IV SA/Po 61/04

IV SA/Po 61/04 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Bożena Popowska /sprawozdawca/
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Ewa Makosz-Frymus /przewodniczący/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie: sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej o d d a l a s k a r g ę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E.Makosz-Frymus /-/ B.Popowska jf
Uzasadnienie
Dnia 26 lutego 2002 r. uprawniony kontroler celny Urzędu Celnego w O. przeprowadził kontrolę pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W trakcie kontroli dokonano ważenia ciągnika marki Renault 11 [...], nr rej. [...] wraz z naczepą typu SCHMITZ S 01 nr rej. [...] wraz z przewożonym ładunkiem. Pojazd ów kierowany był przez E. J. Dopuszczalny nacisk osi pojedynczej pojazdu wynosił 100 kN. W wyniku ważenia, przeprowadzonego o godzinie 14.04 dnia 26 lutego 2002 r stwierdzono, że na drugiej osi pojazdu przekroczono dopuszczalny nacisk ( o 20,17 kN). Wynik tej kontroli utrwalono w protokole nr [...] z godziny 15.01.W protokole tym odnotowano nadto, iż pojazd jest nienormatywny, wymaganego zezwolenia przewoźnik nie posiada. Protokół i dwa dokumenty o nazwie Wynik ważenia na wadze dynamicznej podpisał bez zgłaszania uwag i zastrzeżeń kierowca przedmiotowego pojazdu (k. 4, 5 i 6 akt administracyjnych).
Decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...], na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b, i art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz U. 71/00/838 ze zm.-dalej udp) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 98/97/602 ze zm.- dalej prd) i rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. 44/99/432-dalej rozporządzenie) Dyrektor Urzędu Celnego obciążył A. G., Z. [...],Wrocław, karą pieniężną w wysokości 2 880,00 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu Dyrektor Urzędu stwierdził, że zgodnie z art. 64 ust. 1 prd, przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała. Organ wskazał, że karę pieniężną nałożono na podstawie kontroli pojazdu przeprowadzonej dnia 26 lutego 2002 potwierdzonej zapisem protokołu z 26 lutego 2002 nr [...]. Odpis decyzji doręczono Spółce dnia 28 lutego 2002r.. (k. 7 i 8 akt administracyjnych).
Odwołanie od owej decyzji złożył A. G., zarzucając jej, że została błędnie podjęta na podstawie kpa, zamiast Ordynacji podatkowej oraz że w toku postępowania nie uwzględniono żądań kierowców, by dokonać trzeciego pomiaru w związku z rozbieżnymi wynikami dwóch pomiarów. Odwołujący powołał się przy tym na adnotację dokonaną w protokóle, zarzucając brak ustosunkowania się do niej w decyzji. Do w/w pisma dołączono kserokopie protokółu z adnotacją kierowcy dotyczącą żądania przeprowadzenia trzeciego i wykonania zdjęcia ładunku oraz Oświadczenie dwóch kierowców, opatrzone datą 02. 03. 2002r., dotyczące pomiarów na granicy.
Pismem z dnia 17 lipca 2002r. pełnomocnik odwołującego się ponowił zarzut nierzetelnego przeprowadzenia pomiarów, wskazując, że technika "najazdu" na wagę ma wpływ na wyniki pomiarów a kierowca nie został o sposobie najazdu pouczony; w związku z tym należy powołać biegłego rzeczoznawcę .
Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b, art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. 71/00/838 ze zm.), § 4 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. 44/99/432), Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i poglądy prawne organu I instancji. Dyrektor Izby w szczególności wskazał, że kara pieniężna została nałożona dnia 26 lutego 2002. na przejściu granicznym w O., po przeprowadzeniu pomiaru dynamicznego obciążenia osi ciągnika z naczepą nr rej [...],. należącego do firmy "[...]" s.c. A. G. i S-ka. i stwierdzeniu przekroczenia na drugiej osi pojazdu dopuszczalnych norm nacisku ustalonych w rozporządzeniu.
