IV SA/PO 622/24

IV SA/Po 622/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Witkowicz-Grochowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II OSK 473/25 - Wyrok NSA z 2025-07-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w P. na uchwałę Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 25 października 2023 r. nr LX/911/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, gmina Kórnik - etap I 1. oddala skargę w części dotyczącej działki nr ewid. 433/19, obręb Radzewo, gmina Kórnik; 2. w pozostałej części skargę odrzuca.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 listopada 2023 r. Skarżąca spółka N. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako: "Skarżąca", "Spółka") reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr LX/911/2023 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 25 października 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, gmina Kórnik - etap I (dalej jako: "Plan miejscowy", "Plan", "Uchwała") wskazując, że naruszone zostały w sposób istotny zasady sporządzania Planu, gdyż:
I. postanowienia Planu miejscowego naruszają zasadę proporcjonalności i w sposób niewspółmierny do celu ograniczają możliwość zabudowy danego obszaru w zakresie odnoszącym się do części działki numer 433/19, obręb Radzewo, którą w Planie miejscowym oznaczono symbolem "12R", a co oznacza tereny rolne, albowiem:
a) treść planu pomija specyficzny kształt tej działki, która stanowi i stanowić miała drogę dla o działek o numerach 433/1-433/9, obręb Radzewo, a które w części już teraz są przeznaczone i zagospodarowywane pod budownictwo mieszkaniowe, zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Kórnik z 5 sierpnia 2016 r., znak WB- PP.6730.240,2015 oraz w myśl pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę Poznańskiego nr 208/23 z 25 stycznia 2023 r., znak AB.6740.10.494.2022JX, przeniesionego decyzją Starosty Poznańskiego nr 986/23 z 21 kwietnia 2023 r., znak AB.6740.10.80.2023.1, na rzecz Spółki, gdzie cała działka nr 433/19 jest określona jako droga wewnętrzna; reszty osiedla N. , realizowanego przy ulicy Kowalskiej na podstawie ostatecznych i prawomocnych decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Kórnik z 27 maja 2011 r. znak WB.PP.7331-127/1/11, z 26 kwietnia 2011 r., znak WB.PP.7331-129/11, z 6 kwietnia 2011 r., znak WB.PP.7331-128/11, z 25 lutego 2011 r., znak WB.PP.7331-51/11, z 8 marca 2011 r., znak WB.PP.7331-52/11, z 26 kwietnia 2011 r., znak WB.PP.7331-130/11, z 8 marca 2011 r., znak WB.PP.7331- 419/11, tj. stanowiąc równoległą dodatkową drogę dojazdową względem ulicy Kowalskiej do publicznej drogi gminnej zlokalizowanej na ulicy Rzemieślniczej; zgodnie z rysunkiem stanowiącym załącznik graficzny do uchwały nr XL/531/2017 Rady Miasta i Gminy Kórnik z 25 października 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, w rejonie ulicy Kowalskiej, gdzie wszystkie działki przy ulicy Kowalskiej, jak też działki o numerach 433/1-433/9, obręb Kowalskie, są oznaczone kolorem pomarańczowym oznaczającym tereny mieszkaniowe, dla których obsługę komunikacyjną dodatkowo zapewniać miała działka nr 433/19;
b) działka w chwili obecnej w znacznej części jest zagospodarowana jako droga dojazdowa: teren jest utwardzony, zaś w ewidencji gruntów i budynków znajduje się oznaczenie "dr" dla tego terenu, a zatem grunt nie stanowi nawet użytku rolnego w myśl właściwych przepisów w postaci ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990, z późn. zm.);
c) w toku jest od 18 sierpnia 2023 r. postępowanie o nadanie drodze wewnętrznej znajdującej się na działce nr 433/19 nazwy w trybie przepisów art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40, z późn. zm.), gdzie tenże wniosek przesłano do zaopiniowania do Sołtysa Wsi Radzewo;
d) z aktualnych ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik nie wynika jednoznacznie, że na działce nr 433/19 ma być rola, a co za tym idzie, nie ma aktualnie przeciwskazań, aby dopuścić tam lokalizację drogi wewnętrznej;
e) trwa równolegle procedura planistyczna, znak WB1.PP.6722.14.2017, zainicjowana uchwałą nr XL/531/2017 Rady Miasta i Gminy Kórnik z 25 października 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, w rejonie ulicy Kowalskiej (dalej jako: "Uchwała z 2017 r."), a która dla działek o numerach 433/1-433/9, obręb Radzewo jednoznacznie zapowiada ustalenie planistyczne takie jak: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna uzupełniona o funkcję usługową, a działka nr 433/19 przylega do wskazanych działek mając stanowić dla nich układ komunikacyjny;
f) działka nr 433/19 jest zapisana w księdze wieczystej o numerze [...], a w jej dziale III: wpisane jest ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności gruntowej dla każdorazowego właściciela nieruchomości złożonej z działek o numerach 433/4-433/6, obręb Radzewo, zapisanych w księdze wieczystej o numerze [...], polegającej na prawie przejazdu i przechodu (w tym również sprzętem ciężkim) oraz doprowadzenia, konserwacji i eksploatacji mediów (w tym zwłaszcza instalacji i przyłączy prądu elektrycznego, gazu, wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, linii telekomunikacyjnych, linii telewizji kablowej); o wpisane zostanie ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności gruntowej dla każdorazowego właściciela nieruchomości złożonej z działek o numerach 433/1- 433/2, obręb Radzewo, zapisanych obecnie w księdze wieczystej o numerze [...], polegającej na prawie przejazdu i przechodu (w tym również sprzętem ciężkim) oraz doprowadzenia, konserwacji i eksploatacji mediów (w tym zwłaszcza instalacji i przyłączy prądu elektrycznego, gazu, wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, linii telekomunikacyjnych, linii telewizji kablowej); zaś proponowane przeznaczenie pod "tereny rolne" uniemożliwi wykorzystywanie ustanowionych ograniczonych praw rzeczowych;
g) przeznaczenie działki nr 433/19 na tereny rolne (symbol "12R") wygeneruje znaczącą odpowiedzialność odszkodowawczą Gminy Kórnik, stosownie do art. 36 ust. 1 u.p.z.p., gdyż: o spadnie istotnie wartość nieruchomości stanowiących działki 433/1-433/9, obręb Radzewo, z uwagi na rolny charakter nr 433/19, a stosowne roszczenia podniosą właściciele tych nieruchomości, w tym Spółka w zakresie dotyczącym działki 433/1, obręb Radzewo oraz udziałów w działce 433/2, obręb Radzewo; o spadnie istotnie wartość nieruchomości położonych przy ulicy Kowalskiej w Radzewie, z uwagi na rolny charakter działki nr 433/19, a stosowne roszczenia podniosą właściciele tych nieruchomości, w tym Skarżący i pozostałe spółki z grupy N. , tj. w zakresie nieruchomości stanowiących jej własność, albowiem bez alternatywnego dojazdu względem ulicy Kowalskiej do ulicy Rzemieślniczej (taki natomiast był i jest na ten moment przewidywany sposób użytkowania Nieruchomości Drogowej), znacząco ucierpi wartość tych gruntów;
h) osoby posiadające tytuł rzeczowy do nr 433/19 — właściciele bądź służebnicy gruntowi — będą mogli domagać się od Gminy Kórnik odszkodowania, albowiem rolny charakter uniemożliwi korzystanie z gruntu jako droga dojazdowa do terenów innych, aniżeli tereny rolne, a ponadto bezprzedmiotowe staną się ustanowione służebności gruntowe; zaś w interesie Rady Miasta i Gminy Kórnik było to, aby uchwalony Plan Miejscowy nie generował odpowiedzialności odszkodowawczej na gruncie art. 36 u.p.z.p.;
i) przeznaczenie działki nr 433/19 na tereny rolne (symbol 12R) jest nieracjonalne także w kontekście § 17 projektu Planu Miejscowego, gdyż kształt (szerokość około 7 metrów i długość około 1313 metrów) uniemożliwia zagospodarowanie nawet nieruchomości w sposób tam wskazany, tj.: uprawy rolnicze, ogrodnicze, sadownicze i szkółkarstwo, lokalizacja tuneli foliowych, budowli rolniczych, zbiorników wodnych, szklarni, zgodnie z przepisami odrębnymi, skoro kształt tej działki powoduje, że może być ona wyłącznie drogą, a skoro stanowi układ komunikacyjny dla realizowanej właśnie inwestycji budownictwa mieszkaniowego przy ulicy Kowalskiej, gdzie poprzez jeden sięgacz będzie obsługa komunikacyjne dla kilkudziesięciu budynków mieszkalnych, a kilkuset lokali, zaś istnienie alternatywnego dojazdu do ulicy Rzemieślniczej (za pośrednictwem Nieruchomości Drogowej jako dodatkowej drogi), byłoby korzystne dla społeczności lokalnej;
II. uchwalony Plan miejscowy jest niezgodny z art. 14 ust. 3 u.p.z.p., gdyż plan miejscowy, w wyniku, którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego w studium, a analizowany plan dokonuje takiej zmiany dla niektórych gruntów rolnych, chociaż jest on zarazem - co wprost przyznaje się w obwieszczeniu - etapem nr 1;
III. uchwalony Plan miejscowy jest niezgodny z treścią art. 20 ust. 1 u.p.z.p., gdyż plan miejscowy nie może naruszać ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a zarazem aktualnie trwa procedura mające na celu uchwalenie nowego (aktualnego) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy dla m.in. działki nr 433/19, tj. procedura uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik, obejmującego grunty miejscowości Koninko, Szczytniki, Kamionki, Bnin, Czołowo, Konarskie, Radzewo, Czmoniec, Czmoń i Błażejewko oraz części obrębów Żerniki, Gądki, Borowiec, Skrzynki, Kórnik, Biernatki - jezioro i Dziećmierowo na zachód od drogi S11, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko;
IV. uchwalony Plan miejscowy jest niezgodny z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., gdyż:
a. działka numer 111/1, obręb Radzewo w Planie miejscowym jest przeznaczona na tereny rolnicze w całości (symbol 13R), chociaż w południowo-zachodniej części, w aktualnie obowiązującym studium nie jest wskazana nieruchomość oznaczona jako rola, lecz jest przeznaczona pod drogę oraz tereny zainwestowania;
b. działka numer 111/2, obręb Radzewo w Planie miejscowym jest przeznaczona na tereny rolnicze w całości (symbol 13R), chociaż w południowo-zachodniej części, w aktualnie obowiązującym studium nie jest wskazana nieruchomość oznaczona jako rola, lecz jest przeznaczona pod drogę lub tereny postulowane do zainwestowania (na niewielkim fragmencie na wschód od ulicy Rzemieślniczej);
c. działka numer 114/1, obręb Radzewo w Planie miejscowym jest przeznaczona na tereny rolnicze w całości (symbol 13R), chociaż w południowej części, na wschód od działek o numerach 114/42, 114/43, 114/44, w aktualnie obowiązującym studium nie jest wskazana nieruchomość oznaczona jako rola, lecz jest przeznaczona pod tereny zainwestowania (symbol "M" w studium);
d. działka numer 147, obręb Radzewo w Planie miejscowym jest przeznaczona na tereny dróg publicznych do wysokości 148/39 (symbol "4KD-L"), chociaż w aktualnie obowiązującym studium na części tej działki - tj. na wysokości od działek o numerach 148/10 do 148/39 - jest przeznaczenie w studium pod tereny rolnicze;
e. działka numer 192 wraz z działką numer 171 - na wysokości skrzyżowania z działką numer 206 - , obręb Radzewo w Planie miejscowym jest przeznaczona na tereny dróg publicznych (5KD-L) oraz pod tereny rolne (18R), chociaż w aktualnie obowiązującym studium przebieg tej drogi, a co tym idzie wytyczenie terenów predystynowanych pod zagospodarowanie rolne oraz drogowe, jest odmienne; innymi słowy, droga , obręb Radzewo w Planie miejscowym jest wytyczona inaczej, aniżeli wskazuje na to studium;
