IV SA/PO 520/22

IV SA/Po 520/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Józef Maleszewski
Katarzyna Witkowicz-Grochowska /przewodniczący/
Tomasz Grossmann /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1-5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędziowie WSA Tomasz Grossmann (spr.) WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2022 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 13 lipca 2022 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ II instancji"), po powtórnym rozpoznaniu odwołania M. C. i M. T., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] stycznia 2021 r. o warunkach zabudowy ([...]).
Zaskarżona decyzja zapadła, jak wynika z jej uzasadnienia, w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Przywołaną wyżej decyzją z [...] stycznia 2021 r. Wójt Gminy B. (dalej jako "Wójt" lub "organ I instancji") ustalił na wniosek U. i A. N. (zwanych dalej łącznie "Inwestorami") warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku gospodarczego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej i dokończeniu ściany oddzielenia pożarowego na tym budynku na terenie położonym w P. , gmina Ż., działka nr ewid.[...] (obręb P. ). Organ wskazał, iż obszar objęty wnioskiem nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd też warunki zabudowy ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (dalej w skrócie "decyzja w.z."). Organ dokonał analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej w skrócie "u.p.z.p."). Na podstawie tej analizy ustalono, że możliwa jest lokalizacja wnioskowanej inwestycji na określonym we wniosku terenie.
Od opisanej decyzji Wójta, pismem z 16 lutego 2021 r. odwołanie wniosły M. C. i M. T., reprezentowane przez ad K.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak wyznaczenia na mapie stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji granic obszaru analizowanego, w sytuacji gdy załącznik graficzny do wyników analizy winien wskazywać obszar poddany analizie, oraz poprzez sporządzenie części graficznej decyzji na mapach, co do których nie wiadomo, czy są kopiami mapy zasadniczej, ponieważ brakuje na nich stosownych oznaczeń identyfikujących ich źródło oraz skali. Ponadto zarzucono brak uzasadnienia przez organ I instancji przyjęcia minimalnego obszaru do analizy.
SKO – decyzją z [...] kwietnia 2021 r. ([...]) – utrzymało w mocy ww. decyzję Wójta z [...] stycznia 2021 r.
Na skutek skargi wniesionej przez M. C. i M. T., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – wyrokiem z 10 lutego 2022 r. o sygn. akt II SA/Po 423/21 – uchylił ww. decyzję SKO.
Powtórnie utrzymując w mocy decyzję Wójta z [...] stycznia 2021 r. – przywołaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2022 r. – SKO stwierdziło w uzasadnieniu, m.in. że:
- zgodnie z art. 153 p.p.s.a. SKO było związane treścią zapadłych uprzednio w niniejszej sprawie wyroków;
- odnosząc się do wskazań zawartych w wyroku WSA z 10 lutego 2021 r. o sygn. akt II SA/Po 423/21 – w myśl których SKO winno wezwać ad K. do uzupełnienia braku formalnego odwołania M. C. poprzez przedłożenie pełnomocnictwa do działania w jej imieniu, pod rygorem pozostawienia odwołania M. C. bez rozpoznania, a ponadto ustalić, czy odwołanie M. C. i M. T. zostało złożone w terminie – SKO zauważyło, że w dacie ww. wyroku w aktach sprawy organu I instancji znajdowało się pełnomocnictwo M. C. dla ad K. z [...] lipca 2020 r. do występowania w niniejszej sprawie (karta 22, teczka nr 3). Mimo to SKO zgodnie z wytycznymi WSA wezwało ad K. do uzupełnienia braków formalnych odwołania, co ten uczynił pismem z 25 maja 2022 r. Nadto SKO ustaliło, że termin do złożenia odwołania został zachowany. Niezależnie do tego SKO ustaliło, że M. C. zmarła [...] r., a jej następcą prawnym jest wnuczka, M. T.;
- odnosząc się z kolei do wskazań zawartych w wyroku WSA z 06 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II SA/Po 762/17 – w myśl których organy powinny ustalić, jakie są faktyczne wymiary zrealizowanego obiektu, czy rozbudowa obiektu została już zakończona, czy też jest w toku, czy obiekt ten posiada już murek ogniowy, czy też element ten wymaga dopiero realizacji oraz czy dla przedmiotowego obiektu element ten jest wymagany, a jeśli tak, to czy w wymiarach wskazywanych przez inwestora – SKO wyjaśniło, że na tę okoliczność organ I instancji powołał biegłego z dziedziny budownictwa, który w swoim orzeczeniu technicznym z sierpnia 2020 r. wskazał, że budynek w dniu przeprowadzenia wizji lokalnej znajdował się w stanie surowym otwartym, wykonane były tynki wewnętrzne. Nie zostały osadzone wrota i brak wierzchniej warstwy posadzki. Poza tym budynek był zgodny z art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Natomiast jeśli chodzi o tzw. murek ogniowy, to został on wykonany tylko częściowo, tzn. jego wysokość wynosi 18 cm, a zgodnie z odnośnym rozporządzeniem (§ 235) ściana oddzielania pożarowego, której częścią jest murek ogniowy, powinna wystawać minimum 30 cm ponad połać dachową. Na tej podstawie SKO oceniło, że organ I instancji wykonał ww. wytyczne WSA;
