IV SA/PO 65/24

IV SA/Po 65/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Józef Maleszewski
Katarzyna Witkowicz-Grochowska /sprawozdawca/
Monika Świerczak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty opłat rocznych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa W. z dnia 19 stycznia 2023 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej P. S.A. z siedzibą w K. kwotę 13.846 zł (słownie: trzynaście tysięcy osiemset czterdzieści sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 listopada 2023 r. nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Marszałka Województwa W. z dnia 19 stycznia 2023 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia nadpłaty opłat rocznych ustalonych na rzecz P. S. A. w K. w łącznej wartości [...] zł.
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Starosta K. decyzją z dnia 10 marca 2005 roku, nr [...] zmienioną decyzjami z dnia 28 stycznia 2010 roku, nr [...]; z dnia 06 lipca 2016 roku, nr [...] i z dnia 28 grudnia 2016 roku, nr [...] zezwolił na wyłączenie czasowe z produkcji rolnej użytków rolnych położonych w L., gmina S. przeznaczonych pod eksploatację górniczą węgla brunatnego [...] i naliczył opłaty roczne z tytułu użytkowania ww. gruntów rolnych na cele nierolnicze związane z wydobyciem węgla brunatnego. Stałą opłatę roczną należało uiszczać co roku do czasu zakończenia rekultywacji gruntów w terminie do 31 października każdego roku.
P. S.A. w K. pismem z dnia 20 września 2022 roku wniosła o stwierdzenie nadpłaty niepodatkowych należności budżetowych w związku z wniesionymi przez spółkę opłatami z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej na cele związane z wydobyciem węgla brunatnego na terenie odkrywki L. w wysokości [...] zł wynikających z ww. decyzji Starosty K. z dnia 10 marca 2005 roku, nr [...] W uzasadnieniu wskazano, że Kopalnia uiszczała opłaty roczne mimo upływu ustawowego, granicznego terminu wykonywania tego obowiązku, bowiem ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych określa maksymalny okres, w którym wnosi się opłaty z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Wskazano, że nadpłata za lata 2017-2021 wynosi [...] zł i wynika z decyzji zmieniającej z dnia 28 stycznia 2010 roku, nr [...] Natomiast nadpłata za lata 2017-2021 w wysokości [...] zł objęta jest decyzją zmieniającą z dnia 06 lipca 2016 roku, nr [...]
Marszałek Województwa W. decyzją z dnia 19 stycznia 2023 r., nr [...], na podstawie art. 12 ust. 1, 22b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2409.), art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 64 ust. 1 pkt 2 lit b, art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 ze zm. ), art. 72 § 1 pkt 1, art. 74a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.) odmówił stwierdzenia nadpłaty opłat rocznych ustalonych na rzecz P. S. A. w K. w łącznej wartości [...] zł.
W uzasadnieniu Marszałek wskazał na decyzje wydane w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej w tej sprawie. Następnie organ argumentował, że Starosta każdą kolejną decyzją zmieniającą sukcesywnie umniejszał stałe opłaty roczne z uwagi na przeprowadzoną rekultywację. Decyzja Starosty K. z dnia 10 marca 2005 roku, nr [...] wraz z decyzjami zmieniającymi zostały wydane po 20-letnim okresie wnoszenia opłat rocznych w stosunku do pierwotnych decyzji wydanych w latach 80-tych. Zdaniem organu decyzje te pozostają w obrocie prawnym, są ostateczne oraz wiążące organ. Organ stanął na stanowisku, że Marszałek Województwa W., jako wierzyciel i organ egzekucyjny opłat z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej nie dysponuje żadnymi instrumentami prawnymi wpływającymi na ocenę prawidłowości prawomocnych orzeczeń wydawanych przez organ pierwszej instancji i nie ma również możliwości zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych Starosty pozostających w obrocie prawnym. Kopalnia mimo upływu 20-letniego okresu czasowego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej ma obowiązek wnoszenia opłat rocznych do czasu zakończenia rekultywacji jak wynika z ostatecznych decyzji Starosty K. . Dopóki decyzje te pozostają w obrocie prawnym to brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty niepodatkowych należności budżetowych obejmujących ww. opłaty roczne. Organ zaznaczył, że marszałek województwa jako wierzyciel i organ egzekucyjny jest uprawniony do egzekwowania wymagalnych zobowiązań z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Natomiast w myśl artykułu 5 i 27 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych właściwym do orzekania w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta, który sprawuje kontrolę i weryfikację obowiązków wynikających z przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych użytkowanych w sposób pozarolniczy. Starosta właściwy miejscowo odpowiada również za prawidłowość uznania i rozliczenie dokonywanych działań związanych z obowiązkiem rekultywacji gruntów rolnych oraz sprawuje kontrolę zgodności wykonywanych działań z dokumentacją w sprawach rekultywacji gruntów rolnych. Organ podkreślał, że marszałek województwa jako wierzyciel i organ egzekucyjny należności z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej związany jest treścią ostatecznych decyzji wydawanych przez starostę i nie może dokonywać zmiany ustaleń w zakresie obowiązków dotyczących zobowiązań z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej np. terminów, wysokości opłat czy okresów do ich wnoszenia. Na dzień dzisiejszy jednostka prowadząca w imieniu wierzyciela obsługę finansowo-księgową dochodów budżetu województwa związanych z wyłączeniem z produkcji gruntów rolnych w księgach rachunkowych nie wykazuje nadpłaty niepodatkowych należności budżetowych za lata 2017 - 2021. W związku z powyższym brak jest zdaniem Marszałka podstaw prawnych do stwierdzenia nadpłaty niepodatkowych należności budżetowych w wysokości [...] zł.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła P. S.A. w K. reprezentowana przez pełnomocnika wnosząc o jej uchylenie w całości oraz ustalenie powstawia nadpłaty zgodnie z wnioskiem albo przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wraz z określeniem wytycznych w zakresie wykładni przepisów prawa.