f. działka numer 180/2 w części, obręb Radzewo w Planie miejscowym jest przeznaczona na tereny dróg wewnętrznych (26KDW), chociaż w aktualnie obowiązującym studium działka stanowi tereny predystynowane pod zagospodarowanie rolne, zaś grunt, o jakim mowa w tym punkcie należałoby co najwyżej wyłączyć spod procedury planistycznej, a nie przyznawać mu przeznaczenie, obręb Radzewo w Planie miejscowym sprzeczne ze studium;
g. działka numer 416/15, obręb Radzewo w Planie miejscowym jest przeznaczona w części na tereny mieszkaniowe, co nie jest zgodne z aktualnie obowiązującym studium (tereny zabudowy zagrodowej w gosp. rolnych, hodowlanych i ogrodniczych), a ponadto także z projektowanym nowym studium dla Radzewa, w którym granica zabudowy i terenów rolniczych przebiega wzdłuż z linią zabudowy (północna linia zabudowy) dla tego terenu, podczas gdy w projekcie Planu granica ta przebiega kilka metrów dalej;
h. działka numer 363/1, obręb Radzewo w Planie miejscowym jest przeznaczona na tereny mieszkaniowe (symbol 13MN), zgodnie z aktualnie obowiązującym studium (tereny zainwestowane), jednakże nie uwzględnia to okoliczności, że na terenie powyższej nieruchomości (ulica Św. Mikołaja 173) prowadzona jest działalność gospodarcza w zakresie usług (zakład fryzjerski), a co winno implikować dopuszczenie na tym terenie także usług (symbol "MN/U"), zważywszy chociażby na konsekwencje art. 35a u.p.z.p., który ustanawia zakaz zagospodarowania terenu w sposób sprzeczny z obowiązującym planem miejscowym;
i. grunty oznaczone symbolami "3MN/U, 13MN" w Planie miejscowym są przeznaczone na tereny mieszkaniowe, wprawdzie zgodnie z aktualnie obowiązującym studium (tereny zainwestowane), jednakże nie uwzględnia to niesprawiedliwej okoliczności na tle terenów oznaczonych symbolami "14-16MN" oraz terenów drogi oznaczonych symbolem "6KDW"; różnica oraz krzywdząca niesprawiedliwość polega na tym, że dla niektórych terenów w Planie miejscowym następuje wskazanie (wytycznie) przyszłych granic działek geodezyjnych, a dla pozostałych nie, mimo iż część ich działek zostaje przeznaczona pod tereny obsługi komunikacyjnej (6KDW); jest to zatem o tyle krzywdzące dla mieszkańców, że poświęcają oni teren swoich nieruchomości, podczas gdy "profesjonalny inwestor", którego grunty objęte są ustaleniami 14 MN, 15 MN, 16MN, nie musi liczyć się z konsekwencjami przeznaczenia własnych gruntów pod 6KDW;
j. działka numer 340, obręb Radzewo w Planie miejscowym jest przeznaczona na tereny zielni urządzonej (3ZP), niezgodnie z aktualnie obowiązującym studium, skoro w tymże dokumencie grunt stanowi tereny mieszkaniowe; k. działka numer 352/2, obręb Radzewo w Planie Miejscowym jest przeznaczona na tereny zabudowy usługowej (2U), niezgodnie z aktualnie obowiązującym studium, skoro w tymże dokumencie grunt stanowi tereny mieszkaniowe; na działce numer 352/2 znajduje się budynek, który jest ponadto użytkowany na cele mieszkaniowe; należy skorygować Projekt Planu miejscowego zważywszy chociażby na konsekwencje art. 35a u.p.z.p., który ustanawia zakaz zagospodarowania terenu w sposób sprzeczny z obowiązującym planem miejscowym;
I. działka numer 426, obręb Radzewo w Planie miejscowym jest przeznaczona na tereny lasów (5ZL), chociaż w aktualnie obowiązującym studium jest tam oznaczenie "tereny mieszkaniowe"; Projekt Planu miejscowego nie może "na siłę" dążyć do zgodności z przyszłym (nowym i nieuchwalonym jeszcze studium dla wsi Radzewo), w którym istotnie jest już wskazanie, że w tym miejscu ma być teren zieleni;
m. działka numer 420, obręb Radzewo w Planie miejscowym jest przeznaczona na tereny wód powierzchniowych śródlądowych (3WS), chociaż w aktualnie obowiązującym studium jest tam oznaczenie "tereny mieszkaniowe"; Projekt Planu miejscowego nie może "na siłę" dążyć do zgodności z przyszłym (nowym i nieuchwalonym jeszcze studium dla wsi Radzewo), w którym istotnie jest już wskazanie, że w tym miejscu ma być teren wód śródlądowych;
n. grunty oznaczone w Planie miejscowym symbolami 1U, US, 2MN/U, 3MN/U, przeznaczone są pod teren zabudowy usługowej, sportu i rekreacji, mieszkalna lub usługowej, chociaż w aktualnie obowiązującym studium jest tam oznaczenie "tereny mieszkaniowe"; należy wyłączyć teren boiska sportowego we wsi Radzewo spod zakresu opracowania Planu miejscowego, albowiem wysoce niebezpieczna jest sytuacja, aby tak kluczowy dla społeczności lokalnej teren miał przeznaczenie planistyczne ustalone , obręb Radzewo w Planie miejscowym, który może zostać podważony przez organ nadzoru lub sąd administracyjny, a to z uwagi na jaskrawą sprzeczność z postanowieniami studium;
o. działka o numerze 134/2 (naprzeciwko zjazdu z ulicy Rzemieślniczej w ulicę Kowalską), obręb Radzewo w Planie miejscowym oznaczona jest symbolem "MN", chociaż w studium czytamy, że są to tereny zainwestowane;
p. działka o numerze 38, obręb Radzewo w Planie miejscowym oznaczona jest symbolem "1RM", a co oznacza tereny zabudowy zagrodowej, chociaż w studium jest tam oznaczenie "tereny rolne", a fizycznie znajduje się wyłącznie budynek mieszkalny, zaś należało zapisy Planu miejscowego, przed jego uchwaleniem, zważywszy chociażby na konsekwencje art. 35a u.p.z.p., który ustanawia zakaz zagospodarowania terenu w sposób sprzeczny z obowiązującym planem miejscowym; q. działka o numerze 98/17, obręb Radzewo w Planie miejscowym jest oznaczona symbolem "3KDW", a co oznacza tereny dróg wewnętrznych, chociaż w studium jest tam oznaczenie "tereny rolne"; należało wyłączyć z procedury planistycznej, jaką obejmuje Planu miejscowego, jeżeli intencją organu uchwałodawczego było to, aby nie nakazywać (nie wiązać) właściciela tego terenu rolniczym przeznaczeniem; nie jest trafne uchwalenie planu, który w zakresie dotyczącym przedmiotowej działki będzie niezgodny ze studium;
r. działka o numerze 104, obręb Radzewo w Planie miejscowym uzyskuje przeznaczenie rolne (12R), stanowi ona w studium istotnie rolę, jednakże w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zabudowa mieszkaniowa; s. działka o numerze 105, obręb Radzewo w Planie miejscowym uzyskuje przeznaczenie rolne (12R), a stanowi ona w studium istotnie rolę, jednakże w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zabudowa mieszkaniowa; należało wyłączyć działkę spod opracowania, aby umożliwić zainteresowanemu uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, zważywszy na niedostateczną podaż mieszkań we wsi Radzewo oraz wysoki popyt na tego typu grunty;
t. działka o numerze 108, obręb Radzewo w Planie miejscowym uzyskuje przeznaczenie rolne (12R), stanowi ona w studium istotnie rolę, jednakże w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zabudowa mieszkaniowa; należało wyłączyć działkę spod opracowania, aby umożliwić zainteresowanemu uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, zważywszy na niedostateczną podaż mieszkań we wsi Radzewo oraz wysoki popyt na tego typu grunty; u. działka o numerze 111/1, obręb Radzewo w Planie miejscowym uzyskuje przeznaczenie rolne (13R), stanowi ona w studium istotnie rolę jedynie w części, jednakże co najistotniejsze w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zabudowa mieszkaniowa; należało wyłączyć działkę spod opracowania, aby umożliwić zainteresowanemu uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, zważywszy na niedostateczną podaż mieszkań we wsi Radzewo oraz wysoki popyt na tego typu grunty;
v. działka o numerze 111/4, obręb Radzewo w Planie miejscowym uzyskuje przeznaczenie rolne (13R), stanowi ona w studium istotnie rolę jedynie w części, jednakże co najistotniejsze w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zabudowa mieszkaniowa; należało wyłączyć działkę spod opracowania, aby umożliwić zainteresowanemu uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, zważywszy na niedostateczną podaż mieszkań we wsi Radzewo oraz wysoki popyt na tego typu grunty; w. działka o numerze 148/14 , obręb Radzewo w Planie miejscowym uzyskuje przeznaczenie rolne (17R), stanowi ona w studium istotnie rolę jedynie, jednakże co najistotniejsze w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zabudowa mieszkaniowa; należało wyłączyć działkę spod opracowania, aby umożliwić zainteresowanemu uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, zważywszy na niedostateczną podaż mieszkań we wsi Radzewo oraz wysoki popyt na tego typu grunty;
x. działka o numerze 148/3, obręb Radzewo w Planie miejscowym uzyskuje przeznaczenie rolne (17R), stanowi ona w studium istotnie rolę, jednakże co najistotniejsze w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zabudowa mieszkaniowa; należało wyłączyć działkę spod opracowania, aby umożliwić zainteresowanemu uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, zważywszy na niedostateczną podaż mieszkań we wsi Radzewo oraz wysoki popyt na tego typu grunty;
y. działka o numerze 158/11 , obręb Radzewo w Planie miejscowym uzyskuje przeznaczenie rolne (17R), stanowi ona w studium istotnie rolę, jednakże co najistotniejsze w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zabudowa mieszkaniowa; należało wyłączyć działkę spod opracowania, aby umożliwić zainteresowanemu uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, zważywszy na niedostateczną podaż mieszkań we wsi Radzewo oraz wysoki popyt na tego typu grunty;
z. grunty usytuowane na północ i na południe od drogi znajdującej się na działce o numerze 147, obręb Radzewo w Planie miejscowym są oznaczone jako tereny mieszkaniowe, a co oznacza, że postanowienia Planu miejscowego obejmują swoim zakresem nieruchomości, które są objęte ustaleniami uchwały Nr XXXV/363/2009 z dnia 11 lutego 2009 r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, położonego w Radzewie, gm. Kórnik, a także uchwały Nr W53/2011 z dnia 22 lutego 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na dz. nr ewid. 114/2 i 148/8, gm. Kórnik; w projekcie uchwały (części tekstowej projektu Planu miejscowego) nie ma mowy o tym, czy te poprzednie plany zostają uchylone;
aa. działki o numerach 414/7 i 414/5, obręb Radzewo są przeznaczone w Planie miejscowym pod tereny mieszkaniowe (symbol 3M); tymczasem kształt obu działek działki i ułożenie budynków wskazuje jednoznacznie, że teren ten powinien zostać przeznaczony na drogę wewnętrzną, zważywszy w szczególności na to, iż cześć działki 410/8 (granica między 2MN13MN) znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie, pełni rolę dojazdu do działki rolnej i na tą część działki pełniącej rolę drogi, zostało przewidziane przeznaczenie drogowe; należało skorygować postanowienia Planu miejscowego zważywszy chociażby na konsekwencje art. 35a u.p.z.p., który ustanawia zakaz zagospodarowania terenu w sposób sprzeczny z obowiązującym planem miejscowym;
bb. grunty oznaczone w Planie miejscowym symbolami "26MN, 27MN, 28MN, 12RM", stanowią teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, teren zabudowy zagrodowej; widać tu pewną oczywistą niesprawiedliwość w postaci uprzywilejowania części właścicieli nieruchomości i przeznaczenia niektórych nieruchomości sąsiadujących z drogą publiczną pod zabudowę mieszkaniową, podczas gdy sąsiadujące z nimi nieruchomości (brak relewantnej różnicy) zostały przeznaczone pod zabudowę zagrodową;
cc. grunty oznaczone w Planie miejscowym symbolami "1U, US, 2MN/U, 3MN.U", stanowią teren zabudowy usługowej, sportu i rekreacji, mieszkalna lub usługowej; widać tu pewną oczywistą niesprawiedliwość w postaci uprzywilejowania części właścicieli nieruchomości i przeznaczenia niektórych nieruchomości sąsiadujących z drogą publiczną pod zabudowę mieszkaniową, podczas gdy sąsiadujące z nimi nieruchomości (brak relewantnej różnicy) zostały przeznaczone pod zabudowę zagrodową.