Dyrektor Izby stwierdził, że pomiaru nacisku osi na podłoże dokonano na wadze stacjonarnej, posiadającej ważne świadectwo legalizacji z dnia 9. 10. 2001,r. nr [...] wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z., a wagi tego typu zostały zatwierdzone decyzją z dnia [...] kwietnia 1997 r. nr [...] Prezesa Głównego Urzędu Miar do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego posiadającego ważne świadectwo legalizacji z dnia 19.11.2001.r., nr dziennika zgłoszeń [...], wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z.. a warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Nawierzchnia drogi w strefie ważenia obejmującej pomost i jezdnię o długości 8 m z każdej strony pomostu wykonana jest z trwałego betonu, a jej nachylenie względem poziomu nie przekracza 1 % w kierunku ruchu pojazdów i 2 % w kierunku prostopadłym
. Nałożenie kary pieniężnej odbyło się zgodnie z art. 40b ust. 2 i art. 13 ust. 2b udp, a jej wysokość jest automatycznie obliczana przez oprogramowanie, które jest integralnym elementem systemu ważenia i przetwarzania danych.
Organ II instancji szczegółowo ukazał techniczne etapy procesu ważenia i system zabezpieczeń zapewniający jego prawidłowy przebieg a także stwierdził, że brak reakcji aparatury kontrolnej podważa zasadność jakiegokolwiek kwestionowania wyniku ważenia. Nie ma zatem podstaw do jego powtarzania. W uzasadnieniu podkreślono, że kierowca nie mógł być obserwatorem wszystkich czynności związanych z pomiarem, gdyż część z nich musiał sam wykonywać. Był on jednak osobiście obecny przy pomiarze odległości między osiami pojazdu i otrzymał protokół z ważenia, w którym mógł zawrzeć swe uwagi i spostrzeżenia.
Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu i piśmie uzupełniającym, Organ wyjaśnił, że pierwszy przejazd pojazdem przez wagę nie został uwzględniony, ponieważ był nieprawidłowy ze względu na zbyt dużą prędkość pojazdu, dlatego też urządzenie ważące nie odczytało prawidłowo liczby osi oraz wartości nacisków na osie. Drugi przejazd był prawidłowy, dlatego system ważenia nie sygnalizował błędu, w związku z czym wniosek kierowcy o dokonanie trzeciego pomiaru nie został przyjęty jako nieuzasadniony.
Odnosząc się do zarzutu zastosowania niewłaściwej podstawy proceduralnoprawnej, organ wyjaśnił, że kontrola pojazdów w transporcie międzynarodowym w kwestii masy, nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami Prawa o ruchu drogowym, nie należy do zakresu postępowania w sprawach celnych, dlatego też nie stosuje się w tych sprawach przepisów podatkowych tylko kpa.
Ustosunkowując się do informacji o powołaniu biegłego, organ wskazał na treść zarządzenia Nr39 Prezes Głównego Urzędu Miar z 22. 12 2000 (Dz. Urz. Miar i Pobiernictwa Nr 6 poz. 40.), które określa warunki właściwego stosowania wag; zgodnie z tymi warunkami przeprowadzono pomiar, dlatego powołanie biegłego rzeczoznawcy jest bezzasadne.
Skargę na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik A.G. (k-14), powtarzając zarzuty podniesione w odwołaniu i wskazując na naruszenie artykułów:.7, 78 §1, 107 oraz 80 kpa.
.W pismach uzupełniających skargę z dnia 18 sierpnia 2003r.. oraz z dnia 10 stycznia 2006r, zarzucono zaskarżonej decyzji, że została skierowana wyłącznie do A. G. a nie do pozostałych wspólników spółki cywilnej oraz że w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji brak było podstaw prawnych określających procedurę ważenia pojazdów.