W uzasadnieniu Odwołująca się wskazała, że decyzja Marszałka Województwa W. opiera się na błędnej wykładni i zastosowaniu obowiązujących przepisów. Założeniem, które posłużyło do uzasadnienia odmowy, jest twierdzenie, że wnioskodawca powinien był wystąpić do Starosty K. o zmianę lub wygaszenie decyzji ustalającej zobowiązania z tytułu opłat rocznych wynikających z wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Zdaniem Odwołującej się spółki żaden przepis prawa nie przewiduje takiego warunku. Ustawodawca nie wprowadził trybu stwierdzenia wygaśnięcia lub zmiany decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, w przypadku w którym następuje rekultywacja gruntów i przestają one być wykorzystywane na cele nierolnicze. Nie ma podstawy do oczekiwania, że decyzja Starosty powinna być zmieniona lub wyeliminowana z obrotu prawnego na zasadach ogólnych, ponieważ obowiązek uiszczania opłaty jest z mocy prawa połączony z nierolniczym użytkowaniem gruntu. Zakończenie takiego użytkowania prowadzi do ustania obowiązku uiszczania opłaty bez konieczności wydawania dalszych aktów administracyjnych.
Zgodnie z definicją opłaty rocznej przyjętą w art. 4 pkt 13 ustawy o ochronie gruntów i leśnych, rozumie się przez to opłatę roczną z tytułu użytkowania na cele nierolnicze lub nieleśne gruntów wyłączonych z produkcji, w wysokości 10% należności, uiszczaną: w razie trwałego wyłączenia - przez lat 10, a w przypadku nietrwałego wyłączenia - przez okres tego wyłączenia, nie dłużej jednak niż przez 20 lat od chwili wyłączenia tych gruntów z produkcji. Spółka podała, że pierwotne decyzje zezwalające na wyłączenie gruntów z produkcji zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (a jedna na podstawie ustawy z 1971 r.), ale nie zmienia to niczego w prawnej ocenie sytuacji. Definicja opłaty rocznej była również przyjęta w poprzedniej regulacji prawnej i wskazywała na 20-letni obowiązek jej uiszczania (art. 4 pkt 7). Oznacza to, że sam ustawodawca ustalił maksymalny okres związania wnioskodawcy tym obowiązkiem, a zmiana decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej nie może być wymagana do stwierdzenia, że po upływie 20 lat od daty wyłączenia, opłaty nie należy już wnosić. Nie można przyjąć, że organy administracji poprzez swoje decyzje (lub ich brak) wpływają na treść norm prawych pozbawiając je skuteczności. Nie jest tak, że maksymalny 20-letni okres uiszczania opłaty może być przedłużony dlatego, że Starosta nie wydał oczekiwanej przez Marszałka decyzji zmieniającej lub stwierdzającej wygaśnięcie decyzji pierwotnej.
Niezależnie od tego spółka wskazała, że skoro Marszałek uznał, że rozpatrzenie wniosku bez zmiany (stwierdzenia wygaśnięcia) decyzji Starosty jest niemożliwe, powinien był zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ mielibyśmy do czynienia z zagadnieniem wstępnym. Nie powinno ulegać wątpliwości organu, że zakończyło się nierolnicze użytkowanie gruntów i opłaty roczne zapłacone po tym czasie powinny być zwrócone. Nastąpiła rekultywacja gruntów, a okoliczność ta została nawet potwierdzona decyzją. Mielibyśmy zatem do czynienia zasadnym wnioskiem, z którym wiąże się konieczność wydania przez Starostę dodatkowej decyzji wynikającej z powyższych okoliczności i poprzedzającej zwrot nadpłaty.
Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 15 listopada 2023 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 12 ust. 1, art. 22b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2409 z późn. zm.), art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 67 ust. 1 z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1634 z późn. zm.), art. 72 § 1 pkt 1, art. 74a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383) utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa W. z dnia 19 stycznia 2023 r., nr [...], odmawiająca stwierdzenia nadpłaty opłat rocznych ustalonych na rzecz P. S. A. w K. w łącznej wartości [...] zł.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że obowiązek uiszczenia należności i opłat rocznych powstaje z mocy prawa, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ wydający zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji określa jedynie wysokość należności zgodnie z art. 12 ust. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nie ma natomiast racji zdaniem organu Odwołująca się, że do zwrotu opłat rocznych wystarczy rezygnacja w całości lub w części z uzyskanego prawa do wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej, na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten bowiem odnosi się wyłącznie do należności, a więc jednorazowej opłaty z tytułu trwałego wyłączenia gruntów z produkcji (art. 4 pkt 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych).