W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności Planu miejscowego w całości, a to z uwagi na fakt, że skala naruszeń i uchybień jest tak znacząca, że możliwość cząstkowego unieważnienia tego aktu jest niemożliwa.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała na swój interes prawny. Następnie uzasadniała istotę wadliwości Planu miejscowego wskazując, że przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. precyzuje przesłanki zaskarżenia, jak również wskazuje na skutek tych naruszeń. Naruszenie którejkolwiek z powyższych przesłanek musi dodatkowo pozostawać w związku z naruszeniem interesu prawnego skarżącego spowodowanego poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warto również zauważyć zdaniem Skarżącej, że o ile w przypadkach, o których mowa w punktach 1) i 2), możliwość uwzględnienia skargi jest zależna od tego, czy naruszenie miało charakter istotny, o tyle w przypadku punktu 3) wystarczający jest już sam fakt naruszenia przepisów o właściwości organów. W zależności od tego z jaką skalą naruszeń, obręb Radzewo w Planie miejscowym mamy do czynienia możliwe jest jego uchylenie w całości lub w części. Skarżąca stanęła na stanowisku, że uchylenie MPZP w całości jest spowodowane najczęściej tak rażącymi błędami, iż Plan, pomimo wyeliminowania niezgodnych z przepisami postanowień, nie może się dalej ostać w takim kształcie w obrocie prawnym. Zaprezentowane w petitum uwagi świadczą o tym, że przy procedowaniu nad Planem miejscowym organ uchwałodawczy działał zbyt pośpieszenie i bez zważenia na interes prywatny, a dokładniej: zasadę proporcjonalności, bowiem postanowienia uchwalonego aktu w sposób niewspółmierny do celu ograniczają możliwość zabudowy danego obszaru.
Skarżąca ostatecznie wskazała, że zdaniem Spółki uchwalony Plan miejscowy:
- narusza art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych;
- nie uwzględnia potrzeb interesu publicznego w myśl art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.;
- nadmiernie godzi w sposób wykonywania własności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. tych osób, których uwagi nie zostały uwzględnione.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta i Gminy Kórnik, zastępowana przez Burmistrza Miasta i Gminy Kórnik, reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika wniosła o oddalenie skargi w całości.
Na wstępie uzasadnienia odpowiedzi na skargę Rada zarzuciła, że w skardze nie wykazano naruszenia interesu prawnego Skarżącej Spółki postanowieniami zaskarżonej Uchwały, co dawałoby jej legitymację do wniesienia skargi. W ocenie Rady, Skarżąca nie wykazała, że zaskarżona Uchwała naruszyła jej interes prawny lub uprawnienie związane z własnością jakiejkolwiek nieruchomości objętej zaskarżonym Planem, co sama w skardze przyznaje. Jeżeli więc w dacie wejścia w życie zaskarżonej Uchwały Skarżąca nie była właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości objętej zakresem jej obowiązywania, to Uchwała ta nie naruszyła jej prawa własności. Zaskarżona Uchwała nie zmieniła w żaden sposób sytuacji prawnej Skarżącej, nie naruszyła zatem jej interesu prawnego.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że do zarzucanych naruszeń nie doszło. Uchwała została bowiem podjęta z zachowaniem zasad i procedury określonych w przepisach u.p.z.p., w ramach władztwa planistycznego przysługującego gminie.
Dalej wskazano, że niezrozumiałym jest twierdzenie Skarżącej, że działki nr 433/19 oraz działka nr 111/4, obręb Radzewo miały stanowić obsługę komunikacyjną dla terenu objętego uchwałą nr XL/531/2017 z 25 października 2017 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, w rejonie ulicy Kowalskiej. Gdyby taka idea istotnie przyświecała Radze Miasta i Gminy Kórnik, wówczas te działki byłyby włączone do granic uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to tym bardziej istotne, że w momencie podjęcia uchwały, na fragmencie terenu działki nr 111/4 oraz fragmencie działki nr 433/9 obowiązywał i aktualnie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszarów wsi Konarskie, Radzewo, Czmoniec, części wsi Czołowo oraz części wsi Czmoń - część C w gminie Kórnik, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Kórnik Nr DC/92/2015 roku z dnia 27 maja 2015 roku (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2015 r. poz. 3771), który oznacza część działki nr 111/4 symbolem 13R jako teren rolniczy, a część działki nr 433/19 symbolem 11R jako teren rolniczy, co wyklucza jakąkolwiek realizację drogi dojazdowej do terenów o przeznaczeniu nierolniczym na tych terenach.
Odnosząc się do zarzutów z pkt I skargi organ wskazał, że pozostały fragment działki 433/19 stanowi wyłącznie drogę dojazdową do gruntów rolnych, która zgodnie z art. 2 ust 1 pkt. 10 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi grunt rolny, występowanie z takim wnioskiem do Ministra byłoby bezzasadne. Ponadto, na fragmencie terenu działki nr 433/19 występowała klasa Illb, która zgodnie z ustawą z 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2409 ze zm.) podlega szczególnej ochronie. Zgodnie z art. 7 ust. 2 przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W prowadzonym postępowaniu przed organem ochrony gruntów rolnych, Starosta Poznański stwierdził, że wyłączenie z produkcji gruntów rolnych klasy Illb, opisanych aktualnie w ewidencji gruntów i budynków jako "drogi (dr)", stanowiących część działki nr 433/19, obręb ewidencyjny Radzewo, gmina Kórnik, bez decyzji zezwalającej na takie wyłączenie, nastąpiło niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych.
Odnośnie pkt II skargi Burmistrz wskazał, że na podstawie uchwały nr XXIII/294/2020 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 26 sierpnia 2020 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, Burmistrz Miasta i Gminy Kórnik rozpoczął prace nad projektem planu dla obszaru o powierzchni około 342 ha. Realizacja wyżej wymienionej uchwały miała spowodować, że cały obręb Radzewo uzyskałby 100% pokrycie obowiązującymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na przedłużającą się procedurę planistyczną, związaną z uchwaleniem nowego studium, Burmistrz Miasta i Gminy Kórnik postanowił podzielić projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo na 2 etapy. Uchwalenie skarżonego Planu było niezbędne w celu ochrony ładu przestrzennego, terenów rolnych oraz stanowiło interwencyjne działanie związane z ogromną nadpodażą działek budowlanych na terenie wsi Radzewo, a także powstawaniem bardzo intensywnej, zupełnie nieprzystającej do istniejącej zabudowy wsi, która stanowi dysonans w stosunku do jej dotychczasowego charakteru urbanistycznego.
Odnośnie zarzut z pkt III i IV skargi wskazano, że zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu sprzed wejścia w życie nowelizacji w dniu 24 września 2023 r. - tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.) ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy Kórnik były wiążące dla uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo etap 1.
Następnie Rada odniosła się do poszczególnych zarzutów wskazanych w punkcie IV a) do cc) wskazując, że Plan jest zgodny z brzmieniem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Kórniku Nr LV/450/98 z dnia 16 czerwca 1998 r. ze zm. obowiązującym na dzień przyjęcia Uchwały.
Dalej Rada wskazała, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo – etap 1 był sporządzany od 26 sierpnia 2020 r. do 25 października 2023 roku czyli ponad 3 lata, trudno zatem zgodzić się organowi ze Skarżącą o jego procedowaniu w sposób pośpieszny. Termin rozpatrywania uwag przez Burmistrza Miasta i Gminy Kórnik jest terminem zawitym i wynika wprost z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym, ustawodawca, określając maksymalny 21 dniowy termin rozpatrywania uwag, uznał go za wystarczający. Wyznaczone terminy związane z wyłożeniami projektu planu również spełniają wymogi ustawowe.
Zupełnie nieuprawnione jest również zdaniem organu twierdzenie, że plan narusza zasadę proporcjonalności w wyniku niewspółmiernego do celu ograniczania zabudowy, gdyż na terenie wsi Radzewo istnieje niedostateczna podaż działek budowlanych. W obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo - etap 1, na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN oraz terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zabudowy usługowej MN/U wskazano rezerwy inwestycyjne, na których będzie można zlokalizować przynajmniej 334 budynki mieszkalne jednorodzinne. W przypadku realizacji zabudowy dwulokalowej i przy założeniu 3 osobowej rodziny, zamieszkującej każdy lokal, obowiązujący plan miejscowy umożliwia realizację zabudowy dla nowych 2004 mieszkańców. Ta liczba jest większa niż dwukrotność obecnej liczby mieszkańców Radzewa, która według danych z ewidencji ludności wynosi obecnie 897 osób (stan na 30.11.2023). Niezależnie od rezerw inwestycyjnych, wyznaczonych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo - etap 1, na terenie wsi Radzewo obowiązują inne miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, a także procedowane są kolejne projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w tym projekt mpzp dla wsi Radzewo - etap 2, które przewidują kolejne wielohektarowe rezerwy inwestycyjne pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Abstrahując od kierunku wyznaczonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik, wyżej wymienione rezerwy inwestycyjne stanowią jednoznaczne potwierdzenie zasadności zachowania istniejącego - rolniczego przeznaczenia i użytkowania terenu wyżej wymienionych działek lub ich fragmentów objętych skarżonym planem miejscowym. Działki te graniczą bezpośrednio z terenami rolniczymi, a także częściowo stanowią grunty klasy III które podlegają szczególnej ochronie na mocy ustawy z 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2409 ze zm.). Art. 3 ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy stanowi, że ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne, a zgodnie z art. 6 ust 1 "na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej". Bardzo wartościowa dla prowadzenia upraw polowych klasa III znajduje się na fragmentach działek: 108, 111/1, 111/4, 148/14, 158/11, obręb Radzewo. Na fragmentach wyżej wymienionych działek lub w ich bezpośrednim sąsiedztwie obowiązuje również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszarów wsi Konarskie, Radzewo, Czmoniec, części wsi Czołowo oraz części wsi Czmoń - część C w gminie Kórnik, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Kórniku Nr IX/92/2015 z dnia 27 maja 2015 roku (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2015 r. poz. 3771), który również określa te tereny jako tereny rolnicze, na których nie przewiduje się lokalizacji budynków. W związku z powyższym, skarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego umożliwiając zabudowę w centralnej części wsi Radzewo jednocześnie chroni charakter rolniczy wsi i umożliwia dalsze prowadzenie gospodarki polowej na znacznych areałach, co będzie sprzyjać rentowności prowadzonych upraw.
Pismem z dnia 4 marca 2024 r. Skarżąca złożyła replikę na odpowiedź organu na skargę wnosząc i wywodząc jak dotychczas, podtrzymując twierdzenie, że zaskarżona akt prawa miejscowego w postaci uchwały nr LX/911/2023 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 25 października 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, gmina Kórnik - etap (Dz. Urz. Województwa Wielkopolskiego z 7 listopada 2023 r. poz. 9668, dalej: "Plan Miejscowy"), jest nieważny.
Skarżąca przedstawiła dodatkowe twierdzenia i dowody odnośnie tego, że posiada interes prawny, aby wnieść skargę.