W odpowiedzi na skargę organ, poza argumentacją wskazaną w zaskarżonej decyzji, podniósł m. in., że w protokole nie zgłoszono żadnych uwag, a uwag znajdujących się na kserokopii nie naniesiono w obecności funkcjonariusza. Nadto, właśnie drugi protokół potwierdza, że kierowcę poinstruowano co do techniki przejazdu przez wagę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
1 Zgodnie z art. 13 ust.1 udp- w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji- korzystanie z dróg publicznych mogło być uzależnione od wniesienia opłat drogowych, które zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 3 udp mogły być pobierane m.in. za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Z kolei art. 13 ust. 2a udp stanowił, iż za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu pobiera się kary pieniężne, których wysokość - w myśl ust. 2b powołanego artykułu - określał załącznik do ustawy. Przy pomiarze nacisku dla pojedynczej osi napędowej w rozumieniu § 4 rozporządzenia, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm określonych w § 5 ust. 4 rozporządzenia, w związku z czym Dyrektor Urzędu Celnego nałożył na Skarżącego -zgodnie ze wspomnianym załącznikiem do ustawy o drogach publicznych - karę pieniężną w wysokości 2880,00 zł (pkt 5 ppkt 1 lit. c załącznika do ustawy). Kierowca pojazdu nie okazał stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.
. Zasadniczy nurt argumentacji Skarżącej sprowadza się do kwestionowania poprawności ważenia i sposobu przeprowadzenia postępowania od strony formalnej.
Skarżący podnosi przede wszystkim, że kara pieniężna została nałożona za przekroczenie obciążenia na osi napędowej na podstawie wyników drugiego pomiaru, z pominięciem pierwszego pomiaru i nie dokonaniem trzeciego pomiaru, mimo żądania kierowcy.
Z akt sprawy wynika, że ważenia pojazdu dokonano przy pomocy dynamicznej wagi samochodowej typu RPT-97-114, przystosowanej do ważenia pojazdów. Waga ta posiada ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. w dniu 9 października 2001 r., a wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] kwietnia 1997 r. nr [...]. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego tzw. ruletki, posiadającej świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Zielonej Górze dnia 19. 11 2001r. nr dziennika zgłoszeń [...] (k. 1-3 akt administracyjnych) a warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi.
Wydając to świadectwo Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w Z. powołał zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa 6/00/40- dalej zarządzenie), które m.in. określa konstrukcję, wykonanie i zainstalowanie wagi, a także jej właściwe stosowanie. Sąd stwierdza, że opisany szczegółowo przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opis przebiegu ważenia odpowiada warunkom określonym w cytowanym zarządzeniu. Dotyczy to w szczególności sygnalizacji o błędzie ważenia z powodu nadmiernej prędkości pojazdu (§ 2 ust. 9 zarządzenia) a także sposobu poinformowania kierowcy o wymaganiach dotyczących przejazdu przez wagę (§ 7 ust. 5 zarządzenia).. Zgodnie ze świadectwem legalizacji waga dokonuje poprawnych pomiarów przy zachowaniu przez kierowcę prędkości w granicach od 3 do 5 km/h, a każde przekroczenie tej prędkości powoduje włączenie sygnalizacji o błędzie ważenia. Z kolei każdorazowe pomniejszenie wyników ważenia o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz o dodatkowe 2 % zmierzonej masy całkowitej gwarantuje ochronę interesów przewoźnika i stanowi korektę ewentualnych błędów pomiaru wynikających z nieznacznego przyspieszania w granicach prędkości od 3 do 5 km/h.
Legalizacja wagi świadczy o prawidłowości jej działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji wagi ( wyrok NSA z dnia 12.2.1998r. sygn. II SA 1409/97). Bez znaczenia dla sprawy okazał się zatem zarzut, jakoby organy celne, dokonując ważenia działały dowolnie, bez stosowania reguł metrologicznych wynikających z ustawy z 11 maja 2001r. Prawo o miarach (Dz. U Nr 63, poz . 636 ze zm.).Należy zauważyć, że zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 XII 2000 r. utraciło moc w dniu 30 czerwca 2002 r., a więc po wydaniu decyzji przez organ I instancji oraz że zatwierdzenie przyrządu pomiarowego jest decyzją administracyjną Prezesa GUM, wydaną na podstawie mocy art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o miarach (Dz.U. 53/93/248 ze zm.) . Utrata mocy zarządzenia nr 39, jako aktu generalnego, nie skutkuje wygaśnięciem decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie tego zarządzenia, gdy jeszcze obowiązywało.