Z powyższego wynika zdaniem SKO, że organ pierwszej instancji ma rację twierdząc, że do stwierdzenia nadpłaty należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym w postaci opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Starosty K. w sprawie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. Marszałek Województwa W. nieprecyzyjnie przy tym wskazuje, że chodzi o "uchylenie lub wygaszenie decyzji ustalających zobowiązania z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej", albowiem w decyzji w sprawie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej nie ustala się opłaty rocznej, a jedynie jej wysokość. Niezależnie od tego dopiero w przypadku utraty bytu prawnego przez decyzję w sprawie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, będzie można określić czy i za jaki okres opłaty roczne zostały nadpłacone.
Końcowo SKO wskazało, że nie ma przy tym racji Odwołująca się spółka, że postępowanie podlegało zawieszeniu do czasu wydania przez Starostę K. odpowiedniej decyzji. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem rozpatrzenia sprawy należy rozumieć rozstrzygnięcie sprawy uwzględniające żądanie strony jak również odmawiające uwzględnienia tego żądania. Z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Brak wydania przez Starostę K. decyzji eliminującej z obrotu prawnego decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i ustalającej wysokość opłat rocznych nie wykluczał wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty tych opłat.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję SKO w P. z 15 listopada 2023 r. wniosła spółka P. SA zaskarżając ją w całości oraz domagając się jej uchylenia, a także poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa W. i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że założeniem, które posłużyło do uzasadnienia odmowy ustalenia nadpłaty jest twierdzenie, że wnioskodawca powinien był wystąpić do Starosty o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ws. zezwolenia na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji i określającej wysokość opłat rocznych. Twierdzenie takie jednak zdaniem spółki nie ma podstawy prawnej i prowadzi do ograniczenia praw Skarżącej oraz zbędnego przedłużenia procedur. W przypadkach, w których okres wyłączenia gruntu rolnego z produkcji się zakończył i doszło do rekultywacji potwierdzonej odrębną decyzją, Marszałek Województwa powinien we własnym zakresie ustalić te okoliczności. Nie ma podstaw zdaniem spółki, by automatycznie, w każdej sprawie żądać uprzedniego podjęcia czynności dotyczących decyzji Starosty, nawet jeżeli w świetle prawa ustanie obowiązku uiszczania opłat jest oczywiste.
Dalej argumentowano, że SKO w uzasadnieniu swojej decyzji popada przy tym w sprzeczność, ponieważ z jednej strony przyznaje skarżącej rację, że obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z mocy prawa, a z drugiej stwierdza, że mimo to do ustalenia nadpłaty konieczna jest utrata bytu prawnego przez decyzję wydaną ws. wyłączenia gruntu z produkcji. Skoro obowiązek zapłaty powstaje z mocy prawa, to również z mocy prawa ustaje. Zdaniem spółki jeżeli w świetle okoliczności sprawy jest oczywiste, że grunt przestał być wyłączony z produkcji w rozumieniu ustawy, to trudno uznawać istnienie obowiązku dalszego uiszczania opłat rocznych. Należy zauważyć, że ustawa ogranicza czas obowiązku uiszczania opłaty rocznej do 20 lat i trudno byłoby wywodzić, że istnienie po tym czasie w obrocie prawnym zezwolenia Starosty jest samoistną podstawą kontynuacji obowiązku uiszczania opłat, zwłaszcza w przypadku zakończenia nierolniczego wykorzystywania gruntów i potwierdzenia tego decyzją stwierdzającą zakończenie rekultywacji.
Dalej wskazano, że inną konsekwencją stanowiska organów jest konieczność powtarzania tych samych ustaleń w odrębnych decyzjach administracyjnych. Decyzją, do której ustawodawca odnosi się wprost, jest stwierdzenie zakończenia rekultywacji (art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Spółka wskazała, że powstaje pytanie o celowość stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ws. zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej (co ma być zdaniem organów warunkowane zakończeniem nierolniczego użytkowania gruntów), skoro ten sam skutek niesie ze sobą stwierdzenie zakończenia rekultywacji. Zakończenie rekultywacji jest równoznaczne z zakończeniem użytkowania gruntu na cele nierolnicze, tj. wyłączenia go z produkcji. Wobec tego, zrozumiały jest brak podstawy prawnej obligującej do wyeliminowania z obrotu decyzji ws. zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji.
Zdaniem P. S.A. wskazane naruszenie prawa materialnego łączy się z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej. Trudno przyjąć, że przeprowadzone postępowanie odpowiada wymogom, w szczególności wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, rozpatrzenia go w sposób należyty pod kątem faktów wymagających udowodnienia i ustalenia prawdy materialnej oraz wydania decyzji odpowiadającej prawu oraz słusznym interesom strony. Jeżeli organ nie sprawdził, czy w sprawie nierolnicze użytkowanie gruntu się zakończyło w całości ani czy zakończenie rekultywacji nastąpiło i zostało potwierdzone decyzją, to nie można powiedzieć, że ustalił spełnienie ustawowych przesłanek warunkujących obowiązek uiszczania opłaty rocznej. Obowiązkiem organu jest w szczególności ustalenie, czy pod stawa uiszczenia opłat rocznej nie stała się w sposób oczywisty nieaktualna. Oczywistość zakończenia nierolniczego użytkowania gruntów oraz upływ 20-letniego okresu płatności i jednoczesne dalsze podbieranie opłat rocznych stałyby w sprzeczności z zasadą praworządności oraz budowania zaufania obywateli do państwa.
