IV SA/Po 541/24

IV SA/Po 541/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Józef Maleszewski /przewodniczący sprawozdawca/
Sebastian Michalski
Tomasz Grossmann
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2024 r. sprawy ze skargi T. S., J. O., W. B., K. S. na decyzję Wojewody z dnia 15 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Wojewoda (dalej również jako organ II instancji, organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - dalej k.p.a.), w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (j.t. Dz.U. z 2022 r. poz. 1191 ze zm. – dalej u.e.l.), po rozpatrzeniu odwołania T. S., W. B., J. O. i K. S., od decyzji Prezydenta Miasta P. (dalej również jako organ I instancji) z 22 lutego 2024 r. nr SOUK- [...] orzekającej o zameldowaniu A. K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte zostało w związku ze zgłoszeniem pobytu stałego przez A. K. w dniu 13 marca 2023 r. Prezydent Miasta P. decyzją z 22 lutego 2024 r. orzekł o zameldowaniu A. K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. uznając, że lokal nr [...] przy ul. [...] w P. jest jego miejscem stałego pobytu. Organ I instancji wskazał, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu, a więc nie jest zależne od prawa do lokalu, ani od też od zgody właściciela do lokalu na zameldowanie.
Decyzja organu I instancji została podjęta po ponownym rozpoznaniu sprawy w związku z decyzją Wojewody z 15 września 2023 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta P. z 28 lipca 2023 r. nr [...] o zameldowaniu A. K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na nieustalenie przez organ kręgu osób, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu o zameldowanie A. K..
Organ I instancji, uwzględniając wytyczne Wojewody, na podstawie:
1. elektronicznej księgi wieczystej nr [...] - ustalił, że jako właściciele przedmiotowej nieruchomości wpisani są: Z. B., G. L., T. M. S., M. B., K. B., W. B.,
2. dokumentów przekazanych przez T. S., stronę postępowania, włączonych do akt sprawy - ustalił, że spadek po zmarłych:
- Z. B. dziedziczą z mocy ustawy: G. L., z d. S. , S. B., J. B., I. B., J. W. oraz w miejsce zmarłego E. B. jego dzieci, tj. W. B., T. B., M. B. i K. B. (kopia postanowienia Sądu Powiatowego dla miasta P. w P. z 27 maja 1958 r. sygn. akt [...]);
- J. B. dziedziczą z mocy ustawy: w miejsce zmarłej M. S. jej córka G. L., S. B., I. B., J. W. oraz w miejsce zmarłego E. B. jego dzieci, tj. W. B., T. B., M. B. i K. B. (kopia postanowienia Sądu Powiatowego dla miasta P. w P. z 27 maja 1958 r. sygn. akt [...]);
- S. B. nabyli: I. B., G. L., z d. S. , W. B., T. B., M. B. i K. B.. I. B. darował swój udział w spadku po zmarłym S. B. dzieciom brata E. B.: W. B., T. B., M. B. i K. B. (kopia postanowienia Sądu Powiatowego dla miasta P. w P. z 8 marca 1964 r. sygn. akt [...]);
- J. W. dziedziczą z mocy ustawy: I. B., S. B., G. L., T. S., M. B., W. B. i K. B. (kopia postanowienia Sądu Powiatowego dla miasta P. w P. z 17 stycznia 1962 r. sygn. akt [...]);
- K. B. dziedziczą na podstawie ustawy: T. M. S., W. B. i J. O. (kopia wypisu aktu poświadczenia dziedziczenia Repertorium A nr [...] z 5 listopada 2010 r.);
- T. M. S. nabyli J. S., T. J. S. i K. J. S. (kopia postanowienia Sądu Rejonowego P. w P. z 5 lutego 2016 r. sygn. akt I Ns [...]);
- J. S. dziedziczą na podstawie ustawy: T. J. S. i K. J. S. (kopia aktu poświadczenia dziedziczenia Repertorium A nr [...] z 24 marca 2021 r.),
3. oświadczenia:
- J. O., zawartego w piśmie z 16 maja 2023 r. - przyjął, że J. O. jest jedynym spadkobiercą po zmarłej M. B.-O.. Postępowanie spadkowe po jego matce zostało przeprowadzone w 1996 r.;
- T. S., zawartego w protokole z 19 stycznia 2024 r. - ustalił że, G. L. zmarła poza granicami Polski; rodzina nie posiada wiedzy, czy przeprowadzone zostało postępowanie spadkowe po zmarłej,
4. innych dokumentów pozyskanych i włączonych do akt sprawy – ustalił, że:
- G. L. zmarła w [...] r. na terenie [...] (kopia aktu zgonu G. L., przesłana przez Ambasadę RP w [...]),
- księga wieczysta prowadzona dla nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w P. nadal nie została zaktualizowana, zarówno T. S., jak i pozostali współwłaściciele nie występowali o dokonanie zmiany/aktualizacji wpisów w zakresie właścicieli przedmiotowej nieruchomości (protokół przesłuchania strony T. S. z 19 stycznia 2024 r.).