Sąd nie znalazł podstaw do uznania zarzutów Skarżącej dotyczących rzekomych uchybień formalnych polegających na nie ustosunkowaniu się do zastrzeżeń kierowcy wobec sposobu ważenia. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, w protokole z 26 lutego 2002 r., ani też w dokumentach zatytułowanych Wynik ważenia na wadze dynamicznej, nie ma żadnych zastrzeżeń kierowcy do przebiegu czynności. Protokół ma charakter dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (art. 76 kpa). Protokół ów nie uległ sprostowaniu ani nie przeprowadzono przeciw temu dokumentowi dowodów. Należy zatem uznać, że protokół kontroli słusznie przyjęto za podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji, uznając, że adnotację na kserokopii protokółu naniesiono po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Również Oświadczenie kierowców złożono w toku postępowania drugoinstancyjnego. Organ odwoławczy zaś szczegółowo wyjaśnił techniczne szczegóły procesu ważenia, jego automatyzację oraz skomputeryzowanie. W przypadku nieprawidłowego przejazdu przez punkt kontrolny, urządzenie sygnalizuje nieprawidłowość, przerywając proces ważenia, a ukazujące się wyniki muszą być uznane za błędne. Dlatego powtórzono ważenie po nieudanym pierwszym pomiarze. Natomiast wobec prawidłowej sygnalizacji przy drugim pomiarze, nie zachodziły przesłanki dla dokonania trzeciego ważenia. Mając na uwadze jakość techniczną wagi, jej wyposażenie w szereg zabezpieczeń gwarantujących prawidłowość procesu ważenia a także wskazane wyżej świadectwa legalizacji trzeba stwierdzić, że żądanie trzeciego ważenia było bezzasadne i organ nie miał obowiązku dokonywania kolejnego pomiaru. Powyższe stanowi równocześnie wyjaśnienie, dlaczego powołanie biegłego uznano za niezasadne.
W sprawie nie doszło także do uchybienia art. 9 kpa Skarżący nie przedłożył żadnego dowodu, wskazującego na nieprawidłowość pouczeń udzielanych kierowcy na stanowisku pomiarowym. Nawet gdyby przyjąć, że kierowcy zgłaszali ustnie żądanie dokonania trzeciego pomiaru i pozostawiono to żądanie bez odpowiedzi, to nie ulega wątpliwości, że pozbawienie strony możliwości obrony jej praw w postępowaniu należy oceniać nie na danym etapie postępowania, lecz w całym postępowaniu (odpowiednio- orzeczenie SN z: 24.5.1949- C 487/49 z glosą B. Dobrzańskiego i J. Witeckiego- Pip 1/50/118; 21.6.1961- 3 CR 953/60 z glosą W. Siedleckiego- NP 1/63/117; wyrok SN z 20.1.1966- II PR 371/65- OSNC 10/66/172 z glosą B. Dobrzańskiego- NP. 11/66/1444 akceptowane przez J. Gudowskiego "Kpc tekst, orzecznictwo, piśmiennictwo" W.Pr. 1998 t. 1 s. 684 uw. 42, s. 685 uw. 52, s. 686 uw. 55). Wobec możliwości zgłaszania wniosków i prezentacji dowodów w merytorycznym postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby należycie ocenił dowody w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów ( art. 80 kpa) i podjął na ich podstawie prawidłową decyzję. Wbrew bowiem twierdzeniu Skarżącego, Sąd jest zdania, że organ odwoławczy nie ograniczył się do kontroli decyzji organu I instancji. Dyrektor Izby dokonał samodzielnych ustaleń faktycznych i prawnych, wyjaśnił , jak już podnoszono, specyfikę procesu kontroli pojazdów na granicy oraz dokonywanych pomiarów i na tej podstawie uznał za uzasadnione utrzymanie decyzji pierwszoinstancyjnej w mocy.