W konsekwencji według spółki, brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego skutkuje niekompletnym uzasadnieniem decyzji i naruszeniem art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Braki w uzasadnieniu wynikają nie tylko z pominięcia części faktycznej, ale również niewystarczającego rozbudowania części prawnej uzasadnienia. Skarżąca przedstawiła bowiem obszerny wywód na potwierdzenie zasadności złożonego wniosku, natomiast organ pominął zdecydowaną większość jej argumentów, ograniczając się do arbitralnego stwierdzenia, że Marszałek Województwa miał rację i wymagane było uprzednie podjęcie czynności wobec decyzji Starosty ws. zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji.
Następnie spółka argumentowała, że żaden przepis prawa nie przewiduje warunku wyeliminowania z obrotu decyzji ws. zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji, jako koniecznego dla ustalenia, że obowiązek uiszczania opłaty ustaje. W braku takiego warunku nie można twierdzić, że Marszałek Województwa we własnym zakresie nie może ocenić, że przesłanki wnoszenia opłaty przestały być aktualne i powstała ewentualna nadpłata. Marszałek Województwa, jako organ administracji ma prawo i obowiązek stosowania prawa we własnym zakresie i ustalania odpowiadającego przepisom stanu faktycznego. Nie ma podstawy do oczekiwania, że decyzja Starosty powinna być zmieniona lub wyeliminowana z obrotu prawnego na zasadach ogólnych, ponieważ obowiązek uiszczania opłaty jest z mocy prawa połączony z nierolniczym użytkowaniem gruntu. Zakończenie takiego użytkowania prowadzi do ustania obowiązku uiszczania opłaty bez konieczności wydawania dalszych aktów administracyjnych.
Dalej wskazano na definicję opłaty rocznej, a spółka stanęła na stanowisku, że wykładnia językowa nie może tu budzić wątpliwości, a opłata jest uiszczana "w przypadku nietrwałego wyłączenia - przez okres tego wyłączenia". Czas trwania obowiązku wynika zatem z ustawy. Wykładnia dokonana przez organy wynika z przyjęcia, że opłatę roczną ustala się w decyzji administracyjnej zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji. Nie ma ku temu podstawy prawnej zdaniem spółki. Obowiązująca ustawa stanowi o tym, że włączenie gruntów z produkcji rolnej może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie (art. 11 ust. 1). Podstawy prawne wydania zezwolenia nie obejmują tu ustalenia opłaty rocznej.
Zdaniem spółki trudno przyjąć, żeby zwrot należności odpowiednio do powierzchni gruntów niewyłączonych z produkcji, o czym mowa w art. 12 ust. 2, wymagał zmiany zezwolenia, w którym również organ odnosi się do należności. Zgodnie z powołaną regulacją, zwrot uiszczonej należności następuje w terminie do trzech miesięcy od dnia zgłoszenia rezygnacji. Nie wymaga zatem zmiany decyzji o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji. Nie ma tu zasadniczej różnicy pomiędzy sytuacją, do której odnosi się ten przepis i sytuacją żądania zwrotu nadpłaconych opłat rocznych.
P. S.A. stanęła na stanowisku, że nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że obowiązek uiszczania opłaty rocznej jest nakładany w drodze decyzji, to tym bardziej nie ma podstaw dla tezy, że zwrot nadpłaty jest uwarunkowany wcześniejszą zmianą albo umorzeniem zezwolenia ws. wyłączenia gruntu z produkcji. Na tym tle warto zauważyć, że decyzje, które są przez strony konsumowane określonymi działaniami, jak np. wydawaniem pozwolenia na budowę, nie podlegają stwierdzeniu wygaśnięcia czy zmianie z tej przyczyny, że budowa się zakończyła. Wręcz przeciwnie są one potwierdzeniem jej legalności, podobnie jak omawiane zezwolenie jest potwierdzeniem legalnego wykorzystania gruntów rolnych na inne cele. Decyzja o wyłączeniu z produkcji rolnej nie stała się bezprzedmiotowa i nie ma podstaw do stwierdzenia jej wygaśnięcia.