T. S., J. O., W. B. oraz K. S. (dalej również jako skarżący) reprezentowani przez pełnomocnika złożyli do Wojewody odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzucili rozstrzygnięciu naruszenie:
- art. 25 u.e.l. poprzez uznanie, że przesłanką pobytu stałego jest wyłącznie zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, podczas kiedy taka wykładania niniejszego przepisu pozostaje w sprzeczności z wypracowanym na jego gruncie orzecznictwem sądowym;
- art. 28 ust. 4 u.e.l. poprzez uznanie, że obecnie orzeczenie o meldunku ma charakter marginalny, co może uzasadniać meldunek A. K. mimo zajmowanego przez niego lokalu w sposób sprzeczny z prawem; (
- przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez zgromadzenie materiału dowodowego i jego zbadanie w sposób wybiórczy, pod założoną z góry tezą i zaniechanie kroków niezbędnych dla dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie spełnienia istnienia przesłanek uprawniających organ do wydania decyzji o zameldowaniu.
Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji o odmowie zameldowania A. K. na pobyt stały pod adresem w P. przy ul. [...].
Wojewoda w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji w pierwszej kolejności ocenił realizację przez organ I instancji wytycznych zawartych we własnej decyzji z 15 września 2023 r. dotyczących ustalenia kręgu osób, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu o zameldowanie A. K.. Organ II instancji stwierdził, że stroną w postępowaniu administracyjnym o zameldowanie lub wymeldowanie, w rozumieniu art. 28 k.p.a., właściciel lub osoba dysponująca tytułem prawnym do lokalu. Z dokumentów znajdujących się w aktach organu I instancji wynika, że tytuł prawny do lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. przysługuje: T. S., K. J. S., J. O. (potencjalny spadkobierca ustawowy po zm. M. B.-O., zd. B.), W. B., następcom prawnym zm. G. L., następcom prawnym zm. I. B. (w części po zm. J. W.; część po zm. S. B. została przeniesiona umową darowizny na dzieci E. B.). W postępowaniu nie udało się ustalić czy zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po zmarłej G. L., zmarłej na terytorium [...], gdzie zamieszkiwała oraz po zmarłym I. B.. Wojewoda biorąc pod uwagę, że pozostałe osoby, którym przysługuje tytuł prawny do nieruchomości miały zapewniony udział w postępowaniu uznał, że Prezydent Miasta P. podjął wszelkie możliwe czynności zmierzające do realizacji wytycznych organu II instancji zawartych w decyzji z 15 września 2023 r.