Brzmienie art. 13 ust. 2a udp nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. Jest ono również niezależne od ewentualnej winy sprawcy przekroczenia ciężaru czy też od zachowania wymaganej masy całkowitej pojazdu, a jedynym i decydującym kryterium nałożenia kary jest fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu. ( wyrok NSA z: 23.4.1999 r. sygn. II SA 1838/98, 13.5.1998 r. sygn. II SA 358/98, 15.1.1998 r., sygn. II SA 1189/97, 23.1.1998 r. sygn. II SA 1327/97). Dla odpowiedzialności właściciela pojazdu za przekroczenie dopuszczalnych norm nie ma znaczenia brak możliwości sprawdzenia nacisku osi pojazdu na drogę po załadunku ( wyrok NSA z 22.4.1998 r. sygn. II SA 1421/97). W tej sytuacji należy uznać, że wydanie zaskarżonego orzeczenia było zasadne.
Odnośnie uwagi zgłoszonej w piśmie z dnia 18 sierpnia 2003r.co do różnego oznaczenia strony w decyzjach organu I-szej i II-giej instancji ,powtórzonej jako zarzut w piśmie z 10 stycznia 2006r., Sąd stwierdza, iż decyzja organu I-szej instancji wskazuje jako stronę A. G., Z. [...]W. Adresat decyzji podpisał odwołanie od niej a także udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu J. K. (k-27), reprezentującemu go także w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Natomiast decyzja organu II-iej instancji , sprostowana postanowieniem z dnia 2 lipca 2002r.( k-43-42 ), wskazuje jako stronę "[...]"S.C. A. G. i S-ka ul . [...] W. Sąd zauważa, że pełnomocnik A. G. dopiero w piśmie uzupełniającym skargę zwrócił uwagę na fakt, że jego mocodawca działa na podstawie umowy spółki cywilnej oraz przesłał umowę spółki z dwoma aneksami a także decyzję oraz zaświadczenia dot. wpisów do ewidencji działalności gospodarczej i o numerze identyfikacyjnym REGON (k- 25-31).. Z tych ostatnio wymienionych dokumentów wynika, że skład odnośnej spółki cywilnej- poza osobą A. G. -ulegał zmianie. Sąd zauważa, że nie przedstawiono zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej A. G. Odnośnie współdziałania w formie spółki cywilnej należy przypomnieć o zmianie, jaka nastąpiła w jej traktowaniu w płaszczyźnie stosunków publicznoprawnych, na mocy przepisów ustawy z 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 101 poz. 1178 ze zm.-dalej Pdg ).W myśl art. 3 ust. 2 w/w ustawy przedsiębiorcami są wspólnicy spółki cywilnej a nie spółka. Taką konstrukcję przyjęła też obowiązująca ustawa z 2 lipca 2004r. o swobodzie gospodarczej Dz. U. Nr. 173, poz. 1807 ze zm.), uznając, że umowa spółki cywilnej normuje stosunki zobowiązaniowe między wspólnikami. Można też wskazać na przepisy Kodeksu cywilnego, zwłaszcza art.864-866. W świetle wskazanych przepisów Pdg, a także przedstawionej dokumentacji, Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że decyzja winna być skierowana do wszystkich wspólników spółki cywilnej .
Można też dodać, że w myśl art. 4 pkt 15 ustawy z 6 września 2001r.o transporcie drogowym (Dz. U. Nr. 125, poz. 1371 ze zm.) przedsiębiorca, który posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego uznawany jest za przewoźnika drogowego. Wobec wątpliwości strony skarżącej można też wskazać na orzecznictwo sądowe, wyjaśniające, iż przewoźnikiem jest prowadzący przedsiębiorstwo (zakład przewozowy) na własny rachunek - czyli przedsiębiorca- i może nim być osoba fizyczna lub prawna, działająca w tym charakterze faktycznie, bez względu na rodzaj tytułu prawnego (własność, użytkowanie, dzierżawa, leasing) - wyrok NSA z dn. 23.04.1999 r., sygn. II SA 1838/98).