Końcowo wskazano, że niezależnie od tego, skoro Marszałek uznał, że rozpatrzenie wniosku bez zmiany (stwierdzenia wygaśnięcia) decyzji Starosty jest niemożliwe, powinien był zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ mielibyśmy do czynienia z zagadnieniem wstępnym. Nie powinno ulegać wątpliwości organu, że zakończyło się nierolnicze użytkowanie gruntów i opłaty roczne zapłacone po tym czasie powinny być zwrócone. Nastąpiła rekultywacja gruntów, a okoliczność ta została nawet potwierdzona decyzją. Mielibyśmy zatem do czynienia zasadnym wnioskiem, z którym wiąże się konieczność wydania przez Starostę dodatkowej decyzji wynikającej z powyższych okoliczności i poprzedzającej zwrot nadpłaty. Negatywne rozpatrzenie wniosku o zwrot nadpłaty w obecnej sytuacji, bez zawieszenia postępowania, może wpłynąć zdaniem Skarżącej na przedawnienie uprawnień o ubieganie się o nią (lub jej część). Nie byłoby dopuszczalne w państwie praworządnym, by podmiot prawa stracił należny mii zwrot nadpłaty ze względu na wydanie rozstrzygnięcia nieadekwatnego do powstałego zagadnienia.
W odpowiedzi na skargę SKO w P. wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w treści wydanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, a także inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy oraz rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd uwzględnia wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od twierdzeń podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Skarga okazała się zasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO w P. z dnia 15 listopada 2023 roku, nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa W. z dnia 19 stycznia 2023 roku, nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty opłat rocznych ustalonych na rzecz Skarżącej spółki z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej.
Przyczyną odmowy stwierdzenia nadpłaty opłat rocznych był brak legitymowania się przez Skarżącą spółkę decyzją o wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o zezwoleniu na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej i określającej wysokość opłat rocznych. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego, a także w skardze kwestionowała w ogóle potrzebę uzyskiwania takich decyzji, stojąc na stanowisko, że ziściły się przesłanki wskazane wprost w decyzji wyłączeniowej skutkujące wygaśnięciem obowiązku uiszczenia opłat rocznych (upływ 20 – letniego terminu albo uzyskanie decyzji o uznaniu za zakończoną rekultywację gruntów), stąd nie ma potrzeby przedkładania takiej decyzji. W uzasadnieniu swoich decyzji organy administracji nie wskazały, jaka norma prawna uzależnia konieczność przedłożenia decyzji o wygaśnięciu bądź zmianie decyzji wyłączeniowej, aby Skarżąca nie była obarczona obowiązkiem zapłaty opłat rocznych. Z uzasadnienia organu pierwszej instancji wybrzmienia założenie, że obowiązek zapłaty związany jest z obowiązywaniem decyzji wyłączeniowej. Natomiast organ II instancji nie przedstawił w tym zakresie swojego stanowiska, nie odniósł się do argumentów wskazanych w odwołaniu, a co za tym idzie decyzja drugoinstancyjna narusza art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i już tylko z tego powodu winna być uchylona.
Należy jednak podkreślić przede wszystkim, że stanowisko uzależniające możliwość stwierdzenia nadpłaty opłat rocznych od wydania decyzji wygaszającej (czy też zmieniającej) nie jest trafne.
W sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2409; powoływanej dalej jako "u.o.g.r.l."). Na podstawie art. 11 w zw. z art. 5 ust. 1 u.o.g.r.l. organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta, który wydaje decyzję o wyłączeniu z produkcji rolnej użytków rolnych. Osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji, jest obowiązana uiścić należności i opłaty roczne (art. 12 ust. 1 u.o.g.r.l.). Przyjmuje się, że wysokość należności i opłat rocznych ustala starosta w decyzji o wyłączeniu gruntów rolnych i leśnych, skoro zgodnie z art. 11 ust. 1a u.o.g.r.l. w decyzji określa się obowiązki związane z wyłączeniem, znaczy to, że określa się wszystkie obowiązki związane z wyłączeniem, a jeżeli wszystkie, to także obowiązek uiszczenia należności i opłat rocznych (D. Danecka, W. Radecki (w:) D. Danecka, W. Radecki, Ochrona gruntów rolnych i leśnych. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2021, art. 11). Zgodnie z art. 22b ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.g.r.l. dochody z tytułu opłat rocznych są niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publiczno-prawnym w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1270, z późn. zm., dalej "u.f.p."). Natomiast zgodnie z art. 22b ust. 4 u.o.g.r.l. marszałek województwa jest wierzycielem i organem egzekucyjnym uprawnionym do egzekucji należności za zobowiązania z tytułu dochodów, o których mowa w ust. 1. Z tego względu organ ten – jako wierzyciel - jest właściwy do wydawania decyzji w przedmiocie nadpłaty opłat rocznych i należności, a nie starosta mimo treści art. 5 ust. 1 u.o.g.r.l. (por. postanowienie NSA z 1.09.2010 r., II OSK 1127/10, LEX nr 743245, NSA z 22.06.2023 r., I OW 185/22, LEX nr 3576519). Co więcej, marszałek województwa sprawuje kontrolę stosowania przepisów ustawy (art. 26 ust. 1 u.o.g.r.l.). Z tego względu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na kanwie instytucji z art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. sformułowano pogląd, że organ prowadzący postępowanie w sprawie zwrotu (zatem w przypadku gruntów rolnych marszałek), winien zbadać, czy został zachowany dwuletni termin na wystąpienie z wnioskiem o zwrot uiszczonej należności, jak również czy nastąpiła rezygnacja. NSA podkreślił również, że przepisy prawa materialnego nie uzależniają możliwości prowadzenia postępowania w sprawie zwrotu od wydania ostatecznej i prawomocnej decyzji w przedmiocie wygaśnięcia decyzji udzielającej zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji (por. wyrok NSA z 19.04.2023 r., I OSK 437/22, LEX nr 3574323; z 11.12.2019 r., II OSK 250/18, LEX nr 2799520; z 14.11.2019 r., II OSK 3297/17, LEX nr 2761264).
