a skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.