- w ocenie SKO nie może się ostać zarzut odwołania, że organ I instancji nie uzasadnił przyjętego przez siebie minimum obszaru do analizy. Po pierwsze, w sprawie zostało spełnione ustawowe minimum. Po drugie, organ nie ma obowiązku poszerzania obszaru analizowanego. Po trzecie, niniejsza sprawa była już wielokrotnie rozpoznawana przez sądy administracyjne i w wyroku o sygn. akt II SA/Po 762/17 WSA nie zakwestionował ustalonego przez organ I instancji promienia obszaru analizy o szerokości 60 m i uznał go za prawidłowy do podjęcia ustaleń dla wnioskowanej zabudowy;
- zdaniem SKO w sprawie zostały spełnione wszystkie parametry "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) – które to parametry w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały szczegółowo omówione – a także pozostałe warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p.
- SKO nie podzieliło również pozostałych zarzutów odwołania w zakresie nieprawidłowego sporządzenia załączników do decyzji, gdyż akta sprawy wskazują, że część graficzna analizy została sporządzona na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000. Zgodność kopii mapy z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego potwierdził Starosta K.. Zatem części graficzne analizy i Decyzji WZ sporządzono na prawidłowej mapie. Przepisy nie wskazują na konieczność wrysowania obszaru analizy w załączniku do decyzji. Obszar analizowany został oznaczony w sposób prawidłowy na mapie stanowiącej część graficzną analizy. Ponadto SKO zauważyło, że mapa, na której sporządzano wyniki, nie była również kwestionowana przez WSA w wyroku o sygn. akt II SA/Po 762/17.
Skargę na opisaną decyzję SKO z 13 lipca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M. T., reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, który – zarzuciwszy naruszenie:
1) § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej w skrócie "rozporządzenie MI") – przez uznanie, iż przepis rozporządzenia nie wskazuje na konieczność wyrysowania obszaru analizy w załączniku do decyzji, w sytuacji gdy załącznik graficzny do wyników analizy winien wskazywać obszar poddany analizie;
2) § 9 ust. 3 rozporządzenia MI – przez uznanie, że akta sprawy wskazują, iż część graficzna analizy została sporządzona na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, a zgodność kopii mapy z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego potwierdził Starosta K., w sytuacji gdy część graficzna decyzji o warunkach zabudowy winna być sporządzona na kopii mapy zasadniczej bądź w jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:500 lub 1:1000, a załączniki wydanej decyzji nie przekonują o tym w żadnym miejscu;
3) art. 107 § 3 k.p.a. – przez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej, która nie przekonuje strony swym uzasadnieniem o słuszności wyboru dokonanego przez organ, w sytuacji, gdy w skarżonej decyzji brak jest uzasadnienia przez Wójta przyjęcia minimalnego obszaru do analizy
– wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione zarzuty, stwierdzając w konkluzji, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji mogło być sporządzone w innej sprawie, zaś na potrzeby niniejszej – odpowiednio, choć nie do końca – zmodyfikowane.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 12 września 2022 r. Inwestorzy, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, wnieśli o jej oddalenie oraz o obciążenie skarżącej kosztami postępowania w niniejszej sprawie. "Na marginesie" wskazali, że niniejsza sprawa pomiędzy stronami trwa od ponad [...] lat.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 26 sierpnia 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.COVID-19"), o czym strony zostały powiadomione pismami z 26 sierpnia 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 u.COVID-19, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału.
Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 13 lipca 2022 r. ([...]) – utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] stycznia 2021 r ([...]) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w skrócie: "Decyzja WZ") – Sąd doszedł do przekonania, że skarga M. T. nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić okoliczność – na którą zwrócono również uwagę w piśmie procesowym Inwestorów z 12 września 2022 r. – że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, zakończone ww. decyzją SKO z 13 lipca 2022 r., toczyło się łącznie od ponad [...] lat, gdyż zostało zainicjowane wnioskiem Inwestorów o ustalenie warunków zabudowy z [...]
W tym okresie w sprawie zapadły cztery prawomocne wyroki sądów administracyjnych oraz jeden nieprawomocny, tj.:
- prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 28 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 927/10;
- prawomocny wyrok NSA z 25 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1605/14, uchylający
nieprawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 19 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Po 530/13;
- prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 06 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 762/17;
- prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 10 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Po 423/21.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W związku z zapadłym w niniejszej sprawie ww. wyrokiem kasacyjnym Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy jeszcze przywołać art. 190 p.p.s.a., który stanowi, że: "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny".
W ocenie Sądu w niniejszym składzie, organy obu instancji ostatecznie wykonały wytyczne zawarte w ww. wyrokach sądów administracyjnych, w tym w ostatnich z zapadłych wyroków WSA o sygn. akt: II SA/Po 762/17 oraz II SA/Po 423/21. Należy podkreślić, że kwestia ta nie była przedmiotem sporu między stronami, o czym świadczy fakt, że strona skarżąca ani w odwołaniu, ani w skardze nie podnosiła zarzutów, które wiązałyby się z naruszeniem art. 153 p.p.s.a.
Zarzuty odwołania, powtórzone następnie in extenso w skardze, ogniskowały się natomiast wokół następujących trzech zagadnień:
1) braku wrysowania w załączniku graficznym do wyników analizy, załączonych do Decyzji WZ, obszaru analizowanego;
2) wad kopii mapy użytej do sporządzenia części graficznej Decyzji WZ (tak w odwołaniu), tudzież części graficznej analizy (tak w skardze), jako że nie zawierają one określenia skali oraz źródła pochodzenia, a zatem w konsekwencji nie wiadomo, czy stanowią kopie wymaganej mapy zasadniczej;
3) braku uzasadnienia dla przyjęcia minimalnego dopuszczalnego obszaru analizowanego.
Odnosząc się kolejno do tych zagadnień, należy stwierdzić, co następuje.
Ad 1)
Na wstępie wypada zaznaczyć, że podstawowy akt prawny szczegółowo regulujący sposób przeprowadzania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy wymaganej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ((Dz. U. z 2021 r. poz. 741, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p.") – tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588; w skrócie "rozporządzenie MI") – w niniejszej sprawie znajdował zastosowanie w brzmieniu pierwotnym, sprzed nowelizacji dokonanej z dniem 3 stycznia 2022 r. rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 2399; w skrócie "rozporządzenie MRiT"). A to zgodnie z § 2 rozporządzenia MRiT, który stanowi, że do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe.
W myśl § 3 rozporządzenie MI (w pierwotnym brzmieniu) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).
Z kolei zgodnie z § 9 rozporządzenia MI (w pierwotnym brzmieniu) warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1). Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (ust. 3). Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (ust. 4).
W świetle przywołanych wyżej przepisów należy starannie odróżniać następujące dokumenty sporządzane na potrzeby i w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy ("decyzji w.z."):
- analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (zwaną potocznie "analizą urbanistyczno-architektoniczną" lub "analizą urbanistyczną") – która powinna składać się z części tekstowej oraz części graficznej, której dotyczy § 3 ust. 2 i § 9 ust. 3–4 rozporządzenia MI;
- wyniki ww. analizy – zawierające część tekstową i graficzną – które powinny stanowić załącznik do decyzji w.z., zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia MI;
- część graficzną (załącznik graficzny) do decyzji w.z. – o której mowa w § 9 ust. 1 in fine rozporządzenia MI.