Dodatkowo Spółka złożyła wnioski o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w tym piśmie w punktach III a. do l., a także przedstawiła dodatkowe twierdzenia i zarzuty, jakie podniosłaby na rozprawie, gdyby takowa została przeprowadzona, a mianowicie:
a. zwróciła uwagę, że Plan Miejscowy spowodował, że nie tylko działka nr 433/19 została przeznaczona na rolę - co jest nieracjonalne, niecelowe, niezrozumiałe i było nadużyciem władztwa publicznego wymierzonym w interesy spółki - ale także istniejąca i nazwana ulica Murarska, czyli druga alternatywna droga dojazdowa dla przedsięwzięcia deweloperskiego;
b. Rada Miasta i Gminy Kórnik nie działała dla dobra społeczności lokalnej uchwalając Plan Miejscowy w zakresie działki nr 433/19, a o czym świadczą chociażby protesty mieszkańców i uwagi (liczne) znajdujące się w aktach sprawy planistycznej, a w celu pokrzywdzenia Skarżącej;
c. Rada Miasta i Gminy Kórnik nie skonsultowała Planu Miejscowego z ENEA Operator p. z o.o. z siedzibą w Poznaniu;
d. władztwo planistyczne nie jest nieograniczone, a normy planistyczne muszą być opracowywane w sposób, który ma jakikolwiek sens dla społeczności;
e. nie wiadomo, dlaczego działkę nr 433/19 przeznaczono pod cele rolne, skoro w innej procedurze planistycznej - wciąż pozostającej w toku niezakończonej - przylegające do niej bezpośrednio działki o numerach 433/3-433-9, obręb Radzewo, przeznaczono na cele mieszkaniowe, a co wynika z uzasadnienia uchwały nr XL/531/2017 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 25 października 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Radzewo, w rejonie ulicy Kowalskiej;
f. do Urzędu Miasta i Gminy Kórnik wpłynęła także petycja, zignorowana przez organy, aby działka nr 433/19 nie była przeznaczona na cele rolne, a która to petycja była załatwiona pod znakiem WB1-PP.6724.4.55.2023;
g. twierdzę, że działka nr 433/19 nie stanowi już gruntu klasy III bonitacyjnej, a stanowi użytek drogowy, przeto w tym zakresie argumenty wyrażone w odpowiedzi na skargę są chybione.
Dalej w punkcie V podano, że nie wiadomo, tak racjonalnie i obiektywnie, dlaczego Rada Miasta i Gminy Kórnik nie chciała przeznaczyć działki nr 433/19 na cele działki dojazdowej, bądź z procedury planistycznej grunt ów wyłączyć, w świetle tak sensownych argumentów zgłaszanych w toku konsultacji społecznych, aby działki tej na rolę nie przeznaczać; Spółka nie rozumie, dlaczego Rada Miasta i Gminy Kórnik nie chciała przychylić się do jej postulatów, skoro dla produkcji rolnej i szeroko pojmowanych korzystnych rezultatów, jakie taka produkcja niesie, działka nr 433/19 ma znikomy wpływ ze względu na swój kształt, powierzchnię i aktualny sposób użytkowania ujawniony w ewidencji gruntów i budynków (dr).
Spółka końcowo nadmieniła w punkcie VI, że dla terenu położonego przy ulicy Kowalskiej oraz częściowo Murarskiej (z wyłączeniem tego jej fragmentu, który także Planem miejscowym przeznaczono na cele rolne) Burmistrz Miasta i Gminy Kórnik wydał liczne decyzje o warunkach zabudowy w 2011 r. oraz 2016 r. i tym bardziej zastanawiające jest, dlaczego Rada Miasta i Gminy Kórnik mając tą świadomość, nie chciała dopuścić dodatkowej drogi dojazdowej dla ludzi, którzy będą tam mieszkać, gdzie jeszcze ową drogą chciał zbudować ze środków własnych inwestor, czyli Skarżąca.
Następnie pismem z dnia 4 marca 2024 r. Skarżąca uzupełniła swoją replikę na odpowiedź organu na skargę składając wniosek o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:
a. wypisu i wyrysy z rejestru gruntów dla działki numer 433/19, obręb Radzewo wydanego przez Starostę Poznańskiego w dniu 11 stycznia 2024 r., znak GKG.GZW.4060.713.2024, na fakt, że działka nr 433/19 nie stanowi już gruntu klasy III bonitacyjnej, a stanowi użytek drogowy, przeto w tym zakresie argumenty wyrażone w odpowiedzi na skargę są chybione, a ponadto, że biorąc pod uwagę kształt tej działki i jej usytuowanie względem reszty zagospodarowywanego osiedla na południe (działki budowlane wzdłuż ulicy Kowalskiej), przeznaczenie tego gruntu na cele rolne jest nieracjonalne;;
b. pisma z 18 października 2023 r. pn. "LIST INTENCYJNY WIODĄCYCH DEWELOPERÓW WE WSI RADZEWO" wraz z załącznikami, na fakt, że Skarżąca przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały nr LX/911/2023 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 25 października 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, gmina Kórnik - etap (Dz. Urz. Województwa Wielkopolskiego z 7 listopada 2023 r. poz. 9668, dalej: "Plan Miejscowy"), podejmowała aktywne działania, aby przekonać osoby decyzyjne, do nieprzeznaczania Nieruchomości Drogowej na cele rolne, a to wszystko w świetle przedstawionych tam racjonalnych argumentów i propozycji (urządzenie na własny koszt drogi, zwiększenie funkcjonalności osiedla, która powstaje i powstanie zgodnie z decyzjami o warunkach zabudowy, które wydał Burmistrz Miasta i Gminy Kórnik);
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 13 marca 2024 r. w sprawie pierwotnie zarejestrowanej pod sygn. akt IV SA/Po 818/23 odrzucił skargę N. sp. z o.o. na uchwałę nr LX/911/2023 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 25 października 20 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, gmina Kórnik - etap I argumentując, że Skarżąca w chwili wniesienia skargi nie była właścicielem żadnej nieruchomości w znajdującej się w granicach zaskarżonego miejscowego planu. Brak wykazania naruszenia interesu prawnego przez Skarżącą przesądził o niedopuszczalności oceny legalności planu, w tym procedury jego uchwalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 lipca 2024 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1232/24 orzekł o uchyleniu wskazanego wyżej postanowienia o odrzuceniu skargi przyjmując, że Spółka posiada legitymację procesową do wniesienia skargi na Uchwałę.
Pismem datowanym na dzień 20 lipca 2024 r. Skarżąca spółka N. Sp. z o.o. uzupełniła swoje stanowisko. Dodatkowo wskazała, że zaskarżonej uchwale zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
I. naruszenie art. 15 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) - dalej u.p.z.p., poprzez takie ukształtowanie ustaleń treści planu miejscowego, które rażąco jest niezgodne z zakresem planu miejscowego wskazanym w ww. ustawie oraz ze sposobem zapisu tychże ustaleń określonym w ww. ustawie, a mianowicie w szczególności poprzez:
a. umieszczenie w Planie Miejscowym postanowień, określających zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, a które w aktualnym stanie prawnym mogą zostać ustalone wyłącznie w uchwale krajobrazowej;
b. wprowadzenie generalnego zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na całym terenie objętym ustaleniami Planu Miejscowego (stanowiącym głównie tereny rolnicze), gdzie nie ma dla takiego rozstrzygnięcia żadnego uzasadnienia, a co godzi w zasadę proporcjonalności, bowiem istotnie ogranicza lub uniemożliwia prowadzenie, bądź rozwijanie prowadzonej działalności rolniczej;
c. niekompletne lub błędne postanowienia części tekstowej Planu Miejscowego dla terenów oznaczonych symbolem "R";
d. wprowadzenie zapisów modyfikujących (zaostrzających) regulację antysmogową obowiązującą na terenie województwa wielkopolskiego, bez dostatecznej ku temu podstawy prawnej;
e. pozbawiony jakichkolwiek prakseologicznych argumentów zakaz wszelkich lokalizacji budynków na terenach oznaczonych symbolami "ZL", co obejmuje zakaz lokalizacji budynków służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki leśnej, a gdzie zarazem w Planie Miejscowym w § 19 dopuszczono zasady prowadzenie gospodarki leśnej, zgodnie z przepisami odrębnymi;
f. błędne oznaczenie zabytkowego cmentarza rzymskokatolickiego z XIX wieku, ujętego w ewidencji zabytków, karta cmentarza numer 21732, symbolem "3ZP", co oznacza tereny zieleni urządzonej, zamiast oznaczenie tego obszaru adekwatnym symbolem oznaczającego cmentarze, a co z kolei przełożyło się na szereg naruszeń Planu Miejscowego w kontekście dopuszczenia zabudowy mieszkaniowej w bezpośrednim sąsiedztwie tego obiektu;
II. naruszenie § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404), poprzez takie ukształtowanie ustaleń treści planu miejscowego, które rażąco jest niezgodne z zakresem planu miejscowego wskazanym w ww. rozporządzeniu oraz ze sposobem zapisu tychże ustaleń określonym w ww. rozporządzeniu, a w szczególności poprzez:
a. brak określenia dla terenów objętych Planem Miejscowym parametru "wysokości zabudowy", gdyż posłużono się jedynie odmiennym znaczeniowo, a zarazem niezdefiniowanym, pojęciem "wysokości";
b. brak przewidzenia dla terenów rolnych oznaczonych symbolem "R" w części tekstowej tych postanowień, których obligatoryjna obecność stanowi standardy przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego;
c. brak określenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla obszarów oznaczonych symbolami "R" oraz "ZL", przy jednoczesnym dopuszczeniu - przynajmniej w przypadku terenów oznaczonych symbolami "R" - lokalizacji min. budowli służących rolnictwu, zgodnie z przepisami odrębnymi "o wysokości do 8 metrów";
III. naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959 r. Nr 52, poz. 315) poprzez nieuwzględnienie na rysunku planu miejscowego stref określających odległości od granic cmentarza, a który w Planie Miejscowym oznaczono symbolem "3ZP", co oznacza "tereny zieleni urządzonej", tj. brak określenia minimalnej odległości istniejącego cmentarza względem zaplanowanych zabudowań mieszkalnych, zakładów produkujących artykuły spożywcze, zakłady żywienia zbiorowego lub zakłady przechowujące artykuły żywności oraz studni czy źródeł.
Uwzględniając wszystkie powyższe zarzuty Skarżąca wskazała, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości.
W dalszej części pisma Skarżąca szeroko rozwinęła i uzasadniła przywołane powyżej zarzuty.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. stawił się pełnomocnik organu, który wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje.
Skarga okazała się w części bezzasadna, a w pozostałej części podlegała odrzuceniu.
W tym miejscu Sąd wskazuje, że uzasadnienie wyroku z dnia 28 listopada 2024 r. należało sporządzić w całości z urzędu stosując odpowiednio stanowisko wskazane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2006 r. (sygn. akt I FPS 3/06, dostępna: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").
W myśl art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a."), zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego Sąd odrzuca skargę.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała nr LX/911/2023 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 25 października 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, gmina Kórnik - etap I (Dz.U. Woj. Wlkp. z dnia 7 listopada 2023 r. poz. 9668), dalej powoływana jako "Uchwała" lub "Plan").
Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co wynika wyraźnie w treści przepisu art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977, dalej "u.p.z.p."). Tym samym bez wątpienia Uchwała należy do kategorii aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.
W tym miejscu wskazć należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy dotychasowe w związku z podjęciem i niezakończeniem prac planistycznych przed dniem wejścia w życie nowelicji u.p.z.p., tj. 24 września 2023 r. oraz podjęciem przez Radę Miasta i Gminy Kórnik w dniu 26 sierpnia 2020 r. uchwały nr XXIII/294/2020 w sprawie przystąpienia do sporządzenia m.p.z.p., zatem przed wejściem w życie nowego rozporządzenia wykonawczego Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 2404). W dniu 24 września 2023 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688) i zgodnie z art. 67 ust. 3 pkt 4 ustawy zmieniającej, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy z wyłączeniem przypadków wskazanych w pkt 1-3 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Ponadto w dniu 24 grudnia 2021 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na mocy § 12 pkt 1 tego rozporządzenia, do projektów planów miejscowych sporządzanych lub zmienianych na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu miejscowego podjętej przed dniem 24 grudnia 2021 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Zastosowanie zatem znajduja przepisy wykonawcze Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587).