Sąd nie podziela też poglądu skarżącego, przedstawionego w piśmie z 10 stycznia 2006r.,że w dacie wydania zaskarżonych decyzji brak było podstaw prawnych określających procedurę ważenia pojazdów. Ważenie odbyło się w dniu 26 lutego 2002r., a zarządzenie nr 39 Prezes Głównego Urzędu Miar z 22 grudnia 2000r.określające wymagania metrologiczne, utraciło moc w dniu 30 czerwca 2002r. To, że akt ten nie był źródłem prawa w rozumieniu Konstytucji RP, nie oznacza, zdaniem Sądu, naruszenia zasady praworządności..
Zasada praworządności, określona w art. 6 kpa, podobnie jak inne zasady ogólne, dotyczy postępowania jurysdykcyjnego ( Z. Janowicz "Kpa. Komentarz" PWN 1999 s. 59 uw. 1a). Nie oznacza ona, że przebieg wszystkich czynności podejmowanych przez organ administracji publicznej, musi być drobiazgowo uregulowany przepisami prawa. Przepisy prawa zawierające w szczególności normy kompetencyjne mają jedynie stanowić podstawę do podjęcia danej czynności przez organ oraz być podstawą obowiązku poddania się przez obywatela (osobę prawną) danej czynności organu ( S. Wronkowska "Podstawowe pojęcia prawa i prawoznawstwa" cz. 1 s.19 Poznań 2002; Z. Ziembiński "Logika praktyczna" PWN 1998 s. 235). Nawet w silnie sformalizowanym postępowaniu sądowym rozpoznawczym nie reguluje się drobiazgowo szeregu czynności procesowych (np. okazania dowodu stronom, przeprowadzenia oględzin, przeprowadzenia dowodu z filmu, telewizji, fotokopii, fotografii, planów, rysunków oraz płyt lub taśm dźwiękowych i innych przyrządów utrwalających albo przenoszących obrazy lub dźwięki czy eksperymentu procesowego- art. 244- 257, 292-295, 308 kpc; art. 211- 212 kpk), pozostawiając sposób ich przeprowadzenia organowi procesowemu, w oparciu o utrwalone reguły postępowania, bazujące na kulturze prawnej mającej wielopokoleniową tradycję. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji i decyzji z [...] listopada 2002 r. nie były ( i być nie musiały) jakiekolwiek przepisy regulujące sposób ważenia pojazdów, lecz wskazane prawidłowo w podstawach prawnych obu decyzji przepisy materialnoprawne. Jedynie zatem na marginesie należy wskazać , że już pod rządem ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o miarach (Dz.U. 53/93/248 ze zm.) utrwalonym był pogląd, że ówczesny normodawca- Główny Dyrektor Dróg Publicznych- nie miał kompetencji ustawowych do określania zasad ważenia pojazdów w celu ustalenia masy pojazdu i nacisków osi ( wyrok NSA z 17.2.1998- II SA 1489/97). W tej sytuacji szereg regulacji zawartych w zarządzeniu nr 39 ma charakter dyrektyw celowościowych, wskazujących co należy czynić, by osiągnąć zamierzony rezultat- in casu- prawidłowego zadziałania wagi ( S. Wronkowska- op. cit. s. 8). Po dniu 30 czerwca 2002 r., mimo utraty mocy zarządzenia nr 39, organy celne nadal realizowały wypracowane wcześniej- w tym pod rządem zarządzenia nr 39- utrwalone reguły postępowania.
Wskazane przez Skarżącą uchybienia organu I instancji, wiążące się ze specyfiką postępowania w sprawie opłat drogowych na przejściu granicznym, Sąd nie uważa za uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; w sprawie nie doszło do naruszeń prawa materialnego, w związku z czym- zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153/02/1270 ze zm.) , brak było przesłanek do uchylenia decyzji.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153/02/1270 ze zm.),w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153/02/1271 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.
/-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E.Makosz-Frymus /-/B.Popowska
MB