W kwestii wymogów, jakie powinny spełniać ww. dokumenty, i wzajemnych relacji pomiędzy nimi wypowiedział się WSA w Poznaniu już w pierwszym z zapadłych w tej sprawie wyroków, w którym czytamy m.in., że: "Odnosząc się do samej analizy urbanistycznej (części tekstowej i graficznej) wyjaśnienia wymaga, iż poszczególne składowe analizy powinny stanowić odrębne dokumenty od załączników do decyzji o warunkach zabudowy. Taki wniosek wypływa wprost [z] brzmienia § 9 powołanego rozporządzenia wykonawczego. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1), a wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 – nie zaś sama analiza utrwalona w postaci tekstowej i graficznej – zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). W niniejszej sprawie do decyzji o warunkach zabudowy nie została dołączona część graficzna wyników analizy urbanistycznej, a jedynie załącznik graficzny stanowiący część graficzną decyzji o warunkach zabudowy odzwierciedlający właśnie ustalone warunki, nie zaś wyniki analizy. Dodać należy, iż nie można utożsamiać załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy (części graficznej decyzji), o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia, z częścią graficzną wyników analizy, która stanowi odrębny załącznik do decyzji, jak tego wymaga § 9 ust. 2 tego rozporządzenia, bowiem § 9 w ust. 3 wprost stanowi, że część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii" (zob. wyrok WSA z 28.07.2011 r., II SA/Po 927/10).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, że badanie przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy pokazuje, iż wbrew zastrzeżeniom skarżącej – która błędnie zdaje się utożsamiać część graficzną analizy z załączoną do Decyzji WZ częścią graficzną wyników analizy – a zgodnie z wyjaśnieniami organu II instancji, w aktach administracyjnych sprawy znajduje się część graficzna analizy (opisana jako: "[...]. Załącznik graficzny do analizy"), sporządzona na wymaganej kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego (Starosty K. ) z prawidłowo wrysowanymi granicami obszaru analizowanego (teczka 3, k. 35 akt adm. I inst.).
Obszar analizowany nie został natomiast wrysowany na części graficznej załączonych do Decyzji WZ wyników analizy (mapka opisana jako "Załącznik nr 2 do decyzji nr [...] z dnia [...].01.2021"; teczka 3, k. 46 adm. I inst.) – co trafnie wytknięto w skardze – mimo że w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku NSA wytknięto już analogiczny błąd, polegający na tym, że: "Chociaż do wyników analizy dołączono część graficzną, to jest to jednak mapa identyczna z załącznikiem nr 1. Zaznaczono na niej teren inwestycji, jednakże nie wyznaczono granic obszaru analizowanego [...]" (zob. wyrok NSA z 25.02.2016 r., II OSK 1605/14). W konsekwencji NSA wyraził w tym wyroku pogląd prawny, zgodnie z którym "Niedołączenie do decyzji organu pierwszej instancji części graficznej analizy niewątpliwie stanowiło naruszenie § 9 ust. 2 rozporządzenia. Naruszenie tego przepisu nie musiałoby jednak skutkować uchyleniem decyzji, gdyby granice obszaru analizowanego i zakres sporządzonej analizy można ocenić na podstawie części tekstowej analizy, treści samej decyzji lub innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy".
W związku z tym należy zauważyć, że w kontrolowanej sprawie, na aktualnym jej etapie, wprawdzie w załączonej do Decyzji WZ części graficznej wyników analizy także nie oznaczono granic obszaru analizowanego, ale – inaczej niż w ówczesnym stanie sprawy poddanym ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w ww. wyroku o sygn. akt II OSK 1605/14 – granice obszaru analizowanego można obecnie jednoznacznie ustalić na podstawie zalegającej w aktach sprawy części graficznej analizy.
Wszystko to prowadzi do wniosku, że organ I instancji, nie wrysowując granic obszaru analizowanego na załączonej do Decyzji WZ części graficznej wyników analizy, naruszył § 9 ust. 2 rozporządzenia MI. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone na części graficznej analizy urbanistyczno-architektonicznej – co zarazem chybionym czyni zarzut z pkt 1 petitum skargi: naruszenia § 9 ust. 3 rozporządzenia MI (który to przepis, notabene, wbrew stanowisku skargi nie jest przepisem prawa materialnego, lecz procesowego).