Przechodząc dalej, wskazać należy, że podstawę prawną wniesienia skargi na zaskarżoną Uchwałę stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 i 572; dalej: "u.s.g.").
Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Posiadanie legitymacji skargowej przez Skarżąca Spółkę do wniesienia skargi na powyższą Uchwałę zostało już uprzednio przesądzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lipca 2024 r., które na podstawie art. 170 p.p.s.a. wiąże Sąd rozpoznający niniejsza sprawę. Przy czym, co istotne NSA wskazał na okoliczności uzasadniające posiadanie przez Skarżąca legitymacji do wystąpienia ze skargą na przedmiotową Uchwałę.
W niniejszej sprawie ostatecznie nie jest sporne, że Skarżąca Spółka jest aktualnie właścicielem (od 2 lutego 2024 r.) jedynie jednej działki nr 433/19 położonej na terenie objętym zaskarżonym Planem (k. 310, 314, 339 odpis KW [...] akt sąd.). Działka ta w części objęta jest postanowieniami zaskarżonego Planu w zakresie przeznaczenia jej na teren dróg wewnętrznych 4KDW oraz na tereny rolnicze 12R, z wprowadzonym zakazem lokalizacji budynków (§ 32 pkt 1 Uchwały). Uwzględniono przy tym w zagospodarowaniu terenów wymagania i ograniczenia techniczne wynikające z przebiegów sieci infrastruktury technicznej oraz wymagania istniejących napowietrznych linii elektroenergetycznych SN do czasu przebudowy na linie kablowe (§ 33 pkt 2 i 3 Uchwały). Na terenie oznaczonym symbolem 12R Rada określiła przeznaczenie terenu pod uprawy rolnicze, ogrodnicze, sadownicze i szkółkarstwo z dopuszczeniem lokalizacji tuneli foliowych, budowli rolniczych, zbiorników wodnych, szklarni o dróg dojazdowych do gruntów rolnych oraz określiła maksymalną wysokość tuneli, szklarni i budowli rolniczych (§ 17 pkt 1 – 3 Uchwały). Z tych też względów zgodzić należy się ze Skarżącą, że postanowienia zaskarżonej Uchwały ingerują w jej prawo własności.
Przy czym podkreślić należy, że dopiero naruszenie interesu prawnego i prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Tym samym stwierdzenie, że zaskarżona Uchwała naruszyła interes prawny Skarżącej otwiera Sądowi możliwość oceny, czy dokonano tego w zgodzie z prawem. Sąd podkreśla, zatem że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd administracyjny orzeka jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego, co oznacza badanie legalności uchwały w odniesieniu do tych jej postanowień, które dotyczą tego interesu, a w zakresie szerszym tylko i wyłącznie, gdy podniesione zarzuty byłyby tego rodzaju, że ich uwzględnienie wpływałoby na treść Planu jako całości. Uwaga ta jest niezbędna, gdyż Skarżąca Spółka wnosi o stwierdzenie nieważności Uchwały w całości, także co do terenów i działek niebędących jej własnością, o czym jeszcze w końcowej części uzasadnia w odniesieniu do tej części skargi, którą Sąd rozpoznający niniejszą sprawę odrzucił.
Przechodząc zatem do oceny zgodności zaskarżonej Uchwały - w części jakiej dotyczy interesu prawnego Skarżącej Spółki - z przepisami prawa wskazać należy, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Na gruncie art. 147 § 1 p.p.s.a. utrwalony jest pogląd, że wprowadzając sankcję nieważności – jako następstwo naruszenia prawa – ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się należy do przepisów ustawy o samorządzie gminnym, w której mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą wystąpić przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy, tj. naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g.). W piśmiennictwie i orzecznictwie do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie, przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102; wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela też powszechnie przyjęte stanowisko, że wobec przyjętego kryterium oceny aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego, Sąd nie dokonuje oceny racjonalności, celowości, zasadności lub słuszności dokonywanych wyborów planistycznych przez właściwy organ (wyr. WSA w Poznaniu z 8 września 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 372/22, CBOSA).
Dokonując w pierwszej kolejności oceny procedury planistycznej poprzedzającej przyjęcie planu miejscowego wskazać należy, że przedmiotowa Uchwała była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sprawie o sygn. akt II SA/Po 614/24. Sąd ten uznał, że oceniając nadesłane, co warte podkreślenia, kompletne i uporządkowane akta planistyczne, przeprowadzona procedura planistyczna była prawidłowa, a poszczególne czynności określone zwłaszcza w art. 17 u.p.z.p. i art. 20 u.p.z.p. zostały zrealizowane.
W tym miejscu wskazać należy, że uwagi Skarżącej Spółki z 31 maja 2023 r. zgłoszone do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po pierwszym wyłożeniu projektu (08 - 30 maja 2023 r.) zostały rozpatrzone i częściowo uwzględnione, zawarto o tym informację w Załączniku nr 2 do Uchwały, a także wynika to z akt planistycznych zgromadzonych w związku z I-szym wyłożeniem projektu Planu. Fragment działki 433/19 przylegający do działek 433/1 i 433/2 został przeznaczony pod drogę wewnętrzną (4KDW), która będzie stanowić dojazd do przyszłych mieszkańców budynków realizowanych na podstawie wydanego pozwolenia na budowę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu musiała być rozpatrywana oddzielnie i to w formie odrębnej uchwały rady. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że rozstrzygnięcia dotyczące uwag do projektu planu stanowią załącznik do uchwały. Zgodnie z art. 17 pkt 14 u.p.z.p., organ wykonawczy gminy przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. W świetle tych przepisów należy przyjąć, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu, a taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 października 2021 r., sygn. akt II SA/Po 340/21, wyrok NSA z dnia 16 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 3056/17, CBOSA). Prawnie dopuszczalną i zarazem powszechną praktyką rad gmin jest rozpatrywanie wszystkich nieuwzględnionych przez organ wykonawczy uwag do projektu planu na sesji rady, na której uchwalany jest plan miejscowy i wyrażenie stanowiska rady w tym przedmiocie w formie załącznika do uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 3056/17, wyrok NSA z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2841/16).
Przy czym, Sąd rozpoznający niniejszą sprawą podziela stanowisko, że ocena procedury planistycznej jest dokonywana w ramach interesu prawnego skarżącego wnoszącego skargę na akt prawa miejscowego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. W tym zakresie Skarżąca podnosiła zarzut braku skonsultowania projektu Planu z E. Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu. Przez teren działki 433/19 przebiega bowiem napowietrzna lina elektroenergetyczna SN wraz z pasami technologicznymi (Załącznik nr 1 do Uchwały, k. 401, 402 akt sąd.). Z akt planistycznych wynika, że wymaganego prawem opiniowania z operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego w zakresie sposobu zagospodarowania gruntów Gmina dokonała (art. 17 pkt 6 lit a u.p.z.p.). Pismem z 13 października 2022 r., w odpowiedzi na wniosek o zaopiniowanie z 4 października 2022 r., E. zaopiniowała projekt m.p.z.p. dla wsi Radzewo, gmina Kórnik wraz z uwagami (w aktach planistycznych). Pismem z 10 października 2022 r., w odpowiedzi na wniosek o zaopiniowanie z 4 października 2022 r., E. zaopiniowała projekt m.p.z.p. dla wsi Rydzewo pozytywnie bez uwag (w aktach planistycznych).
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż Sąd badając procedurę w zakresie interesu prawnego Spółki, mając na uwadze treść przepisów obowiązujących w czasie procedowania, nie dopatrzył się naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W tym miejscu zaznaczyć należy, że Sąd nie dopatrzył się także zarzucanego w skardze naruszania art. 14 ust. 3 u.p.z.p. Słusznie wyjaśnił Burmistrz, że przepis art. 14 ust. 3 u.p.z.p. określa, iż plan miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego w studium. Zwrot "sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego w studium" oznacza, że jeśli na danym obszarze znajdują się grunty rolne i/lub leśne, stanowiące zwarty kompleks nieruchomości gruntowych, określone w gminnym studium jako "wymagające zmiany przeznaczenia" (art. 10 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.), to w takim przypadku projekt planu uwzględniający uwarunkowania studium powinien być sporządzony dla całego obszaru (zwartego kompleksu nieruchomości gruntowych) objętego postanowieniami studium (por. wyr. NSA z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt OSK 1426/2004; z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 777/11, CBOSA). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik nie wskazało obszarów na terenie wsi Radzewo wymagających zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, podkreślało przede wszystkim rolnicze ukształtowanie charakteru tej wsi i kierunkowe zachowanie rolniczego przeznaczenia obszarów. Skoro brak było w Studium dla wsi Radzewo ustalenia co do obszaru wymagającego zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze to niezasadny był zarzut sporządzenia przedmiotowego Planu jako etapu I-ego. Przy czym podkreślić należy, że obszar przedmiotowego Planu miejscowego, jako etap I, zawiera się w znacznej części (268 ha) w obszarze objętym uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia m.p.z.p. z 26 sierpnia 2020 r. (343 ha).
Uwzględnić w tym zakresie należy także argumentację organu zawartą w odpowiedzi na skargę, że właśnie z uwagi na przedłużającą się procedurę planistyczną, związaną z uchwaleniem nowego studium, Burmistrz Miasta i Gminy Kórnik postanowił podzielić projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo na 2 etapy. Etap I, który jednocześnie był niesprzeczny z obecnie obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik, a także nie wymagał uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze został wyłożony do publicznego wglądu w pierwszej kolejności.
Dalej, Sąd dokonując kontroli zaskarżonej Uchwały nie dopatrzył się sprzeczności jej postanowień z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kórnik, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Kórniku Nr LV/450/98 z dnia 16 czerwca 1998 r., wraz z jego 33 zmianami, którego wypis i wyrys w części dotyczący działki Skarżącej Spółki został przesłany do Sądu przy piśmie z 3 września 2024 r., a także tekst Studium ze zmianami (k. 378 i nast. akt sąd.). Zauważyć przy tym należy, że liczne zmiany Studium wskazują na jego ciągłą analizę przez pracowników organu – Wydziału Planowania Przestrzennego, co oznacza, że jest ono możliwie najbardziej aktualne .
Rozwijając powyższe wskazać należy, iż jedną z podstawowych zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest przestrzeganie zgodności treści tego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i co wymaga podkreślenia studium aktualnego i obowiązującego na dzień podjęcia m.p.z.p. (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 114/08, LEX nr 497581). Obowiązek nienaruszania ustaleń studium postanowieniami planu wynika z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego winno się postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 66/13, LEX nr 1519416). Nadto studium, jako akt polityki wewnętrznej, ustala ogólne warunki zagospodarowania przestrzennego wytyczając kierunki dla planowania miejscowego. Jest to akt z założenia elastyczny, tworzący ramy dla opracowania planu miejscowego. Wskazując więc na konkretne funkcje terenów, kierunkuje planowanie miejscowe, które wyznaczonej funkcji powinno odpowiadać, przy czym stopień związania planu ustaleniami studium zależy w dużej mierze od brzmienia tych ustaleń. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione (przekopiowane) wprost (bezpośrednio) do postanowień planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., II OSK 43/20, Lex nr 3084976).
W oparciu o przedłożone materiały nieruchomość Skarżącej zgodnie z ustaleniami rysunku, aktualnego na dzień podjęcia zaskarżonej Uchwały, Studium przeznaczona jest jako grunty rolne // tereny zainwestowane.
Mając powyższe na uwadze, niezasadny jest zatem w pierwszej kolejności zarzut niezgodności Planu z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., gdy zarazem trwa procedura mająca na celu uchwalenie nowego (aktualnego) studium gminy m.in. dla miejscowości Radzewo, w tym nieruchomości Skarżącej 433/19.
W obowiązującym Studium w zakresie istniejących uwarunkowań teren wsi Radzewo zakwalifikowano, jako tereny z przyszłością rolniczą, VI rejon rolniczej przestrzeni produkcyjnej z gruntami z bardzo dużym udziałem gleb klasy IV i częściowo klasy III, na którym zauważa się silne tendencje przekształceń struktury gospodarstw indywidualnych z zanikiem małych gospodarstw. Dla tego rejonu można podjąć czynności pozwalające na ochronę gruntów klasy IV (str. 51 Studium).
