IV SA/Po 572/24

IV SA/Po 572/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jacek Rejman
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Wojciech Rowiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 50 ust. 1, art. 54
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1145
art. 2 pkt 1, art. 6 pkt 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2025 r. sprawy ze skarg A. M., Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi w całości.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 maja 2024 r. (znak: [...], dalej "decyzja z 22 maja 2024r" ) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "SKO", "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania A. M. i Stowarzyszenia (dalej także "skarżący") oraz M. B. 1) umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania M. B., 2) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. (dalej "Wójt) z dnia 7 grudnia 2020 r. (nr [...], dalej "decyzja z 7 grudnia 2020r.") ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie wieży telefonii komórkowej nr [...] [...] wraz z przyłączem energetycznym, na działce nr ewid.[...], położonej w obrębie [...], w gminie S..
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia 7 grudnia 2020 r. (nr [...]) Wójt Gminy S. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie wieży telefonii komórkowej nr [...] [...] wraz z przyłączem energetycznym, na działce nr ewid.[...], położonej w obrębie [...], w gminie S..
Decyzją z 17 września 2021 r. ([...]) Kolegium utrzymało w mocy decyzję z 7 grudnia 2020 r.
Wyrokiem z 14 września 2022r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję SKO z 17 września 2021r. W uzasadnieniu wskazał, że Wójt przekazał organowi odwoławczemu 3 odrębne odwołania, natomiast SKO wydało decyzję "po rozpatrzeniu odwołań A. M. i Stowarzyszenia i od decyzji Wójta". Jedynie w uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że "za bezpodstawny należy uznać protest mieszkańców ul. [...] w S. , gdyż został on złożony przez osoby niebędące właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji". W ocenie WSA nie jest dopuszczalne orzeczenie o części sprawy w osnowie rozstrzygnięcia, zaś o pozostałej części w jego uzasadnieniu. Wynika to z faktu, że decyzja administracyjna jest aktem, który składa się z dwóch istotnych elementów: rozstrzygnięcia (osnowy, sentencji) oraz uzasadnienia. Obie te części stanowią jedność w znaczeniu materialnym oraz formalnym i żadna z nich nie może istnieć oddzielnie w obrocie prawnym. Przyjęcie poglądu przeciwnego prowadziłoby zaś do obejścia wymogu przewidzianego w art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji stanowi bowiem jej istotę, wyrażającą rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście okoliczności faktycznych sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie przesądza o istocie sprawy. Rozstrzygnięcia nie można zatem ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia, powinno ono być wyrażone wprost w sentencji decyzji w sposób precyzyjny, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. WSA podkreślił, że kategoryczne sformułowanie przepisu art. 138 k.p.a., nie pozwala organowi odwoławczemu wydać kilku decyzji, po rozpoznaniu kilku odwołań, lecz wprost wskazuje, że organ "wydaje decyzję". Oznacza to, że w sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez wiele podmiotów, obowiązkiem tego organu jest ich łączne rozpoznanie w jednym terminie i wydanie jednej decyzji, w której organ powinien rozstrzygnąć o wszystkich odwołaniach. Organ odwoławczy może więc zawrzeć w jednej decyzji różne rozstrzygnięcia w stosunku do jednego lub kilku odwołujących się. Warunkiem zgodności z prawem takiej decyzji jest to, aby rozstrzygnięcia te nie pozostawały ze sobą w sprzeczności. Niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań traktowane jest jako istotne naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy z sentencji zaskarżonej decyzji nie wynika w żaden sposób, by, abstrahując od wcześniej poczynionych uwag, rozpoznane zostało odwołanie M. B., "reprezentującego mieszkańców ul. [...]". WSA uznał, że rozpatrywanie zarzutów prawa materialnego byłoby w okolicznościach niniejszej sprawy przedwczesne. Organy winny bowiem w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wszystkich wniesionych odwołań, mając na uwadze poczynione wyżej uwagi.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 22 maja 2024 r. SKO umorzyło postępowania odwoławcze z odwołania M. B. i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie SKO załączony do wniosku inwestora dokument pod nazwą "[...]" pozwala stwierdzić, że planowana instalacja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i zgody na realizację przedsięwzięcia. Miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych radioliniowych. Dodatkowo, w wyniku analizy topograficznej terenu stwierdzono, że najbliższe budynki znajdują się w odległości większej niż 230,0 m w linii prostej.
Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie odwoławcze nie wykazało, by decyzja organu I instancji naruszyła przepisy procedury, prawa materialnego, w tym przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej: u.p.z.p.) SKO wskazało także na art. 56 u.p.z.p., w myśl którego nie można odmówić wydania pozytywnej decyzji lokalizacyjnej, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W tym kontekście nie mogą uzasadniać odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji zgłaszane w toku postępowania zastrzeżenia dotyczące bliskiego położenia budynków mieszkalnych, szkodliwego promieniowania anten, szpecenia wyglądu i wizerunku wsi, czy też obniżenia wartości tych działek, gdyż powołane przez strony okoliczności nie stanowią przesłanek wskazujących na nielegalność zamierzenia inwestycyjnego.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca A. M., która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie:
- art. 2 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że wnioskowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego;
- art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez ich niezastosowanie i dokonanie przez organ ustaleń, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko bez wykonania opinii biegłych, a jedynie po przyjęciu oświadczenia wnioskodawcy, przy czym organ nie dysponuje wiedzą specjalną; jak też własne, niepoparte wiedzą specjalistyczną ustalenie, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało na nieruchomości okolicznych mieszkańców;
- art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia kontrolę motywacji organu administracji – realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;
- art. 54 u.p.z.p., polegające na niezamieszczeniu w komparycji decyzji jej obligatoryjnych elementów, podczas gdy decyzja lokalizacyjna powinna zawierać typ anten z jakich składać się ma planowana stacja bazowa, ich moc oraz ilość, tymczasem wymagane parametry techniczne nie zostały określone ani w ramach rodzaju inwestycji ani też w ramach punktu dotyczącego warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów szczególnych;
- art. 2 ust. 1 oraz art. 53 ust. 5e pkt 2 lit a i art. 54 pkt. 1 i pkt. 2 lit. b u.p.z.p. poprzez nieuzyskanie opinii operatorów sieci przesyłowych;
- art. 28, 227, 7 i 8 k.p.a., poprzez błędne ustalenie oddziaływania inwestycji tylko w kierunku północnym i wschodnim, z pominięciem właścicieli dziatek położonych w odległości 16 metrów od inwestycji, tj. nr geod. [...] i [...];
- art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2110 z późn. zm., dalej "Prawo lotnicze") oraz § 50 pkt. 1 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie przeszkód lotniczych, powierzchni ograniczających przeszkody oraz urządzeń o charakterze niebezpiecznym (Dz. U. poz. 264, dalej "rozporządzenie w sprawie przeszkód lotniczych") poprzez niewystąpienie z wnioskiem o zgodę na pobudowanie wieży o wysokości 56 m podczas gdy zgoda taka jest wymagana ze względu na odległość planowanej inwestycji od wieży naprowadzającej samoloty.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosła równocześnie o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Na tę samą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 maja 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pismem z dnia 29 czerwca 2024 r. wniosło Stowarzyszenie dalej także jako "stowarzyszenie"). Sprawę zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Po 573/24, a następnie postanowieniem z dnia 4 lutego 2025 r. sprawa została połączona do wspólnego rozpoznania ze sprawą ze skargi skarżącej i prowadzona jest dalej pod sygn. akt IV SA/Po 572/24. Stowarzyszenie zarzuciło w swojej skardze, że wybudowanie w planowanym miejscu wieży telefonii komórkowej nie będzie celem publicznym, lecz będzie szkodzić środowisku, a w dodatku uniemożliwi rozbudowę miejscowości S., bo tylko w obrębie planowanej budowy wieży mogą być budowane budynki mieszkalne. Zdaniem skarżącego zaplanowana budowa wieży telefonii spowoduje wypłoszenie pozostałej zwierzyny i ptactwa z blisko położonych mokradeł. Na terenie gminy S. ma być nadmiar masztów telefonii komórkowej, a szczególnie w obrębie miejscowości S.. Skarżący podniósł również zarzut dotyczący braku uprawnień i wiedzy specjalistycznej osoby, która wykonała "[...]" dostarczoną przez inwestora. Zdaniem skarżącego projekt decyzji nie odzwierciedla stanu rzeczywistego terenu, bo pomija to, że ten teren położony jest bardzo blisko chronionego krajobrazu [...], pomija zabytki przylegające do tej inwestycji, pomija pomniki przyrody, pomija przyległe mokradła wielkoobszarowe, na których przebywają ptaki objęte prawną ochroną, a głownie orzeł bielik. Pomija również to, że inwestycja realizowana znajdować będzie się w granicach chronionego krajobrazu [...] i [...].
Skarżące stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc przy tym o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 maja 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 7 grudnia 2020 r., którą ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie wieży telefonii komórkowej nr [...] [...] wraz z przyłączem energetycznym, na działce nr ewid.[...], położonej w obrębie [...], w gminie S. (dalej również: inwestycja lub przedsięwzięcie).