Ad 2)
Najprawdopodobniej również następstwem błędnego utożsamiania przez skarżącą części graficznej analizy urbanistyczno-architektonicznej z załączoną do Decyzji WZ częścią graficzną wyników tej analizy jest drugi z zarzutów skargi, dotyczący braku sporządzenia – a przynajmniej braku wykazania sporządzenia – części graficznej analizy na kopii wymaganej mapy zasadniczej. Albowiem, jak to już wyżej wskazano, zalegająca w aktach sprawy część graficzna analizy urbanistyczno-architektonicznej jest wolna od wytykanych przez stronę skarżącą wad, w postaci braku oznaczenia skali i pochodzenia z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego.
Zarzucane braki cechują natomiast fragmenty kopii map stanowiące załącznik graficzny do Decyzji WZ (załącznik nr 1) oraz część graficzną załączonych do tej decyzji wyników analizy (załącznik nr 2) – co przynajmniej w odniesieniu do załącznika graficznego do Decyzji WZ stanowi naruszenia § 9 ust. 3 ab initio rozporządzenia MI. Porównanie jednak tych fragmentów map z kopią właściwej mapy zasadniczej (użytej do sporządzenia części graficznej analizy) nie pozostawia wątpliwości co do tego, że są to fragmenty mapy spełniającej wymagania, o jakich mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W konsekwencji również omówione tu uchybienie przyjdzie ocenić jako pozbawione istotnego wpływu na wynik sprawy.
Ad 3)
W ocenie Sądu nie mógł odnieść zamierzonego skutku również ostatni z zarzutów skargi – dotyczący braku należytego uzasadnienia przyjęcia minimalnego obszaru do analizy.
W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko i argumentację SKO przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Przy tym w niniejszej sprawie jako szczególnie doniosły jawi się argument z wcześniejszych orzeczeń sądowych zapadłych w tej sprawie, w których przyjęcie promienia obszaru analizowanego w minimalnym rozmiarze (3 x 20 m = 60 m) rzeczywiście nie było kwestionowane. Dość powiedzieć, że już w pierwszym z zapadłych w niniejszej sprawie wyroków, WSA w Poznaniu – wytykając wadliwość wyznaczenia obszaru analizowanego – odwołał się tylko do minimalnego rozmiaru obszaru analizowanego, nie nakazując rozważenia zasadności jego ewentualnego poszerzenia. Mianowicie wskazał jedynie, że: "Tak wyznaczony teren nie odpowiada trzykrotnej szerokości frontu działki nr [...], przylegającego do drogi" (zob. wyrok WSA z 28.07.2011 r., II SA/Po 927/10). Co więcej, w przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku o sygn. akt II SA/Po 762/17, WSA w Poznaniu już expressis verbis potwierdził prawidłowość tak wyznaczonego obszaru analizowanego, a także użytych do tego celu kopii map – wywodząc, że: "Zgodnie z § 3 ust. 1 powyższego aktu [tj. rozporządzenia MI], w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1–5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie, zgodnie z § 3 ust. 2 powyższego przepisu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjmuje się, że prawidłowe zastosowanie normy wynikającej [z] § 3 rozporządzenia nakazuje wyznaczenie obszaru analizowanego ze wszystkich stron działki budowlanej objętej wnioskiem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, Baza NSA), przy czym granica wyznaczonego terenu z każdej strony działki nie może być mniejsza niż 50 metrów. W ocenie Sądu załączone do akt sprawy mapy, w tym mapa, która posłużyła do dokonania analizy funkcji oraz cech spełnia powyższy warunek. Teren objęty analizą został wyznaczony w formie okręgu, obejmując obszar w promieniu 60 m, a więc trzykrotnej szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustaleniu warunków zabudowy wyniosła zatem ok. 60 m. Nie ulega przy tym wątpliwości, co nie jest również kwestionowane przez skarżącą, że dla planowanej inwestycji spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczący kontynuacji funkcji w obszarze analizowanym" (zob. wyrok WSA z 06.04.2018 r., II SA/Po 762/17).
Mając wszystko to na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.
Natomiast w nawiązaniu do wniosku Inwestorów "o obciążenie skarżącej kosztami postępowania w niniejszej sprawie w całości", stosownie do art. 6 p.p.s.a. Sąd wyjaśnia, że w tym przypadku znajduje zastosowanie art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej". Zarazem żaden z przepisów szczególnych nie przewiduje możliwości zasądzenia w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jako sądem pierwszej instancji, zwrotu kosztów postępowania od strony skarżącej na rzecz innych uczestników postępowania.