Przechodząc do uzasadnienia rozstrzygnięcia, organ II instancji przywołał treść art. 24 ust. 1, art. 28 ust. 2, art. 28 ust. 4 i art. 31 ust. 1 u.e.l. i stwierdził, że celem instytucji zameldowania jest odzwierciedlenie aktualnego stanu faktycznego związanego z czasowym oraz stałym pobytem osób. Ewidencja ludności ma wyłącznie charakter porządkowy i nie rozstrzyga o uprawnieniach do lokalu jak i o prawie do przebywania w nim. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma potwierdzać fakt pobytu w lokalu. Obowiązek meldunkowy rozumiany jest obecnie jako czynność wyłącznie techniczna, związana z rejestracją ruchu ludności, nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu. Dalej organ Ii instancji wyjaśnił, że tryb postępowania organów administracji przewidziany w art. 31 ust. 1 i 2 u.e.l. ma charakter zameldowania administracyjnego i przewiduje wydanie przez organ gminy odpowiedniej decyzji administracyjnej. W takim przypadku brak zgody współwłaściciela budynku mieszkalnego nie jest przeszkodą w doprowadzeniu do wykonania przez wnioskodawcę obowiązku meldunkowego określonego w art. 24 ust. 1 i nast. u.e.l. Wynika to z art. 28 ust. 4 w związku z art. 28 ust. 2 u.e.l. Zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Zatem, zameldowanie pod określonym adresem wiąże się nie tylko z zamiarem pobytu (stałego lub czasowego), lecz także ze stanem faktycznym, tj. fizycznym przebywaniem, zamieszkiwaniem w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Zameldowanie ma więc potwierdzać zamieszkiwanie danej osoby w danym lokalu przed dokonaniem w nim zameldowania.
W ocenie Wojewody ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że A. K. w dacie dokonania czynności zameldowania, tj. 13 marca 2023 r., zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. z zamiarem stałego pobytu. Co więcej A. K. koncentruje swoje sprawy życiowe w tym lokalu od prawie 10 lat (od 2014 r.) realizując w nim swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, odbiera korespondencję. A. K. posiada swobodny dostęp do lokalu (klucze), jest znany osobom zamieszkującym w jego sąsiedztwie, w tym T. S., współwłaścicielowi nieruchomości, który mieszka w niej pod nr [...]. Opłaty związane z użytkowaniem mieszkania uiszczane są z rachunku bankowego A. T.-K., matki A. K., na rzecz T. S., który jest współwłaścicielem nieruchomości, a także posiada pełnomocnictwo od pozostałych współwłaścicieli, aby administrować budynkiem; posiada wiedzę o zamieszkiwaniu A. K. w lokalu od ok. 8 lat; około trzy lata temu (czerwiec 2021 r.) chciał zawrzeć z A. K. umowę najmu na ten lokal na okres jednego roku, na co ten się nie zgodził; w lipcu 2023 r. złożył w Sądzie Rejonowym P. w P. pozew o eksmisję A. K. z lokalu.
Uwzględniając powyższe oraz to, że stosownie do art. 659 i 660 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz.U. z 2023 r., poz. 1610 ze zm. – dalej k.c.), organ II instancji stwierdził, że przebywanie A. K. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. nie miało charakteru nielegalnego pobytu, związanego z naruszeniem posiadania, czy przestępstwem, polegającego na naruszeniu miru domowego. Niezachowanie formy pisemnej umowy najmu lokalu nie może prowadzić w ocenie Wojewody do twierdzenia, że pobyt A. K. w przedmiotowym lokalu jest nielegalny.
T. S., J. O., W. B. oraz K. S. (dalej również jako Skarżący) reprezentowani przez pełnomocnika kwestionując powyższą decyzję wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zaskarżając ją w całości. Skarżący podtrzymali zarzuty zawarte w odwołaniu, a ponadto zarzucili naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 1 u.e.l. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, podczas kiedy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa wskazanych w odwołaniu i podtrzymanych w skardze tj. art. 25 ust. 1 i art. 28 ust. 4 u.e.l. oraz art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a.