Z dalszej treści Studium w zakresie kierunków rozwoju wynika, że "Obszar wsi Radzewo jest typową przestrzenią produkcji rolnej o wysokiej klasie gleb, charakterystycznym układzie ruralistycznym i wysokich walorach przyrodniczych. Doskonałym uzupełnieniem funkcji rolniczej jest agroturystyka oraz funkcja mieszkaniowa. Dopuszcza się też funkcję usługową w zakresie zaopatrzenia lokalnej społeczności w produkty pierwszej potrzeby oraz działalności gospodarczej, która powinna być funkcją uzupełniającą, nieuciążliwą dla środowiska przyrodniczego. Funkcja mieszkaniowa powinna być realizowana: jako zabudowa plombowa rozumiana jako uzupełnienie istniejącej zabudowy, (...) Biorąc pod uwagę tereny, dla których zostały już uchwalone plany oraz inne, które zgodnie ze studium i jego zmianą mogą zostać przeznaczone jako tereny mieszkaniowe, szacuje się docelową liczbę mieszkańców na poziomie około 2700 osób. Jest to prognozowana liczba mieszkańców. W rzeczywistości na przełomie ostatnich lat średni przyrost ludności wynosił 0,54%.
Miejscowości Kamionki, Borówiec, Szczytniki, Koninko to miejsca predysponowane do rozwoju funkcji mieszkaniowej, (...)". Funkcja mieszkaniowa powinna się rozwijać tylko jako przeznaczenie uzupełniające (str. 73 Studium). Tym samym przeznaczenie nieruchomości Skarżącej w miejscowym planie zagospodarowania na tereny rolne pozostaje w zgodności z postanowieniami Studium.
Odnosząc się natomiast do zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podkreślić należy, iż uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gmina działa w ramach tzw. władztwa planistycznego. Przy czym powtórzyć należy, iż z uwagi na treść art. 28 u.p.z.p. sąd nie dokonuje oceny racjonalności, celowości, zasadności lub słuszności dokonywanych wyborów planistycznych przez właściwy organ.
Zasadę władztwa planistycznego gminy ustanawia przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym władztwo planistyczne jest kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy.
Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Z art. 2 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 tejże ustawy wprost wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu.
Przepisy te stanowią podstawę do kształtowania jednego z istotnych uprawnień organów gminy, jakim jest władztwo planistyczne, które stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego, kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez radę gminy przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określanie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy.
Jest to o tyle istotne, że uchwalając plan miejscowy najczęściej następuje wyważanie interesów: prywatnego i publicznego, co nieuchronnie prowadzi do powstawania konfliktów interesów indywidualnych z interesem publicznym. Podkreślić jednak należy, że władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego. Granicami władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. Skoro uchwalając plan miejscowy, rada gminy może ingerować w wykonywanie prawa własności, to taka ingerencja ma także uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którą ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Przy czym w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Rolą organu planistycznego jest właśnie wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych, tak aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Na taką konieczność wskazuje również w swoim orzecznictwie dotyczącym ochrony własności Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, podkreślając, że każde ograniczenie własności musi być legitymowane publicznym interesem (Terazzi S.r.l. przeciwko Włochom, skarga nr 27265/95, § 85, 17 października 2002, i Elia S.r.l. przeciwko Włochom, skarga nr 37710/97, § 77, ECHR 2001-IX). Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli gmina powinna kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki.
Powyższe oznacza, iż ustalenia planu mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanową naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem prawa, w tym chronionego konstytucyjnej prawa własności oraz z uwzględnieniem zasady proporcjonalności.
O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. Jeżeli organy planistyczne gminy działają na podstawie i w ramach obowiązującego prawa, a samo uwzględnienie interesu indywidualnego byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub chronioną przez ustawodawcę wartością wysoko cenioną, to nie można im zarzucić bezprawności działania, chociażby organy te nie uwzględniły złożonych w trakcie postępowania wniosków lub uwag (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1189/16).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż przeznaczenie części działki Skarżącej Spółki jako tereny rolne i wprowadzone na tym terenie zakazy nie noszą znamion dowolności i zostały dokonane, w ocenie Sądu, w granicach władztwa planistycznego.
Dla porządku wskazać należy, że część działki nr 433/19, na skutek uwzględnienia uwagi Spółki na etapie postępowania planistycznego, przeznaczona została zgodnie z jej wnioskiem na teren dróg wewnętrznych 4KDW, a to w tej części dla której miała stanowić drogę dojazdową do tych działek budowlanych (nieobjętych Planem), dla których wydane zostało pozwolenie na budowę. W tej części teren działki ma oznaczenie drogi (dr). Dalsza część działki stanowi grunty orne klasy bonitacyjnej RIIIb, RIVa i RVI (k. 35, 314 akt sąd.). Przy czym, podkreślić należy, że część działki 433/19 w Planie została przeznaczona na tereny rolne oznaczone symbolem 12R, natomiast dalsza część tej działki objęta jest już obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszarów wsi Konarskie, Radzewo, Czmoniec, części wsi Czołowo oraz części wsi Czmoń – część C zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej Kórnik Nr IX/92/2015 z 27 maja 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2015 r. poz. 3771), zgodnie z którym część działki 433/19 oznaczona została symbolem 11R, jako teren rolniczy, gdzie w § 12 tej uchwały Rada ustaliła m.in. zachowanie rolniczego sposobu zagospodarowania (pkt 1), zakaz lokalizacji budynków (pkt 2), dopuszczenie lokalizacji dróg dojazdowych do gruntów rolnych i leśnych (pkt 3), czy dopuszczenie zachowania i przebudowy istniejących sieci infrastruktury technicznej (pkt 3), a także zakaz lokalizacji ferm zwierząt futerkowych (pkt 6). Skarżącej znane było więc przeznaczenie rolne dla części działki 433/19 w obowiązującym już od wielu lat sąsiednim planie miejscowym.
W tym miejscu Sąd wskazuje, że odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącą kwestii uchwały nr XL/531/2017 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 25 października 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, w rejonie ul. Kowalskiej, obejmującej działki nr 433/1 – 433/9, bezpośrednio sąsiadujące z działką 433/19, to teren działek od 433/3 – 433/9 został objęty obowiązującą uchwałą nr IV/44/2024 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 26 czerwca 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, w rejonie ul. Kowalskiej – etap I (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 15 lipca 2024 r. poz. 6365). Przy czym, Rada ustaliła dla tych terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem R zachowanie dotychczasowego rolniczego sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu (§ 8 pkt 1 lit. a tej uchwały), dopuszczenie tuneli foliowych lub szklarni, czy budowli rolniczych (§ 8 pkt 2 lit. c i d tej uchwały); w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu w tym zakazu zabudowy, Rada ustaliła zakaz lokalizacji budynków i wiat (§ 11 pkt 1 tej uchwały). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są zatem argumenty Skarżącej, że skoro w uchwale w sprawie przystąpienia do sporządzenia m.p.z.p. z 2017 r. "są oznaczone kolorem pomarańczowym oznaczającym tereny mieszkaniowe, dla których obsługę komunikacyjną dodatkowo zapewniać miała" działka 433/19. Takie rozwiązanie nie wynika z treści uchwały o przystąpieniu z 2017 r., ani z przyjętej uchwały w sprawie m.p.z.p. z 2024 r.
Przechodząc, z kolei do oceny zasad sporządzania Planu, w świetle powyższych ustaleń, Sąd miał przede wszystkim na uwadze treść Prognozy oddziaływania na środowisko. Już na stronie 9 Prognozy wskazano "Dominujące otoczenie terenu planu stanowią powierzchni biologicznie czynne: terenu pól, łąk, lasów, tereny zakrzewione i zadrzewione, gdzieniegdzie uzupełnione poprzez tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej." "Teren opracowanego planu stanowi w znacznej mierze jeszcze tereny użytkowane rolniczo i niezainwestowane." "W obrębie planu miejscowego znajduje się również sporo terenów rolnych oraz takich na których nie została jeszcze wprowadzona zabudowa mieszkaniowa lub terenów, na których toczy się obecnie proces inwestycyjny." (str. 13 Prognozy).
Na stronie 24 i nast. omawianego dokumentu wskazano, iż "O docelowej funkcji w przypadku obszaru objętego projektem planu miejscowego decydują ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik. Jednakże, ostateczny wybór rodzaju przeznaczenia nie powinien pomijać analizy stanu i funkcjonowania środowiska zarówno badanego obszaru jak i terenów z nim sąsiadujących".
W prognozie następnie wskazano, iż do najważniejszych uwarunkowań terenu należą m.in:
- Teren opracowywanego planu stanowi w znacznej mierze jeszcze tereny użytkowane rolniczo i niezainwestowane, jednakże jego centralna część jest zainwestowana - na terenie znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie wolnostojącej, zabudowania związane z gospodarką rolną, budynki gospodarczo-garażowe. Oprócz zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej.
- Szata roślinna omawianego terenu jest zróżnicowana - obok terenów odłogowanych i uprawnych, terenów porośniętych roślinnością naturalną i lasów znajdują się też rośliny towarzyszące zabudowie o charakterze ozdobnym oraz drzewa i krzewy.
- Dominujące otoczenie terenu planu stanowią powierzchnie biologicznie czynne: tereny pól, łąk, lasów, tereny zakrzewione i zadrzewione, gdzieniegdzie uzupełnione poprzez tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Pobliskie lasy, stanowiące część nadleśnictwa Babki i leśnictwa Czmoń, stanowią bory świeże, bory mieszane świeże oraz lasy mieszane świeże z dominującym drzewostanem sosnowym oraz dębowym, w pobliżu znajduje się również las brzozowy.
- Najbliżej położone obszary prawnie chronione stanowią oddalone o 700 metrów obszary Natura 2000: Ostoja Rogalińska o symbolu PLB300017 oraz Rogalińska Dolina Warty o symbolu PLH300012. W obrębie wyżej wymienionych obszarów Natura 2000 znajduje się również Rogaliński Park Krajobrazowy - obszar prawnie chroniony na podstawie rozporządzenia Nr 4/97 Wojewody Poznańskiego z dnia 26 czerwca 1997 r.
- Obszar planu położony jest w odległości około 1300 m od Obszaru chronionego krajobrazu w gminie Kórnik, który został utworzony na mocy uchwały nr 1/1/1993 Rady Miasta i Gminy w Kórniku z dnia 26 stycznia 1993 r.
- Około 1,2 km od zachodnich granic obszaru objętego opracowaniem znajduje się rezerwat "Krajkowo", utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 lipca 1958 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Ma on powierzchnię 160,46 ha, a celem jego ochrony jest zachowanie krajobrazu starorzeczy Warty oraz krajobrazu zawierającego fragmenty starych drzewostanów i pojedyncze drzewa.
Warto w tym miejscu wskazać, iż w prognozie na wcześniejszych stronach tj. str. 10 i nast. szczegółowo opisano znajdujące się w pobliżu formy ochrony przyrody i wynikające z przepisów cele ich ochrony.
Ponadto w odniesieniu do kwestii przeważającego przeznaczenia rolniczego warto wskazać, iż w prognozie zaznaczono, że "Grunty orne stanową 51,4 % powierzchni gminy. Wynika z tego, że Kórnik jest wciąż gminą, w której rolnictwo odgrywa istotną rolę. Obszary rolnicze na terenie gminy Kórnik zaliczyć można do gruntów o dobrej przydatności dla produkcji rolniczej. Charakteryzują się strukturą użytków rolnych o przewadze wyższych klas bonitacyjnych oraz przydatnością dla roślin o większych wymaganiach glebowych." (str. 20 Prognozy).
