IV SA/PO 587/25

IV SA/Po 587/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-09-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Sebastian Michalski
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2025 r. sprawy ze skargi ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 5 marca 2025 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A. P. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] znak [...] z dnia 22 stycznia 2025 r. o odmowie uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] znak [...] z dnia 20 września 2021 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące okoliczności sprawy.
Pismem z 9 lipca 2024 r. A. P. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy [...] znak [...] z dnia 20 września 2021 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn. "[...]" na terenie działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie R. oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...] (dalej też jako "decyzja lokalizacyjna"). Zdaniem wnioskodawczyni w sprawie tej zachodzą przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1-3 k.p.a., stanowiące podstawę do wznowienia postępowania.
Burmistrz Miasta i Gminy [...] postanowieniem znak [...] z dnia 14 sierpnia 2024 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy [...] znak [...] z dnia 20 września 2021 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania.
Po rozpatrzeniu zażalenia A. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem nr [...] z dnia 2 października 2024 r. uchyliło zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 14 sierpnia 2024 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja, gdy już z samych twierdzeń wniosku o wznowienie wynika w sposób oczywisty, że z przyczyn formalnych (podmiotowych lub przedmiotowych) wznowienie postępowania jest niedopuszczalne. Przywołane przez wnioskodawczynię przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 pkt 1-3 k.p.a., wymagają bowiem merytorycznego zbadania, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy.
Burmistrz Miasta i Gminy [...] postanowieniem znak [...] z dnia 13 listopada 2024 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją lokalizacyjną. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z 22 stycznia 2025 r. organ odmówił uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 20 września 2021 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wnioskodawczyni nie przedstawiła żadnego dowodu na zajście którejkolwiek z przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Wszelkie okoliczności, do których odwołuje się A. P., nie były związane z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ani z postępowaniem administracyjnym prowadzonym w sprawie jej wydania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło w pierwszej kolejności na treść przepisu art. 145 § 1 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Wskazano, że wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, z tym, że wznowienie z przyczyny określonej w pkt 4 następuje tylko na wniosek strony (art. 147 k.p.a.). Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania ( art. 148 k.p.a.). W myśl art. 149 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 §1 i §2 k.p.a.). Jeżeli organ, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego stwierdzi brak podstaw do uchylenia danej decyzji to, na podstawie art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. odmawia jej uchylenia, natomiast gdy stwierdzi istnienie takich podstaw - zgodnie z pkt. 2, uchyla dotychczasową decyzję i wydaje nową, rozstrzygającą o istocie sprawy.
Badając niniejszą sprawę prowadzoną w postępowaniu nadzwyczajnym Kolegium, stwierdzając zachowanie przez wnioskującą, będącą stroną postępowania, terminu wynikającego z art. 148 k.p.a., poddało badaniu kwestię zaistnienia przesłanek wznowieniowych. Zdaniem wnioskodawczyni w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki wznowieniowe wymienione w art. 145 § 1 pkt 1-3 k.p.a.
SKO podniosło, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Przesłanką wznowienia jest w tym przypadku istnienie związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Ten związek przyczynowy musi wystąpić w danej sprawie administracyjnej, a nie w innej z nią związanej.
W ocenie Kolegium podnoszona przez odwołującą okoliczność nieposiadania zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane na etapie wystąpienia o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji, nie stanowi podstawy do wznowienia wcześniej zakończonego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla tej inwestycji. Żaden przepis prawa nie stanowi bowiem, że zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane należy posiadać na etapie uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy też decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślenia wymaga, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w żaden sposób nie narusza prawa własności stron postępowania, gdyż jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
Kolejną powołaną przez stronę przesłanką wznowienia postępowania jest przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 2 kpa - decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Przepis ten odnosi się do przestępstw dotyczących wydania danej decyzji przez organ administracji publicznej. Odwołująca powołuje się na wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 lutego 2024 r. sygn. [...], orzekający w sprawie niedopełnienia przez pracownika Urzędu Miasta i Gminy w [...] obowiązków w zakresie nieuzyskania zgód od części właścicieli nieruchomości, na których planowana jest inwestycja, dotyczących oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz poświadczenia nieprawdy we wniosku o wydanie decyzji w postaci pozwolenia na budowę, przez oświadczenie o uzyskaniu takich zgód.
SKO zgodziło się z organem I instancji, że wspomniany wyrok w żaden sposób nie odnosi się do badanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydanej wcześniej, niż nastąpiły okoliczności będące przedmiotem postępowania karnego, w trakcie którego zapadł przytoczony wyrok.