Te same względy w ocenie Sądu w niniejszej sprawie przemawiają również za przyjęciem, że marszałek jest uprawniony i zobowiązany do rozpoznania w pełni sprawy w przedmiocie żądania ustalenia nadpłaty uiszczonych opłat rocznych, a przepisy prawa nie uzależniają prowadzenia sprawy stwierdzenia nadpłaty należności i opłat rocznych od wydania ostatecznej i prawomocnej decyzji w przedmiocie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów w produkcji rolnej, jako warunku koniecznego dla ustalenia, że obowiązek uiszczenia opłat rocznych ustał.
Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych ustanowiona w art. 16 § 1 k.p.a., zgodnie z którą decyzje, od których nie przysługuje odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a więc decyzje ostateczne, nie mogą być wzruszane dowolnie, lecz tylko w przypadkach i trybie określonym przez k.p.a. Ustanowiona w art. 16 § 1 k.p.a. zasada ochrony trwałości decyzji administracyjnych nie oznacza bezwzględnego zakazu wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje bowiem kilka nadzwyczajnych trybów postępowania umożliwiających bądź to weryfikację (po wyeliminowanie z obrotu prawnego włącznie) decyzji ostatecznej z uwagi na jej wady (kwalifikowane lub nie), bądź też uchylenie lub zmianę decyzji prawidłowej pod względem prawnym. Przepisy wprowadzające dopuszczalność nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznej jednocześnie chronią jednak jej stabilność, przewidując szereg rygorystycznych obwarowań ograniczających zbyt szerokie ich stosowanie, w postaci przesłanek, które bezwzględnie muszą zaistnieć, aby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego bądź zmiana treści decyzji były możliwe. W konsekwencji zastosowanie któregokolwiek z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznej wymaga uprzedniego ustalenia, czy istotnie zaszły przesłanki umożliwiające zastosowanie konkretnej normy.
Przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. zawiera dwie normy prawne nakazujące organowi administracji stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Pierwsza z nich dotyczy przypadku, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, a druga - przypadku, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Nie budzi wątpliwości, że nie ma w okolicznościach tej sprawy przepisu nakazującego wygaszenie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Druga z norm prawnych, którą zawiera przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. również stanowi samodzielną podstawę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest w tym wypadku jej bezprzedmiotowość oraz istnienie interesu społecznego lub interesu strony, który uzasadnia podjęcie przez organ takiego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość decyzji może wynikać albo z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, czy to z powodu zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, albo też rezygnacji strony z uprawnień przyznanych jej tą decyzją.
Z treści decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu, a także z przepisów u.o.g.r.l. wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty rocznej w przypadku nietrwałego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej trwa przez okres tego wyłączenia, nie dłużej jednak niż przez 20 lat od chwili wyłączenia tych gruntów z produkcji (art. 4 pkt 13 u.o.g.r.l.). Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.o.g.r.l. osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji, jest obowiązana uiścić należność i opłaty roczne, a w odniesieniu do gruntów leśnych - także jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. Obowiązek taki powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. Przy czym, przez wyłączenie gruntów z produkcji rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów, co odnosi się do podjęcia czynności faktycznych odpowiadających innemu sposobowi użytkowania gruntu. Warto dodać, że w sprawie wykładni art. 12 ust. 1 u.o.g.r.l. w orzecznictwie sadowoadministracyjnym zarysowały się dwa stanowiska: a. jedno uznające, że przepis ten łączy obowiązek uiszczenia opłaty z datą uostatecznienia się decyzji, przy czym takie rozumienie wywodzone jest z uznania, że datą wyłączenia gruntów z produkcji jest data uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności oraz odwołanie do wynikającej z art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. możliwości żądania zwrotu uiszczonych należności w razie zaniechania faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji, oraz z uznania że art. 12 ust. 13 stanowi lex specialis w stosunku do art. 12 ust. 1 ustawy, b. drugie, zgodnie z którym w świetle art. 11 i 12 u.o.g.r.l. uznać należy, że decyzja ustalająca wysokość opłaty jest decyzją odrębną od decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej i winna być wydana dopiero po dniu faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji (por. wyrok NSA z 5.07.2023 r., I OSK 1255/22, LEX nr 3599698; D. Danecka, W. Radecki (w:) D. Danecka, W. Radecki, Ochrona gruntów rolnych i leśnych. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2021, art. 12).