Skargi nie były zasadne.
Na wstępie wskazać należy, że prawidłowo SKO przyjęło, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie zaś do art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek ten powinien zawierać mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (pkt 1); określenie granic terenu objętego wnioskiem (pkt 1a); charakterystykę inwestycji, obejmującą: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów (pkt 2 lit. a); określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (pkt 2 lit. b); określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (pkt 2 lit. c). Dokładne elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego precyzuje art. 54 u.p.z.p. Rozpoznając niniejszą sprawę organy trafnie przytoczyły przepisy art. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2024 r. poz. 1145, dalej "u.g.n."), z których wywiodły, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem, za pomocą którego świadczone są usługi telekomunikacyjne dostępne dla wszystkich zainteresowanych, wobec czego stwierdzić należało, że przedmiotowa inwestycja stanowi realizację celu publicznego i podlega regulacjom zawartym w przepisach art. 50-58 u.p.z.p. W ocenie Sądu trafnie organy administracji uznały, że przedmiotowa inwestycja spełnia przesłanki inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n. w zw. z art. 4 pkt 18 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 8 Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 34 z późn. zm., dalej "Prawo telekomunikacyjne") . Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dla uznania, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego muszą być łącznie spełnione dwie przesłanki. Po pierwsze, podjęte działania powinny mieć co najmniej znaczenie lokalne (gminne) lub ponadlokalne. Po drugie, przedmiot inwestycji (cel) musi być zgodny z wymienionymi w art. 6 u.g.n. (por. np. wyrok NSA z 12 października 2022 r., sygn. akt II OSK 3777/19, CBOSA). Jeżeli chodzi o lokalne (gminne) lub ponadlokalne znaczenie inwestycji, tu istotne jest przede wszystkim to, że dana inwestycja nie służy wyłącznie zaspokojeniu interesu prywatnego inwestora lub osoby trzeciej, ale ma znaczenie dla urzeczywistnienia interesu publicznego, istotnego dla pewnej zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym (por. np. wyrok NSA z 22 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 567/18). W realiach niniejszej sprawy chodziło o budowę stancji transmisyjnej składającej się m.in. z wieży telekomunikacyjnej wyposażonej w trzy anteny radiolinii. Z samej istoty tej inwestycji wynikało, że nie służy ona zaspokojeniu interesu indywidualnego inwestora lub właściciela działki, na której ma być posadowiona sporna wieża. Celem tej inwestycji było, w kontekście wyposażenia jej w anteny radiolinii, zapewnienie komunikacji między wieżami telekomunikacyjnymi. Ustalenie to jest zgodne z powszechnie dostępną wiedzą encyklopedyczną w odniesieniu do istoty i funkcji radiolinii w telekomunikacji. Ustalenie, że celem planowanej inwestycji było zapewnienie łączności między poszczególnymi wieżami telekomunikacyjnymi, determinuje konkluzję, że cel ten stanowił cel publiczny wskazany w art. 6 pkt 1 u.g.n. W świetle tego przepisu, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych obiektów i urządzeń łączności publicznej jest celem publicznym. W kontekście tego przepisu, przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18 u.g.n.). Z kolei infrastruktura telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji (art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego). Przez usługę telekomunikacyjną rozumie się usługę polegającą głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej (art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego). Natomiast publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 Prawa telekomunikacyjnego). Na tle tych regulacji wskazuje się, że zapewnienie funkcjonowania publicznie dostępnych usług telefonii komórkowej wymaga stworzenia odpowiedniej infrastruktury, opartej na systemie masztów wyposażonych w anteny (por. np. wyrok NSA z 25 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2338/17, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy chodzi o urządzenie telekomunikacyjne, którego celem jest zapewnienie komunikacji między poszczególnymi wieżami telekomunikacyjnymi poprzez zestaw anten radiolinii. Tym samym, jest to urządzenie niezbędne do funkcjonowania sieci zapewniającej publicznie dostępne usługi telekomunikacyjne (por. wyrok NSA z 6.12.2022 r., II OSK 3828/19, LEX nr 3487435.)
Zarzut skarżących dotyczący przyjęcia przez organy, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, był chybiony. Trafnie w zaskarżonej decyzji dostrzega SKO, że w świetle stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji Kolegium zastosowanie mają przepisy Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.), już po nowelizacji na skutek rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071). Uchylono wówczas dotychczasowe przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r., które stanowiły, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne. Planowana instalacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej: rozporządzenie z 2019 r.), a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i zgody na realizację przedsięwzięcia. Z tego względu już tylko na marginesie należy wskazać, że organy administracji trafnie wskazały, że z treści dokumentu pt. "[...]" (k. 1-15 akt administracyjnych) wynika, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do żadnego z przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 2019 r. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania decyzji przez organ I instancji).