Dodatkowo skarżący wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu - protokołu z rozprawy z 21 marca 2024 r. na fakt potwierdzenia przez E. K., iż przesłanki uprawniające współwłaścicieli do wypowiedzenia mu umowy najmu rzeczywiście zachodziły, a zatem stosunek ten wygasł i A. K. zajmuje lokal w sposób sprzeczny z prawem. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie o zameldowanie A. K. w lokalu przy ul. [...] ze względu na jego bezprzedmiotowość lub ewentualnie wydanie decyzji odmawiającej zameldowania A. K. na pobyt stały pod adresem P. ul. [...] oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty skarbowej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. o zameldowaniu A. K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P..
Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowi u.e.l., która w art. 28 ust. 1 wskazuje, że obywatel polski dokonuje zameldowania na pobyt stały lub czasowy na piśmie w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport albo w postaci elektronicznej - na formularzu opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy na piśmie utrwalonym w postaci papierowej przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego, oraz - do wglądu - dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu (art. 28 ust. 2 u.e.l.). Zgodnie z art. 31 ust. 1 u.e.l. jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. W sytuacji złożenia formularza zawierającego wszystkie niezbędne dane i niebudzącego wątpliwości organu - zameldowania dokonuje się drogą czynności materialnotechnicznej o charakterze rejestracyjnym. Jeśli zaś formularz zawiera braki budzące wątpliwości organu, rozstrzygnięcie sprawy meldunkowej następuje w drodze decyzji administracyjnej (o zameldowaniu lub jego odmowie). Przy czym przepisy u.e.l. nie precyzują sposobu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie meldunkowej, zatem dopuszczalne jest jego wszczęcie zarówno na wniosek jak i z urzędu.
W sprawie załatwionej zaskarżoną do tut. Sądu decyzją wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie meldunkowej złożył A. K. załączając podpisany osobiście formularz "Zgłoszenia pobytu stałego". We wniosku A. K. wskazał, że od 2014 r. w przedmiotowym lokalu mieszka wraz z ojcem A. K.. Ojciec zamieszkuje w lokalu zgodnie z decyzją administracyjną o przydziale lokalu z 29 kwietnia 1987 r. Ojciec jest osobą niepełnosprawną, wymagającą opieki, a on jako lekarz medycyny jest mu ją w stanie zapewnić. Do wniosku załączono kserokopię "Karty ewidencyjnej lokalu mieszkalnego" nr [...] przy ul. [...] w P., kserokopię zaświadczenia o zameldowaniu A. K. na pobyt stały z 13 marca 2023 r., nr [...] oraz kserokopie orzeczeń o stopniu niepełnosprawności A. K. z 10 czerwca 2019 r. nr [...] oraz z 5 października 2022 r. nr [...], wraz z postanowieniem o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej z 20 października 2022 r. Wobec braku jednoznacznego wskazania tytułu prawnego do lokalu, pomimo kierowanych do wnioskodawcy wezwań w tym zakresie zasadnie wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie meldunkowej celem wyjaśnienia przesłanek zameldowania, w szczególności przesłanki stałego pobytu uczestnika postępowania pod wskazanym w formularzu adresem.
W zaskarżonej decyzji słusznie organy administracyjne orzekające w sprawie podkreślają, że rejestracja meldunkowa ma na celu odzwierciedlenie faktycznego zamieszkiwania osoby pod wskazanym przez nią adresem. Nie stanowi natomiast podstawy do przyznania jakichkolwiek praw do lokalu, w którym zostało dokonane zameldowanie. Celem meldunku jest bowiem ustalenie rzeczywistego pobytu osoby, co wymaga faktycznego zamieszkiwania i prowadzenia podstawowych czynności życiowych w danym miejscu, takich jak: mieszkanie, nocowanie, spożywanie posiłków, czy przyjmowanie gości.
Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 1 u.e.l obowiązek meldunkowy polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Z kolei w myśl art. 27 ust. 1 u.e.l. obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Zameldowanie się nie jest zatem uprawnieniem, lecz obowiązkiem. Z kolei wg art. 28 ust. 4 u.e.l,. zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela poglądy prawne, że tak unormowane zameldowanie ma jedynie charakter ewidencyjny i nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu. Celem ewidencji ludności jest jedynie odzwierciedlenie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Rejestracja meldunkowa nie jest źródłem jakichkolwiek praw majątkowych, w tym prawa własności lokalu, w którym zostało dokonane zameldowanie. W postępowaniu dotyczącym realizacji obowiązku meldunkowego chodzi przede wszystkim o zapewnienie zgodności treści ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania się. Dlatego też podstawę do zameldowania powinno stanowić ustalenie, czy osoba zgłaszająca pobyt przebywa pod danym adresem. Obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia bowiem realizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządów terytorialnych. Zameldowanie lub wymeldowanie ma na celu rejestrowanie stanu faktycznego. Ewidencja ludności gromadzi dane o miejscu faktycznego zamieszkiwania i pobytu osób, lecz nie rozstrzyga o prawie do lokalu (por. wyrok WSA w Krakowie z 18 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1281/15).
Zgodnie z art. 25 ust. 1 u.e.l. pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Przepis ten zawiera definicję pobytu stałego. Przy zameldowaniu na pobyt stały niezbędne jest zatem spełnienie opisanej w nim przesłanki wskazującej, że osoba ubiegająca się o zameldowanie w danym lokalu faktycznie w nim przebywa (1) z zamiarem stałego przebywania (2). Na tle tej regulacji w orzecznictwie wskazuje się, że miejsce pobytu stałego, to miejsce, w którym dana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, które stanowi zorganizowane centrum jej spraw życiowych. Jest to miejsce, w którym w szczególności osoba ta mieszka, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z innymi osobami, przyjmuje korespondencję itp. (zob. wyrok NSA z 21 października 2021 r., sygn. akt II OSK 3209/18 i przywołane w nim inne wyroki NSA).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy, Sąd stwierdza że w stosunku do A. K. ziściły się obie przesłanki jego zameldowania na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P.. Jego zamieszkanie pod tym adresem z zamiarem stałego przebywania nastąpiło już w 2014 r. Miało charakter dobrowolny i odbyło się za pozwoleniem T. S. (współwłaściciela nieruchomości posiadającego pełnomocnictwo do administrowania budynkiem) zamieszkującego na tej samej nieruchomości w lokalu nr [...], za jego wiedzą i zgodą. Powyższe zostało dostatecznie udowodnione i nie budzi wątpliwości Sądu. W uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji organ odwoławczy prawidłowo przytoczył dowody na potwierdzenie tego istotnego w sprawie faktu tj. m.in. wyjaśnienia A. K., dołączone do zgłoszenia pobytu stałego z 13 marca 2023 r. oraz protokołu jego przesłuchania. Okoliczność jego zamieszkiwania potwierdzają również składane w trakcie całego postępowania oświadczenia T. S. oraz pismo I. W., która potwierdziła, że widuje A. K. w kamienicy od wielu lat o różnych porach dnia. Fakt iż korzystanie z nieruchomości na dzień dokonania zgłoszenia stałego pobytu przez A. K. nie miało charakteru bezprawnego zawładnięcia rzeczy potwierdza również okoliczność dokonywania opłat za mieszkanie z naliczaniem kosztów eksploatacji za dwie osoby z konta bankowego A. T.-K. (matki A. K.). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jak słusznie przyjęły organy administracyjne orzekające w sprawie wynika, że A. K. w dacie dokonania czynności zameldowania, tj. 13 marca 2023 r., zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. z zamiarem stałego pobytu od prawie 10 lat (od 2014 r.), realizując w nim swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, odbiera korespondencję. A. K. posiada swobodny dostęp do lokalu (klucze), jest znany osobom zamieszkującym w jego sąsiedztwie, w tym T. S.. Z powyższego wbrew zarzutom skargi wynika, iż zamieszkanie A. K. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. w świetle materiału zgromadzonego w sprawie nie może być kwalifikowane jednoznacznie jako samowolne, bezprawne wejście w posiadanie cudzego lokalu, będące naruszeniem posiadania, czy miru domowego. Wbrew oczekiwaniu skarżących zainicjowane przez nich po złożeniu przez A. K. wniosku o zameldowanie na pobyt stały, przed sądem powszechnym postępowanie o opróżnienie lokalu, potwierdza okoliczność przebywania A. K. pod ww. adresem albowiem orzeczenie o eksmisji może zostać wydane jedynie wobec osób, które w lokalu zamieszkują. Kwestia uprawnienia do zamieszkiwania przez A. K. w spornym lokalu, jest przedmiotem sprawy prowadzonej przed sądem powszechnym. O ile bowiem skarżący sprzeciwiają się obecnie zamieszkaniu w ich lokalu przez A. K., to ani organy ani sąd administracyjny nie posiadają dostatecznego materiału dowodowego oraz nie są właściwe do tego, aby przesądzić - w tak zawiłych okolicznościach - o nawiązanych pomiędzy stronami stosunkach prawnych (np. najmu). Godzi się w tym miejscu podkreślić, że w treści samej skargi zaakcentowano, iż A. K. nie posiada tytułu prawnego do lokalu od października 2012 r. Jest jednak okolicznością niesporną, że aż do lipca 2023 r. jego zamieszkiwanie nie spotkało się z uzewnętrznioną reakcją właścicieli w postaci wszczęcia procedury eksmisyjnej.
W ocenie Sądu przy wydaniu decyzji Wojewoda nie naruszył również przepisów prawa procesowego, w tym wskazanych w skardze: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu, który mógł istotnie wpłynąć na rozstrzygnięcie. Analiza uzasadnienia zarzutów skargi podniesionych w niej jako "procesowych" wskazuje, że takiego charakteru one nie mają. Skarżący nie kwestionują bowiem samych ustaleń faktycznych, przedstawionych przez organ odwoławczy w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji, czy trybu w jakim doszedł do takich ustaleń. W istocie kwestionują bowiem materialnoprawną ich kwalifikację/ocenę.
Choć skarżący zarzucili postępowaniu dowodowemu zgromadzenie materiału w sposób wybiórczy, pod założoną z góry tezę i zaniechanie kroków niezbędnych dla dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie spełnienia istnienia przesłanek uprawniających organ do wydania decyzji o zameldowaniu, Sąd dostrzegł, że już uszczegółowiając ten zarzut nie wykazali na czym polegać miała owa wadliwość procesowa w ustaleniu, że A. K. mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P.. Skarżący dowodzą bowiem, że postępowanie organu było wadliwe w tym znaczeniu, że w ich ocenie zamieszkiwanie przez A. K. w należących do nich lokalu nie ma charakteru legalnego. W ocenie Sądu Skarżący nie kwestionują zatem samej istoty ustaleń faktycznych, przedstawionych obszernie przez organ odwoławczy lecz w istocie kwestionują jego ocenę materialnoprawną. Tego rodzaju odmienna ocena stanu faktycznego sprawy, co do prawnych jego konsekwencji nie może świadczyć o naruszeniu zasad postępowania administracyjnego. W istocie jest to zarzut wadliwej subsumcji, czyli wadliwego zastosowania do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisów prawa materialnego.
W ocenie Sądu ustalenia dokonane przez organ odwoławczy, co do istotnych w sprawie faktów, są prawidłowe i wystarczające i zostały przedstawione w obszernym uzasadnieniu faktycznym jego decyzji. Zaprezentowane przez Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowody i ustalenia z nich wynikające mają swoje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych. Są to dowody i okoliczności znane stronom.
W tym stanie rzeczy, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego Sąd zobligowany był do jej oddalenia na podstawie art. 151 P.p.s.a.