Należy wskazać, że decyzja wyłączeniowa wywołuje szereg skutków prawnych, nie tylko konieczność uiszczenia opłat rocznych. Przykładowo zgodnie z art. 20 ust. 1 u.o.g.r.l. na osobie powodującej utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów spoczywa obowiązek rekultywacji. W myśl z art. 28 ust. 3 u.o.g.r.l. w razie niezakończenia rekultywacji gruntów zdewastowanych w okresie, o którym mowa w art. 20 ust. 4, stosuje się opłatę roczną podwyższoną o 200% od dnia, w którym rekultywacja gruntów powinna zostać zakończona. Z żadnego przepisu nie wynika jednak, że obowiązek uiszczenia opłat rocznych w przypadku nietrwałego wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej związany jest z samym obowiązywaniem decyzji wyłączeniowej. Przeciwnie, przesłanki nakazujące uiszczanie tej opłaty zostały oparte na treści art. 4 pkt 13 u.o.g.r.l.
Obowiązek uiszczenia opłat rocznych w przypadku upływy 20–letniego terminu określonego w tym przepisie wygasa, co nie oznacza, że sama decyzja wyłączeniowa stała się bezprzedmiotowa. Na stronie spoczywać może bowiem dalej obowiązek rekultywacji czy ewentualnych opłat sankcyjnych z art. 28 ust. 3 u.o.g.r.l. Warto nadmienić, że w przypadku trwałego wyłączenia gruntów rolnych z produkcji okres uiszczania opłaty rocznej z tytułu użytkowania na cele nierolnicze lub nieleśne gruntów wyłączonych z produkcji wynosi 10 lat. Nie oznacza to jednak, że po upływie tego terminu podmiot, na rzecz którego dokonano wyłączenia, nadal jest zobowiązany do uiszczenia opłat rocznych – aż do stwierdzenia jej wygaśnięcia.
Jak już wyżej wskazano Marszałek jako wierzyciel jest zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nadpłaconych opłat rocznych. Oznacza to, że jest właściwy do zbadania przesłanek skutkujących wygaśnięciem obowiązku uiszczenia opłat rocznych, którymi jest upływ czasu albo zakończenie wyłączenia gruntów z produkcji. Pojęcie wyłączenia gruntów z produkcji jest kategorią normatywną, zdefiniowaną w art. 4 pkt 11 u.o.g.r.l., który przez takie wyłączenie nakazuje rozumieć rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Oznacza to, że wyłączenie gruntów z produkcji jest czynnością faktyczną, polegającą na rozpoczęciu innego (niż rolne lub leśne) użytkowania. Zasadą jest, że takie wyłączenie jest legalne, jeżeli została wydana ostateczna decyzja zezwalająca na wyłączenie (por. D. Danecka, W. Radecki [w:] D. Danecka, W. Radecki, Ochrona gruntów rolnych i leśnych. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2021, art. 11, Wyrok NSA z 27.05.2021 r., I OSK 157/21, LEX nr 3192300, wyrok NSA z 5.07.2023 r., I OSK 1255/22, LEX nr 3599698).
W tym miejscu Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie decyzja Starosty K. z 10 marca 2005 r. nr [...] zmieniona decyzjami z dnia 28 stycznia 2010 roku, nr [...]; z dnia 06 lipca 2016 roku, nr [...] i z dnia 28 grudnia 2016 roku, nr [...] ustalająca opłatę roczną z tytułu użytkowania gruntów rolnych i leśnych przewidywała, że stałą opłatę roczną należy uiszczać co roku do czasu zakończenia rekultywacji gruntów. Zgodnie z art. 4 pkt 18 u.o.g.r.l. przez "rekultywację gruntów" rozumie się nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg. Zwieńczeniem procesu rekultywacji danego gruntu powinno być wydanie decyzji o uznaniu rekultywacji gruntów za zakończoną. Przepis art. 22 ust. 1 pkt 4 u.o.g.r.l. stanowi, że decyzje w sprawach rekultywacji i zagospodarowania określają uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną. To podczas tego postępowania kontrolowane jest, czy dany grunt jest jeszcze wyłączony z produkcji rolnej. Przy czym, żaden przepis ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie nakazuje przedkładanie decyzji o zmianie decyzji wyłączeniowej czy też jej wygaśniecie. Marszałek jako wierzyciel sam winien zbadać, czy beneficjent decyzji wyłączeniowej uiścił opłatę roczną, czy też obowiązek jej uiszczenia już wygasł, a mimo to opłata roczna była uiszczana.
Za powyższą wykładnią przemawiają również względy aksjologiczne i systemowe. Opłaty roczne zgodnie z art. 22b ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.o.g.r.l. są niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publiczno-prawnym w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Roczna opłata z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji leśnej nie jest prawem ani też roszczeniem osobistym. Roczna opłata stanowi obowiązkowe świadczenie publicznoprawne, wynikające z decyzji zezwalającej na czasowe wyłączenie gruntów z produkcji (por. wyrok NSA z 24.11.2016 r., II GSK 1104/15, LEX nr 2199123). Oznacza to, że nie ma żadnej dowolności w jej pobieraniu, a w przypadku gdy doszło do jej nadpłaty, Marszalek jako wierzyciel winien ją zwrócić. Należy również zwrócić uwagę na treść art. 12 ust. 4 u.o.g.r.l., zgodnie z którym w razie zbycia gruntów wyłączonych z produkcji, obowiązek uiszczenia opłat rocznych przechodzi na nabywcę – bez konieczności wydania w tym przedmiocie decyzji i bez względu, czy nabywca został poinformowany o obowiązku uiszczania opłat rocznych (por. wyrok NSA z 24.11.2016 r., II GSK 1104/15, LEX nr 2199123, wyrok NSA z 9.04.2013 r., II OSK 2383/11, LEX nr 2165936). W przypadku gdy doszło do zmiany właściciela danego gruntu, marszałek winien egzekwować opłaty roczne od nabywcy gruntu. Uzależnianie zwrotu opłaty od wydania decyzji przez inny organ (starostę), która nie jest wymagana przez żadną normę prawną, jest sprzeczne z założeniem o spójności aksjologicznej prawodawcy. Prowadzi również do nieuzasadnionego opóźnienia w zwrocie opłaty. Skoro przepisy prawa materialnego nie uzależniają możliwości prowadzenia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty od wydania ostatecznej i prawomocnej decyzji w przedmiocie wygaśnięcia decyzji udzielającej zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji, tym samym nie doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (tak wyr. NSA z 19 kwietnia 2023 r., I OSK 437/22, LEX 3574323).