W aktach sprawy znajduje się opracowanie pt. [...] nr [...] [...]. Planowana inwestycja obejmuje wykonanie wieży telefonii komórkowej o konstrukcji kratowej, wysokości do 56,0 m, do zawieszenia anten sektorowych i radiolinii oraz niezbędną infrastrukturę. Planowana inwestycja ma na celu poprawę dostępności mieszkańców do usług telefonii komórkowej. Powierzchnia zabudowy wyniesie do 160 m2. Wieża zostanie posadowiona na fundamencie. Miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych radioliniowych. Dodatkowo w wyniku analizy topograficznej terenu stwierdzono, że najbliższe budynki znajdują się w odległości większej niż 230,0 m w linii prostej. Wyrażane w uzasadnieniu skarg obaw co do zmiany kąta nachylenia (tzw. tiltu) lub azymutu anten nie mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym kontekście trzeba zauważyć, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów NSA z 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22 (CBOSA), wskazano, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu anten do gruntu niż wskazuje to inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji (por. wyroku NSA z 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 3455/21 oraz wyrok NSA z 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1887/19). Pozwolenie wydaje się dla inwestycji o określonych parametrach. Gdyby okazało się, że inwestor dokonał modyfikacji parametrów stacji bazowej, to sytuację taką należałoby rozpatrywać w kategorii odstępstwa od udzielonego pozwolenia. Nie można natomiast oczekiwać, żeby inwestor odnosił się do parametrów inwestycji, której nie zamierza realizować. (por. wyrok NSA z 24 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 370/20, wyrok NSA z 8 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1445/21) Ewentualna zmiana co do rodzaju lub parametrów anten, wykraczająca poza wskazane obecnie parametry, będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnych postępowaniach pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie. Z tego względu nietrafne okazały się zarzuty naruszenia art. 28, 227, 7 i 8 k.p.a., "poprzez błędne ustalenie oddziaływania inwestycji tylko w kierunku północnym i wschodnim, z pominięciem właścicieli dziatek położonych w odległości 16 metrów od inwestycji, tj. nr geod. [...] i [...];". Należy również wskazać, że z uwagi na projektowane usytuowanie anten zaskarżona decyzja nie narusza art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (dalej "p.o.ś"). Od dnia 25 października 2019 r. przepis ten stanowi, że: "Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości". Zmiana nastąpiła na mocy art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1815). W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wskazano, że: "Proponowana zmiana ma na celu doprecyzowanie pojęcia »miejsc dostępnych dla ludności«, poprzez jednoznaczne przesądzenie, że miejsca takie ustala się według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości na dzień dokonywania kwalifikacji określonego przedsięwzięcia. Nieuprawnione bowiem jest ustalanie tych miejsc przy uwzględnieniu planowanej, czy nawet czysto potencjalnej, hipotetycznej możliwości zabudowy nieruchomości, która może (ale nie musi) mieć miejsce w przyszłości. W »miejscach dostępnych dla ludności« dokonuje się pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych i nie ma wątpliwości, że pomiary takie powinny być wykonywane w tych miejscach, do których aktualnie możliwy jest dostęp ludności, a nie w miejscach, w których dostęp taki byłby możliwy, gdyby w przyszłości zrealizowano jakąś nową zabudowę" (druk sejmowy nr 3484).
Niezasadny był również zarzut dotyczący osoby braku uprawnień i wiedzy specjalistycznej osoby, która wykonała "[...]" dostarczoną przez inwestora. Przepisy prawa nie nakładają na osobę sporządzająca kartę informacyjną przedsięwzięcia legitymowania się szczególnymi uprawnieniami.