SKO zbadało również, czy w sprawie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z art. 145 § 1 pkt 3 kpa - decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Według odwołującej osoba, której dotyczy wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 lutego 2024 r. sygn. [...], brała udział w postępowaniu dotyczącym wydania badanej decyzji o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy podkreślił, że jak wynika z wyjaśnień organu, postępowanie karne toczyło się przeciwko pracownikowi zatrudnionemu na stanowisku inspektora ds. inwestycji i zamówień publicznych, a postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego prowadził inny pracownik, zatrudniony na stanowisku inspektora ds. gospodarki przestrzennej. Ponadto postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało zakończone decyzją Wójta Gminy [...] znak [...] z dnia 20 września 2021 r., natomiast postępowanie karne, o którym mowa, dotyczyło bliżej nieustalonego okresu od 2022 r. do 1 sierpnia 2022 r., a zatem okresu późniejszego niż okres, w którym prowadzono postępowanie, o którego wznowienie wniosła odwołująca.
W świetle powyższego zdaniem organu II instancji w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z powołanych przez stronę przesłanek wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy [...] znak [...] z dnia 20 września 2021 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powołane przez odwołującą okoliczności dotyczą innego postępowania, prowadzonego przez inny organ - Starostę [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ścieżki rowerowej [...].
Podsumowując Kolegium stwierdziło, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia, w następstwie wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] znak [...] z dnia 20 września 2021 r. W ocenie SKO we właściwy sposób wyjaśniony został stan faktyczny sprawy i trafnie oceniono sytuację prawną wnioskującej, a także wyczerpująco uzasadniono wybór rozstrzygnięcia, co czyni zarzuty odwołania nieuzasadnionymi. Kolegium podkreśliło, że decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej jest następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy.
Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów postępowania Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji rozpatrzył istotne okoliczności sprawy, z uwzględnieniem interesu publicznego oraz słusznego interesu strony, umożliwiając wszystkim stronom na równych zasadach branie udziału w prowadzonym postępowaniu, a odwołująca nie wykazała, aby organ uchybił przepisom postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy, odwołująca o wszczęciu postępowania wznowieniowego dowiedziała się w dniu 22 listopada 2024 r. i przez cały czas jego trwania nie skorzystała z przysługującego jej prawa do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem, w tym również w dniu złożenia podania o wyznaczenie dodatkowego terminu do dokonania tych czynności. Podkreślenia wymaga, że powyższe podanie odwołująca wniosła w dniu 3 stycznia 2025 r., a zaskarżona decyzja została wydana w dniu 22 stycznia 2025 r., a zatem odwołująca miała możliwość zapoznać się ze zgromadzonym materiałem również w tym terminie, z czego również nie skorzystała.
Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Sądu A. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozważenia uchylenia decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024r., poz. 1130).
2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
a) art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wpływa na prawo własności, zaś przesłanka wznowieniowa musi wystąpić w konkretnym postępowaniu administracyjnym, podczas gdy zachodzi ścisły związek przyczynowo - skutkowy, zaś przepisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. powinien mieć zastosowanie,
b) art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż powołany przez A. P. wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 lutego 2025 roku, sygn. [...] nie ma związku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy prowadzą do wniosków przeciwnych, zaś dyspozycja przepisu art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. została spełniona,
c) art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że nie zachodzi przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., podczas gdy w ocenie skarżącej decyzja została wydana przy udziale pracowników, którzy podlegali wyłączeniu,
d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy w świetle poczynionych w sprawie okoliczności, brak było podstaw do wydania takiego orzeczenia,
e) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wydanie przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej lub reformatoryjnej, podczas gdy w świetle poczynionych w sprawie okoliczności, decyzja organu I instancji była niesłuszna i powinna zostać zmieniona przez organ II instancji,
f) art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo tego, iż w sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania tegoż przepisu,
g) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia przez organ II instancji, zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ bowiem dokonał wybiórczo analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie odnosząc się do argumentów i twierdzeń podnoszonych przez Skarżącą a także pomimo tego, że organ posiadał z urzędu informację o nieprawidłowościach związanych z innymi postępowaniami związanymi z przedmiotową sprawą.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpatrując sprawę w takim zakresie należy stwierdzić, że skarga podlega oddaleniu, ponieważ wbrew zarzutom zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji także przepisów prawa materialnego.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] o odmowie uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] z 20 września 2021 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzje zostały wydane w postępowaniu wznowieniowym, a więc w postępowaniu nadzwyczajnym.
Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W świetle tego przepisu, na kolejnym etapie postępowania organ bada, czy podstawa wznowienia w rzeczywistości istnieje, a następnie w przypadku ustalenia jej istnienia przechodzi do następnego etapu tego postępowania - rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jeśli w sprawie nie istnieje przyczyna wznowienia, to organ, stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Z kolei stwierdzenie istnienia podstawy wznowienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej decyzją ostateczną. Dopiero też na tym etapie organ dokonuje oceny okoliczności stanowiących negatywne przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej, w tym w zakresie objętym art. 146 § 2 k.p.a. - w myśl tego przepisu nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stwierdzenie na tym etapie istnienia przesłanki negatywnej oznacza konieczność wydania rozstrzygnięcia z art. 151 § 2 k.p.a. - stosownie bowiem do tego przepisu w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazuje okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Jeżeli natomiast nie stwierdzono istnienia przesłanek negatywnych organ wydaje decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
Celem postępowania wznowieniowego jest ponowna ocena sytuacji prawnej i faktycznej danej sprawy, jednak z uwzględnieniem okoliczności stanowiących określoną przesłankę wznowienia (spośród wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 - 8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a, art. 145b § 1 k.p.a.). Oznacza to, że w toku postępowania wznowieniowego uwzględnia się dokonane już wcześniej ustalenia i zgromadzony materiał dowodowy, a także dokonaną wcześniej ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego, ale dokonuje się modyfikacji tych ocen w zakresie wynikającym ze stwierdzonych obecnie przesłanek wznowienia. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w powyższych przepisach i z tej przyczyny w jego toku organ nie można prowadzić rozważań materialnoprawnych.
Skarżąca jako podstawę wznowienia wskazała art. 145 § 1 pkt 1-3 k.p.a.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na tej podstawie możliwe jest dopiero po stwierdzeniu orzeczeniem sądu sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tych podstawach musi zatem przedstawić organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego te okoliczności.
Powyższe rozważania aktualne są wobec drugiej z powołanych w sprawie przesłanek wznowieniowych, mianowicie wydania decyzji w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.). Konstrukcja prawna przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. jest w znacznej części identyczna. Przestępstwo, co do zasady powinno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i w tym zakresie jest to wymóg analogiczny jak w przypadku stwierdzenia fałszu dowodu (dokumentu). Tak więc nawet strona postępowania administracyjnego, która domagałaby się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z powołaniem się na zaistnienie powyższych przesłanek, musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego tę okoliczność. Jednocześnie wyrażane jest stanowisko, że organ rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.
Skarżącą w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. powołała się na okoliczność nieposiadania przez organ zgody wszystkich właścicieli na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, na etapie wystąpienia o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Powyższe zostało zauważone przez Starostę [...], który wezwał Burmistrza do uzupełnienia tego braku.
Jak wyżej wskazano, dla uznania, że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe konieczne jest stwierdzenie orzeczeniem sądu sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca, a więc nie nie stanowi podstawy do wznowienia wcześniej zakończonego postępowania. Na marginesie wskazać przyjdzie, że żaden przepis prawa nie stanowi, że zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane należy posiadać na etapie uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy też decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w żaden sposób nie narusza prawa własności stron postępowania, gdyż jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
W sprawie nie wystąpiła też przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten odnosi się do przestępstw dotyczących wydania danej decyzji przez organ administracji publicznej. Skarżąca tymczasem powołuje się na wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 lutego 2024 r. sygn. [...], orzekający w sprawie niedopełnienia przez pracownika Urzędu Miasta i Gminy w [...] obowiązków w zakresie nieuzyskania zgód od części właścicieli nieruchomości, na których planowana jest inwestycja, dotyczących oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz poświadczenia nieprawdy we wniosku o wydanie decyzji w postaci pozwolenia na budowę, przez oświadczenie o uzyskaniu takich zgód. Wskazany wyrok nie odnosi się jednak do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, którą wydano wcześniej niż nastąpiły okoliczności będące przedmiotem postępowania karnego, w trakcie którego zapadł przytoczony wyrok.
W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi również przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. - decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Jak wynika z wyjaśnień organu, postępowanie karne toczyło się przeciwko pracownikowi zatrudnionemu na stanowisku inspektora ds. inwestycji i zamówień publicznych, a postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego prowadził inny pracownik, zatrudniony na stanowisku inspektora ds. gospodarki przestrzennej. Ponadto postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało zakończone decyzją Wójta Gminy [...] znak [...] z dnia 20 września 2021 r., natomiast postępowanie karne, o którym mowa, dotyczyło bliżej nieustalonego okresu od 2022 r. do 1 sierpnia 2022 r., a zatem okresu późniejszego niż okres, w którym prowadzono postępowanie, o którego wznowienie wniosła odwołująca.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z powołanych przez stronę przesłanek wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy [...] znak [...] z dnia 20 września 2021 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powołane przez odwołującą okoliczności dotyczą innego postępowania, prowadzonego przez Starostę [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ścieżki rowerowej [...].
W tym stanie rzeczy organy obu instancji zasadnie uznały, że w sprawie nie wystąpiły wskazane przez skarżącą przesłanki wznowieniowe, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1-3 k.p.a. W sprawie nie występują też pozostałe przesłanki z art. 145 § 1 kpa.
W konsekwencji prawidłowo zastosowano przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b.
Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty procesowe naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Uzasadnienia wydanych decyzji są dostatecznie precyzyjne, wyczerpujące, co do materii istotnej w sprawie i nie naruszają zasady przekonywania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.