W świetle czytelnej i jasnej treści art. 22b ust. 4 u.o.g.r.l. przepis ten ma zastosowanie do każdej sytuacji, którą reguluje. Warto w tym miejscu również przypomnieć, że na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego marszałek województwa – w odniesieniu do gruntów rolnych – może umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych, jeżeli inwestycja ta służy zaspokojeniu potrzeb lokalnej społeczności oraz jeżeli obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha ani nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną ( art. 12 ust. 16 u.o.g.r.l.).
Nadto, zgodnie z art. 67 ust. 1 u.f.p. w sprawach niepodatkowych należności budżetowych, w zakresie nieuregulowanym ustawą o finansach publicznych, stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, w tym przepisy rozdziału 9 regulującego instytucję nadpłaty. Odpowiednie zastosowanie znajdują zatem przepisy art. 72 § 1 pkt 1 i art. 74a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383). Wprawdzie organy administracji publicznej I i II instancji w podstawie swojego rozstrzygnięcia przywołały powyższe przepisy, jednak nie poczyniły żadnych ustaleń i rozważań w tym zakresie na gruncie niniejszej sprawy. Jakkolwiek, wskazać należy, iż z dyspozycji art. 74a Ordynacji podatkowej wynika jednoznacznie i bezwzględnie, że w przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 Ordynacji podatkowej, czyli w takim jak w niniejszej sprawie, wysokość nadpłaty określa organ podatkowy. Brzmienie przepisu – "wysokość nadpłaty określa organ podatkowy" – nie pozostawia wątpliwości, że jest to ustawowy obowiązek tego organu. Poza wyjątkami wskazanymi w tym przepisie, na organie tym ciąży obowiązek określenia wysokości nadpłaty w każdym innym przypadku, gdy organ stwierdzi że nadpłata miała miejsce. Organ w tym zakresie nie dysponuje swobodą w możliwości określenia wysokości nadpłaty, zatem zobowiązany jest do samodzielnego przeprowadzenia całościowego postępowania w tym zakresie i orzeczenia w drodze decyzji, chyba że przepisy Ordynacji podatkowej stanowią o innej formie orzeczenia (art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej).
Skoro zarówno Marszałek, jak i organ odwoławczy nie zbadali przesłanek związanych z wygaśnięciem obowiązku uiszczenia opłat rocznych, uznając nietrafnie, że konieczne jest legitymowanie się przez Skarżącą decyzją o wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej i leśnej i ustaleniu opłat rocznych, to nie doszło do zbadania istoty sprawy, nie zgromadzono odpowiedniego materiału dowodowego, nie poddano go analizie i nie ustalono stanu faktycznego niezbędnego do rozstrzygnięcia, naruszając art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 lit a i c p.p.s.a. zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, a na podstawie art. 135 p.p.s.a. również decyzja organu I instancji.
Przy ponownym rozpoznania sprawy organy związane powyższym stanowiskiem winny rozpoznać wniosek Skarżącej spółki o stwierdzenie nadpłaty, w szczególności zebrać materiał dowodowy i ustalić stan faktyczny pozwalający na rozstrzygniecie przedmiotowej sprawy, a zatem ustalić, czy Skarżąca spółka uiściła należności z tytułu opłat rocznych, mimo że obowiązek ich uiszczenia już wygasł z uwagi na upływ czasu określonego w decyzji o zezwoleniu na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, zgodnie z art. 4 pkt 13 u.o g.r.l., czy też uwagi na zakończenie stanu wyłączenia z produkcji rolnej. Następnie winny sporządzić uzasadnienie odpowiadające wymogom art. 107 § 3 k.p.a., zawierające nie tylko wyczerpujący stan faktyczny konkretnej sprawy, ale także rozważania prawne, odpowiadając przy tym na zarzuty Skarżącej sformułowane w toku postępowania administracyjnego, realizując zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku.
O kosztach sądowych orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty składa się wpis sądowy od skargi w kwocie 3.029 zł, opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 10.800 zł. Wysokość kosztów wynagrodzenia wynikała z § 2 pkt 7 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).
Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym przez trzech sędziów z uwagi na wniosek organu w tym zakresie złożony w odpowiedzi na skargę, a Skarżąca spółka w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy (art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.).