Ponadto Sąd miał na uwadze zawarte w Prognozie wskazanie, iż "Dla ochrony terenów Natura 2000 niezmiernie istotna jest realizacja spójnego rozwoju obszarów wiejskich, który jest możliwy poprzez tworzenie planów zagospodarowania przestrzennego dla terenów decydujących o rozwoju gminy. Niezmiernie istotny jest fakt pokrycia planami miejscowymi, gwarantującymi ład przestrzenny, ale w kontekście ochrony obszarów Natura 2000 jeszcze ważniejszy jest rodzaj planowanego przeznaczenia na terenach położonych w bezpośrednim sąsiedztwie. Bardzo korzystnym dla wyżej wymienionych form ochrony przyrody jest fakt, że procedowany plan miejscowy na zdecydowanej większości terenów niezainwestowanych wprowadza zakaz zabudowy i zachowanie dotychczasowego użytkowania. Zapisy planu miejscowego dotyczące terenów zainwestowanych lub wskazanych pod zabudowę w wydanych decyzjach o warunkach zabudowy i decyzjach o pozwoleniu na budowę w znacznym stopniu ograniczają dalszą intensyfikację zainwestowania. Brak planu miejscowego w żaden sposób nie zabezpieczałby obszarów Natura 2000, a na podstawie decyzji o warunkach zabudowy mogłyby powstać inwestycje generujące znaczne, negatywne skutki dla środowiska." (str. 51 Prognozy).
Z tych też względów już sama Prognoza oddziaływania na środowisko pozwala na stwierdzenie, iż zachowanie dotychczasowego przeznaczenia terenów Skarżących jako rolnych nie narusza zasady proporcjonalności.
W tym względzie podkreślić także należy, że część działki 433/19 stanowią grunty klasy IIIb, co zgodnie z ustawą 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2409 ze zm.) podlega szczególnej ochronie. Słusznie zatem podnosi organ w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art. 7 ust. 2 przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Takiego uzgodnienia o zmianie przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów klasy III w toku prac planistycznych nie uzyskano, zatem nie sposób czynić Radzie zarzutu, że utrzymała dotychczasowe rolnicze przeznaczenie tych terenów.
Uwzględnić przy tym należy stanowisko organu, który podkreślał, że w toku prac planistycznych, po analizie przekazanych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z obszaru sporządzanego projektu planu miejscowego zostały "wycięte" obszary, dla których zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczne z polityką przestrzenną gminy Kórnik, wyrażoną w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik. Uchwalenie skarżonego planu było niezbędne w celu ochrony ładu przestrzennego, terenów rolnych oraz stanowiło interwencyjne działanie związane z ogromną nadpodażą działek budowlanych na terenie wsi Radzewo, a także powstawaniem bardzo intensywnej, zupełnie nieprzystającej do istniejącej zabudowy wsi, która stanowi dysonans w stosunku do jej dotychczasowego charakteru urbanistycznego.
Dalej organ podkreślał także, że na terenie Planu, w jego centralnej części, znajduje się sporo terenów możliwych do zainwestowania, także zabudową mieszkaniową celem zagospodarowania wolnych przestrzeni pomiędzy istniejącą już zabudową działek. Skarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego umożliwiając zabudowę w centralnej części wsi Radzewo jednocześnie chroni charakter rolniczy wsi i umożliwia dalsze prowadzenie gospodarki polowej na znacznych areałach, co będzie sprzyjać rentowności prowadzonych upraw.
Ponadto należy mieć na uwadze zawartą w odpowiedzi na skargę argumentację dotyczącą przeznaczenia już znacznych terenów pod zabudowę mieszkaniową. Organ wyjaśnił, że na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN oraz terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zabudowy usługowej MN/U wskazano rezerwy inwestycyjne, na których będzie można zlokalizować przynajmniej 334 budynki mieszkalne jednorodzinne. W przypadku realizacji zabudowy dwulokalowej i przy założeniu 3 osobowej rodziny, zamieszkującej każdy lokal, obowiązujący plan miejscowy umożliwia realizację zabudowy dla nowych 2004 mieszkańców. Ta liczba jest większa niż dwukrotność obecnej liczby mieszkańców Radzewa, która według danych z ewidencji ludności wynosi obecnie 897 osób (stan na 30.11.2023). Niezależnie od rezerw inwestycyjnych, wyznaczonych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo - etap 1, na terenie wsi Radzewo obowiązują inne miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, a także procedowane są kolejne projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w tym projekt m.p.z.p. dla wsi Radzewo - etap 2, które przewidują kolejne wielohektarowe rezerwy inwestycyjne pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne.
Organ zaznaczył, iż abstrahując od kierunku wyznaczonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik, wyżej wymienione rezerwy inwestycyjne stanowią jednoznaczne potwierdzenie zasadności zachowania istniejącego - rolniczego przeznaczenia i użytkowania terenu wyżej wymienionych działek lub ich fragmentów objętych skarżonym planem miejscowym.
Mając na uwadze powyższe zgodzić należy się z organem, iż wyznaczone miejscowym planem rezerwy inwestycyjne Radzewa stanowią potwierdzenie zasadności zachowania istniejącego - rolniczego przeznaczenia i użytkowania terenu działki nr 433/19, objętego skarżonym Planem miejscowym.
Nadto zauważyć należy, że ustalenie rolniczego przeznaczenia działki 433/19 wpisuje się w cały obszar terenów rolnych, bezpośrednio graniczących z działką 433/19, a oznaczonych symbolem 11R, 13R i objętych przyjętą już wcześniej uchwałą Rady Miasta i Gminy Kórnik z 27 maja 2015 r. Nadto Gmina konsekwentnie realizuje przyjęte przeznaczenie tych terenów jako rolnych, skoro kolejne sąsiadujące nieruchomości dotychczas rolne, nadal zachowuje jako rolne (oznaczone symbolem R) w kolejnym m.p.z.p. przyjętym uchwałą z 26 czerwca 2024 r.
Z tych tez względów Sąd uznał, iż podejmując zaskarżoną uchwałę uwzględniono wszystkie wymagania, o których mowa w art. 1 ust. 2 i 3 u.p.z.p., a przy zachowaniu dotychczasowego rolniczego charakteru nieruchomości Skarżącej Spółki nie przekroczono granic przysługującego Gminie władztwa planistycznego, także w zakresie zakazu zabudowy budynkami terenów oznaczonych symbolem 4KDW i 12R. Ustalenia Planu nie odnoszą się bowiem do kategorycznego zakazu jakiejkolwiek zabudowy dopuszczając zabudowę budowlami rolniczymi i innymi obiektami związanymi z prowadzeniem produkcji rolnej, upraw, ogrodniczej, sadowniczej, czy szkółkarskiej. W ocenie Sądu takie ustalenia zasad kształtowania zabudowy wskazują na wyważanie interesów właścicieli działek i zamiarów gminy.
W tym miejscu Sąd wskazuje na zupełnie nieuzasadnione zarzuty co do naruszenia zasad sporządzenia Planu odnoszące się do argumentacji skargi, że działka 433/19 miała w ocenie Skarżącej stanowić drogę dojazdową do terenów nieobjętych Planem (działek 433/3 – 433/9), oraz jako równoległą dodatkową drogę alternatywną dla zabudowy mieszkaniowej przy ul. Kowalskiej i dalej ul. Murarskiej także pozostającej poza Planem. Słusznie wskazuje organ, że niezrozumiałe jest twierdzenie Skarżącej, że działka nr 433/19, obręb Radzewo miała stanowić obsługę komunikacyjną dla terenu objętego uchwałą nr XL/531/2017 z 25 października 2017 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Radzewo, w rejonie ulicy Kowalskiej. Gmina wyjaśniła, że gdyby taka idea istotnie przyświecała Radze Miasta i Gminy Kórnik, wówczas te działki byłyby włączone do granic uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jak Sąd rozumie uchwały z 26 sierpnia 2020 r.). Słusznie zauważa organ, że już 2017 r. w momencie podjęcia uchwały, na fragmencie terenu działki nr 111/4 oraz fragmencie działki nr 433/9 obowiązywał i aktualnie obowiązuje przywołany już wcześniej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszarów wsi Konarskie, Radzewo, Czmoniec, części wsi Czołowo oraz części wsi Czmoń - część C w gminie Kórnik, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Kórnik Nr IX/92/2015 z dnia 27 maja 2015 roku, który oznacza część działki nr 111/4 symbolem 13R jako teren rolniczy, a część działki nr 433/19 symbolem 11R jako teren rolniczy, co wyklucza jakąkolwiek realizację drogi dojazdowej do terenów o przeznaczeniu nierolniczym na tych terenach.
Mając powyższe na uwadze nie mogły także odnieść skutku zarzuty skargi odnoszące się do ujawnienia w księgach wieczystych ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności gruntowej dla każdorazowego właściciela nieruchomości złożonej z działek o numerach 433/4 – 433/6, obręb Radzewo, polegającej na prawie przejazdu i przechodu ( w tym również sprzętem ciężkim) oraz doprowadzenia, konserwacji i eksploatacji mediów (w tym zwłaszcza przyłączy mediów). Podnoszone przez Skarżącą okoliczności nie determinują bowiem ustaleń m.p.z.p., nie wynikają bowiem z przepisów u.p.z.p. zwłaszcza art. 15 ust. 1, 2 i 3 u.p.z.p. Tak samo bez znaczenia są okoliczności odnoszące się do spadku wartości nieruchomości stanowiących działki 433/1 – 433/9, zwłaszcza, że dla działek 433/1 i 433/2, dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę, Rada ustaliła przeznaczenie części działki 433/19 jako droga wewnętrzna 4KDW. Istotną okolicznością w tym zakresie jest to, że Rada nie zmieniła dotychczasowego przeznaczenia działki 433/19, które było rolne i takie pozostało w zaskarżonym Planie.
Bez znaczenia są także dla oceny zasadności sporządzenia Planu parametry działki 433/19, jej znaczna długość około 1313 m i szerokość około 7 m. Wynika ona bowiem z uprzednich podziałów nieruchomości związanych z zamiarem inwestycyjnym, ale w świetle przepisów u.p.z.p. wymiary działek objętych obszarem m.p.z.p. nie wpływają na treść Planu i ustalenia przeznaczenia poszczególnych działek objętych obszarem Planu miejscowego. Co więcej z istoty m.p.z.p. wynika, że ustala przeznaczenie terenów na przyszłość.
Odnosząc się do zarzutu umieszczenia w planie miejscowym zapisów określających zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (§ 4 pkt 2 lit. e, f, g, pkt 3 lit. a, b, c Uchwały) skład orzekający także w niniejszej sprawie podziela stanowisko orzecznictwa, iż obowiązujące przepisy nie wprowadzają w tym zakresie zakazu umieszczenia tych postanowień w planie miejscowym.
Według art. 37a ust. 1 u.p.z.p. rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane.
Podkreślić należy, iż istotą zmian legislacyjnych wprowadzonych ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774) dalej zwanej "ustawą krajobrazową" jest całkowite "wyjęcie" zagadnień dotychczas uregulowanych w art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. z zakresu materii planistycznej.
Na mocy art. 5 pkt 3 lit. b ustawy krajobrazowej uchylono powołany przepis art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., w myśl którego w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Nie sposób jednak podzielić poglądu, że wskutek powyższego rada gminy nie ma już podstaw do uchwalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tych zagadnień, albowiem zasady i warunki sytuowania tablic i urządzeń reklamowych mogą być ustalane wyłącznie w drodze uchwały podjętej w oparciu o wprowadzone do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na mocy art. 7 pkt 5 ustawy krajobrazowej przepisy art. 37a-37e, zwanej dalej "uchwałą krajobrazową". Stosownie bowiem do art. 37a rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (ust. 1). Uchwała, o której mowa w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego (ust. 4).