Należy podkreślić, że zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym organ orzekający w powyższym zakresie nie działa w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że jeżeli stwierdzi zgodność zamierzenia inwestycyjnego (przedsięwzięcia) z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to sam sprzeciw lokalnej społeczności nie może przesądzić o wydaniu, bądź odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej. Tym samym decyzja lokalizacyjna ma charakter związany. Jeśli zatem inwestor spełni określone prawem wymogi, organ nie może odmówić jej wydania. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się realizacji wnioskowanej inwestycji, to właściwy organ jest zobligowany do pozytywnego załatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji publicznej w tych sprawach nie ma uprawnień kształtujących (takich jakie przysługiwałyby mu przy realizacji władztwa planistycznego). Zgodnie ze zdaniem drugim art. 56 u.p.z.p: "Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wskazuje różne aspekty, które należy mieć na uwadze w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są to m.in: wymagania ładu przestrzennego (pkt 1), walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2), walory ekonomiczne przestrzeni (pkt 6), prawo własności (pkt 7). Okoliczności te nie mogą być jednak decydujące przy rozpatrywaniu wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji lokalizacja inwestycji celu publicznego w postaci wieży telefonii komórkowej, jest dopuszczalna, nawet gdy nie będzie harmonizowała z otoczeniem, bez względu na oczekiwania społeczno-gospodarcze, czy kompozycyjno-estetyczne (vide zarzuty skarżących, że inwestycja nie harmonizuje z otaczającą ją przyrodą), do których nawiązuje definicja ładu przestrzennego zawarta w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jeżeli tylko lokalizacji inwestycji celu publicznego nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Przez przepisy odrębne należy rozumieć powszechnie obowiązujące przepisy prawa materialnego, które określają warunki zabudowy terenu lub warunki jakie dana inwestycja musi spełniać. W tym celu, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.
W rozpoznawanej sprawie taka analiza została przeprowadzona. Na wnioskowanym terenie nie obowiązują zakazy ani ograniczenia, które uniemożliwiałyby uwzględnienie wniosku inwestora. Wykazał to organ I instancji w zawartych w decyzji lokalizacyjnej ustaleniach odpowiadających dyspozycji art. 54 u.p.z.p. Pozyskano również odpowiednie uzgodnienia. Należy podkreślić, że decyzja lokalizacyjna podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy, stanowi tylko wstępne zapewnienie dla inwestora, że planowana inwestycja może w danym miejscu powstać. W rozpoznawanej sprawie treść decyzji organu I instancji potwierdza, że zawarto w niej wszystkie elementy wymagane ww. art. 54 u.p.z.p., adekwatnie do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Zauważyć należy, że unormowania art. 54 u.p.z.p. nie konkretyzują przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wynikają one z innych przepisów, które należy ustalić dla poszczególnych przypadków odrębnie. Treść decyzji lokalizacyjnej będzie zależała od specyfiki terenu objętego wnioskiem, obowiązujących na nim uwarunkowań prawnych i faktycznych, a także charakteru wnioskowanego zamierzenia. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że z treści decyzji organu I instancji wynika wyraźnie rodzaj inwestycji i jego charakterystyka określona w sentencji decyzji i załącznikach graficznych. W decyzji lokalizacyjnej (części graficznej) wskazany został wyraźnie przebieg inwestycji.
W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym celem decyzji lokalizacyjnej jest wytyczenie podstawowych parametrów urbanistycznych i architektonicznych, których uszczegółowienie następuje dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. To dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę przesądza o dopuszczalności realizacji konkretnego obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 865/19, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarżący w żaden sposób nie uargumentowali zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 oraz art. 53 ust. 5e pkt 2 lit a i art. 54 pkt. 1 i pkt. 2 lit. b u.p.z.p. poprzez nieuzyskanie opinii operatorów sieci przesyłowych ani też naruszenia art. 87 ust. 3 Prawa lotniczego oraz § 50 pkt. 1 rozporządzenie w sprawie przeszkód lotniczych. Skarżący nie wskazali, którzy operatorzy sieci przesyłowych mieliby wydać opinie w kontrolowanej sprawie. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że nie było potrzeby uzyskiwania decyzji zgody na pobudowanie wieży, a skarżący w żaden sposób nie uzasadniają swojego zarzutu. Warto jedynie nadmienić, że zgodnie z art. 871 ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego przeszkodami lotniczymi są m.in. obiekty w szczególności o wysokości od 100 m powyżej poziomu otaczającego terenu lub wody, zlokalizowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na obszarze wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej. Planowana baza stacji komórkowej ma mieć wysokość 56 metrów.
W ocenie Sądu organy w przedmiotowej sprawie dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego oraz dokonały ustaleń faktycznych w zakresie umożliwiającym wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Zakres norm prawa materialnego wyznaczał granice postępowania dowodowego i konieczności poczynienia stosownych ustaleń. Kolegium nie naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, a oba organy nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji rozstrzygającej przedmiotową sprawę, a cała sprawa została w sposób należyty wyjaśniona. W szczególności nie było podstaw do powoływania biegłych w celu oceny, czy projektowana budowa stacji bazowej spełnia "cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko".
Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi podlegały oddaleniu.