Uchwała krajobrazowa jest aktem o odmiennym charakterze i - przede wszystkim - o innych, dalej idących skutkach aniżeli uchwała o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Podczas gdy miejscowy plan wywołuje jedynie skutki na przyszłość i nie może ingerować w już istniejące, legalnie zrealizowane obiekty, uchwała krajobrazowa działa również ex tunc, w odniesieniu do obiektów małej architektury, ogrodzeń, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych istniejących w dniu jej wejścia w życie (legalnie w tamtym czasie posadowionych). Co więcej, za niewykonanie postanowień uchwały krajobrazowej i niedostosowanie tych obiektów do zasad i warunków określonych w uchwale w wyznaczonym w niej okresie, ustawa umożliwia wymierzenie kary pieniężnej. Ponadto przepis art. 37a ust. 1 u.p.z.p. używa sformułowania: "rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń", co oznacza, że podjęcie takiej uchwały ma charakter dobrowolny i zależy od uznania gminy. Niewątpliwie więc przepis art. 37a ust. 1 u.p.z.p. ma charakter fakultatywny.
Dokonując oceny dopuszczalności uregulowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego materii dotyczącej sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, trzeba też pamiętać o celu omawianych zmian w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wynikającego już z samego tytułu ustawy nowelizującej, tj. wzmocnienia narzędzi ochrony krajobrazu. Tym samym przepisy tej ustawy nie powinny być wykładane w sposób, który może doprowadzić do destrukcji krajobrazu i estetycznego chaosu. Taki zaś skutek nieuchronnie by nastąpił w sytuacji, gdy gmina nie ureguluje przedmiotowej kwestii w uchwale krajobrazowej (której uchwalenie nie jest obligatoryjne), a jednocześnie nie będzie miała możliwości określenia jej w planie miejscowym. Wtedy na terenie takiej gminy rzeczona kwestia nie będzie uregulowana w ogóle.
Jeżeli zatem gmina nie widzi potrzeby zmian w istniejących już obiektach małej architektury, ogrodzeniach oraz tablicach i urządzeniach reklamowych, a jedynie chce ustalić zasady i warunki sytuowania i realizacji dla nowych tego typu obiektów na przyszłość, to może to uczynić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Pozwala na to art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (zob. wyrok NSA z 21 września 2021 r., sygn. akt II OSK 158/21, CBOSA). W wyroku tym, który Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela, NSA podkreślał, że "Uprawnienia rady gminy do uregulowania przedmiotowej materii w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego upatrywać można również w treści art. 15 ust. 2 pkt 5 powołanej wyżej ustawy dotyczącego obowiązkowego uregulowania w planie miejscowym wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych. Ponadto zwrócić należy uwagę na treść art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczący uregulowania między innymi zasad kształtowania zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy oraz linii zabudowy i gabarytów obiektów (wszystkich, zatem również małej architektury), jak również na dodany ustawą nowelizująca z dnia 24 kwietnia 2015 r. art. 15 ust. 2 pkt 3a dotyczący zasad kształtowania krajobrazu".
Z powyższych względów zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione. Uzupełniająco Sąd wskazuje, iż ze względu na wprowadzony w § 32 uchwały zakaz lokalizacji na terenach 12R budynków, a nie innych obiektów Sąd uznał, że postanowienia § 4 pkt 2 lit. e, f, g oraz pkt 3 lit. a, b i c Uchwały odnoszą się do nieruchomości Skarżącej Spółki.
Sąd jednocześnie nie dopatrzył się, aby Rada wprowadzając takie nakazy czy też zakazy lokalizowania reklam, obiektów malej architektury czy też ogrodzeń na terenach Skarżącej 433/19, które co trzeba przypomnieć przeznaczone są pod rolnictwo, dopuściła się naruszenia władztwa planistycznego.
Natomiast do przedmiotowej nieruchomości Skarżącej nie znajduje zastosowania § 5 pkt 6 Uchwały gdyż przepis ten wprowadza zakaz stosowania w nowo budowanych budynkach pieców i trzonów kuchennych na paliwa stałe, które to budynki zgodnie ze wskazanym już § 32 pkt 1 Uchwały są zakazane na terenach 12R. Tym samym skoro na nieruchomości Skarżącej zakazane jest wznoszenie budynków, to zakazy odnoszące się do nowych budynków nie wpływają na nieruchomości 433/19.
W ocenie Sądu, niezasadny jest też zarzut wprowadzenia generalnego zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na całym terenie objętym ustaleniami Planu Miejscowego (stanowiącym głównie tereny rolnicze), gdzie nie ma dla takiego rozstrzygnięcia żadnego uzasadnienia, a co godzi w zasadę proporcjonalności, bowiem istotnie ogranicza lub uniemożliwia prowadzenie, bądź rozwijanie prowadzonej działalności rolniczej (§ 5 pkt 1 Uchwały). Ponownie sprecyzować należy, że zarzut ten Sąd oceniał w zakresie interesu prawnego Skarżącej, zatem w odniesieniu do działki 433/19. Jakkolwiek zarzut ten również sąd ocenił jako chybiony.
Już treści Studium wynika, że ochrona przyrody i krajobrazu jest częścią polityki przestrzennej i ekologicznej gminy. Kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy muszą uwzględniać zasady ekorozwoju - tzn. rozwój z poszanowaniem zasobów przyrody oraz rozwój godzący prawa przyrody z prawami ekonomii – nie naruszający w istotny sposób środowiska życia człowieka. Prawidłowe wykorzystanie zasobów przyrody stanowi podstawę optymalnego rozwoju gospodarczego gminy. Wyodrębniono obszary i obiekty warunkujące stabilność systemu przyrodniczego o małym lub znikomym przekształceniu szaty roślinnej, sieci rzecznej i morfologii (str. 62 i nast. Studium). Wpisuje się w przyjętą politykę, także w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (str. 74 Studium).
Nadto już z protokołu posiedzenia Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej w gminie Kórnik z 8 października 2020 r. wynika, że w m.p.z.p. dla wsi Rydzewo zawnioskowano o zachowanie istniejących gospodarstw rolnych z możliwością ich rozwoju oraz zabezpieczenie przed konfliktami z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (akta planistyczne). Zasadnie, zatem dla terenu 12R sąsiadującego z terenem zabudowy mieszkaniowej, wprawdzie zlokalizowanego poza Planem, ale bezpośrednio sąsiadującego z działką 433/19, Rada przyjęła zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Trudno w tych okolicznościach twierdzić, że kwestionowana regulacja jest sprzeczna z obowiązującym na przedmiotowym obszarze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy. Analiza omówionych powyżej postanowień pod kątem przyjętych w Studium kierunków rozwoju Gminy wraz z wnioskami Komisji prowadzi do wniosku, iż Plan w sposób dopuszczalny uszczegóławia postanowienia Studium, nie naruszając przy tym przyjętej polityki przestrzennej Gminy.
Powyższe nie narusza zatem zasady proporcjonalności. Z tych też względów, w ocenie Sądu, wykluczenie możliwości realizacji inwestycji, które stanowiłyby przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko mieściło się w granicach władztwa planistycznego i z poszanowaniem zasady proporcjonalności, gdyż stanowi próbę pogodzenia istnienia obok siebie terenów mieszkaniowych i rolniczych, których współistnienie często powoduje konflikty społeczne.
Odnosząc się natomiast do zarzutu braku określenia wskaźnika powierzchni biologicznej czynnej na terenach rolnych wskazać należy, iż w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. (w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r.) ustawodawca postanowił, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów.
W myśl § 4 pkt 6 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu.
Co istotne w zgodnie z treścią art. 2 pkt. 29 lit. a u.p.z.p. pod pojęciem "udziału powierzchni biologicznej czynnej" w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy rozumieć stosunek sumy powierzchni biologicznie czynnych znajdujących się na działce budowlanej do powierzchni tej działki budowlanej.
W ocenie Sądu takie brzmienie przepisów jednoznacznie wskazuje, że postanowienia odnośnie udziału powierzchni biologicznej czynnej winny znaleźć się w planie w odniesieniu do działek budowlanych przeznaczonych pod zabudowę. Natomiast w przypadku nieruchomości Skarżącej, która została w Planie przeznaczona pod tereny rolnicze z zakazem wznoszenia budynków nie można uznać, że taka potrzeba zachodziła.
Za niezasadny Sąd uznał również zarzut braku określenia w Planie miejscowym parametru "wysokości zabudowy", a posłużeniem się pojęciem "wysokości". Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż takim pojęciem w Planie posłużono się wyłącznie do dopuszczonych na terenach rolniczych tuneli foliowych i szklarni oraz budowli rolniczych.
W tym miejscu odwołać należy się do definicji budowli rolniczych zawartej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 297).
W myśl § 4 pkt 1 omawianego aktu ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budowlach rolniczych to rozumie się przez to budowle na potrzeby rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zbiorniki na nawozy naturalne płynne, zbiorniki na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej, płyty do przechowywania nawozów naturalnych stałych, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego.
Z powyższych względów, mając na uwadze katalog obiektów jakie mogą powstać na nieruchomości Skarżącej, Sąd uznał, iż posłużenie się pojęciem "wysokości" bez określenia jak należy powyższe pojęcie rozumieć nie stanowi istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego.
W tym stanie rzeczy Sąd uznając, iż organ uchwalając niniejszy Plan nie dopuścił się istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, ani istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a Plan został uchwalony bez przekroczenia granic władztwa planistycznego i z poszanowaniem zasady proporcjonalności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił w odniesieniu do tej jej części, która dotyczy działki o numerze ewidencyjnym 433/19, obręb Rydzewo, gmina Kórnik, jak w punkcie 1 wyroku.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd wyjaśnia, że nie dotyczą one naruszonego interesu prawnego Skarżącej. Jest to istotne, ponieważ przeprowadzana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały, dokonywana jest w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g., a to oznacza, że skarga na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie jest actio popularis, a zatem nie pozwala ona na dokonywanie kontroli zaskarżonego aktu w zakresie, w jakim nie narusza on konkretnego, zindywidualizowanego interesu prawnego Skarżącej Spółki. Sąd stwierdził, że ustalenia przewidziane w Planie dla innych terenów i odnoszące się do innych wskazanych w skardze działek, niż działka Skarżącej nr 433/19, nie kształtują jej sytuacji prawnej, albowiem nie dotyczą nieruchomości należącej do Skarżącej. Chodzi tu o zarzuty wskazane w skardze z dnia 22 listopada 2023 r. (punkt IV a. - cc.) i piśmie procesowym z 20 lipca 2024 r. (punkt I e. – f., punkt III). Z treści zaskarżonego Planu, nie wynika, aby ustalone w Planie zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i krajobrazu, zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego oraz zasady kształtowania zabudowy i wskaźników zagospodarowania terenu odnoszące się do innych działek i terenów, takich jak: 3ZP, ZL, 12R, 13R, 17R, 18R, KD-L, KDW, MN, MN/U, U, WS, US, RM, mogły powodować jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość Skarżącej nr 433/19 w sposób wpływający na jej uprawnienia. Skarżąca nie wykazała, aby zachodziła jakakolwiek relacja pomiędzy tymi ustaleniami a przysługującym jej prawem własności, skutkująca naruszeniem jej interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W tym stanie sprawy, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę co do pozostałych zarzutów skargi odnoszących się do postanowień Planu, które nie dotyczyły działki nr 433/19, uznał za zasadne w tej części skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., jak orzekł w punkcie 2 wyroku.
Odnosząc się do wniosku zgłoszonego w skardze oraz w dalszych pismach procesowych o przeprowadzenie dowodów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. na okoliczność, że Skarżąca posiada interes prawny do wniesienia skargi, wskazać należy że został on skonsumowany w związku z zażaleniem Skarżącej na postanowienie WSA w Poznaniu z 13 marca 2024 r. o odrzucenie skargi. Co do dalszego wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów na poparcie podnoszonych zarzutów Sąd wskazuje, że brak było przesłanek uzasadniających przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego z przedłożonych przez Skarżącą Spółkę dokumentów załączonych do pisma procesowego z dnia 4 marca 2024 r. (data wpływu: 04 marca 2024 r.) sprecyzowanych w pkt III lit a-h oraz k, a także pisma procesowego z dnia 04 marca 2024 r. (data wpływu: 06 marca 2024 r.) spracowanych w punkcie I lit a-b. Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie całokształtu akt sprawy: akt planistycznych i sądowych, jeżeli mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach kontrolowanej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że przedstawione przez Skarżącą dokumenty nie okazały się niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.
Zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.